ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

தேவர்ஷிபித்ரு'பூதாநி லோகபாலாஃ ஸஹாநுகாஃ । பூஜிதாஸ்தம் அநுஜ்ஞாப்ய ஸ்வதாமாநி யயுர்ந்ரு'ப

தேவர்கள், முனிவர்கள், பித்ருக்கள், பூதங்கள், உலகங்களை காக்கும் தேவதைகள் தங்கள் சேவகர்களுடன் மரியாதை பெற்றபின் அனுமதி வழங்கி தங்கள் இருப்பிடங்களுக்கு திரும்பினர்.

ஹரிதாஸஸ்ய ராஜர்ஷே ராஜஸூயமஹோதயம் । நைவாத்ரு'ப்யந் ப்ரஶம்ஸந்தஃ பிபந் மர்த்யோऽம்ரு'தம் யதா

அரிதாஸனாகிய ராஜர்ஷியின் பெரிய ராஜசூய விழாவை, மனிதர் அமிர்தம் குடிப்பதைப்போல், அரசர்கள் எவ்வளவு பாராட்டினாலும் திருப்தி அடையவில்லை.

ததோ யுதிஷ்டிரோ ராஜா ஸுஹ்ரு'த் ஸம்பம்ந்தி பாந்தவாந் । ப்ரேம்ணா நிவாரயாமாஸ க்ரு'ஷ்ணம் ச த்யாககாதரஃ

அதன்பின், யுதிஷ்டிரன் ராஜா, தன் நண்பர்கள், உறவினர்கள், குடும்பத்தினரை அன்போடு விடைபெற்றான்; கிருஷ்ணனைப் பிரிவதற்கு மனம் வராமல், மிகுந்த பாசத்துடன் விடை கொடுத்தான்.

பகவாநபி தத்ராங்‌க ந்யவாத்ஸீத் தத்ப்ரியம்கரஃ । ப்ரஸ்தாப்ய யதுவீராம்ஶ்ச ஸாம்பாதீம்ஶ்ச குஶஸ்தலீம்

பிரியமானவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி தரும் பகவான் அங்கேயே சிறிது காலம் தங்கினார்; சாம்பன் முதலான யாதவர்கள் குசஸ்தலிக்கு செல்லும்படி அனுப்பிவிட்டு இருந்தார்.

இத்தம் ராஜா தர்மஸுதோ மநோரதமஹார்ணவம் । ஸுதுஸ்தரம் ஸமுத்தீர்ய க்ரு'ஷ்ணேநாஸீத் கதஜ்வரஃ

இவ்வாறு, தர்மபுத்திரனாகிய ராஜா, கிருஷ்ணனின் உதவியால், கடக்க முடியாத விருப்பங்களின் பெரும் கடலை கடந்தான்; மனக்குழப்பம் இல்லாமல் அமைதியடைந்தான்.

ஏகதாந்தஃபுரே தஸ்ய வீக்ஷ்ய துர்யோதநஃ ஶ்ரியம் । அதப்யத் ராஜஸூயஸ்ய மஹித்வம் சாச்யுதாத்மநஃ

ஒரு நாள், அந்த அரண்மனையில், துரியோதனன் அங்கே உள்ள செல்வத்தைப் பார்த்து, ராஜசூயத்தின் பெருமையும் அசுதனாகிய பகவானின் மகிமையும் நினைத்து, மனம் வருந்தினான்.

( வஸம்ததிலகா ) யஸ்மிந் நரேந்த்ரதிதிஜேந்த்ர ஸுரேந்த்ரலக்ஷ்மீஃ நாநா விபாந்தி கில விஶ்வஸ்ரு'ஜோபக்லு'ப்தாஃ । தாபிஃ பதீந்த்ருபதராஜஸுதோபதஸ்தே யஸ்யாம் விஷக்தஹ்ரு'தயஃ குருராடதப்யத்

அங்கே, அரசர்களின், அசுரர்களின், தேவர்களின் செல்வங்கள் படைத்தவரால் பலவகையாக அமைக்கப்பட்டு ஒளிர்ந்தன; அந்த இடத்தில், திருபதராஜாவின் மகளுடன் நின்ற அரசனைப் பார்த்து, குரு ராஜாவின் மனம் பிணைந்து வலியுற்றது.

யஸ்மிந் ததா மதுபதேர்மஹிஷீஸஹஸ்ரம் ஶ்ரோணீபரேண ஶநகைஃ க்வணதங்‌க்ரிஶோபம் । மத்யே ஸுசாரு குசகுங்குமஶோணஹாரம் ஶ்ரீமந்முகம் ப்ரசலகுண்டலகுந்தலாட்யம்

அப்போது, மதுபதியின் ஆயிரம் மகளிர், கனமான இடுப்பும் மென்மையான சிலம்பும் அணிந்து, சிவந்த மாலை, அழகிய குண்டலங்கள், சுருளும் கூந்தலுடன், பிரகாசமான முகத்தைச் சூழ்ந்திருந்தனர்.

( அநுஷ்டுப் ) ஸபாயாம் மயக்லு'ப்தாயாம் க்வாபி தர்மஸுதோऽதிராட் । வ்ரு'தோऽநுகைர்பந்துபிஶ்ச க்ரு'ஷ்ணேநாபி ஸ்வசக்ஷுஷா

மாயன் கட்டிய மண்டபத்தில், தர்மபுத்திரனாகிய பேரரசர், தன் நண்பர்கள், உறவினர்கள், கிருஷ்ணனுடன், அவரின் பார்வையில் அமர்ந்திருந்தார்.

ஆஸீநஃ காஞ்சநே ஸாக்ஷாத் ஆஸநே மகவாநிவ । பாரமேஷ்ட்யஶ்ரீயா ஜுஷ்டஃ ஸ்தூயமாநஶ்ச வந்திபிஃ

பொன்னான ஆசனத்தில் நேரில் இந்திரனைப் போல அமர்ந்திருந்தார்; உயர்ந்த செல்வம் பெற்றவர், பாராட்டுவோர் அவரை புகழ்ந்தனர்.

தத்ர துர்யோதநோ மாநீ பரீதோ ப்ராத்ரு'பிர்ந்ரு'ப । கிரீடமாலீ ந்யவிஶத் அஸிஹஸ்தஃ க்ஷிபந் ருஷா

அங்கே, துரியோதனன், பெருமிதத்துடன், தன் சகோதரர்களால் சூழப்பட்டு, கிரீடமும் மாலையும் அணிந்து, கையில் வாள் பிடித்து, கோபத்தில் அதை கீழே போட்டான்.

ஸ்தலேऽப்யக்ரு'ஹ்ணாத் வஸ்த்ராந்தம் ஜலம் மத்வா ஸ்தலேऽபதத் । ஜலே ச ஸ்தலவத் ப்ராந்த்யா மயமாயாவிமோஹிதஃ

தரையில், தண்ணீரென்று எண்ணி, உடை ஓரத்தைப் பிடித்தான்; ஆனால் அது வறண்ட நிலம். தண்ணீரில் நிலமென்று எண்ணி நடந்தான்; மாயனின் மாயையால் குழம்பினான்.

ஜஹாஸ பீமஸ்தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸ்த்ரியோ ந்ரு'பதயோऽபரே । நிவார்யமாணா அப்யங்‌க ராஜ்ஞா க்ரு'ஷ்ணாநுமோதிதாஃ

இதைப் பார்த்த பீமன் சிரித்தான்; பெண்களும் மற்ற அரசர்களும் சிரித்தனர்; ராஜா தடுக்க முயன்றாலும், கிருஷ்ணன் அந்த சிரிப்பை ஒப்புக்கொண்டார்.

( மிஶ்ர ) ஸ வ்ரீடிதோऽவாக்வதநோ ருஷா ஜ்வலந் நிஷ்க்ரம்ய தூஷ்ணீம் ப்ரயயௌ கஜாஹ்வயம் । ஹாஹேதி ஶப்தஃ ஸுமஹாநபூத் ஸதாம் அஜாதஶத்ருர்விமநா இவாபவத் । பபூவ தூஷ்ணீம் பகவாந்புவோ பரம் ஸமுஜ்ஜிஹீர்ஷுர்ப்ரமதி ஸ்ம யத் த்ரு'ஶா

அவமானத்தில் முகம் கீழே பார்த்து, கோபத்தில் எரிந்து, துரியோதனன் அமைதியாக வெளியேறி கஜாஹ்வயத்திற்கு சென்றான்; 'அய்யோ!' என்ற பெரும் ஓசை நல்லவர்களிடையே எழுந்தது; அஜாதசத்ரு மனம் கலங்கினான்; பூமியின் பாரத்தை நீக்க விரும்பிய பகவான் அமைதியாக இருந்து, சுற்றிப் பார்த்தார்.

( அநுஷ்டுப் ) ஏதத்தேऽபிஹிதம் ராஜந் யத்ப்ரு'ஷ்டோऽஹமிஹ த்வயா । ஸுயோதநஸ்ய தௌராத்ம்யம் ராஜஸூயே மஹாக்ரதௌ

மன்னா, நீ என்னிடம் கேட்டதைப் போல, ராஜசூய மகா யாகத்தில் சுயோதனனின் தீமை பற்றி உனக்கு சொன்னேன்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே உத்தரார்தே துர்யோதநமாநபம்கோ நாம பஞ்சஸப்ததிதமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் இரண்டாம் பாதியில், 'துரியோதனனின் பெருமை ஒடுங்கியது' எனும் எழுபத்தைந்தாம் அதிகாரம் முடிகிறது.

ஶால்வஸ்ய யதுபிஃ ஸஹ யுத்தம் - ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) அதாந்யதபி க்ரு'ஷ்ணஸ்ய ஶ்ர்ரு'ணு கர்மாத்‌புதம் ந்ரு'ப । க்ரீடாநரஶரீரஸ்ய யதா ஸௌபபதிர்ஹதஃ

யாதவர்களுடன் சால்வனின் போர் – ஸ்ரீ சுகர் கூறுகிறார்: மன்னா, இப்போது கிருஷ்ணனின் இன்னொரு அதிசய செயலைக் கேள்; விளையாடும் உருவமில்லாதவர் சௌப அரசனை எவ்வாறு வீழ்த்தினார் என்பதைச் சொல்கிறேன்.

ஶிஶுபாலஸகஃ ஶால்வோ ருக்மிண்யுத்‌வாஹ ஆகதஃ । யதுபிர்நிர்ஜிதஃ ஸங்க்யே ஜராஸந்தாதயஸ்ததா

சிசுபாலனின் தோழனாகிய சால்வன், ருக்மிணியின் கல்யாணத்திற்கு வந்தான்; அங்கே யாதவர்கள் போரில் அவனை வென்றார்கள்; ஜராசந்தன் முதலானவர்களும் அதுபோல தோற்றனர்.

ஶால்வஃ ப்ரதிஜ்ஞாமகரோத் ஶ்ர்ரு'ண்வதாம் ஸர்வபூபுஜாம் । அயாதவாம் க்ஷ்மாம் கரிஷ்யே பௌருஷம் மம பஶ்யத

சால்வன், எல்லா அரசர்களும் கேட்கும்படி, 'நான் இந்த பூமியை யாதவர்களில்லாமல் ஆக்குவேன்; என் வலிமையைப் பாருங்கள்' என்று உறுதி கூறினான்.

இதி மூடஃ ப்ரதிஜ்ஞாய தேவம் பஶுபதிம் ப்ரபும் । ஆராதயாமாஸ ந்ரு'பஃ பாம்ஸுமுஷ்டிம் ஸக்ரு'த் க்ரஸந்

இப்படிப் பைத்தியமாக உறுதி செய்து கொண்ட அந்த அரசன், உயிர்களின் ஆண்டான பசுபதியை ஒரு முறையே மணல் ஒரு பிடியை விழுங்கி வழிபட்டான்.

ஸம்வத்ஸராந்தே பகவாந் ஆஶுதோஷ உமாபதிஃ । வரேண ச்சந்தயாமாஸ ஶால்வம் ஶரணமாகதம்

ஒரு வருடம் முடிந்தபின், உமையின் கணவரான அருள் மிகுந்த இறைவன், சரணடைந்த சால்வனிடம் விருப்பமான வரம் கேட்கச் சொன்னான்.

தேவாஸுரமநுஷ்யாணாம் கந்தர்வோரகரக்ஷஸாம் । அபேத்யம் காமகம் வவ்ரே ஸ யாநம் வ்ரு'ஷ்ணிபீஷணம்

அவன், தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள், கந்தர்வர்கள், பாம்புகள், ராட்சதர்கள் யாராலும் அழிக்க முடியாத, விரும்பிய இடத்துக்கு செல்லக்கூடிய, வ்ருஷ்ணிகள் பயப்படும் ஒரு வாகனத்தை வேண்டினான்.

ததேதி கிரிஶாதிஷ்டோ மயஃ பரபுரம்ஜயஃ । புரம் நிர்மாய ஶால்வாய ப்ராதாத் ஸௌபமயஸ்மயம்

அப்படியே ஆகட்டும் என்று கிரீஷன் சொன்னதும், எதிரி நகரங்களை வெற்றிகொண்ட மாயன், சால்வனுக்காக சௌபம் என்னும் இரும்பு நகரத்தை கட்டித் தந்தான்.

ஸ லப்த்வா காமகம் யாநம் தமோதாம துராஸதம் । யயஸ்த்‌வாரவதீம் ஶால்வோ வைரம் வ்ரு'ஷ்ணிக்ரு'தம் ஸ்மரந்

அந்த விருப்பம் நிறைவேறும், கடுமையான, எவராலும் அணுக முடியாத வாகனத்தை பெற்ற சால்வன், வ்ருஷ்ணிகள் செய்த பகையை நினைத்து துவாரகையை நோக்கி புறப்பட்டான்.

நிருத்ய ஸேநயா ஶால்வோ மஹத்யா பரதர்ஷப । புரீம் பபஞ்ஜோபவநாந் உத்யாநாநி ச ஸர்வஶஃ

பாரதர்களில் சிறந்தவரே, சால்வன் தனது பெரிய படையுடன் நகரத்தை முற்றுகையிட்டு, எல்லா புறநகரங்களும் தோட்டங்களும் அழித்தான்.

ஸகோபுராணி த்வாராணி ப்ராஸாதாட்டாலதோலிகாஃ । விஹாராந் ஸ விமாநாக்ர்யாந் நிபேதுஃ ஶஸ்த்ரவ்ரு'ஷ்டயஃ

கோபுரங்களுடன் கூடிய வாசல்கள், அரண்மனைகள், மாடிகள், உல்லாச பூங்காக்கள், உயர்ந்த மாளிகைகள் — இவை அனைத்தும் ஆயுத மழையால் தாக்கப்பட்டன.

ஶிலா த்ருமாஶ்சாஶநயஃ ஸர்பா ஆஸாரஶர்கராஃ । ப்ரசண்டஶ்சக்ரவாதோऽபூத் ரஜஸாச்சாதிதா திஶஃ

கற்கள், மரங்கள், இடியுடன் கூடிய மின்னல்கள், பாம்புகள், மணல் மழைகள் விழுந்தன; கடும் சூறாவளி எழுந்து, திசைகளை தூளால் மூடினது.

இத்யர்த்யமாநா ஸௌபேந க்ரு'ஷ்ணஸ்ய நகரீ ப்ரு'ஶம் । நாப்யபத்யத ஶம் ராஜந் த்ரிபுரேண யதா மஹீ

இவ்வாறு சௌபம் நகரால் கிருஷ்ணனுடைய நகரம் கடுமையாக தொந்தரவு செய்யப்பட்டபோது, மன்னா, அது, திரிபுரனால் தாக்கப்பட்டபோது பூமி அமைதி பெறாதது போலவே, அமைதியில்லாமல் இருந்தது.

ப்ரத்யும்நோ பகவாந் வீக்ஷ்ய பாத்யமாநா நிஜாஃ ப்ரஜாஃ । ம பைஷ்டேத்யப்யதாத்‌ வீரோ ரதாரூடோ மஹாயஶாஃ

தன் மக்கள் துன்புறும் நிலையைப் பார்த்த பிரத்தியும்னன், வீரனும் புகழ் பெற்றவனும், தேரில் ஏறி, 'பயப்பட வேண்டாம்!' என்று கூறினான்.