ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

தம் ததாயாந்தமாலோக்ய கதாமாதாய ஸத்வரஃ। அவப்லுத்ய ரதாத்க்ரு'ஷ்ணஃ ஸிந்தும் வேலேவ ப்ரத்யதாத்

அவன் இவ்வாறு வருவதை பார்த்த கிருஷ்ணன், உடனே தன் கோலை எடுத்துக் கொண்டு, தேரிலிருந்து குதித்து, கடல் கரையைச் சந்திப்பது போல அவனை எதிர்கொண்டான்.

கதாமுத்யம்ய காரூஷோ முகுந்தம் ப்ராஹ துர்மதஃ। திஷ்ட்யா திஷ்ட்யா பவாநத்ய மம த்ரு'ஷ்டிபதம் கதஃ

தன் கதை உயர்த்திக் கொண்டு, காரூஷன் பெருமையால் மயங்கி, முகுந்தனை நோக்கி சொன்னான்: 'நல்ல அதிர்ஷ்டம்! இன்று என் கண்களுக்கு நீ தெரிந்திருக்கிறாய்.'

த்வம் மாதுலேயோ நஃ க்ரு'ஷ்ண மித்ரத்ருங்மாம் ஜிகாம்ஸஸி। அதஸ்த்வாம் கதயா மந்த ஹநிஷ்யே வஜ்ரகல்பயா

நீ என் மாமனார், கிருஷ்ணா! நண்பனும் ஆதரவாளனும் ஆன நீ, என்னை கொல்ல விரும்புகிறாய். அதனால், முட்டாளே, இந்த இடியோடு ஒப்பான கதையால் உன்னை அடித்து வீழ்த்துவேன்.

தர்ஹ்யாந்ரு'ண்யமுபைம்யஜ்ஞ மித்ராணாம் மித்ரவத்ஸலஃ। பந்துரூபமரிம் ஹத்வா வ்யாதிம் தேஹசரம் யதா

நண்பர்களுக்குப் பெரிய நண்பனே, உறவினராகத் தோன்றும் பகைவரை அழித்து, உடலில் இருக்கும் நோயைப் போல் ஒழிப்பதால், நான் என் கடனை முடித்துவிடுவேன்.

ஏவம் ரூக்ஷைஸ்துதந்வாக்யைஃ க்ரு'ஷ்ணம் தோத்ரைரிவ த்விபம்। கதயாதாடயந்மூர்த்நி ஸிம்ஹவத்வ்யநதச்ச ஸஃ

அவன் கடுமையான வார்த்தைகளால் கிருஷ்ணனை யானையைத் தூண்டும் கம்பு போலத் துன்புறுத்தி, சிங்கம் போலக் கர்ஜித்து, கதையால் கிருஷ்ணனின் தலையில் அடித்தான்.

கதயாபிஹதோऽப்யாஜௌ ந சசால யதூத்வஹஃ। க்ரு'ஷ்ணோऽபி தமஹந்குர்வ்யா கௌமோதக்யா ஸ்தநாந்தரே

போர்க்களத்தில் கதையால் அடிக்கப்பட்டும், யாதவர்கள் தலைவன் அசையவில்லை; கிருஷ்ணனும் தனது கௌமோதகி கதையால் அவனை மார்பில் அடித்தான்.

கதாநிர்பிந்நஹ்ரு'தய உத்வமந்ருதிரம் முகாத்। ப்ரஸார்ய கேஶபாஹ்வங்க்ரீந்தரண்யாம் ந்யபதத்வ்யஸுஃ

கதையால் இதயம் உடைந்த அவன், வாயில் இருந்து இரத்தம் பாய்ந்தது; முடி, கை, கால்களை விரித்து, உயிரற்றவனாக நிலத்தில் விழுந்தான்.

ததஃ ஸூக்ஷ்மதரம் ஜ்யோதிஃ க்ரு'ஷ்ணமாவிஶதத்புதம்। பஶ்யதாம் ஸர்வபூதாநாம் யதா சைத்யவதே ந்ரு'ப

அப்போது, மிகவும் நுண்ணிய, அதிசயமான ஒளி கிருஷ்ணனுள் புகுந்தது; எல்லா உயிர்களும் பார்த்தபடியே, சிசுபாலனை கொன்றபோது நடந்ததைப்போல், அரசனே.

விதூரதஸ்து தத்ப்ராதா ப்ராத்ரு'ஶோகபரிப்லுதஃ। ஆகச்சதஸிசர்மாப்யாமுச்ச்வஸம்ஸ்தஜ்ஜிகாம்ஸயா

விதூரதன், அவன் சகோதரன், துயரத்தில் மூழ்கி, வாள் மற்றும் கேடயம் எடுத்துக்கொண்டு, ஆத்திரமாக மூச்சு விட, கிருஷ்ணனை கொல்ல விரைந்து வந்தான்.

தஸ்ய சாபததஃ க்ரு'ஷ்ணஶ்சக்ரேண க்ஷுரநேமிநா। ஶிரோ ஜஹார ராஜேந்த்ர ஸகிரீடம் ஸகுண்டலம்

அவன் விரைந்து வந்தபோது, கிருஷ்ணன், வளைந்த கூரிய சக்கரத்தால், அவன் கிரீடம், குண்டலம் உடன் அவன் தலையை வெட்டினான், அரசனே.

ஏவம் ஸௌபம் ச ஶால்வம் ச தந்தவக்ரம் ஸஹாநுஜம்। ஹத்வா துர்விஷஹாநந்யைரீடிதஃ ஸுரமாநவைஃ

இவ்வாறு, சால்வன், சௌபன், தந்தவக்ரன் மற்றும் அவன் சகோதரனை, மற்றவரால் தாங்க முடியாத பகைவரை அழித்து, தேவர்களும் மனிதர்களும் கிருஷ்ணனை புகழ்ந்தார்கள்.

முநிபிஃ ஸித்தகந்தர்வைர்வித்யாதரமஹோரகைஃ। அப்ஸரோபிஃ பித்ரு'கணைர்யக்ஷைஃ கிந்நரசாரணைஃ

முனிவர்கள், சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள், வித்யாதரர்கள், பெரிய பாம்புகள், அப்சராசிகள், முன்னோர்கள், யக்ஷர்கள், கின்னர்கள், சாரணர்கள் ஆகியோரும் அவரை புகழ்ந்தார்கள்.

உபகீயமாநவிஜயஃ குஸுமைரபிவர்ஷிதஃ। வ்ரு'தஶ்ச வ்ரு'ஷ்ணிப்ரவரைர்விவேஶாலங்க்ரு'தாம் புரீம்

அவரது வெற்றியை அவர்கள் பாடி, மலர்களால் பொழிந்தார்கள்; சிறந்த வ்ருஷ்ணிகள் சூழ, அலங்கரிக்கப்பட்ட நகரத்துக்குள் அவர் நுழைந்தார்.

ஏவம் யோகேஶ்வரஃ க்ரு'ஷ்ணோ பகவாந்ஜகதீஶ்வரஃ। ஈயதே பஶுத்ரு'ஷ்டீநாம் நிர்ஜிதோ ஜயதீதி ஸஃ

இவ்வாறு, யோகத்தின் அதிபதி கிருஷ்ணன், உலகின் இறைவன், பகவான், சிலர் வெற்றியடைந்தார், சிலர் தோற்றார் என்று, பசு போன்ற பார்வையுடையவர்களால் பார்க்கப்படுகிறார்.

ஶ்ருத்வா யுத்தோத்யமம் ராமஃ குரூணாம் ஸஹ பாண்டவைஃ। தீர்தாபிஷேகவ்யாஜேந மத்யஸ்தஃ ப்ரயயௌ கில

கௌரவர்கள் மற்றும் பாண்டவர்கள் போருக்கு தயாராக இருப்பதை ராமர் கேட்டு, தீர்த்தயாத்திரை செய்யும் பெயரில், நடுநிலையுடன் புறப்பட்டார்.

ஸ்நாத்வா ப்ரபாஸே ஸந்தர்ப்ய தேவர்ஷிபித்ரு'மாநவாந்। ஸரஸ்வதீம் ப்ரதிஸ்ரோதம் யயௌ ப்ராஹ்மணஸம்வ்ரு'தஃ

பிரபாசத்தில் स्नானம் செய்து, தேவர்கள், முனிவர்கள், முன்னோர்கள், மனிதர்களை திருப்திப்படுத்தி, ப்ராமணர்கள் உடன் சரஸ்வதியை எதிர் ஓட்டத்தில் சென்றார்.

ப்ரு'தூதகம் பிந்துஸரஸ்த்ரிதகூபம் ஸுதர்ஶநம்। விஶாலம் ப்ரஹ்மதீர்தம் ச சக்ரம் ப்ராசீம் ஸரஸ்வதீம்

பிருதூதகம், பிந்துசரஸ், திரிதகூபம், சுதர்ஷனம், விசாலம், பிரம்மதீர்த்தம், சக்கரம், கிழக்கு சரஸ்வதி ஆகிய இடங்களையும் அவர் சென்றார்.

யமுநாமநு யாந்யேவ கங்காமநு ச பாரத। ஜகாம நைமிஷம் யத்ர ரு'ஷயஃ ஸத்ரமாஸதே

யமுனையைத் தொடர்ந்து, பிறகு கங்கையைத் தொடர்ந்து, பாரதா, அவர் நைமிஷத்திற்கு சென்றார்; அங்கு முனிவர்கள் யாகத்தில் ஈடுபட்டிருந்தார்கள்.

தமாகதமபிப்ரேத்ய முநயோ தீர்கஸத்ரிணஃ। அபிநந்த்ய யதாந்யாயம் ப்ரணம்யோத்தாய சார்சயந்

அவரை வந்ததை அறிந்து, நீண்ட யாகத்தில் ஈடுபட்டிருந்த முனிவர்கள், மரியாதையுடன் வரவேற்று, எழுந்து, வணங்கி, அவரை பெருமையுடன் போற்றினார்கள்.

ஸோऽர்சிதஃ ஸபரீவாரஃ க்ரு'தாஸநபரிக்ரஹஃ। ரோமஹர்ஷணமாஸீநம் மஹர்ஷேஃ ஶிஷ்யமைக்ஷத

அவரும் தம் குடும்பத்தாரோடு கூடி மரியாதையுடன் வரவேற்கப்பட்டு, வழங்கப்பட்ட இருக்கையை ஏற்று அமர்ந்தார். அப்போது, மகா முனிவரின் சீடனான ரோமஹர்ஷணன் அங்கே அமர்ந்திருப்பதை அவர் பார்த்தார்.

அப்ரத்யுத்தாயிநம் ஸூதமக்ரு'தப்ரஹ்வணாஞ்ஜலிம்। அத்யாஸீநம் ச தாந்விப்ராம்ஶ்சுகோபோத்வீக்ஷ்ய மாதவஃ

அங்கே அமர்ந்திருந்த சூதர் எழுந்து மரியாதை செலுத்தவோ, கையைக் கூப்பி வணங்கவோ செய்யாமல் இருந்ததை, அப்போதுள்ள பிராமணர்களும் அப்படியே இருந்ததை பார்த்து மாதவன் கோபமடைந்தார்.

யஸ்மாதஸாவிமாந்விப்ராநத்யாஸ்தே ப்ரதிலோமஜஃ। தர்மபாலாம்ஸ்ததைவாஸ்மாந்வதமர்ஹதி துர்மதிஃ

தாழ்ந்த பிறப்புடைய இவன், தர்மத்தை காக்கும் இந்த பிராமணர்களையும், நம்மையும் விட உயர்ந்த இடத்தில் அமர்ந்திருக்கிறான்; இப்படிப்பட்ட தீய மனம் கொண்டவன் மரணத்திற்கு உரியவன்.

ரு'ஷேர்பகவதோ பூத்வா ஶிஷ்யோऽதீத்ய பஹூநி ச। ஸேதிஹாஸபுராணாநி தர்மஶாஸ்த்ராணி ஸர்வஶஃ

பகவான் போன்ற முனிவரின் சீடனாக இருந்து, பல இதிகாசங்களும் புராணங்களும், தர்ம நூல்களும் முழுமையாக கற்றிருந்தாலும்—

அதாந்தஸ்யாவிநீதஸ்ய வ்ரு'தா பண்டிதமாநிநஃ। ந குணாய பவந்தி ஸ்ம நடஸ்யேவாஜிதாத்மநஃ

ஆனால், கட்டுப்பாடும் பணிவும் இல்லாமல், வெறும் அறிவாளி என தன்னை நினைக்கும் ஒருவருக்கு அந்த அறிவு பயனில்லை; தன்னை அடக்கிக்கொள்ளாத நடனக்காரனைப் போலவே.

ஏததர்தோ ஹி லோகேऽஸ்மிந்நவதாரோ மயா க்ரு'தஃ। வத்யா மே தர்மத்வஜிநஸ்தே ஹி பாதகிநோऽதிகாஃ

இந்த உலகில் நான் அவதரித்ததற்கே காரணம் இதுவே; தர்மத்தின் வேடம் பூண்டும், மிகப் பெரிய பாவிகளை நான் அழிக்க வேண்டும்.

ஏதாவதுக்த்வா பகவாந்நிவ்ரு'த்தோऽஸத்வதாதபி। பாவித்வாத்தம் குஶாக்ரேண கரஸ்தேநாஹநத்ப்ரபுஃ

இவ்வாறு கூறிய பின், பகவான் தீயவரை கொல்வதைத் தவிர்ந்தார்; ஆனாலும், சிந்தித்து, தம் கையில் இருந்த குசக் கம்பியால் அவனை அடித்தார்.

ஹாஹேதிவாதிநஃ ஸர்வே முநயஃ கிந்நமாநஸாஃ। ஊசுஃ ஸங்கர்ஷணம் தேவமதர்மஸ்தே க்ரு'தஃ ப்ரபோ

அங்கே இருந்த முனிவர்கள் அனைவரும் மனதில் துயருற்று, 'ஓ சங்கர்ஷணா, நீ தவறான செயல் செய்துவிட்டாய்!' என்று கூவி அழைத்தனர்.

அஸ்ய ப்ரஹ்மாஸநம் தத்தமஸ்மாபிர்யதுநந்தந। ஆயுஶ்சாத்மாக்லமம் தாவத்யாவத்ஸத்ரம் ஸமாப்யதே

'யது குலத்தில் பிறந்தவரே, நாங்கள் அவனுக்கு பிரம்மாவின் இருக்கையும், இந்த யாகம் முடியும் வரை ஆயுள், சோர்வில்லாத நிலையும் வழங்கியிருந்தோம்.'

அஜாநதைவாசரிதஸ்த்வயா ப்ரஹ்மவதோ யதா। யோகேஶ்வரஸ்ய பவதோ நாம்நாயோऽபி நியாமகஃ

'நீ அறியாமல் பிரம்மஹத்தி செய்துவிட்டாய், யோகத்தின் அதிபதியே; உன் பெயருக்கும் விதி விலக்கு இல்லை.'