ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

கேசித் குர்வந்தி கர்மாணி காமைரஹதசேதஸஃ । த்யஜந்தஃ ப்ரக்ரு'தீர்தைவீஃ யதாஹம் லோகஸங்‌க்ரஹம்

சிலர், ஆசைகளால் மனம் மயங்கிச், தங்கள் இயற்கையை விட்டுவிட்டு, நான் உலக நன்மைக்காகச் செய்கிறதைப்போல், பல செயல்களைச் செய்கிறார்கள்.

கச்சித்‌ குருகுலே வாஸம் ப்ரஹ்மந் ஸ்மரஸி நௌ யதஃ । த்‌விஜோ விஜ்ஞாய விஜ்ஞேயம் தமஸஃ பாரமஶ்நுதே

பிராமணா, நாம் ஆசானின் இல்லத்தில் இருந்த காலத்தை நீ நினைவுகூருகிறாயா? ஏனெனில், இருமுறை பிறந்தவர், அறிய வேண்டியதை அறிந்தால், இருள் கடந்துபோகிறார்.

ஸ வை ஸத்கர்மணாம் ஸாக்ஷாத் த்விஜாதேரிஹ ஸம்பவஃ । ஆத்யோऽங்‌க யத்ராஶ்ரமிணாம் யதாஹம் ஜ்ஞாநதோ குருஃ

அவன், நல்வினை செய்யும் அனைவருக்கும் இங்கு நேரடியாக ஆதியாக இருப்பவன்; இருமுறை பிறந்தவர்களில் பிறந்தவன்; ஆசிரமங்களில் முதன்மை பெற்றவன்; நான் அறிவை அளிப்பவன், ஆசானாக இருப்பது போல்.

நந்வர்தகோவிதா ப்ரஹ்மந் வர்ணாஶ்ரமவதாமிஹ । யே மயா குருணா வாசா தரந்த்யஞ்ஜோ பவார்ணவம்

பிராமணா, பொருளை நன்கு அறிந்தவர்கள், இங்கு வகுப்பும் ஆசிரம முறையையும் பின்பற்றுவோரில், என் ஆசானின் உபதேசத்தால், இலகுவாக வாழ்க்கை என்ற பெருங்கடலை கடந்துவிடுகிறார்கள்.

நாஹமிஜ்யாப்ரஜாதிப்யாம் தபஸோபஶமேந வா । துஷ்யேயம் ஸர்வபூதாத்மா குருஶுஶ்ரூஷயா யதா

நான், எல்லா உயிர்களிலும் உள்ள ஆத்மா, யாகம், பிள்ளைகள், தவம், மனஅடக்கம் ஆகியவற்றால் திருப்தியடைவதில்லை; ஆசானுக்குச் செய்த சேவையால் மட்டுமே மிகுந்த திருப்தி அடைகிறேன்.

அபி நஃ ஸ்மர்யதே ப்ரஹ்மந் வ்ரு'த்தம் நிவஸதாம் குரௌ । குருதாரைஶ்சோதிதாநாம் இந்தநாநயநே க்வசித்

பிராமணா, நாம் ஆசானின் இல்லத்தில் இருந்தபோது, ஆசானின் மனைவிகள் சொன்னபடி, சில சமயம் காட்டில் வெப்பம்கொண்டு விறகு சேகரிக்கச் சென்ற நாட்களை நீ நினைவுகூருகிறாயா?

ப்ரவிஷ்டாநாம் மஹாரண்யம் அபர்தௌ ஸுமஹத் த்விஜ । வாதவர்ஷம் அபூத்தீவ்ரம் நிஷ்டுராஃ ஸ்தநயித்‍நவஃ

நாங்கள் அந்தப் பெரிய காடுக்குள் நுழைந்தபோது, அன்புடைய இருமுறை பிறந்தவரே, மிக வலிமையான புயலும் கடும் காற்றும், உரக்க இடியோசையும் எழுந்தன.

ஸூர்யஶ்சாஸ்தம் கதஸ்தாவத் தமஸா சாவ்ரு'தா திஶஃ । நிம்நம் கூலம் ஜலமயம் ந ப்ராஜ்ஞாயத கிஞ்சந

அந்த நேரத்தில் சூரியன் மறைந்து, எல்லா திசைகளும் இருளால் மூடப்பட்டுவிட்டன; கீழ்நிலமான ஆற்றங்கரை முழுவதும் நீரில் மூழ்கி, எதையும் காண முடியவில்லை.

( வம்ஶஸ்தா ) வயம் ப்ரு'ஶம்தத்ர மஹாநிலாம்புபிஃ நிஹந்யமாநா மஹுரம்புஸம்ப்லவே । திஶோऽவிதந்தோऽத பரஸ்பரம் வநே க்ரு'ஹீதஹஸ்தாஃ பரிபப்ரிமாதுராஃ

அங்கே, அந்தக் கடும் காற்றும் பெரும் மழையும் எங்களை மீண்டும் மீண்டும் தாக்கின; பெரும் வெள்ளத்தில் திசைகள் எது என்று தெரியாமல், ஒருவரை ஒருவர் காண முடியாமல், கையில் கைபிடித்து, கவலையுடன் காடில் அலைந்தோம்.

( அநுஷ்டுப் ) ஏதத்‌ விதித்வா உதிதே ரவௌ ஸாந்தீபநிர்குருஃ । அந்வேஷமாணோ நஃ ஶிஷ்யாந் ஆசார்யோऽபஶ்யதாதுராந்

அடுத்த காலை சூரியன் உதித்தபோது, சாண்டீபனி ஆசான் எங்களைத் தேடி வந்து, தன்னுடைய மாணவர்கள் துயரத்தில் இருப்பதைப் பார்த்தார்.

அஹோ ஹே புத்ரகா யூயம் அஸ்மதர்தேऽதிதுஃகிதாஃ । ஆத்மா வை ப்ராணிநாம் ப்ரேஷ்டஃ தம் அநாத்ரு'த்ய மத்பராஃ

ஓ என் பிள்ளைகளே, நீங்கள் என் பொருட்டு மிகுந்த துன்பம் அனுபவித்தீர்கள்; உங்கள் நலனைப் பொருட்படுத்தாமல், என்னை மட்டுமே நினைத்து நடந்தீர்கள்.

ஏததேவ ஹி ஸச்சிஷ்யைஃ கர்தவ்யம் குருநிஷ்க்ரு'தம் । யத்‌ வை விஶுத்தபாவேந ஸர்வார்தாத்மார்பணம் குரௌ

உண்மையான மாணவர்கள் ஆசானுக்காகச் செய்ய வேண்டியது இதுவே; மனம் தூய்மையுடன், தங்களின் எல்லா முயற்சிகளையும், உயிரையும் ஆசானிடம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

துஷ்டோऽஹம் போ த்விஜஶ்ரேஷ்டாஃ ஸத்யாஃ ஸந்து மநோரதாஃ । சந்தாம்ஸ்யயாதயாமாநி பவந்த்விஹ பரத்ர ச

நான் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன், இருமுறை பிறந்தவர்களே; உங்கள் உண்மையான ஆசைகள் எல்லாம் நிறைவேறட்டும்; வேதங்களும் அவற்றின் அங்கங்களும் இங்கு, மறுபிறப்பிலும், உங்களுக்குச் சிறப்பாகட்டும்.

இத்தம்விதாந்யநேகாநி வஸதாம் குருவேஶ்மஸு । குரோரநுக்ரஹேணைவ புமாந் பூர்ணஃ ப்ரஶாந்தயே

இவ்வாறு, ஆசானின் அருளால் மட்டுமே, ஆசானின் இல்லத்தில் வாழும் ஒருவர் பல அனுபவங்களின் மூலம் முழுமையும் அமைதியும் அடைகிறார்.

ஶ்ரீப்ராஹ்மண உவாச - கிமஸ்மாபிரநிர்வ்ரு'த்தம் தேவதேவ ஜகத்‌குரோ । பவதா ஸத்யகாமேந யேஷாம் வாஸோ குராவபூத்

பெருமைமிக்க பிராமணர் சொன்னார்: தேவதேவனே, உலகாசிரியரே, நீங்கள் எப்போதும் உண்மையையே பேசுபவராக இருக்க, உங்கள் இல்லத்தில் வாழ்ந்த நமக்கு இன்னும் எது பூர்த்தியாகவில்லை?

யஸ்ய ச்சந்தோமயம் ப்ரஹ்ம தேஹ ஆவபநம் விபோ । ஶ்ரேயஸாம் தஸ்ய குருஷு வாஸோऽத்யந்தவிடம்பநம்

வேத ஒலியால் ஆன உடலை உடையவரே, எல்லா நன்மைகளிலும் ஆசானுடன் வாழ்வது மிக உயர்ந்த பெருமை.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே உத்தரார்தே ஶ்ரீதாமசரிதே அஶீதிதமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் இரண்டாம் பாதியில் உள்ள ஸ்ரீதாம சரிதம் எனும் எண்பதாம் அதிகாரம் முடிகிறது.

ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) ஸ இத்தம் த்விஜமுக்யேந ஸஹ ஸங்கதயந் ஹரிஃ । ஸர்வபூதமநோऽபிஜ்ஞஃ ஸ்மயமாந உவாச தம்

ஸ்ரீசுகர் சொன்னார்: இவ்வாறு, ஹரி அந்த முன்னணி பிராமணருடன் உரையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, எல்லா உயிர்களின் மனதை அறிந்தவர், சிரித்தபடி அவனை நோக்கி பேசினார்.

ப்ரஹ்மண்யோ ப்ராஹ்மணம் க்ரு'ஷ்ணோ பகவாந் ப்ரஹஸந் ப்ரியம் । ப்ரேம்ணா நிரீக்ஷணேநைவ ப்ரேக்ஷந் கலு ஸதாம் கதிஃ

பிராமணர்களை நேசிக்கும் பகவான் கிருஷ்ணர், அன்போடு பிராமணரைப் பார்த்து, புன்னகையுடன் பேசினார்; அந்த பார்வையே சான்றோருக்கு இலக்காகும்.

ஶ்ரீபகவாநுவாச - கிமுபாயநமாநீதம் ப்ரஹ்மந்மே பவதா க்ரு'ஹாத் । அண்வப்யுபாஹ்ரு'தம் பக்தைஃ ப்ரேம்ணா புர்யேவ மே பவேத் । பூர்யப்யபக்தோபஹ்ரு'தம் ந மே தோஷாய கல்பதே

பகவான் சொன்னார்: பிராமணரே, உங்கள் வீட்டிலிருந்து என்ன பரிசு கொண்டு வந்தீர்கள்? பக்தியுடன் கொடுக்கப்பட்ட சிறு பொருளும் எனக்கு மிகப்பெரியது; பக்தி இல்லாதவரின் பெரிய பொருளும் எனக்கு விருப்பமில்லை.

பத்ரம் புஷ்பம் பலம் தோயம் யோ மே பக்த்யா ப்ரயச்சதி । ததஹம் பக்த்யுபஹ்ரு'தம் அஶ்நாமி ப்ரயதாத்மநஃ

யார் எனக்கு பக்தியுடன் ஒரு இலை, ஒரு பூ, ஒரு பழம், அல்லது தண்ணீர் அர்ப்பணிக்கிறார்களோ, அவர்களின் தூய்மையான மனத்திலிருந்து வந்ததை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.

இத்யுக்தோऽபி த்விஜஸ்தஸ்மை வ்ரீடிதஃ பதயே ஶ்ரியஃ । ப்ரு'துகப்ரஸ்ரு'திம் ராஜந் ந ப்ராயச்சதவாங்முகஃ

இவ்வாறு பகவான் கேட்டாலும், அந்த பிராமணர் ஸ்ரீபதியின் முன்னிலையில் வெட்கத்தால், கையில் இருந்த வறுத்த அரிசியை வழங்காமல், வாயடைத்து நின்றார்.

ஸர்வபூதாத்மத்ரு'க் ஸாக்ஷாத் தஸ்யாகமநகாரணம் । விஜ்ஞாயாசிந்தயந்நாயம் ஶ்ரீகாமோ மாபஜத்புரா

எல்லா உயிர்களிலும் ஆத்மாவை நேரில் காண்பவர், அவன் வந்த காரணத்தை உணர்ந்து, 'இவன் செல்வம் வேண்டி முன்பு என்னை வழிபடவில்லை' என்று எண்ணினார்.

பத்‍ந்யாஃ பதிவ்ரதாயாஸ்து ஸகா ப்ரியசிகீர்ஷயா । ப்ராப்தோ மாமஸ்ய தாஸ்யாமி ஸம்பதோऽமர்த்யதுர்லபாஃ

ஆனால், இப்போது அவன் தன் கணவியை மகிழ்விப்பதற்கும் நட்புக்காகவும் என்னிடம் வந்துள்ளான்; நான் அவனுக்கு மனிதர்களுக்கு அரிதாகக் கிடைக்கும் செல்வங்களை வழங்குவேன்.

இத்தம் விசிந்த்ய வஸநாத் சீரபத்தாந் த்விஜந்மநஃ । ஸ்வயம் ஜஹார கிமிதம் இதி ப்ரு'துகதண்டுலாந்

இவ்வாறு எண்ணிக் கொண்டு, அந்தப் பிராமணரின் வீட்டில் துணியில் கட்டியிருந்த வறுத்த அரிசியை, 'இது என்ன?' என்று ஆச்சரியத்துடன் ஸ்வயம் எடுத்தார்.

நந்வேததுபநீதம் மே பரமப்ரீணநம் ஸகே । தர்பயந்த்யங்க மாம் விஶ்வம் ஏதே ப்ரு'துகதண்டுலாஃ

நண்பனே, எனக்கு கொண்டு வந்த இந்த அரிசி எல்லாவற்றிலும் மிகுந்த சந்தோஷத்தை தருகிறது; இந்த வறுத்த அரிசி, என் செல்லமே, என்னையும் முழு உலகத்தையும் திருப்திப்படுத்துகிறது.

இதி முஷ்டிம் ஸக்ரு'ஜ்ஜக்த்வா த்விதீயாம் ஜக்துமாததே । தாவச்ச்ரீர்ஜக்ரு'ஹே ஹஸ்தம் தத்பரா பரமேஷ்டிநஃ

அவர் ஒரு கைப்பிடி அரிசியை உண்டபின், இன்னொரு கைப்பிடி எடுக்க முயன்றபோது, பரமாத்மாவை மிகவும் நேசிக்கும் லக்ஷ்மி, அவரது கையை பிடித்தாள்.

ஏதாவதாலம் விஶ்வாத்மந் ஸர்வஸம்பத்ஸம்ரு'த்தயே । அஸ்மிந்லோகே அதவாமுஷ்மிந் பும்ஸஸ்த்வத்தோஷகாரணம்

உலகத்தின் ஆத்மாவே, உன்னை மகிழ்விக்க விரும்பும் ஒருவருக்கு, இவ்வளவு போதும் எல்லா செல்வமும் நிறைவாக கிடைக்க, இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும்.

ப்ராஹ்மணஸ்தாம் து ரஜநீம் உஷித்வாச்யுதமந்திரே । புக்த்வா பீத்வா ஸுகம் மேநே ஆத்மாநம் ஸ்வர்கதம் யதா

பிராமணர் அந்த இரவை அச்யுதனின் இல்லத்தில் கழித்து, உண்டு குடித்து மகிழ்ச்சியோடு, தன்னை சொர்க்கத்தில் இருப்பது போல எண்ணினார்.