ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

நிவாஸிதஃ ப்ரியாஜுஷ்டே பர்யங்கே ப்ராதரோ யதா । மஹிஷ்யா வீஜிதஃ ஶ்ராந்தோ பாலவ்யஜநஹஸ்தயா

நான், என் அன்புக்குரிய நண்பரால் சகோதரனைப் போல ஆசையோடு படுக்கையில் அமர வைத்தபடி, ராணி குழந்தையின் விசிறியால் சோர்வை போக்கும் விதமாக வீசினார்.

ஶுஶ்ரூஷயா பரமயா பாதஸம்வாஹநாதிபிஃ । பூஜிதோ தேவதேவேந விப்ரதேவேந தேவவத்

அதிகமான சேவையுடன், பாதங்களை அழுத்தி முதலியவற்றால், தேவாதிகளின் தலைவரும், பிராமணர்களின் தேவனும், என்னை ஒரு தெய்வத்தைப் போல் மதிப்பளித்தார்.

ஸ்வர்காபவர்கயோஃ பும்ஸாம் ரஸாயாம் புவி ஸம்பதாம் । ஸர்வாஸாமபி ஸித்தீநாம் மூலம் தச்சரணார்சநம்

உயிர்களுக்கு சொர்க்கம், மோக்ஷம், பூமியில் செல்வம், எல்லா Siddhi களுக்கும் அடிப்படை, அவரது திருவடிகளை வணங்குவதே.

அதநோऽயம் தநம் ப்ராப்ய மாத்யாத் உச்சைஃ ந மாம் ஸ்மரேத் । இதி காருணிகோ நூநம் தநம் மேऽபூரி நாததாத்

இந்த ஏழை செல்வம் பெற்றால், பெருமையாகி என்னை மறந்து விடுவான்; அதனால், கருணையால், அவர் எனக்கு அதிகமான செல்வம் தரவில்லை.

இதி தச்சிந்தயந் அந்தஃ ப்ராப்தோ நியக்ரு'ஹாந்திகம் । ஸூர்யாநலேந்துஸங்காஶைஃ விமாநைஃ ஸர்வதோ வ்ரு'தம்

இவ்வாறு உள்ளத்தில் சிந்தித்துக் கொண்டு, அவர் தன் சிறிய வீட்டை நோக்கி சென்றார்; அது சூரியன், நெருப்பு, சந்திரன் போன்ற ஒளிரும் விமானங்களால் சுற்றப்பட்டிருந்தது.

விசித்ரோபவநோத்யாநைஃ கூஜத்‍த்விஜகுலாகுலைஃ । ப்ரோத்புல்லகமுதாம்போஜ கஹ்லாரோத்பலவாரிபிஃ

அது அழகான தோட்டங்களும், பாடும் பறவைகளும், மலர்ந்த தாமரை, அல்லி, நீலோற்பலம் நிறைந்த குளங்களும் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.

ஜுஷ்டம் ஸ்வலங்க்ரு'தைஃ பும்பிஃ ஸ்த்ரீபிஶ்ச ஹரிணாக்ஷிபிஃ । கிமிதம் கஸ்ய வா ஸ்தாநம் கதம் ததிதமித்யபூத்

அது அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்ட ஆண்கள், மான் கண்கள் போன்ற பெண்கள் ஆகியோரால் நிரம்பி இருந்தது; 'இது என்ன? இது யாருடைய இடம்? இது எப்படி வந்தது?' என்று அவர் ஆச்சரியப்பட்டார்.

ஏவம் மீமாம்ஸமாநம் தம் நரா நார்யோऽமரப்ரபாஃ । ப்ரத்யக்ரு'ஹ்ணந் மஹாபாகம் கீதவாத்யேந பூயஸா

அவர் இப்படிச் சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கும் போது, தேவர்களைப் போல் பிரகாசமாக இருந்த ஆண்கள், பெண்கள், பெரும் பாக்கியசாலியை இசையும் வாத்தியங்களோடு வரவேற்றனர்.

பதிமாகதமாகர்ண்ய பத்‍ந்யுத்தர்ஷாதிஸம்ப்ரமா । நிஶ்சக்ராம க்ரு'ஹாத்தூர்ணம் ரூபிணீ ஶ்ரீரிவாலயாத்

கணவர் வந்தார் என்று கேட்டு, அவளது மனம் மகிழ்ச்சியாலும் ஆவலாலும் நிரம்பி, அவள் வீடிலிருந்து விரைவாக வெளியே வந்தாள்; அது லக்ஷ்மி தன் இல்லத்திலிருந்து வருவது போல் இருந்தது.

பதிவ்ரதா பதிம் த்ரு'ஷ்ட்வா ப்ரேமோத்கண்டாஶ்ருலோசநா । மீலிதாக்ஷ்யநமத் புத்த்யா மநஸா பரிஷஸ்வஜே

பதிவிரதையான அவள் கணவனை பார்த்தவுடன், காதல் மற்றும் ஆவலால் கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது. கண்களை மூடி, மனதிலும் பக்தியிலும் கணவனை அன்போடு அணைத்தாள்.

பத்‍நீம் வீக்ஷ்ய விஸ்புரந்தீம் தேவீம் வைமாநிகீமிவ । தாஸீநாம் நிஷ்ககண்டீநாம் மத்யே பாந்தீம் ஸ விஸ்மிதஃ

அவளைக் கண்கள் விட்டு பார்த்தான்; அவள் தாசிகளுக்கிடையே, ஆபரணமில்லாதவர்களுக்குள், விண்ணுலகத் தேவதை போல் ஒளிர்ந்தாள். இதைக் கண்ட கணவன் ஆச்சரியப்பட்டான்.

ப்ரீதஃ ஸ்வயம் தயா யுக்தஃ ப்ரவிஷ்டோ நிஜமந்திரம் । மணிஸ்தம்பஶதோபேதம் மஹேந்த்ரபவநம் யதா

அவளுடன் மகிழ்ச்சியுடன் இணைந்தவாறு, தன் அரண்மனைக்குள் நுழைந்தான்; அந்த அரண்மனை நூற்றுக்கணக்கான மணிப்பொலிவான தூண்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, இந்திரனுடைய மாளிகையைப் போல் இருந்தது.

பயஃபேநநிபாஃ ஶய்யா தாந்தா ருக்மபரிச்சதாஃ । பர்யங்கா ஹேமதண்டாநி சாமரவ்யஜநாநி ச

பால்பொதியைக் போன்ற மென்மையான படுக்கைகள், பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மெத்தைகள், பொன்னால் செய்யப்பட்ட படுக்கைப்பட்டைகள், யானையின் வால் விசிறிகள் ஆகியவை அங்கு இருந்தன.

ஆஸநாநி ச ஹைமாநி ம்ரு'தூபஸ்தரணாநி ச । முக்தாதாமவிலம்பீநி விதாநாநி த்யுமந்தி ச

பொன்னால் செய்யப்பட்ட இருக்கைகள், மென்மையான பரப்புகள், முத்துமாலைகள் தொங்கும் கூரைகள், ஒளிரும் திரைகள் அங்கு இருந்தன.

ஸ்வச்சஸ்படிககுட்யேஷு மஹாமாரகதேஷு ச । ரத்‍நதீபா ப்ராஜமாநாந் லலநா ரத்‍நஸம்யுதாஃ

தெளிந்த சப்டிக கண்ணாடி சுவர்களிலும், பெரிய பச்சை மாணிக்கங்களில், ரத்தின விளக்குகள் பிரகாசித்தன; ரத்தினங்கள் அணிந்த பெண்கள் அங்கு இருந்தனர்.

விலோக்ய ப்ராஹ்மணஸ்தத்ர ஸம்ரு'த்தீஃ ஸர்வஸம்பதாம் । தர்கயாமாஸ நிர்வ்யக்ரஃ ஸ்வஸம்ரு'த்திமஹைதுகீம்

அங்கு எல்லா செல்வங்களும் நிறைந்ததை அந்த பிராமணன் பார்த்து, அமைதியாக, காரணமில்லாமல் கிடைத்த தன் செழிப்பை மனதில் சிந்தித்தான்.

( மிஶ்ர ) நூநம் பதைதந்மம துர்பகஸ்ய ஶஶ்வத் தரித்ரஸ்ய ஸம்ரு'த்திஹேதுஃ । மஹாவிபூதேரவலோகதோऽந்யோ நைவோபபத்யேத யதூத்தமஸ்ய

நிச்சயமாக, எப்போதும் ஏழையாகவும், அதிர்ஷ்டமில்லாதவனாகவும் இருந்த எனக்கு இந்த செல்வம் கிடைத்ததற்கு காரணம் இதுவே. யாதவ குலத்தில் சிறந்தவருக்கு இவ்வளவு செல்வம் வேறு எந்த வழியாலும் வர முடியாது.

நந்வப்ருவாணோ திஶதே ஸமக்ஷம் யாசிஷ்ணவே பூர்யபி பூரிபோஜஃ । பர்ஜந்யவத்தத் ஸ்வயமீக்ஷமாணோ தாஶார்ஹகாணாம்ரு'ஷபஃ ஸகா மே

உண்மையில், கேட்காமலே கூட, வேண்டுபவர்களுக்கு மிகுந்த அளவில் தரும் அரசன், மேகம்போல் எல்லாவற்றையும் கவனித்து வழங்குகிறான்; அவர் என் நண்பன், தாஷார்ஹ குலத்தில் தலைவன்.

கிஞ்சித்கரோத்யுர்வபி யத் ஸ்வதத்தம் ஸுஹ்ரு'த்க்ரு'தம் பல்க்வபி பூரிகாரீ । மயோபணீதம் ப்ரு'துகைகமுஷ்டிம் ப்ரத்யக்ரஹீத் ப்ரீதியுதோ மஹாத்மா

அவர் கொடுக்கும் சிறு பொருளும் கூட, நண்பனாகவே செய்கிறார்; மிகுந்த கொடையாளர் ஆனாலும், நான் அன்புடன் கொடுத்த ஒரு கைப்பிடி வறட்டுக் கொள்ளையையும் மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக் கொண்டார்.

தஸ்யைவ மே ஸௌஹ்ரு'தஸக்யமைத்ரீ தாஸ்யம் புநர்ஜந்மநி ஜந்மநி ஸ்யாத் । மஹாநுபாவேந குணாலயேந விஷஜ்ஜதஃ தத்புருஷப்ரஸங்கஃ

அந்த மகானுக்குத் தோழமை, நட்பு, சேவை என பிறவிப் பிறவியாக எனக்குக் கிடைக்க வேண்டும்; நல்ல பண்புகளின் நிறைவு ஆன அவனுடன் இணைந்ததால் என் மனம் உறுதியாகி விட்டது.

( இம்த்ரவம்ஶா ) பக்தாய சித்ரா பகவாந் ஹி ஸம்பதோ ராஜ்யம் விபூதீர்ந ஸமர்தயத்யஜஃ । அதீர்கபோதாய விசக்ஷணஃ ஸ்வயம் பஶ்யந் நிபாதம் தநிநாம் மதோத்‌பவம்

பக்தர்களுக்காக, பகவான் அருமையான செல்வங்களையும், ராஜ்யத்தையும் தருகிறான்; ஆனால், அறிவில்லாதவர்களுக்கு அவற்றை வழங்குவதில்லை, ஏனென்றால், செல்வம் பெருமை மற்றும் வீழ்ச்சியை உண்டாக்கும் என்பதை அவர் தானே காண்கிறார்.

( அநுஷ்டுப் ) இத்தம் வ்யவஸிதோ புத்த்யா பக்தோऽதீவ ஜநார்தநே । விஷயாந்ஜாயயா த்யக்ஷ்யந் புபுஜே நாதிலம்படஃ

இவ்வாறு மனதில் உறுதி கொண்ட பக்தன், ஜனார்த்தனனை நேசித்து, உலக இன்பங்கள் இருந்தும் அவற்றில் அதிக ஆசை இல்லாமல் அனுபவித்தான்.

தஸ்ய வை தேவதேவஸ்ய ஹரேர்யஜ்ஞபதேஃ ப்ரபோஃ । ப்ராஹ்மணாஃ ப்ரபவோ தைவம் ந தேப்யோ வித்யதே பரம்

யாகங்களுக்குத் தலைவனும், தேவாதி தேவனும் ஆன ஹரிக்கு, பிராமணர்கள் தான் ஆதாரம்; அவர்களுக்கு மேல் எதுவும் இல்லை.

ஏவம் ஸ விப்ரோ பகவத்ஸுஹ்ரு'த்ததா த்ரு'ஷ்ட்வா ஸ்வப்ரு'த்யைரஜிதம் பராஜிதம் । தத்த்யாநவேகோத்‌க்ரதிதாத்மபந்தநஃ தத்தாம லேபேऽசிரதஃ ஸதாம் கதிம்

இவ்வாறு, பகவானின் நண்பனாகிய அந்த பிராமணன், வெல்ல முடியாதவனைத் தன் சேவகர்கள் வென்றதைப் பார்த்து, அவனைத் தியானித்து மனம் கட்டுப்பட்டதால், விரைவில் அவன் தாமத்தைக் அடைந்து, சான்றோர்களின் பாதையை அடைந்தான்.

ஏதத் ப்ரஹ்மண்யதேவஸ்ய ஶ்ருத்வா ப்ரஹ்மண்யதாம் நரஃ । லப்தபாவோ பகவதி கர்மபந்தாத் விமுச்யதே

பிராமணர்களை நேசிக்கும் தேவனுடைய இந்த செயலைக் கேட்டால், பகவானிடம் பக்தி கொண்ட மனிதன் கர்ம பந்தத்திலிருந்து விடுபடுவான்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே உத்தரார்தே ப்ரு'துகோபாக்யாநம் நாம ஏகஶீதிதமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, பரமஹம்சர்களுக்கான புனிதமான ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் இரண்டாம் பகுதியிலுள்ள 'பிரிதுவின் கோபம்' என்ற எண்பத்தொன்றாம் அதிகாரம் முடிகிறது.

குருக்ஷேத்ரே ஸூர்யோபராகபர்வணி யதுபிஃ ஸஹ குரூணாம் நந்தாதிகோபாநாம் ச ஸமாகமஃ - ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) அதைகதா த்வாரவத்யாம் வஸதோ ராமக்ரு'ஷ்ணயோஃ । ஸூர்யோபராகஃ ஸுமஹாநாஸீத்கல்பக்ஷயே யதா

ஸ்ரீசுகர் கூறுகிறார்: ஒருமுறை, துவாரகையில் இராமனும் கிருஷ்ணனும் தங்கியிருந்தபோது, ஒரு பெரிய சூரிய கிரகணம், கல்பத்தின் முடிவில் நிகழ்வதைப் போல, ஏற்பட்டது.

தம் ஜ்ஞாத்வா மநுஜா ராஜந்புரஸ்தாதேவ ஸர்வதஃ । ஸமந்தபஞ்சகம் க்ஷேத்ரம் யயுஃ ஶ்ரேயோவிதித்ஸயா

அவரை அறிந்த மக்கள், அரசே, எல்லா பக்கங்களிலிருந்தும் சமந்தபஞ்சகம் என்னும் புனித நிலத்திற்குச் சென்று, நல்வாழ்வை அடைய விரும்பினர்.

நிஃக்ஷத்ரியாம் மஹீம் குர்வந்ராமஃ ஶஸ்த்ரப்ரு'தாம் வரஃ । ந்ரு'பாணாம் ருதிரௌகேண யத்ர சக்ரே மஹாஹ்ரதாந்

அயுதங்களைத் திறம்படக் கையாளும் ராமர், அரசர்களின் இரத்தம் பெருகி, பெரிய ஏரிகள் உருவான அந்த இடத்தில், பூமியை அரசர்கள் இன்றி செய்தார்.