ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

கதம் ராமமஸம்ப்ராந்தம் ஜித்வாஜேயம் ஸுராஸுரைஃ । ஶால்வேநால்பீயஸா நீதஃ பிதா மே பலவாந் விதிஃ

என் தந்தை ராமன், தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்களால் கூட வெல்ல முடியாத வலிமை உடையவராக இருந்தார். அப்படி ஒரு பெருமைமிக்கவரை, சாதாரணமான சால்வன் எப்படி இப்படி அழைத்துச் செல்ல முடிந்தது? இது விதியின் வலிமைதான்.

இதி ப்ருவாணே கோவிந்தே ஸௌபராட் ப்ரத்யுபஸ்திதஃ । வஸுதேவமிவாநீய க்ரு'ஷ்ணம் சேதமுவாச ஸஃ

இவ்வாறு கோவிந்தன் பேசிக் கொண்டிருக்கையில், சௌப நகரத்தின் அதிபதி அங்கு வந்தான். அவன் கிருஷ்ணனை, வாசுதேவனை அழைத்துச் சென்றது போலவே, அழைத்து வந்து இவ்வாறு சொன்னான்.

ஏஷ தே ஜநிதா தாதோ யதர்தமிஹ ஜீவஸி । வதிஷ்யே வீக்ஷதஸ்தேऽமும் ஈஶஶ்சேத் பாஹி பாலிஶ

இதோ உன் தந்தை, நீ இந்த உலகில் வாழ்வதற்கான காரணம். நான் அவனை உன் கண்முன்னே கொல்வேன். நீ ஆண்டவன் என்றால், அவனை காப்பாற்றிப் பார், அறியாமையுள்ளவனே.

ஏவம் நிர்பர்த்ஸ்ய மாயாவீ கட்கேநாநகதுந்துபேஃ । உத்க்ரு'த்ய ஶிர ஆதாய கஸ்தம் ஸௌபம் ஸமாவிஶத்

இவ்வாறு திட்டி, அந்த மாயவாதி தனது வாளை எடுத்து, அனகதுந்துபியின் தலையை வெட்டி பிடித்து, அதை எடுத்துக்கொண்டு வானில் உள்ள சௌப நகருக்குள் சென்றான்.

( மிஶ்ர ) ததோ முஹூர்தம் ப்ரக்ரு'தாவுபப்லுதஃ ஸ்வபோத ஆஸ்தே ஸ்வஜநாநுஷங்‌கதஃ । மஹாநுபாவஸ்ததபுத்யதாஸுரீம் மாயாம் ஸ ஶால்வப்ரஸ்ரு'தாம் மயோதிதாம்

அதன்பின், ஒரு கணம், கிருஷ்ணன் இயற்கையான பாசத்தால் சூழப்பட்டு, தன் சொந்த மக்கள் நடுவில் மனம் கலங்கினான். ஆனால் விரைவில், இது சால்வன், மாயனின் ஆலோசனையின்படி செய்த அசுர மாயை என்பதை அவர் உணர்ந்தார்.

ந தத்ர தூதம் ந பிதுஃ கலேவரம் ப்ரபுத்த ஆஜௌ ஸமபஶ்யதச்யுதஃ । ஸ்வாப்நம் யதா சாம்பரசாரிணம் ரிபும் ஸௌபஸ்தமாலோக்ய நிஹந்துமுத்யதஃ

போர்க்களத்தில் விழித்தபோது, அச்சுதன் அங்கு தூதனையும், தந்தையின் உடலையும் காணவில்லை. கனவில் இருந்து விழித்தவனைப் போல, வானில் சௌப நகரில் இருந்த பகைவரை பார்த்து, அவனை அழிக்க முனைந்தான்.

( அநுஷ்டுப் ) ஏவம் வதந்தி ராஜர்ஷே ரு'ஷயஃ கே ச நாந்விதாஃ । யத் ஸ்வவாசோ விருத்யேத நூநம் தே ந ஸ்மரந்த்யுத

இவ்வாறு சில முனிவர்கள், அரசமுனிவரே, பேசுகிறார்கள். ஆனால் அவர்களின் சொற்கள் ஒருவருக்கொருவர் முரணாக இருந்தால், அவர்கள் உண்மையில் நினைவில் வைத்திருக்கவில்லை என்பதே உறுதி.

க்வ ஶோகமோஹௌ ஸ்நேஹோ வா பயம் வா யேऽஜ்ஞஸம்பவாஃ । க்வ சாகண்டிதவிஜ்ஞாந ஜ்ஞாநைஶ்வர்யஸ்த்வகண்டிதஃ

அறியாமையால் தோன்றும் துயரம், மயக்கம், பாசம், பயம் ஆகியவை எங்கே? உடைந்துபோகாத ஞானமும், குறையாத ஐஸ்வர்யமும் கொண்ட உன்னிடம் அவை எங்கே?

( மிஶ்ர ) யத்பாதஸேவோர்ஜிதயாऽऽத்மவித்யயா ஹிந்வந்த்யநாத்யாத்மவிபர்யயக்ரஹம் । லபந்த ஆத்மீயமநந்தமைஶ்வரம் குதோ நு மோஹஃ பரமஸ்ய ஸத்கதேஃ

அவரது திருவடிகளை சேவித்து, ஆத்ம ஞானம் பெறும் அறிவாளிகள், ஆத்மாவை பற்றிய ஆதிகாலத்திலிருந்த பிழையை அழிக்கிறார்கள். அவர்கள் தங்களுக்கே உரிய முடிவில்லா ஐஸ்வர்யத்தை அடைகிறார்கள். உன்னதமான நிலையை அடைந்தவருக்கு மயக்கம் எங்கே?

தம் ஶஸ்த்ரபூகைஃ ப்ரஹரந்தமோஜஸா ஶால்வம் ஶரைஃ ஶௌரிரமோகவிக்ரமஃ । வித்த்வாச்சிநத்‌ வர்ம தநுஃ ஶிரோமணிம் ஸௌபம் ச ஶத்ரோர்கதயா ருரோஜ ஹ

அப்போது, பல ஆயுதங்களால் சால்வன் தாக்கியபோது, வீறான கிருஷ்ணன் அம்புகளால் அவனைத் தாக்கி, அவன் கவசம், வில், கிரீடம் ஆகியவற்றை உடைத்தான்; பகைவரின் சௌப நகரத்தை தனது கோலால் நொறுக்கியான்.

தத்க்ரு'ஷ்ணஹஸ்தேரிதயா விசூர்ணிதம் பபாத தோயே கதயா ஸஹஸ்ரதா । விஸ்ரு'ஜ்ய தத்‌ பூதலமாஸ்திதோ கதாம் உத்யம்ய ஶால்வோऽச்யுதமப்யகாத் த்ருதம்

கிருஷ்ணனின் கோலால் சௌபம் நொறுக்கப்பட்டு, ஆயிரம் துண்டுகளாக நீரில் விழுந்தது. அதை விட்டுவிட்டு, சால்வன் தன் கோலை எடுத்து, நிலத்தில் நிற்க, விரைவாக அச்சுதனை நோக்கி ஓடினான்.

ஆதாவதஃ ஸகதம் தஸ்ய பாஹும் பல்லேந சித்த்வாத ரதாங்‌கமத்‌புதம் । வதாய ஶால்வஸ்ய லயார்கஸந்நிபம் பிப்ரத் பபௌ ஸார்க இவோதயாசலஃ

கோலுடன் ஓடிய சால்வனின் கை கிருஷ்ணனின் கூரிய அம்பால் துண்டிக்கப்பட்டது. பின்னர் கிருஷ்ணன் அதிசயமான சக்கரத்தை எடுத்து, மறுபடியும் உதயசூரியனைப் போல ஒளி வீச, சால்வனை அழிக்க முனைந்தான்.

ஜஹார தேநைவ ஶிரஃ ஸகுண்டலம் கிரீடயுக்தம் புருமாயிநோ ஹரிஃ । வஜ்ரேண வ்ரு'த்ரஸ்ய யதா புரந்தரோ பபூவ ஹாஹேதி வசஸ்ததா ந்ரு'ணாம்

அந்த சக்கரத்தால், ஹரி அந்த மாயவாதியின் குண்டலமும் கிரீடமும் உடைய தலையை வெட்டினான். அது போலவே, இந்திரன் வஜ்ரத்தால் வ்ருத்திரனை அழித்தான். அப்போது மனிதர்களிடையே, 'அய்யோ!' என்ற கூச்சல்கள் எழுந்தன.

( அநுஷ்டுப் ) தஸ்மிந்நிபதிதே பாபே ஸௌபே ச கதயா ஹதே । நேதுர்துந்துபயோ ராஜந் திவி தேவகணேரிதாஃ । ஸகீநாம் அபசிதிம் குர்வந் தந்தவக்ரோ ருஷாப்யகாத்

அந்த பாவி விழுந்ததும், சௌபம் கோலால் அழிக்கப்பட்டதும், வானில் தேவர்களின் குழு துந்துபி முழங்கினார்கள். நண்பனுக்காக பழிவாங்க, தண்டவக்ரன் கோபத்துடன் வந்தான்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே உத்தரார்தே ஸௌபவதோ நாம ஸப்தஸப்ததிதமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, புனிதமான பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் இரண்டாம் பாதியில், 'சௌபனை அழித்தல்' எனும் எழுபத்து ஏழாவது அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

தந்தவக்ரவிதூரதவதஃ; பலராமத்‌வாரா ஸூதஶிரஶ்சேதஶ்ச - அதாஷ்டஸப்ததிதமோऽத்யாயஃ ஶ்ரீஶுக உவாச। ஶிஶுபாலஸ்ய ஶால்வஸ்ய பௌண்ட்ரகஸ்யாபி துர்மதிஃ। பரலோககதாநாம் ச குர்வந்பாரோக்ஷ்யஸௌஹ்ரு'தம்

தண்டவக்ரன் மற்றும் விதூரதன் வதை, பாலராமனால் சூதனின் தலையை வெட்டுதல் ஆகியவை — இவ்வாறு எழுபத்து எட்டாவது அதிகாரம் தொடங்குகிறது. ஸ்ரீசுகர் சொன்னார்: சிசுபாலன், சால்வன், பௌண்ட்ரகன் மற்றும் பிறர், இவ்வுலகை விட்டு சென்றபின்பும், அவர்களது தீமைக்கு கிருஷ்ணன் உயர்ந்த நட்பை காட்டினார்.

ஏகஃ பதாதிஃ ஸங்க்ருத்தோ கதாபாணிஃ ப்ரகம்பயந்। பத்ப்யாமிமாம் மஹாராஜ மஹாஸத்த்வோ வ்யத்ரு'ஶ்யத

அப்போது, ஒரு வீரன், கோபத்துடன், கோலைக் கையில் கொண்டு, நிலத்தை நடுக்கம் அடையச் செய்து, பெரும் வலிமையுடன், நடக்க வந்தான், மகாராஜா.

தம் ததாயாந்தமாலோக்ய கதாமாதாய ஸத்வரஃ। அவப்லுத்ய ரதாத்க்ரு'ஷ்ணஃ ஸிந்தும் வேலேவ ப்ரத்யதாத்

அவன் இவ்வாறு வருவதை பார்த்த கிருஷ்ணன், உடனே தன் கோலை எடுத்துக் கொண்டு, தேரிலிருந்து குதித்து, கடல் கரையைச் சந்திப்பது போல அவனை எதிர்கொண்டான்.

கதாமுத்யம்ய காரூஷோ முகுந்தம் ப்ராஹ துர்மதஃ। திஷ்ட்யா திஷ்ட்யா பவாநத்ய மம த்ரு'ஷ்டிபதம் கதஃ

தன் கதை உயர்த்திக் கொண்டு, காரூஷன் பெருமையால் மயங்கி, முகுந்தனை நோக்கி சொன்னான்: 'நல்ல அதிர்ஷ்டம்! இன்று என் கண்களுக்கு நீ தெரிந்திருக்கிறாய்.'

த்வம் மாதுலேயோ நஃ க்ரு'ஷ்ண மித்ரத்ருங்மாம் ஜிகாம்ஸஸி। அதஸ்த்வாம் கதயா மந்த ஹநிஷ்யே வஜ்ரகல்பயா

நீ என் மாமனார், கிருஷ்ணா! நண்பனும் ஆதரவாளனும் ஆன நீ, என்னை கொல்ல விரும்புகிறாய். அதனால், முட்டாளே, இந்த இடியோடு ஒப்பான கதையால் உன்னை அடித்து வீழ்த்துவேன்.

தர்ஹ்யாந்ரு'ண்யமுபைம்யஜ்ஞ மித்ராணாம் மித்ரவத்ஸலஃ। பந்துரூபமரிம் ஹத்வா வ்யாதிம் தேஹசரம் யதா

நண்பர்களுக்குப் பெரிய நண்பனே, உறவினராகத் தோன்றும் பகைவரை அழித்து, உடலில் இருக்கும் நோயைப் போல் ஒழிப்பதால், நான் என் கடனை முடித்துவிடுவேன்.

ஏவம் ரூக்ஷைஸ்துதந்வாக்யைஃ க்ரு'ஷ்ணம் தோத்ரைரிவ த்விபம்। கதயாதாடயந்மூர்த்நி ஸிம்ஹவத்வ்யநதச்ச ஸஃ

அவன் கடுமையான வார்த்தைகளால் கிருஷ்ணனை யானையைத் தூண்டும் கம்பு போலத் துன்புறுத்தி, சிங்கம் போலக் கர்ஜித்து, கதையால் கிருஷ்ணனின் தலையில் அடித்தான்.

கதயாபிஹதோऽப்யாஜௌ ந சசால யதூத்வஹஃ। க்ரு'ஷ்ணோऽபி தமஹந்குர்வ்யா கௌமோதக்யா ஸ்தநாந்தரே

போர்க்களத்தில் கதையால் அடிக்கப்பட்டும், யாதவர்கள் தலைவன் அசையவில்லை; கிருஷ்ணனும் தனது கௌமோதகி கதையால் அவனை மார்பில் அடித்தான்.

கதாநிர்பிந்நஹ்ரு'தய உத்வமந்ருதிரம் முகாத்। ப்ரஸார்ய கேஶபாஹ்வங்க்ரீந்தரண்யாம் ந்யபதத்வ்யஸுஃ

கதையால் இதயம் உடைந்த அவன், வாயில் இருந்து இரத்தம் பாய்ந்தது; முடி, கை, கால்களை விரித்து, உயிரற்றவனாக நிலத்தில் விழுந்தான்.

ததஃ ஸூக்ஷ்மதரம் ஜ்யோதிஃ க்ரு'ஷ்ணமாவிஶதத்புதம்। பஶ்யதாம் ஸர்வபூதாநாம் யதா சைத்யவதே ந்ரு'ப

அப்போது, மிகவும் நுண்ணிய, அதிசயமான ஒளி கிருஷ்ணனுள் புகுந்தது; எல்லா உயிர்களும் பார்த்தபடியே, சிசுபாலனை கொன்றபோது நடந்ததைப்போல், அரசனே.

விதூரதஸ்து தத்ப்ராதா ப்ராத்ரு'ஶோகபரிப்லுதஃ। ஆகச்சதஸிசர்மாப்யாமுச்ச்வஸம்ஸ்தஜ்ஜிகாம்ஸயா

விதூரதன், அவன் சகோதரன், துயரத்தில் மூழ்கி, வாள் மற்றும் கேடயம் எடுத்துக்கொண்டு, ஆத்திரமாக மூச்சு விட, கிருஷ்ணனை கொல்ல விரைந்து வந்தான்.

தஸ்ய சாபததஃ க்ரு'ஷ்ணஶ்சக்ரேண க்ஷுரநேமிநா। ஶிரோ ஜஹார ராஜேந்த்ர ஸகிரீடம் ஸகுண்டலம்

அவன் விரைந்து வந்தபோது, கிருஷ்ணன், வளைந்த கூரிய சக்கரத்தால், அவன் கிரீடம், குண்டலம் உடன் அவன் தலையை வெட்டினான், அரசனே.

ஏவம் ஸௌபம் ச ஶால்வம் ச தந்தவக்ரம் ஸஹாநுஜம்। ஹத்வா துர்விஷஹாநந்யைரீடிதஃ ஸுரமாநவைஃ

இவ்வாறு, சால்வன், சௌபன், தந்தவக்ரன் மற்றும் அவன் சகோதரனை, மற்றவரால் தாங்க முடியாத பகைவரை அழித்து, தேவர்களும் மனிதர்களும் கிருஷ்ணனை புகழ்ந்தார்கள்.

முநிபிஃ ஸித்தகந்தர்வைர்வித்யாதரமஹோரகைஃ। அப்ஸரோபிஃ பித்ரு'கணைர்யக்ஷைஃ கிந்நரசாரணைஃ

முனிவர்கள், சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள், வித்யாதரர்கள், பெரிய பாம்புகள், அப்சராசிகள், முன்னோர்கள், யக்ஷர்கள், கின்னர்கள், சாரணர்கள் ஆகியோரும் அவரை புகழ்ந்தார்கள்.