ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஶிஶுபாலஸகஃ ஶால்வோ ருக்மிண்யுத்‌வாஹ ஆகதஃ । யதுபிர்நிர்ஜிதஃ ஸங்க்யே ஜராஸந்தாதயஸ்ததா

சிசுபாலனின் தோழனாகிய சால்வன், ருக்மிணியின் கல்யாணத்திற்கு வந்தான்; அங்கே யாதவர்கள் போரில் அவனை வென்றார்கள்; ஜராசந்தன் முதலானவர்களும் அதுபோல தோற்றனர்.

ஶால்வஃ ப்ரதிஜ்ஞாமகரோத் ஶ்ர்ரு'ண்வதாம் ஸர்வபூபுஜாம் । அயாதவாம் க்ஷ்மாம் கரிஷ்யே பௌருஷம் மம பஶ்யத

சால்வன், எல்லா அரசர்களும் கேட்கும்படி, 'நான் இந்த பூமியை யாதவர்களில்லாமல் ஆக்குவேன்; என் வலிமையைப் பாருங்கள்' என்று உறுதி கூறினான்.

இதி மூடஃ ப்ரதிஜ்ஞாய தேவம் பஶுபதிம் ப்ரபும் । ஆராதயாமாஸ ந்ரு'பஃ பாம்ஸுமுஷ்டிம் ஸக்ரு'த் க்ரஸந்

இப்படிப் பைத்தியமாக உறுதி செய்து கொண்ட அந்த அரசன், உயிர்களின் ஆண்டான பசுபதியை ஒரு முறையே மணல் ஒரு பிடியை விழுங்கி வழிபட்டான்.

ஸம்வத்ஸராந்தே பகவாந் ஆஶுதோஷ உமாபதிஃ । வரேண ச்சந்தயாமாஸ ஶால்வம் ஶரணமாகதம்

ஒரு வருடம் முடிந்தபின், உமையின் கணவரான அருள் மிகுந்த இறைவன், சரணடைந்த சால்வனிடம் விருப்பமான வரம் கேட்கச் சொன்னான்.

தேவாஸுரமநுஷ்யாணாம் கந்தர்வோரகரக்ஷஸாம் । அபேத்யம் காமகம் வவ்ரே ஸ யாநம் வ்ரு'ஷ்ணிபீஷணம்

அவன், தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள், கந்தர்வர்கள், பாம்புகள், ராட்சதர்கள் யாராலும் அழிக்க முடியாத, விரும்பிய இடத்துக்கு செல்லக்கூடிய, வ்ருஷ்ணிகள் பயப்படும் ஒரு வாகனத்தை வேண்டினான்.

ததேதி கிரிஶாதிஷ்டோ மயஃ பரபுரம்ஜயஃ । புரம் நிர்மாய ஶால்வாய ப்ராதாத் ஸௌபமயஸ்மயம்

அப்படியே ஆகட்டும் என்று கிரீஷன் சொன்னதும், எதிரி நகரங்களை வெற்றிகொண்ட மாயன், சால்வனுக்காக சௌபம் என்னும் இரும்பு நகரத்தை கட்டித் தந்தான்.

ஸ லப்த்வா காமகம் யாநம் தமோதாம துராஸதம் । யயஸ்த்‌வாரவதீம் ஶால்வோ வைரம் வ்ரு'ஷ்ணிக்ரு'தம் ஸ்மரந்

அந்த விருப்பம் நிறைவேறும், கடுமையான, எவராலும் அணுக முடியாத வாகனத்தை பெற்ற சால்வன், வ்ருஷ்ணிகள் செய்த பகையை நினைத்து துவாரகையை நோக்கி புறப்பட்டான்.

நிருத்ய ஸேநயா ஶால்வோ மஹத்யா பரதர்ஷப । புரீம் பபஞ்ஜோபவநாந் உத்யாநாநி ச ஸர்வஶஃ

பாரதர்களில் சிறந்தவரே, சால்வன் தனது பெரிய படையுடன் நகரத்தை முற்றுகையிட்டு, எல்லா புறநகரங்களும் தோட்டங்களும் அழித்தான்.

ஸகோபுராணி த்வாராணி ப்ராஸாதாட்டாலதோலிகாஃ । விஹாராந் ஸ விமாநாக்ர்யாந் நிபேதுஃ ஶஸ்த்ரவ்ரு'ஷ்டயஃ

கோபுரங்களுடன் கூடிய வாசல்கள், அரண்மனைகள், மாடிகள், உல்லாச பூங்காக்கள், உயர்ந்த மாளிகைகள் — இவை அனைத்தும் ஆயுத மழையால் தாக்கப்பட்டன.

ஶிலா த்ருமாஶ்சாஶநயஃ ஸர்பா ஆஸாரஶர்கராஃ । ப்ரசண்டஶ்சக்ரவாதோऽபூத் ரஜஸாச்சாதிதா திஶஃ

கற்கள், மரங்கள், இடியுடன் கூடிய மின்னல்கள், பாம்புகள், மணல் மழைகள் விழுந்தன; கடும் சூறாவளி எழுந்து, திசைகளை தூளால் மூடினது.

இத்யர்த்யமாநா ஸௌபேந க்ரு'ஷ்ணஸ்ய நகரீ ப்ரு'ஶம் । நாப்யபத்யத ஶம் ராஜந் த்ரிபுரேண யதா மஹீ

இவ்வாறு சௌபம் நகரால் கிருஷ்ணனுடைய நகரம் கடுமையாக தொந்தரவு செய்யப்பட்டபோது, மன்னா, அது, திரிபுரனால் தாக்கப்பட்டபோது பூமி அமைதி பெறாதது போலவே, அமைதியில்லாமல் இருந்தது.

ப்ரத்யும்நோ பகவாந் வீக்ஷ்ய பாத்யமாநா நிஜாஃ ப்ரஜாஃ । ம பைஷ்டேத்யப்யதாத்‌ வீரோ ரதாரூடோ மஹாயஶாஃ

தன் மக்கள் துன்புறும் நிலையைப் பார்த்த பிரத்தியும்னன், வீரனும் புகழ் பெற்றவனும், தேரில் ஏறி, 'பயப்பட வேண்டாம்!' என்று கூறினான்.

ஸாத்யகிஶ்சாருதேஷ்ணஶ்ச ஸாம்போऽக்ரூரஃ ஸஹாநுஜஃ । ஹார்திக்யோ பாநுவிந்தஶ்ச கதஶ்ச ஶுகஸாரணௌ

சாத்த்யகி, சாருதேஷ்ணன், சாம்பன், அக்ரூரன் தன் தம்பியுடன், ஹார்திக்யன், பானுவிந்தன், கதன், சுகன், சாரணன் —

அபரே ச மஹேஷ்வாஸா ரதயூதபயூதபாஃ । நிர்யயுர்தம்ஶிதா குப்தா ரதேபாஶ்வபதாதிபிஃ

மற்றும் பலர், பெரிய வில்லாளிகள், தேர்படைத் தலைவர்கள், தேர்கள், யானைகள், குதிரைகள், காலாட்படைகள் ஆகியவற்றுடன் ஆயத்தமாக, பாதுகாப்புடன் வெளியே சென்றார்கள்.

ததஃ ப்ரவவ்ரு'தே யுத்தம் ஶால்வாநாம் யதுபிஃ ஸஹ । யதாஸுராணாம் விபுதைஃ துமுலம் லோமஹர்ஷணம்

அதன்பின் சால்வர்களும் யாதவர்களும் இடையே, தேவர்கள் அசுரர்கள் போல், அதீத சத்தமான, முடி கூசும் போர் ஆரம்பமானது.

தாஶ்ச ஸௌபபதேர்மாயா திவ்யாஸ்த்ரை ருக்மிணீஸுதஃ । க்ஷணேந நாஶயாமாஸ நைஶம் தம இவோஷ்ணகுஃ

ருக்மிணியின் மகன், தெய்வீக ஆயுதங்களால், சௌபத்தின் அதிபதி செய்த மாயைகளை கண நேரத்தில் அழித்தான்; அது இரவின் இருளை சூரியன் போல் நீக்கியது.

விவ்யாத பஞ்சவிம்ஶத்யா ஸ்வர்ணபுங்கைரயோமுகைஃ । ஶால்வஸ்ய த்வஜிநீபாலம் ஶரைஃ ஸந்நதபர்வபிஃ

அவன், தங்க அம்புகளால், இரும்புத் துன்கள் உடைய, நன்றாக இணைக்கப்பட்ட இருபத்தைந்து அம்புகளை சால்வனுடைய படைத்தலைவரை தாக்கினான்.

ஶதேநாதாடயச்சால்வம் ஏகைகேநாஸ்ய ஸைநிகாந் । தஶபிர்தஶபிர்நேத்ரூ'ந் வாஹநாநி த்ரிபிஸ்த்ரிபிஃ

நூறு அம்புகளால் சால்வனை, ஒவ்வொரு அம்பால் அவன் வீரர்களை, பத்து அம்புகளால் தலையர்களை, மூன்று அம்புகளால் வாகனங்களைத் தாக்கினான்.

ததத்‌புதம் மஹத் கர்ம ப்ரத்யும்நஸ்ய மஹாத்மநஃ । த்ரு'ஷ்ட்வா தம் பூஜயாமாஸுஃ ஸர்வே ஸ்வபரஸைநிகாஃ

அந்த மகாத்மா பிரத்தியும்னன் செய்த அதிசயமான பெரிய செயலை எல்லா வீரர்களும் — நண்பர்களும் எதிரிகளும் — பார்த்து வணங்கினார்கள்.

பஹுரூபைகரூபம் தத் த்ரு'ஶ்யதே ந ச த்ரு'ஶ்யதே । மாயாமயம் மயக்ரு'தம் துர்விபாவ்யம் பரைரபூத்

அந்த மாயனுடைய மாயை உருவானது பல வடிவங்களிலும் ஒரே வடிவத்திலும் தோன்றியது; அது ஒருசில நேரம் தெரிந்தது, ஒருசில நேரம் தெரியவில்லை; எதிரிகள் அதை உணர முடியாததாக இருந்தது.

க்வசித்‌பூமௌ க்வசித்‌ வ்யோம்நி கிரிமூர்த்நி ஜலே க்வசித் । அலாதசக்ரவத்‌ ப்ராம்யத் ஸௌபம் தத் துரவஸ்திதம்

அந்த சௌபம் மிக மோசமான நிலையில், சில நேரங்களில் நிலத்தில், சில நேரங்களில் ஆகாயத்தில், மலையின் உச்சியில், சில சமயம் நீரில், தீச்சக்கரம் போல சுற்றி அலைந்தது.

யத்ர யத்ரோபலக்ஷ்யேத ஸஸௌபஃ ஸஹஸைநிகஃ । ஶால்வஃ ததஸ்ததோऽமுஞ்சந் ஶராந் ஸாத்வதயூதபாஃ

சௌபமும் அதன் படையும் உடன் சால்வன் எங்கே தோன்றினானோ, அங்கேயே சாத்த்வத வீரர்கள் அம்புகளை விடுவித்தார்கள்.

ஶரைரக்ந்யர்கஸம்ஸ்பர்ஶைஃ ஆஶீவிஷதுராஸதைஃ । பீட்யமாநபுராநீகஃ ஶால்வோऽமுஹ்யத் பரேரிதைஃ

தீயும் சூரியனும் போல் எரியும், விஷப்பாம்புகளுக்கு இணையான அம்புகளால் தாக்கப்பட்ட சால்வனின் படை குழப்பத்துடன் திகைத்து நின்றது.

ஶால்வாநீகபஶஸ்த்ரௌகைஃ வ்ரு'ஷ்ணிவீரா ப்ரு'ஶார்திதாஃ । ந தத்யஜூ ரணம் ஸ்வம் ஸ்வம் லோகத்வயஜிகீஷவஃ

சால்வனின் படையினரின் ஆயுத மழையில் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டாலும், வ்ருஷ்ணி வீரர்கள் தங்கள் போரை விட்டுவிடவில்லை; இரு உலகங்களையும் வெல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் உறுதியாக இருந்தார்கள்.

ஶால்வாமாத்யோ த்யுமாந் நாம ப்ரத்யும்நம் ப்ராக் ப்ரபீடிதஃ । ஆஸாத்ய கதயா மௌர்வ்யா வ்யாஹத்ய வ்யநதத் பலீ

சால்வனின் அமைச்சரான த்யுமான் முன்பு பிரத்யும்னனை வென்றவன்; பெரிய கோலுடன் அருகில் வந்து, அவனை தாக்கி, பெருமையாக முழங்கினான்.

ப்ரத்யும்நம் கதயா ஶீர்ண வக்ஷஃஸ்தலமரிம்தமம் । அபோவாஹ ரணாத் ஸூதோ தர்மவித் தாருகாத்மஜஃ

பகைவரை அடக்கும் பிரத்யும்னனின் மார்பு கோலால் உடைந்ததால், தர்மத்தை அறிந்த தருகனின் மகன் ஆன சாரதி அவனை போர் வெளியில் அழைத்துச் சென்றான்.

லப்தஸம்ஜ்ஞோ முஹூர்தேந கார்ஷ்ணிஃ ஸாரதிமப்ரவீத் । அஹோ அஸாத்விதம் ஸூத யத் ரணாந்மேऽபஸர்பணம்

ஒரு கணம் கழித்து புத்தி திரும்பிய கார்ஷ்ணி, 'சாரதி, என்னை போரிலிருந்து எடுத்துச் சென்றது எவ்வளவு தவறானது!' என்று கூறினான்.

ந யதூநாம் குலே ஜாதஃ ஶ்ரூயதே ரணவிச்யுதஃ । விநா மத்க்லீபசித்தேந ஸூதேந ப்ராப்தகில்பிஷாத்

யது வம்சத்தில் பிறந்தவர்கள் போர்க்களத்தை விட்டு விலகினர் என்று ஒருபோதும் கேள்விப்பட்டதில்லை; என் சாரதி மனதில் தைரியம் இல்லாமல் பாவம் செய்தால் தவிர.

கிம் நு வக்ஷ்யேऽபிஸங்‌கம்ய பிதரௌ ராமகேஶவௌ । யுத்தாத் ஸம்யகபக்ராந்தஃ ப்ரு'ஷ்டஸ்தத்ராத்மநஃ க்ஷமம்

போரிலிருந்து விலகி, ராமரும் கேசவரும் ஆகிய என் தந்தையரிடம் சென்றால், அவர்கள் என்னை கேட்டால், நான் என்ன பதில் சொல்வேன்?