ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

இதி ஸஞ்சிந்த்ய மநஸா கமநாய மதிம் ததே । அப்யஸ்த்யுபாயநம் கிஞ்சித் க்ரு'ஹே கல்யாணி தீயதாம்

இதுபோல் மனதில் எண்ணி, போகத் தீர்மானித்தார்; 'நம் வீட்டில் ஏதேனும் பரிசு இருக்கிறதா, நல்லவளே? ஏதாவது கொடுக்க வேண்டும்' என்றார்.

யாசித்வா சதுரோ முஷ்டீந் விப்ராந் ப்ரு'துகதண்டுலாந் । சைலகண்டேந தாந் பத்த்வா பர்த்ரே ப்ராதாதுபாயநம்

அவள் பிராமணர்களிடம் நான்கு பிடி அவல் கேட்டுப் பெற்றாள்; அதை ஒரு துணியில் கட்டி, கணவருக்கு பரிசாக அளித்தாள்.

ஸ தாநாதாய விப்ராக்ர்யஃ ப்ரயயௌ த்வாரகாம் கில । க்ரு'ஷ்ணஸந்தர்ஶநம் மஹ்யம் கதம் ஸ்யாதிதி சிந்தயந்

அந்த பிராமணர் அதை எடுத்துக்கொண்டு, 'எப்படி கிருஷ்ணரை நேரில் காண முடியும்?' என்று எண்ணிக்கொண்டே துவாரகைக்கு புறப்பட்டார்.

த்ரீணி குல்மாந்யதீயாய திஸ்ரஃ கக்ஷாஶ்ச ஸத்விஜஃ । விப்ரோऽகம்யாந்தகவ்ரு'ஷ்ணீநாம் க்ரு'ஹேஷ்வச்யுததர்மிணாம்

அந்த நல்ல பிராமணர், மூன்று வேலிவீதிகளையும், மூன்று முற்றங்களையும் கடந்து, அசையாத பாதையைப் பின்பற்றும் அந்தகர், வ்ருஷ்ணிகள் வீடுகளில் நுழைந்தார்.

க்ரு'ஹம் த்‌வ்யஷ்டஸஹஸ்ராணாம் மஹிஷீணாம் ஹரேர்த்விஜஃ । விவேஶைகதமம் ஶ்ரீமத் ப்ரஹ்மாநந்தம் கதோ யதா

ஹரியின் பதினாறாயிரம் மகிஷிகளின் வீடுகளில் ஒன்றில் அவர் நுழைந்து, பரம ஆனந்தம் அடைந்தவர் போல் மகிழ்ச்சி அடைந்தார்.

தம் விலோக்யாச்யுதோ தூராத் ப்ரியாபர்யங்கமாஸ்திதஃ । ஸஹஸோத்தாய சாப்யேத்ய தோர்ப்யாம் பர்யக்ரஹீந்முதா

அவன் தூரத்தில் இருந்து வருவதை பார்த்த அச்யுதன், தனது அன்புக்குரியவளின் படுக்கையில் அமர்ந்திருந்தபடியே, உடனே எழுந்து, விரைவாக அருகில் சென்று, இரு கரங்களால் மகிழ்ச்சியுடன் அவனை அணைத்தான்.

ஸக்யுஃ ப்ரியஸ்ய விப்ரர்ஷேஃ அங்‌கஸங்‌காதிநிர்வ்ரு'தஃ । ப்ரீதோ வ்யமுஞ்சதப்பிந்தூந் நேத்ராப்யாம் புஷ்கரேக்ஷணஃ

தன் பிரியமான நண்பன், அந்த முனிவர், அருகில் வந்து தொட்டபோது, தாமரைக்கண் கொண்ட ஆண்டவன் மிகுந்த ஆனந்தத்தில் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் சிதற விட்டான்.

அதோபவேஶ்ய பர்யங்கே ஸ்வயம் ஸக்யுஃ ஸமர்ஹணம் । உபஹ்ரு'த்யாவநிஜ்யாஸ்ய பாதௌ பாதாவநேஜநீஃ

பின்னர், தனது நண்பனை படுக்கையில் அமர வைத்துப், தானே உரிய மரியாதைகளை செய்து, தண்ணீர் கொண்டு வந்து, அவன் கால்களைத் தன் கையால் கழுவினான்.

அக்ரஹீச்சிரஸா ராஜந் பகவாந் லோகபாவநஃ । வ்யலிம்பத் திவ்யகந்தேந சந்தநாகுருகுங்கமைஃ

அரசே, உலகைத் தூய்மைப்படுத்தும் பரமன், அந்த தண்ணீரை தலையில் ஏற்று, சந்தனம், அகில், குங்குமம் போன்ற தெய்வீக வாசனைப் பொருள்களால் அவனை அலங்கரித்தான்.

தூபைஃ ஸுரபிபிர்மித்ரம் ப்ரதீபாவலிபிர்முதா । அர்சித்வாऽऽவேத்ய தாம்பூலம் காம் ச ஸ்வாகதமப்ரவீத்

மணமுள்ள தூபமும், விளக்குகளின் வரிசையாலும், மகிழ்ச்சியுடன் நண்பனை வழிபட்டு, பாக்கும், ஒரு பசுவும் அளித்து, வரவேற்கும் சொற்களைச் சொன்னான்.

குசைலம் மலிநம் க்ஷாமம் த்‌விஜம் தமநிஸம்ததம் । தேவீ பர்யசரத் ஸாக்ஷாத் சாமரவ்யஜநேந வை

பழைய, அழுக்கான உடை அணிந்திருந்த, மெலிந்து, நரம்புகள் தெளிவாக தெரிந்த அந்த இருமுறை பிறந்தவரை, தேவியும் நேரில் சாமரம் வீசிச் சேவை செய்தாள்.

அந்தஃபுரஜநோ த்ரு'ஷ்ட்வா க்ரு'ஷ்ணேநாமலகீர்திநா । விஸ்மிதோऽபூததிப்ரீத்யா அவதூதம் ஸபாஜிதம்

கிருஷ்ணன், புனிதமான புகழுடையவன், அவதூதனை இவ்வளவு மரியாதையுடன் நடத்துவதைப் பார்த்த அந்தப்புர பெண்கள், ஆச்சரியத்துடன் பெரும் பாசம் கொண்டார்கள்.

கிமநேந க்ரு'தம் புண்யம் அவதூதேந பிக்ஷுணா । ஶ்ரியா ஹீநேந லோகேऽஸ்மிந் கர்ஹிதேநாதமேந ச

இந்த அவதூதன், இந்த பிச்சைக்காரன், இவ்வுலகில் செல்வமில்லாமல், எல்லோராலும் இகழப்பட்டவனாக இருந்து, என்ன தவம் செய்திருக்கிறான்?

யோऽஸௌ த்ரிலோககுருணா ஶ்ரீநிவாஸேந ஸம்ப்ரு'தஃ । பர்யங்கஸ்தாம் ஶ்ரியம் ஹித்வா பரிஷ்வக்தோऽக்ரஜோ யதா

மூன்று உலகுக்கும் ஆசானான ஸ்ரீனிவாசன் அவனை இவ்வளவு மதிப்புடன் நடத்த, ஸ்ரீதேவி படுக்கையில் அமர்ந்திருந்தபோதும், மூத்த சகோதரனைப் போல் அவனை அணைத்தான்.

கதயாம் சக்ரதுர்காதாஃ பூர்வா குருகுலே ஸதோஃ । ஆத்மநோர்லலிதா ராஜந் கரௌ க்ரு'ஹ்ய பரஸ்பரம்

அவர்கள் இருவரும், ஆசானின் இல்லத்தில் இருந்த காலத்தின் இனிய நிகழ்ச்சிகளை, ஒருவரை ஒருவர் கைகளைப் பிடித்தபடி, மகிழ்ச்சியுடன் பேசத் தொடங்கினார்கள்.

ஶ்ரீபகவாநுவாச - அபி ப்ரஹ்மந்குருகுலாத்‌ பவதா லப்ததக்ஷிணாத் । ஸமாவ்ரு'த்தேந தர்மஜ்ஞ பார்யோடா ஸத்ரு'ஶீ ந வா

பகவான் பேசினார்: பிராமணா, ஆசானின் இல்லத்தில் கல்வி முடித்து, உரிய குருதட்சிணை கொடுத்தபின், நீ தர்மத்தை அறிந்தவனாக, உனக்கு பொருத்தமான மனைவியை மணந்தாயா இல்லையா?

ப்ராயோ க்ரு'ஹேஷு தே சித்தம் அகாமவிஹிதம் ததா । நைவாதிப்ரீயஸே வித்வந் தநேஷு விதிதம் ஹி மே

புத்திசாலி, உனது மனம் இல்லற வாழ்க்கையிலும், செல்வத்திலும் ஆசை இல்லாமல், விருப்பமின்றி நடக்கிறாய் என்பதையும், அதனால் நீ அவற்றில் பெரிதும் மகிழ்ச்சி அடைவதில்லை என்பதையும் நன்கு அறிகிறேன்.

கேசித் குர்வந்தி கர்மாணி காமைரஹதசேதஸஃ । த்யஜந்தஃ ப்ரக்ரு'தீர்தைவீஃ யதாஹம் லோகஸங்‌க்ரஹம்

சிலர், ஆசைகளால் மனம் மயங்கிச், தங்கள் இயற்கையை விட்டுவிட்டு, நான் உலக நன்மைக்காகச் செய்கிறதைப்போல், பல செயல்களைச் செய்கிறார்கள்.

கச்சித்‌ குருகுலே வாஸம் ப்ரஹ்மந் ஸ்மரஸி நௌ யதஃ । த்‌விஜோ விஜ்ஞாய விஜ்ஞேயம் தமஸஃ பாரமஶ்நுதே

பிராமணா, நாம் ஆசானின் இல்லத்தில் இருந்த காலத்தை நீ நினைவுகூருகிறாயா? ஏனெனில், இருமுறை பிறந்தவர், அறிய வேண்டியதை அறிந்தால், இருள் கடந்துபோகிறார்.

ஸ வை ஸத்கர்மணாம் ஸாக்ஷாத் த்விஜாதேரிஹ ஸம்பவஃ । ஆத்யோऽங்‌க யத்ராஶ்ரமிணாம் யதாஹம் ஜ்ஞாநதோ குருஃ

அவன், நல்வினை செய்யும் அனைவருக்கும் இங்கு நேரடியாக ஆதியாக இருப்பவன்; இருமுறை பிறந்தவர்களில் பிறந்தவன்; ஆசிரமங்களில் முதன்மை பெற்றவன்; நான் அறிவை அளிப்பவன், ஆசானாக இருப்பது போல்.

நந்வர்தகோவிதா ப்ரஹ்மந் வர்ணாஶ்ரமவதாமிஹ । யே மயா குருணா வாசா தரந்த்யஞ்ஜோ பவார்ணவம்

பிராமணா, பொருளை நன்கு அறிந்தவர்கள், இங்கு வகுப்பும் ஆசிரம முறையையும் பின்பற்றுவோரில், என் ஆசானின் உபதேசத்தால், இலகுவாக வாழ்க்கை என்ற பெருங்கடலை கடந்துவிடுகிறார்கள்.

நாஹமிஜ்யாப்ரஜாதிப்யாம் தபஸோபஶமேந வா । துஷ்யேயம் ஸர்வபூதாத்மா குருஶுஶ்ரூஷயா யதா

நான், எல்லா உயிர்களிலும் உள்ள ஆத்மா, யாகம், பிள்ளைகள், தவம், மனஅடக்கம் ஆகியவற்றால் திருப்தியடைவதில்லை; ஆசானுக்குச் செய்த சேவையால் மட்டுமே மிகுந்த திருப்தி அடைகிறேன்.

அபி நஃ ஸ்மர்யதே ப்ரஹ்மந் வ்ரு'த்தம் நிவஸதாம் குரௌ । குருதாரைஶ்சோதிதாநாம் இந்தநாநயநே க்வசித்

பிராமணா, நாம் ஆசானின் இல்லத்தில் இருந்தபோது, ஆசானின் மனைவிகள் சொன்னபடி, சில சமயம் காட்டில் வெப்பம்கொண்டு விறகு சேகரிக்கச் சென்ற நாட்களை நீ நினைவுகூருகிறாயா?

ப்ரவிஷ்டாநாம் மஹாரண்யம் அபர்தௌ ஸுமஹத் த்விஜ । வாதவர்ஷம் அபூத்தீவ்ரம் நிஷ்டுராஃ ஸ்தநயித்‍நவஃ

நாங்கள் அந்தப் பெரிய காடுக்குள் நுழைந்தபோது, அன்புடைய இருமுறை பிறந்தவரே, மிக வலிமையான புயலும் கடும் காற்றும், உரக்க இடியோசையும் எழுந்தன.

ஸூர்யஶ்சாஸ்தம் கதஸ்தாவத் தமஸா சாவ்ரு'தா திஶஃ । நிம்நம் கூலம் ஜலமயம் ந ப்ராஜ்ஞாயத கிஞ்சந

அந்த நேரத்தில் சூரியன் மறைந்து, எல்லா திசைகளும் இருளால் மூடப்பட்டுவிட்டன; கீழ்நிலமான ஆற்றங்கரை முழுவதும் நீரில் மூழ்கி, எதையும் காண முடியவில்லை.

( வம்ஶஸ்தா ) வயம் ப்ரு'ஶம்தத்ர மஹாநிலாம்புபிஃ நிஹந்யமாநா மஹுரம்புஸம்ப்லவே । திஶோऽவிதந்தோऽத பரஸ்பரம் வநே க்ரு'ஹீதஹஸ்தாஃ பரிபப்ரிமாதுராஃ

அங்கே, அந்தக் கடும் காற்றும் பெரும் மழையும் எங்களை மீண்டும் மீண்டும் தாக்கின; பெரும் வெள்ளத்தில் திசைகள் எது என்று தெரியாமல், ஒருவரை ஒருவர் காண முடியாமல், கையில் கைபிடித்து, கவலையுடன் காடில் அலைந்தோம்.

( அநுஷ்டுப் ) ஏதத்‌ விதித்வா உதிதே ரவௌ ஸாந்தீபநிர்குருஃ । அந்வேஷமாணோ நஃ ஶிஷ்யாந் ஆசார்யோऽபஶ்யதாதுராந்

அடுத்த காலை சூரியன் உதித்தபோது, சாண்டீபனி ஆசான் எங்களைத் தேடி வந்து, தன்னுடைய மாணவர்கள் துயரத்தில் இருப்பதைப் பார்த்தார்.

அஹோ ஹே புத்ரகா யூயம் அஸ்மதர்தேऽதிதுஃகிதாஃ । ஆத்மா வை ப்ராணிநாம் ப்ரேஷ்டஃ தம் அநாத்ரு'த்ய மத்பராஃ

ஓ என் பிள்ளைகளே, நீங்கள் என் பொருட்டு மிகுந்த துன்பம் அனுபவித்தீர்கள்; உங்கள் நலனைப் பொருட்படுத்தாமல், என்னை மட்டுமே நினைத்து நடந்தீர்கள்.

ஏததேவ ஹி ஸச்சிஷ்யைஃ கர்தவ்யம் குருநிஷ்க்ரு'தம் । யத்‌ வை விஶுத்தபாவேந ஸர்வார்தாத்மார்பணம் குரௌ

உண்மையான மாணவர்கள் ஆசானுக்காகச் செய்ய வேண்டியது இதுவே; மனம் தூய்மையுடன், தங்களின் எல்லா முயற்சிகளையும், உயிரையும் ஆசானிடம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.