ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஸுபத்ராஹரணம் ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ணஸ்ய மிதிலாகமநம் தத்ர பஹுலாஶ்வஶ்ருததேவயோஃ ஸத்மநி ஸக்ரு'தேவ ப்ரவேஶஃ - ஶ்ரீராஜோவாச - ( அநுஷ்டுப் ) ப்ரஹ்மந் வேதிதுமிச்சாமஃ ஸ்வஸாரம் ராமக்ரு'ஷ்ணயோஃ । யதோபயேமே விஜயோ யா மமாஸீத் பிதாமஹீ

பரீக்ஷித் மன்னன் கேட்டான்: பிராமணா, ராமனும் கிருஷ்ணனும் உடைய சகோதரியைக் குறித்து, அர்ஜுனன் அவளை எவ்வாறு மணந்து கொண்டான், அவள் எனக்கு பாட்டி ஆனாள் என்பதை அறிய விரும்புகிறோம்.

ஶ்ரீஶுக உவாச - அர்ஜுநஸ்தீர்தயாத்ராயாம் பர்யடந் அவநீம் ப்ரபுஃ । கதஃ ப்ரபாஸமஶ்ர்ரு'ணோந் மாதுலேயீம் ஸ ஆத்மநஃ

ஶுகர் சொன்னார்: அர்ஜுனன் தீர்த்தயாத்திரை மேற்கொண்டு பூமியில் பல இடங்களைச் சுற்றி, பிரபாசம் என்ற ஊருக்கு வந்தான். அங்கு அவன் தன் மாமாவின் மகளைப் பற்றி கேட்டான்.

துர்யோதநாய ராமஸ்தாம் தாஸ்யதீதி ந சாபரே । தல்லிப்ஸுஃ ஸ யதிர்பூத்வா த்ரிதண்டீ த்வாரகாமகாத்

சிலர், ராமன் அவளை துரியோதனனுக்கு கொடுப்பான் என்று கூறினர்; மற்றவர்கள் அதற்கு ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. அவளை விரும்பிய அர்ஜுனன் யதிராக மும்மடக்கோல் ஏந்தி, துவாரகைக்கு சென்றான்.

தத்ர வை வார்ஷிகாந் மாஸாந் அவாத்ஸீத் ஸ்வார்தஸாதகஃ । பௌரைஃ ஸபாஜிதோऽபீக்ஷ்ணம் ராமேணாஜாநதா ச ஸஃ

அங்கு, தன் நோக்கை நிறைவேற்றும் எண்ணத்தில், அர்ஜுனன் பல மாதங்கள் தங்கினான். நகர மக்கள் மற்றும் ராமன், அவனை அடையாளம் காணாமல், அவனை மறுமறு மதிப்பளித்தனர்.

ஏகதா க்ரு'ஹமாநீய ஆதித்யேந நிமம்த்ர்ய தம் । ஶ்ரத்தயோபஹ்ரு'தம் பைக்ஷ்யம் பலேந புபுஜே கில

ஒரு நாள், ராமன் அர்ஜுனனை வீட்டிற்கு அழைத்து, விருந்தினராக வரவேற்று, பக்தியுடன் அளித்த பிச்சை உணவை அர்ஜுனன் உண்டான்.

ஸோऽபஶ்யத்தத்ர மஹதீம் கந்யாம் வீரமநோஹராம் । ப்ரீத்யுத்புல்லேக்ஷணஸ்தஸ்யாம் பாவக்ஷுப்தம் மநோ ததே

அங்கே, வீரர்களை கவரும் அழகான ஒரு பெரிய பெண்ணை அவன் பார்த்தான். அவளை நோக்கி அர்ஜுனனின் மனம், பாசத்தால் மலர்ந்த கண்களால், ஆழமாக ஈர்க்கப்பட்டது.

ஸாபி தம் சகமே வீக்ஷ்ய நாரீணாம் ஹ்ரு'தயம்கமம் । ஹஸந்தீ வ்ரீடிதாபாங்கீ தந்ந்யஸ்தஹ்ரு'தயேக்ஷணா

அவளும் அவனைப் பார்த்ததும், பெண்கள் இயல்பாக ஈர்க்கப்படுவது போல், மனமும் பார்வையும் அவனிடம் நிலைநிறுத்தினாள்; சிரித்தவளாக, வெட்கத்துடன் பக்கமாகப் பார்த்தாள்.

தாம் பரம் ஸமநுத்யாயந் நந்தரம் ப்ரேப்ஸுரர்ஜுநஃ । ந லேபே ஶம் ப்ரமச்சித்தஃ காமேநாதிபலீயஸா

அர்ஜுனன் அவளை இடையறாது நினைத்து, அவளை விரும்பி, மனம் குழம்பி அமைதியில்லாமல் இருந்தான்; அவனது மனதை மிகுந்த ஆசை ஆட்கொண்டது.

மஹத்யாம் தேவயாத்ராயாம் ரதஸ்தாம் துர்கநிர்கதாம் । ஜஹாராநுமதஃ பித்ரோஃ க்ரு'ஷ்ணஸ்ய ச மஹாரதஃ

ஒரு பெரிய திருவிழாவில், அவள் ரதத்தில் இருந்து கோட்டையை விட்டு வெளியேறும்போது, அவளது பெற்றோர்களும் கிருஷ்ணனும் ஒப்புதல் அளித்ததால், அர்ஜுனன் அவளை அழைத்துச் சென்றான்.

ரதஸ்தோ தநுராதாய ஶூராம்ஶ்சாருந்ததோ படாந் । வித்ராவ்ய க்ரோஶதாம் ஸ்வாநாம் ஸ்வபாகம் ம்ரு'கராடிவ

ரதத்தில் நின்று, வில்லைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு, அவனைத் தடுக்க வந்த வீரர்களை அர்ஜுனன் விரட்டினான்; தன் சொந்த மக்களையே சிங்கம் மான்களை விரட்டும் போல் ஓடச்செய்தான்.

தச்ச்ருத்வா க்ஷுபிதோ ராமஃ பர்வணீவ மஹார்ணவஃ । க்ரு'ஹீதபாதஃ க்ரு'ஷ்ணேந ஸுஹ்ரு'த்‌பிஶ்சாநுஸாம்யத

இதை கேட்ட ராமன், பௌர்ணமி அலைக்கும் பெருங்கடலைப் போலக் கோபமடைந்தான்; ஆனால் கிருஷ்ணன், நண்பர்களுடன் சேர்ந்து, அவன் கால்களைப் பிடித்து சமாதானப்படுத்தினான்.

ப்ராஹிணோத்பாரிபர்ஹாணி வரவத்வோர்முதா பலஃ । மஹாதநோபஸ்கரேப ரதாஶ்வநரயோஷிதஃ

பாலராமன் திருமணத்திற்கு மகிழ்ச்சியுடன், பெரும் செல்வம் கொண்ட யானைகள், ரதங்கள், குதிரைகள், ஆண்கள், பெண்கள் என பல பரிசுகளை அனுப்பினார்.

ஶ்ரீஶுக உவாச - க்ரு'ஷ்ணஸ்யாஸீத் த்விஜஶ்ரேஷ்டஃ ஶ்ருததேவ இதி ஶ்ருதஃ । க்ரு'ஷ்ணைகபக்த்யா பூர்ணார்தஃ ஶாந்தஃ கவிரலம்படஃ

ஶுகர் சொன்னார்: கிருஷ்ணனுக்கு இடையே, ஶ்ருததேவன் என்ற பிரபலமான பிராமணர் ஒருவர் இருந்தார்; அவர் கிருஷ்ணனிடம் மட்டுமே பக்தி கொண்டவர், எல்லா குறிக்கோளும் நிறைவேறியவர், அமைதியானவர், ஞானியார், ஆசை இல்லாதவர்.

ஸ உவாஸ விதேஹேஷு மிதிலாயாம் க்ரு'ஹாஶ்ரமீ । அநீஹயாகதாஹார்ய நிர்வர்திதநிஜக்ரியஃ

அவர் விதேக நாட்டில், மிதிலா நகரில், குடும்ப வாழ்வில் இருந்தார்; எதுவும் முயற்சி செய்யாமல், யாத்ரைக்கு கிடைக்கும் அளவிலேயே ஏற்றுக்கொண்டு, தன் கடமைகளைச் செய்தார்.

யாத்ராமாத்ரம் த்வஹரஹஃ தைவாத் உபநமத்யுத । நாதிகம் தாவதா துஷ்டஃ க்ரியா சக்ரே யதோசிதாஃ

அவர் தினமும் யாத்திரைக்கு தேவையான அளவிலேயே, தெய்வத்தால் கிடைத்ததை ஏற்றுக்கொண்டு, அதில் திருப்தியடைந்து, தேவையான கிரியைகளை மட்டும் செய்தார்.

ததா தத்‌ராஷ்ட்ரபாலோऽங்க பஹுலாஶ்வ இதி ஶ்ருதஃ । மைதிலோ நிரஹம்மாந உபாவப்யச்யுதப்ரியௌ

அந்த நாட்டின் அரசன் பகுலாஷ்வன் என அழைக்கப்பட்டான்; மைதில நாட்டைச் சேர்ந்தவன், அஹங்காரம் இல்லாதவன்; இருவரும் அச்யுதனுக்கு மிகவும் பிரியமானவர்கள்.

தயோஃ ப்ரஸந்நோ பகவாந் தாருகேணாஹ்ரு'தம் ரதம் । ஆருஹ்ய ஸாகம் முநிபிஃ விதேஹாந் ப்ரயயௌ ப்ரபுஃ

அவர்களைப் பார்த்து மகிழ்ந்த பகவன், தாருகன் கொண்டு வந்த ரதத்தில் ஏறி, முனிவர்களுடன் சேர்ந்து விதேக நாட்டிற்கு சென்றார்.

நாரதோ வாமதேவோऽத்ரிஃ க்ரு'ஷ்ணோ ராமோऽஸிதோऽருணிஃ । அஹம் ப்ரு'ஹஸ்பதிஃ கண்வோ மைத்ரேயஶ்ச்யவநாதயஃ

நாரதர், வாமதேவர், அத்ரி, கிருஷ்ணர், இராமர், அசிதர், அருணி, நானும், பிருஹஸ்பதி, கண்வர், மைத்ரேயர், ச்யவனர் மற்றும் இன்னும் பலரும் இருந்தார்கள்.

தத்ர தத்ர தமாயாந்தம் பௌரா ஜாநபதா ந்ரு'ப । உபதஸ்துஃ ஸார்க்யஹஸ்தா க்ரஹைஃ ஸூர்யமிவோதிதம்

அரசே, அவர் எங்கு சென்றாலும், அங்குள்ள மக்கள் மற்றும் நகரவாசிகள், சூரியன் கிரகங்களுடன் உதயமாகும் போல், அவரை வரவேற்க அர்ப்பணங்கள் கொண்டு வந்தார்கள்.

( வஸம்ததிலகா ) ஆநர்ததந்வகுருஜாங்கலகங்கமத்ஸ்ய பாஞ்சாலகுந்திமதுகேகயகோஶலார்ணாஃ । அந்யே ச தந்முகஸரோஜமுதாரஹாஸ ஸ்நிக்தேக்ஷணம் ந்ரு'ப பபுர்த்ரு'ஶிபிர்ந்ரு'நார்யஃ

ஆனர்த்தம், தன்வம், குரு, ஜாங்கலம், கங்கம், மத்ஸ்யம், பாஞ்சாலம், குந்தி, மது, கேகய, கோசலம், அர்ணம் ஆகிய இடங்களிலுள்ள மக்கள் மற்றும் பிறரும், பரிமளமான புன்னகையுடன், மென்மையான பார்வையுடன் கூடிய அவருடைய தாமரைப்போன்ற முகத்தை ஆண்கள், பெண்கள் அனைவரும் தங்கள் கண்களால் பார்த்து மகிழ்ந்தார்கள்.

தேப்யஃ ஸ்வவீக்ஷணவிநஷ்டதமிஸ்ரத்ரு'க்ப்யஃ க்ஷேமம் த்ரிலோககுருரர்தத்ரு'ஶம் ச யச்சந் । ஶ்ர்ரு'ணவந் திகந்ததவலம் ஸ்வயஶோऽஶுபக்நம் கீதம் ஸுரைர்ந்ரு'பிரகாத் ஶநகைர்விதேஹாந்

அவரது பார்வையால் மனதில் இருந்த இருள் நீங்கியவர்களுக்கு, மூன்று உலகங்களுக்கும் ஆசானாகிய அவர் பாதுகாப்பையும், தம்மை காணும் அருளையும் வழங்கினார்; தேவர்கள், மனிதர்கள் பாடும் புகழ் எல்லா திசைகளிலும் பரவி, துன்பங்களை நீக்க, அவர் மெதுவாக விதேக நாட்டிற்குள் சென்றார்.

( அநுஷ்டுப் ) தேऽச்யுதம் ப்ராப்தமாகர்ண்ய பௌரா ஜாநபதா ந்ரு'ப । அபீயுர்முதிதாஸ்தஸ்மை க்ரு'ஹீதார்ஹணபாணயஃ

அச்யுதன் வந்தார் என்று கேட்டதும், நகரவாசிகள் மற்றும் நாட்டுமக்கள், அரசே, மகிழ்ச்சியுடன் அவரை நோக்கி, அர்ப்பணங்களை கையில் கொண்டு வந்தார்கள்.

த்ரு'ஷ்ட்வா த உத்தமஃஶ்லோகம் ப்ரீத்யுத்புலாநநாஶயாஃ । கைர்த்ரு'தாஞ்ஜலிபிர்நேமுஃ ஶ்ருதபூர்வாந் ததா முநீந்

அந்த உயரிய புகழுடையவரை பார்த்ததும், மகிழ்ச்சியில் முகம் மலர்ந்த அவர்கள், கைகூப்பி வணங்கினர்; முன்பே கேள்விப்பட்ட முனிவர்களையும் அதேபோல் வணங்கினார்கள்.

ஸ்வாநுக்ரஹாய ஸம்ப்ராப்தம் மந்வாநௌ தம் ஜகத்‌குரும் । மைதிலஃ ஶ்ருததேவஶ்ச பாதயோஃ பேததுஃ ப்ரபோஃ

உலகாசானாகிய அவர் தங்களுக்காக வந்தார் என்று எண்ணி, மிதிலா மன்னரும், ஸ்ருததேவரும், அவருடைய பாதங்களில் விழுந்து வணங்கினார்கள்.

ந்யமந்த்ரயேதாம் தாஶார்ஹம் ஆதித்யேந ஸஹ த்விஜைஃ । மைதிலஃ ஶ்ருததேவஶ்ச யுகபத் ஸம்ஹதாஞ்ஜலீ

மிதிலா மன்னரும் ஸ்ருததேவரும், இருவரும் கைகூப்பி, தாஷார்ஹரையும், அந்த பிராமணர்களையும் ஒரே நேரத்தில் தங்கள் வீட்டிற்கு வர அழைத்தார்கள்.

பகவாந் ததபிப்ரேத்ய த்வயோஃ ப்ரியசிகீர்ஷயா । உபயோராவிஶத்‌ கேஹம் உபாப்யாம் ததலக்ஷிதஃ

பகவான் அவர்களின் எண்ணத்தை அறிந்து, இருவருக்கும் மகிழ்ச்சி அளிக்க விரும்பி, இருவரது வீடுகளிலும் தனித்தனியாக, மற்றொருவருக்குத் தெரியாமல் சென்றார்.

ஶ்ரோதுமப்யஸதாம் தூராந் ஜநகஃ ஸ்வக்ரு'ஹாகதாந் । ஆநீதேஷ்வாஸநாக்ர்யேஷு ஸுகாஸீநாந் மஹாமநாஃ

மிகுந்த மனதுடைய ஜனகர், தன் வீட்டிற்கு தூரத்திலிருந்து வந்தவர்களை—even நல்லொழுக்கமில்லாதவர்களையும்—அழைத்து, சிறந்த இருக்கைகளில் அமர வைத்து, அவர்களது பேச்சைக் கேட்டார்.

ப்ரவ்ரு'த்தபக்த்யா உத்தர்ஷ ஹ்ரு'தயாஸ்ராவிலேக்ஷணஃ । நத்வா ததங்‌க்ரீந் ப்ரக்ஷால்ய ததபோ லோகபாவநீஃ

அழுத்தமான பக்தியுடன், ஆனந்தத்தில் கண்களில் கண்ணீர் மல்க, அவர் அவர்களது பாதங்களை வணங்கி, கழுவி, அந்த நீரை உலகை தூய்மைப்படுத்தும் நீராக எடுத்தார்.

ஸகுடும்போ வஹந்மூர்த்நா பூஜயாம் சக்ர ஈஶ்வராந் । கந்தமால்யாம்பராகல்ப தூபதீபார்க்யகோவ்ரு'ஷைஃ

தன் குடும்பத்துடன், அந்த நீரை தலையில் சுமந்து, வாசனை பொருட்கள், மாலைகள், உடைகள், தூபம், விளக்கு, அர்ப்பணங்கள், மாடுகள், காளைகள் கொண்டு இறைவர்களை வழிபட்டார்.