ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

தம் ச ஷோடஶபிர்வித்த்வா பாணைஃ ஸௌபம் ச கே ப்ரமத் । அவித்யச்சரஸந்தோஹைஃ கம் ஸூர்ய இவ ரஶ்மிபிஃ

பின்னர், அவர் பதினாறு அம்புகளால் சால்வனைத் துளைத்து, ஆகாயத்தில் சுழலும் சௌப நகரத்தையும் அம்புகளின் மழையால் தாக்கினார்; அது சூரியன் தனது கதிர்களை வீசும் போல் இருந்தது.

ஶால்வஃ ஶௌரேஸ்து தோஃ ஸவ்யம் ஶார்ங்‌கம் ஶார்ங்‌கதந்வநஃ । பிபேத ந்யபதத் ஹஸ்தாத் ஶார்ங்‌கமாஸீத் ததத்‌புதம்

சால்வன், சௌரியின் இடது கை மீது தாக்கி, அவர் பிடித்திருந்த ஶார்ங்கம் வில்லையும் உடைத்தான்; அது அற்புதமான காட்சி ஆக இருந்தது.

ஹாஹாகாரோ மஹாநாஸீத்‌ பூதாநாம் தத்ர பஶ்யதாம் । நிநத்ய ஸௌபராடுச்சைஃ இதமாஹ ஜநார்தநம்

அதைப் பார்த்த உயிரினங்கள் எல்லாம் பெரும் அலறல் எழுப்பினார்கள்; சௌப நாட்டரசன் பெரிதாகக் கத்தி, ஜனார்த்தனனிடம் இவ்வாறு சொன்னான்.

யத்த்வயா மூட நஃ ஸக்யுஃ ப்ராதுர்பார்யா ஹ்ரு'தேக்ஷதாம் । ப்ரமத்தஃ ஸ ஸபாமத்யே த்வயா வ்யாபாதிதஃ ஸகா

"மூடனே, உன்னால் தான் எங்கள் நண்பனும் என் மைத்துனனும், அவன் மனைவி பறிக்கப்பட்ட நிலையில், சபையில் கொல்லப்பட்டான்; நீ அவ்வளவு கவனமில்லாமல் நடந்தாய்."

தம் த்வாத்ய நிஶிதைர்பாணைஃ அபராஜிதமாநிநம் । நயாம்யபுநராவ்ரு'த்திம் யதி திஷ்டேர்மமாக்ரதஃ

"இன்று, கூரிய அம்புகளால், நீ உன்னை வெல்ல முடியாதவன் என்று நினைத்துக் கொண்டாலும், என் முன்னால் நிற்பாய் என்றால், உன்னை திரும்ப வராத பாதைக்கு அனுப்புவேன்."

ஶ்ரீபகவாநுவாச - வ்ரு'தா த்வம் கத்தஸே மந்த ந பஶ்யஸ்யந்திகேऽந்தகம் । பௌருஷம் தர்ஶயந்தி ஸ்ம ஶூரா ந பஹுபாஷிணஃ

பகவான் சொன்னார்: "முட்டாளே, வீணாகப் பெருமை பேசுகிறாய்; உன் அருகில் மரணம் நிற்கிறதை நீ காணவில்லை. உண்மையான வீரர்கள் செயலில் தைரியம் காட்டுவார்கள், வார்த்தைகளில் அல்ல."

இத்யுக்த்வா பகவாந் ஶால்வம் கதயா பீமவேகயா । ததாட ஜத்ரௌ ஸம்ரப்தஃ ஸ சகம்பே வமந்நஸ்ரு'க்

இவ்வாறு கூறி, பகவான் மிகவும் கோபத்துடன், தன் பயங்கரமான கதை கொண்டு சால்வனை மார்பில் தாக்கினார்; சால்வன் நடுங்கி, இரத்தம் உமிழ்ந்தான்.

கதாயாம் ஸந்நிவ்ரு'த்தாயாம் ஶால்வஸ்த்வந்தரதீயத । ததோ முஹூர்த ஆகத்ய புருஷஃ ஶிரஸாச்யுதம் । தேவக்யா ப்ரஹிதோऽஸ்மீதி நத்வா ப்ராஹ வசோ ருதந்

கதைத் தாக்குதல் தடுக்கப்பட்டதும், சால்வன் மறைந்துவிட்டான்; சிறிது நேரத்தில், ஒருவன் அச்சுதனிடம் வந்து வணங்கி, அழுகையுடன், "நான் தேவகியால் அனுப்பப்பட்டவன்" என்று சொன்னான்.

க்ரு'ஷ்ண க்ரு'ஷ்ண மஹாபாஹோ பிதா தே பித்ரு'வத்ஸல । பத்த்வாபநீதஃ ஶால்வேந ஸௌநிகேந யதா பஶுஃ

"கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா, வலிமைமிக்கவனே, உன் தந்தை, உன்னை மிகவும் நேசிப்பவர், சால்வன் மற்றும் அவன் சேவகர்களால் கட்டி, ஒரு மிருகம் போலக் கொண்டு போய்க்கொண்டிருக்கிறார்."

நிஶம்ய விப்ரியம் க்ரு'ஷ்ணோ மாநுஷீம் ப்ரக்ரு'திம் கதஃ । விமநஸ்கோ க்ரு'ணீ ஸ்நேஹாத் பபாஷே ப்ராக்ரு'தோ யதா

இந்த துக்கமான செய்தியை கேட்ட கிருஷ்ணர், அன்பால் மனம் கலங்க, மனிதர்களைப் போல இயல்பு கொண்டு, மனம் தளர்ந்து, இரக்கம் கொண்டு, சாதாரண மனிதன் போல பேசினார்.

கதம் ராமமஸம்ப்ராந்தம் ஜித்வாஜேயம் ஸுராஸுரைஃ । ஶால்வேநால்பீயஸா நீதஃ பிதா மே பலவாந் விதிஃ

என் தந்தை ராமன், தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்களால் கூட வெல்ல முடியாத வலிமை உடையவராக இருந்தார். அப்படி ஒரு பெருமைமிக்கவரை, சாதாரணமான சால்வன் எப்படி இப்படி அழைத்துச் செல்ல முடிந்தது? இது விதியின் வலிமைதான்.

இதி ப்ருவாணே கோவிந்தே ஸௌபராட் ப்ரத்யுபஸ்திதஃ । வஸுதேவமிவாநீய க்ரு'ஷ்ணம் சேதமுவாச ஸஃ

இவ்வாறு கோவிந்தன் பேசிக் கொண்டிருக்கையில், சௌப நகரத்தின் அதிபதி அங்கு வந்தான். அவன் கிருஷ்ணனை, வாசுதேவனை அழைத்துச் சென்றது போலவே, அழைத்து வந்து இவ்வாறு சொன்னான்.

ஏஷ தே ஜநிதா தாதோ யதர்தமிஹ ஜீவஸி । வதிஷ்யே வீக்ஷதஸ்தேऽமும் ஈஶஶ்சேத் பாஹி பாலிஶ

இதோ உன் தந்தை, நீ இந்த உலகில் வாழ்வதற்கான காரணம். நான் அவனை உன் கண்முன்னே கொல்வேன். நீ ஆண்டவன் என்றால், அவனை காப்பாற்றிப் பார், அறியாமையுள்ளவனே.

ஏவம் நிர்பர்த்ஸ்ய மாயாவீ கட்கேநாநகதுந்துபேஃ । உத்க்ரு'த்ய ஶிர ஆதாய கஸ்தம் ஸௌபம் ஸமாவிஶத்

இவ்வாறு திட்டி, அந்த மாயவாதி தனது வாளை எடுத்து, அனகதுந்துபியின் தலையை வெட்டி பிடித்து, அதை எடுத்துக்கொண்டு வானில் உள்ள சௌப நகருக்குள் சென்றான்.

( மிஶ்ர ) ததோ முஹூர்தம் ப்ரக்ரு'தாவுபப்லுதஃ ஸ்வபோத ஆஸ்தே ஸ்வஜநாநுஷங்‌கதஃ । மஹாநுபாவஸ்ததபுத்யதாஸுரீம் மாயாம் ஸ ஶால்வப்ரஸ்ரு'தாம் மயோதிதாம்

அதன்பின், ஒரு கணம், கிருஷ்ணன் இயற்கையான பாசத்தால் சூழப்பட்டு, தன் சொந்த மக்கள் நடுவில் மனம் கலங்கினான். ஆனால் விரைவில், இது சால்வன், மாயனின் ஆலோசனையின்படி செய்த அசுர மாயை என்பதை அவர் உணர்ந்தார்.

ந தத்ர தூதம் ந பிதுஃ கலேவரம் ப்ரபுத்த ஆஜௌ ஸமபஶ்யதச்யுதஃ । ஸ்வாப்நம் யதா சாம்பரசாரிணம் ரிபும் ஸௌபஸ்தமாலோக்ய நிஹந்துமுத்யதஃ

போர்க்களத்தில் விழித்தபோது, அச்சுதன் அங்கு தூதனையும், தந்தையின் உடலையும் காணவில்லை. கனவில் இருந்து விழித்தவனைப் போல, வானில் சௌப நகரில் இருந்த பகைவரை பார்த்து, அவனை அழிக்க முனைந்தான்.

( அநுஷ்டுப் ) ஏவம் வதந்தி ராஜர்ஷே ரு'ஷயஃ கே ச நாந்விதாஃ । யத் ஸ்வவாசோ விருத்யேத நூநம் தே ந ஸ்மரந்த்யுத

இவ்வாறு சில முனிவர்கள், அரசமுனிவரே, பேசுகிறார்கள். ஆனால் அவர்களின் சொற்கள் ஒருவருக்கொருவர் முரணாக இருந்தால், அவர்கள் உண்மையில் நினைவில் வைத்திருக்கவில்லை என்பதே உறுதி.

க்வ ஶோகமோஹௌ ஸ்நேஹோ வா பயம் வா யேऽஜ்ஞஸம்பவாஃ । க்வ சாகண்டிதவிஜ்ஞாந ஜ்ஞாநைஶ்வர்யஸ்த்வகண்டிதஃ

அறியாமையால் தோன்றும் துயரம், மயக்கம், பாசம், பயம் ஆகியவை எங்கே? உடைந்துபோகாத ஞானமும், குறையாத ஐஸ்வர்யமும் கொண்ட உன்னிடம் அவை எங்கே?

( மிஶ்ர ) யத்பாதஸேவோர்ஜிதயாऽऽத்மவித்யயா ஹிந்வந்த்யநாத்யாத்மவிபர்யயக்ரஹம் । லபந்த ஆத்மீயமநந்தமைஶ்வரம் குதோ நு மோஹஃ பரமஸ்ய ஸத்கதேஃ

அவரது திருவடிகளை சேவித்து, ஆத்ம ஞானம் பெறும் அறிவாளிகள், ஆத்மாவை பற்றிய ஆதிகாலத்திலிருந்த பிழையை அழிக்கிறார்கள். அவர்கள் தங்களுக்கே உரிய முடிவில்லா ஐஸ்வர்யத்தை அடைகிறார்கள். உன்னதமான நிலையை அடைந்தவருக்கு மயக்கம் எங்கே?

தம் ஶஸ்த்ரபூகைஃ ப்ரஹரந்தமோஜஸா ஶால்வம் ஶரைஃ ஶௌரிரமோகவிக்ரமஃ । வித்த்வாச்சிநத்‌ வர்ம தநுஃ ஶிரோமணிம் ஸௌபம் ச ஶத்ரோர்கதயா ருரோஜ ஹ

அப்போது, பல ஆயுதங்களால் சால்வன் தாக்கியபோது, வீறான கிருஷ்ணன் அம்புகளால் அவனைத் தாக்கி, அவன் கவசம், வில், கிரீடம் ஆகியவற்றை உடைத்தான்; பகைவரின் சௌப நகரத்தை தனது கோலால் நொறுக்கியான்.

தத்க்ரு'ஷ்ணஹஸ்தேரிதயா விசூர்ணிதம் பபாத தோயே கதயா ஸஹஸ்ரதா । விஸ்ரு'ஜ்ய தத்‌ பூதலமாஸ்திதோ கதாம் உத்யம்ய ஶால்வோऽச்யுதமப்யகாத் த்ருதம்

கிருஷ்ணனின் கோலால் சௌபம் நொறுக்கப்பட்டு, ஆயிரம் துண்டுகளாக நீரில் விழுந்தது. அதை விட்டுவிட்டு, சால்வன் தன் கோலை எடுத்து, நிலத்தில் நிற்க, விரைவாக அச்சுதனை நோக்கி ஓடினான்.

ஆதாவதஃ ஸகதம் தஸ்ய பாஹும் பல்லேந சித்த்வாத ரதாங்‌கமத்‌புதம் । வதாய ஶால்வஸ்ய லயார்கஸந்நிபம் பிப்ரத் பபௌ ஸார்க இவோதயாசலஃ

கோலுடன் ஓடிய சால்வனின் கை கிருஷ்ணனின் கூரிய அம்பால் துண்டிக்கப்பட்டது. பின்னர் கிருஷ்ணன் அதிசயமான சக்கரத்தை எடுத்து, மறுபடியும் உதயசூரியனைப் போல ஒளி வீச, சால்வனை அழிக்க முனைந்தான்.

ஜஹார தேநைவ ஶிரஃ ஸகுண்டலம் கிரீடயுக்தம் புருமாயிநோ ஹரிஃ । வஜ்ரேண வ்ரு'த்ரஸ்ய யதா புரந்தரோ பபூவ ஹாஹேதி வசஸ்ததா ந்ரு'ணாம்

அந்த சக்கரத்தால், ஹரி அந்த மாயவாதியின் குண்டலமும் கிரீடமும் உடைய தலையை வெட்டினான். அது போலவே, இந்திரன் வஜ்ரத்தால் வ்ருத்திரனை அழித்தான். அப்போது மனிதர்களிடையே, 'அய்யோ!' என்ற கூச்சல்கள் எழுந்தன.

( அநுஷ்டுப் ) தஸ்மிந்நிபதிதே பாபே ஸௌபே ச கதயா ஹதே । நேதுர்துந்துபயோ ராஜந் திவி தேவகணேரிதாஃ । ஸகீநாம் அபசிதிம் குர்வந் தந்தவக்ரோ ருஷாப்யகாத்

அந்த பாவி விழுந்ததும், சௌபம் கோலால் அழிக்கப்பட்டதும், வானில் தேவர்களின் குழு துந்துபி முழங்கினார்கள். நண்பனுக்காக பழிவாங்க, தண்டவக்ரன் கோபத்துடன் வந்தான்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே உத்தரார்தே ஸௌபவதோ நாம ஸப்தஸப்ததிதமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, புனிதமான பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் இரண்டாம் பாதியில், 'சௌபனை அழித்தல்' எனும் எழுபத்து ஏழாவது அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

தந்தவக்ரவிதூரதவதஃ; பலராமத்‌வாரா ஸூதஶிரஶ்சேதஶ்ச - அதாஷ்டஸப்ததிதமோऽத்யாயஃ ஶ்ரீஶுக உவாச। ஶிஶுபாலஸ்ய ஶால்வஸ்ய பௌண்ட்ரகஸ்யாபி துர்மதிஃ। பரலோககதாநாம் ச குர்வந்பாரோக்ஷ்யஸௌஹ்ரு'தம்

தண்டவக்ரன் மற்றும் விதூரதன் வதை, பாலராமனால் சூதனின் தலையை வெட்டுதல் ஆகியவை — இவ்வாறு எழுபத்து எட்டாவது அதிகாரம் தொடங்குகிறது. ஸ்ரீசுகர் சொன்னார்: சிசுபாலன், சால்வன், பௌண்ட்ரகன் மற்றும் பிறர், இவ்வுலகை விட்டு சென்றபின்பும், அவர்களது தீமைக்கு கிருஷ்ணன் உயர்ந்த நட்பை காட்டினார்.

ஏகஃ பதாதிஃ ஸங்க்ருத்தோ கதாபாணிஃ ப்ரகம்பயந்। பத்ப்யாமிமாம் மஹாராஜ மஹாஸத்த்வோ வ்யத்ரு'ஶ்யத

அப்போது, ஒரு வீரன், கோபத்துடன், கோலைக் கையில் கொண்டு, நிலத்தை நடுக்கம் அடையச் செய்து, பெரும் வலிமையுடன், நடக்க வந்தான், மகாராஜா.

தம் ததாயாந்தமாலோக்ய கதாமாதாய ஸத்வரஃ। அவப்லுத்ய ரதாத்க்ரு'ஷ்ணஃ ஸிந்தும் வேலேவ ப்ரத்யதாத்

அவன் இவ்வாறு வருவதை பார்த்த கிருஷ்ணன், உடனே தன் கோலை எடுத்துக் கொண்டு, தேரிலிருந்து குதித்து, கடல் கரையைச் சந்திப்பது போல அவனை எதிர்கொண்டான்.

கதாமுத்யம்ய காரூஷோ முகுந்தம் ப்ராஹ துர்மதஃ। திஷ்ட்யா திஷ்ட்யா பவாநத்ய மம த்ரு'ஷ்டிபதம் கதஃ

தன் கதை உயர்த்திக் கொண்டு, காரூஷன் பெருமையால் மயங்கி, முகுந்தனை நோக்கி சொன்னான்: 'நல்ல அதிர்ஷ்டம்! இன்று என் கண்களுக்கு நீ தெரிந்திருக்கிறாய்.'