ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

அதோபவேஶ்ய பர்யங்கே ஸ்வயம் ஸக்யுஃ ஸமர்ஹணம் । உபஹ்ரு'த்யாவநிஜ்யாஸ்ய பாதௌ பாதாவநேஜநீஃ

பின்னர், தனது நண்பனை படுக்கையில் அமர வைத்துப், தானே உரிய மரியாதைகளை செய்து, தண்ணீர் கொண்டு வந்து, அவன் கால்களைத் தன் கையால் கழுவினான்.

அக்ரஹீச்சிரஸா ராஜந் பகவாந் லோகபாவநஃ । வ்யலிம்பத் திவ்யகந்தேந சந்தநாகுருகுங்கமைஃ

அரசே, உலகைத் தூய்மைப்படுத்தும் பரமன், அந்த தண்ணீரை தலையில் ஏற்று, சந்தனம், அகில், குங்குமம் போன்ற தெய்வீக வாசனைப் பொருள்களால் அவனை அலங்கரித்தான்.

தூபைஃ ஸுரபிபிர்மித்ரம் ப்ரதீபாவலிபிர்முதா । அர்சித்வாऽऽவேத்ய தாம்பூலம் காம் ச ஸ்வாகதமப்ரவீத்

மணமுள்ள தூபமும், விளக்குகளின் வரிசையாலும், மகிழ்ச்சியுடன் நண்பனை வழிபட்டு, பாக்கும், ஒரு பசுவும் அளித்து, வரவேற்கும் சொற்களைச் சொன்னான்.

குசைலம் மலிநம் க்ஷாமம் த்‌விஜம் தமநிஸம்ததம் । தேவீ பர்யசரத் ஸாக்ஷாத் சாமரவ்யஜநேந வை

பழைய, அழுக்கான உடை அணிந்திருந்த, மெலிந்து, நரம்புகள் தெளிவாக தெரிந்த அந்த இருமுறை பிறந்தவரை, தேவியும் நேரில் சாமரம் வீசிச் சேவை செய்தாள்.

அந்தஃபுரஜநோ த்ரு'ஷ்ட்வா க்ரு'ஷ்ணேநாமலகீர்திநா । விஸ்மிதோऽபூததிப்ரீத்யா அவதூதம் ஸபாஜிதம்

கிருஷ்ணன், புனிதமான புகழுடையவன், அவதூதனை இவ்வளவு மரியாதையுடன் நடத்துவதைப் பார்த்த அந்தப்புர பெண்கள், ஆச்சரியத்துடன் பெரும் பாசம் கொண்டார்கள்.

கிமநேந க்ரு'தம் புண்யம் அவதூதேந பிக்ஷுணா । ஶ்ரியா ஹீநேந லோகேऽஸ்மிந் கர்ஹிதேநாதமேந ச

இந்த அவதூதன், இந்த பிச்சைக்காரன், இவ்வுலகில் செல்வமில்லாமல், எல்லோராலும் இகழப்பட்டவனாக இருந்து, என்ன தவம் செய்திருக்கிறான்?

யோऽஸௌ த்ரிலோககுருணா ஶ்ரீநிவாஸேந ஸம்ப்ரு'தஃ । பர்யங்கஸ்தாம் ஶ்ரியம் ஹித்வா பரிஷ்வக்தோऽக்ரஜோ யதா

மூன்று உலகுக்கும் ஆசானான ஸ்ரீனிவாசன் அவனை இவ்வளவு மதிப்புடன் நடத்த, ஸ்ரீதேவி படுக்கையில் அமர்ந்திருந்தபோதும், மூத்த சகோதரனைப் போல் அவனை அணைத்தான்.

கதயாம் சக்ரதுர்காதாஃ பூர்வா குருகுலே ஸதோஃ । ஆத்மநோர்லலிதா ராஜந் கரௌ க்ரு'ஹ்ய பரஸ்பரம்

அவர்கள் இருவரும், ஆசானின் இல்லத்தில் இருந்த காலத்தின் இனிய நிகழ்ச்சிகளை, ஒருவரை ஒருவர் கைகளைப் பிடித்தபடி, மகிழ்ச்சியுடன் பேசத் தொடங்கினார்கள்.

ஶ்ரீபகவாநுவாச - அபி ப்ரஹ்மந்குருகுலாத்‌ பவதா லப்ததக்ஷிணாத் । ஸமாவ்ரு'த்தேந தர்மஜ்ஞ பார்யோடா ஸத்ரு'ஶீ ந வா

பகவான் பேசினார்: பிராமணா, ஆசானின் இல்லத்தில் கல்வி முடித்து, உரிய குருதட்சிணை கொடுத்தபின், நீ தர்மத்தை அறிந்தவனாக, உனக்கு பொருத்தமான மனைவியை மணந்தாயா இல்லையா?

ப்ராயோ க்ரு'ஹேஷு தே சித்தம் அகாமவிஹிதம் ததா । நைவாதிப்ரீயஸே வித்வந் தநேஷு விதிதம் ஹி மே

புத்திசாலி, உனது மனம் இல்லற வாழ்க்கையிலும், செல்வத்திலும் ஆசை இல்லாமல், விருப்பமின்றி நடக்கிறாய் என்பதையும், அதனால் நீ அவற்றில் பெரிதும் மகிழ்ச்சி அடைவதில்லை என்பதையும் நன்கு அறிகிறேன்.

கேசித் குர்வந்தி கர்மாணி காமைரஹதசேதஸஃ । த்யஜந்தஃ ப்ரக்ரு'தீர்தைவீஃ யதாஹம் லோகஸங்‌க்ரஹம்

சிலர், ஆசைகளால் மனம் மயங்கிச், தங்கள் இயற்கையை விட்டுவிட்டு, நான் உலக நன்மைக்காகச் செய்கிறதைப்போல், பல செயல்களைச் செய்கிறார்கள்.

கச்சித்‌ குருகுலே வாஸம் ப்ரஹ்மந் ஸ்மரஸி நௌ யதஃ । த்‌விஜோ விஜ்ஞாய விஜ்ஞேயம் தமஸஃ பாரமஶ்நுதே

பிராமணா, நாம் ஆசானின் இல்லத்தில் இருந்த காலத்தை நீ நினைவுகூருகிறாயா? ஏனெனில், இருமுறை பிறந்தவர், அறிய வேண்டியதை அறிந்தால், இருள் கடந்துபோகிறார்.

ஸ வை ஸத்கர்மணாம் ஸாக்ஷாத் த்விஜாதேரிஹ ஸம்பவஃ । ஆத்யோऽங்‌க யத்ராஶ்ரமிணாம் யதாஹம் ஜ்ஞாநதோ குருஃ

அவன், நல்வினை செய்யும் அனைவருக்கும் இங்கு நேரடியாக ஆதியாக இருப்பவன்; இருமுறை பிறந்தவர்களில் பிறந்தவன்; ஆசிரமங்களில் முதன்மை பெற்றவன்; நான் அறிவை அளிப்பவன், ஆசானாக இருப்பது போல்.

நந்வர்தகோவிதா ப்ரஹ்மந் வர்ணாஶ்ரமவதாமிஹ । யே மயா குருணா வாசா தரந்த்யஞ்ஜோ பவார்ணவம்

பிராமணா, பொருளை நன்கு அறிந்தவர்கள், இங்கு வகுப்பும் ஆசிரம முறையையும் பின்பற்றுவோரில், என் ஆசானின் உபதேசத்தால், இலகுவாக வாழ்க்கை என்ற பெருங்கடலை கடந்துவிடுகிறார்கள்.

நாஹமிஜ்யாப்ரஜாதிப்யாம் தபஸோபஶமேந வா । துஷ்யேயம் ஸர்வபூதாத்மா குருஶுஶ்ரூஷயா யதா

நான், எல்லா உயிர்களிலும் உள்ள ஆத்மா, யாகம், பிள்ளைகள், தவம், மனஅடக்கம் ஆகியவற்றால் திருப்தியடைவதில்லை; ஆசானுக்குச் செய்த சேவையால் மட்டுமே மிகுந்த திருப்தி அடைகிறேன்.

அபி நஃ ஸ்மர்யதே ப்ரஹ்மந் வ்ரு'த்தம் நிவஸதாம் குரௌ । குருதாரைஶ்சோதிதாநாம் இந்தநாநயநே க்வசித்

பிராமணா, நாம் ஆசானின் இல்லத்தில் இருந்தபோது, ஆசானின் மனைவிகள் சொன்னபடி, சில சமயம் காட்டில் வெப்பம்கொண்டு விறகு சேகரிக்கச் சென்ற நாட்களை நீ நினைவுகூருகிறாயா?

ப்ரவிஷ்டாநாம் மஹாரண்யம் அபர்தௌ ஸுமஹத் த்விஜ । வாதவர்ஷம் அபூத்தீவ்ரம் நிஷ்டுராஃ ஸ்தநயித்‍நவஃ

நாங்கள் அந்தப் பெரிய காடுக்குள் நுழைந்தபோது, அன்புடைய இருமுறை பிறந்தவரே, மிக வலிமையான புயலும் கடும் காற்றும், உரக்க இடியோசையும் எழுந்தன.

ஸூர்யஶ்சாஸ்தம் கதஸ்தாவத் தமஸா சாவ்ரு'தா திஶஃ । நிம்நம் கூலம் ஜலமயம் ந ப்ராஜ்ஞாயத கிஞ்சந

அந்த நேரத்தில் சூரியன் மறைந்து, எல்லா திசைகளும் இருளால் மூடப்பட்டுவிட்டன; கீழ்நிலமான ஆற்றங்கரை முழுவதும் நீரில் மூழ்கி, எதையும் காண முடியவில்லை.

( வம்ஶஸ்தா ) வயம் ப்ரு'ஶம்தத்ர மஹாநிலாம்புபிஃ நிஹந்யமாநா மஹுரம்புஸம்ப்லவே । திஶோऽவிதந்தோऽத பரஸ்பரம் வநே க்ரு'ஹீதஹஸ்தாஃ பரிபப்ரிமாதுராஃ

அங்கே, அந்தக் கடும் காற்றும் பெரும் மழையும் எங்களை மீண்டும் மீண்டும் தாக்கின; பெரும் வெள்ளத்தில் திசைகள் எது என்று தெரியாமல், ஒருவரை ஒருவர் காண முடியாமல், கையில் கைபிடித்து, கவலையுடன் காடில் அலைந்தோம்.

( அநுஷ்டுப் ) ஏதத்‌ விதித்வா உதிதே ரவௌ ஸாந்தீபநிர்குருஃ । அந்வேஷமாணோ நஃ ஶிஷ்யாந் ஆசார்யோऽபஶ்யதாதுராந்

அடுத்த காலை சூரியன் உதித்தபோது, சாண்டீபனி ஆசான் எங்களைத் தேடி வந்து, தன்னுடைய மாணவர்கள் துயரத்தில் இருப்பதைப் பார்த்தார்.

அஹோ ஹே புத்ரகா யூயம் அஸ்மதர்தேऽதிதுஃகிதாஃ । ஆத்மா வை ப்ராணிநாம் ப்ரேஷ்டஃ தம் அநாத்ரு'த்ய மத்பராஃ

ஓ என் பிள்ளைகளே, நீங்கள் என் பொருட்டு மிகுந்த துன்பம் அனுபவித்தீர்கள்; உங்கள் நலனைப் பொருட்படுத்தாமல், என்னை மட்டுமே நினைத்து நடந்தீர்கள்.

ஏததேவ ஹி ஸச்சிஷ்யைஃ கர்தவ்யம் குருநிஷ்க்ரு'தம் । யத்‌ வை விஶுத்தபாவேந ஸர்வார்தாத்மார்பணம் குரௌ

உண்மையான மாணவர்கள் ஆசானுக்காகச் செய்ய வேண்டியது இதுவே; மனம் தூய்மையுடன், தங்களின் எல்லா முயற்சிகளையும், உயிரையும் ஆசானிடம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

துஷ்டோऽஹம் போ த்விஜஶ்ரேஷ்டாஃ ஸத்யாஃ ஸந்து மநோரதாஃ । சந்தாம்ஸ்யயாதயாமாநி பவந்த்விஹ பரத்ர ச

நான் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன், இருமுறை பிறந்தவர்களே; உங்கள் உண்மையான ஆசைகள் எல்லாம் நிறைவேறட்டும்; வேதங்களும் அவற்றின் அங்கங்களும் இங்கு, மறுபிறப்பிலும், உங்களுக்குச் சிறப்பாகட்டும்.

இத்தம்விதாந்யநேகாநி வஸதாம் குருவேஶ்மஸு । குரோரநுக்ரஹேணைவ புமாந் பூர்ணஃ ப்ரஶாந்தயே

இவ்வாறு, ஆசானின் அருளால் மட்டுமே, ஆசானின் இல்லத்தில் வாழும் ஒருவர் பல அனுபவங்களின் மூலம் முழுமையும் அமைதியும் அடைகிறார்.

ஶ்ரீப்ராஹ்மண உவாச - கிமஸ்மாபிரநிர்வ்ரு'த்தம் தேவதேவ ஜகத்‌குரோ । பவதா ஸத்யகாமேந யேஷாம் வாஸோ குராவபூத்

பெருமைமிக்க பிராமணர் சொன்னார்: தேவதேவனே, உலகாசிரியரே, நீங்கள் எப்போதும் உண்மையையே பேசுபவராக இருக்க, உங்கள் இல்லத்தில் வாழ்ந்த நமக்கு இன்னும் எது பூர்த்தியாகவில்லை?

யஸ்ய ச்சந்தோமயம் ப்ரஹ்ம தேஹ ஆவபநம் விபோ । ஶ்ரேயஸாம் தஸ்ய குருஷு வாஸோऽத்யந்தவிடம்பநம்

வேத ஒலியால் ஆன உடலை உடையவரே, எல்லா நன்மைகளிலும் ஆசானுடன் வாழ்வது மிக உயர்ந்த பெருமை.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே உத்தரார்தே ஶ்ரீதாமசரிதே அஶீதிதமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் இரண்டாம் பாதியில் உள்ள ஸ்ரீதாம சரிதம் எனும் எண்பதாம் அதிகாரம் முடிகிறது.

ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) ஸ இத்தம் த்விஜமுக்யேந ஸஹ ஸங்கதயந் ஹரிஃ । ஸர்வபூதமநோऽபிஜ்ஞஃ ஸ்மயமாந உவாச தம்

ஸ்ரீசுகர் சொன்னார்: இவ்வாறு, ஹரி அந்த முன்னணி பிராமணருடன் உரையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, எல்லா உயிர்களின் மனதை அறிந்தவர், சிரித்தபடி அவனை நோக்கி பேசினார்.

ப்ரஹ்மண்யோ ப்ராஹ்மணம் க்ரு'ஷ்ணோ பகவாந் ப்ரஹஸந் ப்ரியம் । ப்ரேம்ணா நிரீக்ஷணேநைவ ப்ரேக்ஷந் கலு ஸதாம் கதிஃ

பிராமணர்களை நேசிக்கும் பகவான் கிருஷ்ணர், அன்போடு பிராமணரைப் பார்த்து, புன்னகையுடன் பேசினார்; அந்த பார்வையே சான்றோருக்கு இலக்காகும்.