ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

லப்தஸம்ஜ்ஞோ முஹூர்தேந கார்ஷ்ணிஃ ஸாரதிமப்ரவீத் । அஹோ அஸாத்விதம் ஸூத யத் ரணாந்மேऽபஸர்பணம்

ஒரு கணம் கழித்து புத்தி திரும்பிய கார்ஷ்ணி, 'சாரதி, என்னை போரிலிருந்து எடுத்துச் சென்றது எவ்வளவு தவறானது!' என்று கூறினான்.

ந யதூநாம் குலே ஜாதஃ ஶ்ரூயதே ரணவிச்யுதஃ । விநா மத்க்லீபசித்தேந ஸூதேந ப்ராப்தகில்பிஷாத்

யது வம்சத்தில் பிறந்தவர்கள் போர்க்களத்தை விட்டு விலகினர் என்று ஒருபோதும் கேள்விப்பட்டதில்லை; என் சாரதி மனதில் தைரியம் இல்லாமல் பாவம் செய்தால் தவிர.

கிம் நு வக்ஷ்யேऽபிஸங்‌கம்ய பிதரௌ ராமகேஶவௌ । யுத்தாத் ஸம்யகபக்ராந்தஃ ப்ரு'ஷ்டஸ்தத்ராத்மநஃ க்ஷமம்

போரிலிருந்து விலகி, ராமரும் கேசவரும் ஆகிய என் தந்தையரிடம் சென்றால், அவர்கள் என்னை கேட்டால், நான் என்ன பதில் சொல்வேன்?

வ்யக்தம் மே கதயிஷ்யந்தி ஹஸந்த்யோ ப்ராத்ரு'ஜாமயஃ । க்லைப்யம் கதம் கதம் வீர தவாந்யைஃ கத்யதாம் ம்ரு'தே

நிச்சயம் என் சகோதரர்களின் மனைவிகள் சிரித்துக்கொண்டே, 'வீரனே, உன் பயம் எப்படி எல்லோருக்கும் தெரிந்தது?' என்று பேசுவார்கள்.

ஸாரதிருவாச - தர்மம் விஜாநதாऽऽயுஷ்மந் க்ரு'தமேதந்மயா விபோ । ஸூதஃ க்ரு'ச்ச்ரகதம் ரக்ஷேத் ரதிநம் ஸாரதிம் ரதீ

சாரதி கூறினான்: 'அய்யா, தர்மத்தை அறிந்து நான் இதை செய்தேன்; போரில் சிக்கிய வீரனை சாரதி காப்பாற்ற வேண்டும், அதுபோல் வீரனும் சாரதியை பாதுகாக்க வேண்டும்.'

ஏதத்‌ விதித்வா து பவாந் மயாபோவாஹிதோ ரணாத் । உபஸ்ரு'ஷ்டஃ பரேணேதி மூர்ச்சிதோ கதயா ஹதஃ

இதைக் கவனித்துப் பார்த்து, பகைவரால் தாக்கப்பட்டு, கோலால் மயங்கி விழுந்ததால், நான் உம்மை போரிலிருந்து எடுத்துச் சென்றேன்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே உத்தரார்தே ஶால்வயுத்தே ஷட்ஸப்ததிதமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு பரமஹம்சர்களுக்கான புனிதமான ஸ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் இரண்டாம் பாதியில் உள்ள சால்வனுடன் நடந்த யுத்தத்தை விவரிக்கும் எழுபத்தாறு ஆம் அதிகாரம் முடிகிறது.

பகவதா ஸௌபஸஹிதஸ்ய ஶால்வஸ்ய விநாஶஃ - ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) ஸ தூபஸ்ப்ரு'ஶ்ய ஸலிலம் தம்ஶிதோ த்ரு'தகார்முகஃ । நய மாம் த்யுமதஃ பார்ஶ்வம் வீரஸ்யேத்யாஹ ஸாரதிம்

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்: பகவான் தன்னுடைய வில்லுடன், நீர் தொட்டுத் தூய்மை செய்து, 'த்யுமான் என்ற வீரனின் அருகே என்னை அழைத்துச் செல்' என்று சாரதியிடம் கூறினார்.

விதமந்தம் ஸ்வஸைந்யாநி த்யுமந்தம் ருக்மிணீஸுதஃ । ப்ரதிஹத்ய ப்ரத்யவித்யந் நாராசைரஷ்டபிஃ ஸ்மயந்

ருக்மிணியின் மகன், சிரித்தபடியே, தன் படைகளை தாக்கிய த்யுமானை எட்டு இரும்பு அம்புகளால் தாக்கி வீழ்த்தினான்.

சதுர்பிஶ்சதுரோ வாஹாந் ஸூதமேகேந சாஹநத் । த்வாவாப்யம் தநுஶ்ச கேதும் ச ஶரேணாந்யேந வை ஶிரஃ

நான்கு அம்புகளால் நான்கு குதிரைகளை, ஒரு அம்பால் சாரதியை, இரண்டு அம்புகளால் வில்லையும் கொடியையும், மற்றொரு அம்பால் தலையையும் தாக்கினான்.

கதஸாத்யகிஸாம்பாத்யா ஜக்நுஃ ஸௌபபதேர்பலம் । பேதுஃ ஸமுத்ரே ஸௌபேயாஃ ஸர்வே ஸம்சிந்நகந்தராஃ

கத, சாத்த்யகி, சாம்பன் மற்றும் பிறர் சௌபபதியின் படையை அழித்தார்கள்; சௌப வீரர்கள் எல்லோரும் கழுத்து துண்டிக்கப்பட்டு கடலில் விழுந்தார்கள்.

ஏவம் யதூநாம் ஶால்வாநாம் நிக்நதாமிதரேதரம் । யுத்தம் த்ரிணவராத்ரம் தத் அபூத் துமுலமுல்பணம்

இவ்வாறு யாதவர்கள் மற்றும் சால்வர்கள் ஒருவரையொருவர் கொன்றபோது, அந்த யுத்தம் இருபத்தேழு நாட்களும் இரவுகளும் கடுமையாகவும் கொடூரமாகவும் நடந்தது.

இந்த்ரப்ரஸ்தம் கதஃ க்ரு'ஷ்ண ஆஹூதோ தர்மஸூநுநா । ராஜஸூயேऽத நிவ்ரு'த்தே ஶிஶுபாலே ச ஸம்ஸ்திதே

தருமபுத்திரன் அழைத்து வர, கிருஷ்ணர் இந்திரபிரஸ்தத்திற்குச் சென்றார்; ராஜசூய யாகம் முடிந்ததும், சிசுபாலன் கொல்லப்பட்டதும் அங்கே நடந்தது.

குருவ்ரு'த்தாநநுஜ்ஞாப்ய முநீம்ஶ்ச ஸஸுதாம் ப்ரு'தாம் । நிமித்தாந்யதிகோராணி பஶ்யந் த்வாவாரவதீம் யயௌ

பின்னர், குருவம்ச மூப்பர்களிடம் அனுமதி பெற்று, முனிவர்களுக்கும் ப்ரிதை மற்றும் அவளுடைய மகன்களுக்கும் விடை கூறி, மிகவும் பயங்கரமான குறிகாட்டுகளைப் பார்த்து, கிருஷ்ணர் துவாரகைக்கு புறப்பட்டார்.

ஆஹ சாஹமிஹாயாத ஆர்யமிஶ்ராபிஸங்‌கதஃ । ராஜந்யாஶ்சைத்யபக்ஷீயா நூநம் ஹந்யுஃ புரீம் மம

"நான் இங்கே வந்துள்ளேன், நல்ல நண்பர்களுடன் சேர்ந்திருக்கிறேன்; சேதி நாட்டைச் சேர்ந்த அரசர்கள் என் நகரைத் தாக்க விரைவில் வருவார்கள்," என்று அவர் கூறினார்.

வீக்ஷ்ய தத்கதநம் ஸ்வாநாம் நிரூப்ய புரரக்ஷணம் । ஸௌபம் ச ஶால்வராஜம் ச தாருகம் ப்ராஹ கேஶவஃ

தன் மக்கள் படுகாயமடைந்ததைப் பார்த்து, நகரத்தை பாதுகாக்க ஏற்பாடுகள் செய்து, கேசவன் தாருகனிடம் சௌபம் மற்றும் சால்வராஜாவைப் பற்றி பேசினார்.

ரதம் ப்ராபய மே ஸூத ஶால்வஸ்யாந்திகமாஶு வை । ஸம்ப்ரமஸ்தே ந கர்தவ்யோ மாயாவீ ஸௌபராடயம்

"தாருகா, என் ரதத்தை விரைவாக சால்வரிடம் கொண்டு போய் நிறுத்து; பயப்பட வேண்டாம், இந்த சௌப நாட்டரசன் மாயை வல்லவன் தான்," என்று கிருஷ்ணர் சொன்னார்.

இத்யுக்தஶ்சோதயாமாஸ ரதமாஸ்தாய தாருகஃ । விஶந்தம் தத்ரு'ஶுஃ ஸர்வே ஸ்வே பரே சாருணாநுஜம்

இப்படிச் சொன்னதும், தாருகன் ரதத்தில் ஏறி அதை ஓட்டினார்; நண்பர்களும் எதிரிகளும் அனைவரும் அர்ஜுனனின் தம்பி உள்ளே செல்கின்றதைப் பார்த்தனர்.

ஶால்வஶ்ச க்ரு'ஷ்ணமாலோக்ய ஹதப்ராயபலேஶ்வரஃ । ப்ராஹரத் க்ரு'ஷ்ணஸூதாய ஶக்திம் பீமரவாம் ம்ரு'தே

சால்வன், தன் படைகள் பெரும்பாலும் அழிந்துவிட்டதைப் பார்த்து, யுத்தத்தில் கிருஷ்ணரைக் கண்டு, பெரும் சத்தத்துடன் ஒரு வேலியை கிருஷ்ணரின் சாரதியிடம் எறிந்தான்.

தாமாபதந்தீம் நபஸி மஹோல்காமிவ ரம்ஹஸா । பாஸயந்தீம் திஶஃ ஶௌரிஃ ஸாயகைஃ ஶததாச்சிநத்

அந்த ஆயுதம் வானில் ஒரு பெரிய ஜுவாலையைப் போல ஒளிர்ந்து, எல்லா திசைகளையும் பிரகாசமாக்க, சௌரி தன் அம்புகளால் அதை நூறு துண்டுகளாக நொறுக்கியார்.

தம் ச ஷோடஶபிர்வித்த்வா பாணைஃ ஸௌபம் ச கே ப்ரமத் । அவித்யச்சரஸந்தோஹைஃ கம் ஸூர்ய இவ ரஶ்மிபிஃ

பின்னர், அவர் பதினாறு அம்புகளால் சால்வனைத் துளைத்து, ஆகாயத்தில் சுழலும் சௌப நகரத்தையும் அம்புகளின் மழையால் தாக்கினார்; அது சூரியன் தனது கதிர்களை வீசும் போல் இருந்தது.

ஶால்வஃ ஶௌரேஸ்து தோஃ ஸவ்யம் ஶார்ங்‌கம் ஶார்ங்‌கதந்வநஃ । பிபேத ந்யபதத் ஹஸ்தாத் ஶார்ங்‌கமாஸீத் ததத்‌புதம்

சால்வன், சௌரியின் இடது கை மீது தாக்கி, அவர் பிடித்திருந்த ஶார்ங்கம் வில்லையும் உடைத்தான்; அது அற்புதமான காட்சி ஆக இருந்தது.

ஹாஹாகாரோ மஹாநாஸீத்‌ பூதாநாம் தத்ர பஶ்யதாம் । நிநத்ய ஸௌபராடுச்சைஃ இதமாஹ ஜநார்தநம்

அதைப் பார்த்த உயிரினங்கள் எல்லாம் பெரும் அலறல் எழுப்பினார்கள்; சௌப நாட்டரசன் பெரிதாகக் கத்தி, ஜனார்த்தனனிடம் இவ்வாறு சொன்னான்.

யத்த்வயா மூட நஃ ஸக்யுஃ ப்ராதுர்பார்யா ஹ்ரு'தேக்ஷதாம் । ப்ரமத்தஃ ஸ ஸபாமத்யே த்வயா வ்யாபாதிதஃ ஸகா

"மூடனே, உன்னால் தான் எங்கள் நண்பனும் என் மைத்துனனும், அவன் மனைவி பறிக்கப்பட்ட நிலையில், சபையில் கொல்லப்பட்டான்; நீ அவ்வளவு கவனமில்லாமல் நடந்தாய்."

தம் த்வாத்ய நிஶிதைர்பாணைஃ அபராஜிதமாநிநம் । நயாம்யபுநராவ்ரு'த்திம் யதி திஷ்டேர்மமாக்ரதஃ

"இன்று, கூரிய அம்புகளால், நீ உன்னை வெல்ல முடியாதவன் என்று நினைத்துக் கொண்டாலும், என் முன்னால் நிற்பாய் என்றால், உன்னை திரும்ப வராத பாதைக்கு அனுப்புவேன்."

ஶ்ரீபகவாநுவாச - வ்ரு'தா த்வம் கத்தஸே மந்த ந பஶ்யஸ்யந்திகேऽந்தகம் । பௌருஷம் தர்ஶயந்தி ஸ்ம ஶூரா ந பஹுபாஷிணஃ

பகவான் சொன்னார்: "முட்டாளே, வீணாகப் பெருமை பேசுகிறாய்; உன் அருகில் மரணம் நிற்கிறதை நீ காணவில்லை. உண்மையான வீரர்கள் செயலில் தைரியம் காட்டுவார்கள், வார்த்தைகளில் அல்ல."

இத்யுக்த்வா பகவாந் ஶால்வம் கதயா பீமவேகயா । ததாட ஜத்ரௌ ஸம்ரப்தஃ ஸ சகம்பே வமந்நஸ்ரு'க்

இவ்வாறு கூறி, பகவான் மிகவும் கோபத்துடன், தன் பயங்கரமான கதை கொண்டு சால்வனை மார்பில் தாக்கினார்; சால்வன் நடுங்கி, இரத்தம் உமிழ்ந்தான்.

கதாயாம் ஸந்நிவ்ரு'த்தாயாம் ஶால்வஸ்த்வந்தரதீயத । ததோ முஹூர்த ஆகத்ய புருஷஃ ஶிரஸாச்யுதம் । தேவக்யா ப்ரஹிதோऽஸ்மீதி நத்வா ப்ராஹ வசோ ருதந்

கதைத் தாக்குதல் தடுக்கப்பட்டதும், சால்வன் மறைந்துவிட்டான்; சிறிது நேரத்தில், ஒருவன் அச்சுதனிடம் வந்து வணங்கி, அழுகையுடன், "நான் தேவகியால் அனுப்பப்பட்டவன்" என்று சொன்னான்.

க்ரு'ஷ்ண க்ரு'ஷ்ண மஹாபாஹோ பிதா தே பித்ரு'வத்ஸல । பத்த்வாபநீதஃ ஶால்வேந ஸௌநிகேந யதா பஶுஃ

"கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா, வலிமைமிக்கவனே, உன் தந்தை, உன்னை மிகவும் நேசிப்பவர், சால்வன் மற்றும் அவன் சேவகர்களால் கட்டி, ஒரு மிருகம் போலக் கொண்டு போய்க்கொண்டிருக்கிறார்."