ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஸதஸ்யாக்ர்யார்ஹணார்ஹம் வை விம்ரு'ஶந்தஃ ஸபாஸதஃ । நாத்யகச்சந் நந்நநைகாந்த்யாத் ஸஹதேவஸ்ததாப்ரவீத்

சபை உறுப்பினர்கள், யாருக்கு மிக உயர்ந்த மரியாதை கொடுக்க வேண்டும் என்று ஆலோசித்தபோது, ஒருமித்த முடிவுக்கு வர முடியவில்லை; அப்போது சகதேவன் பேசினார்.

அர்ஹதி ஹ்யச்யுதஃ ஶ்ரைஷ்ட்யம் பகவாந்ஸாத்வதாம் பதிஃ । ஏஷ வை தேவதாஃ ஸர்வா தேஶகாலதநாதயஃ

உண்மையில், அச்யுதன், ஸாத்வதர்களின் தலைவன், எல்லா தேவர்களும், இடங்களும், காலங்களும், செல்வங்களும் இவரில் உள்ளதால், உயர்ந்த மரியாதைக்கு தகுதியானவர்.

யஸ் ஆத்மகமிதம் விஶ்வம் க்ரதவஶ்ச யதாத்மகாஃ । அக்நிராஹுதயோ மம்த்ராஃ ஸாங்க்யம் யோகஶ்ச யத்பரஃ

இந்த உலகம் முழுவதும் இவரே ஆதாரம்; யாகங்களும், வேள்விகளும், அக்கினியில் இடும் ஹவிஸ், மந்திரங்கள், சாங்கியம், யோகம் — இவை எல்லாம் இவரையே நோக்கி செல்கின்றன.

ஏக ஏவாத்‌விதீயோऽஸௌ அவைததாத்ம்யமிதம் ஜகத் । ஆத்மநாத்மாஶ்ரயஃ ஸப்யாஃ ஸ்ரு'ஜத்யவதி ஹந்த்யஜஃ

இவர் ஒருவரே, இரண்டாவது யாரும் இல்லாதவர்; இந்த உலகம் இவரால் ஒன்றாக உள்ளது. பிறவியில்லாதவர், தாம் தாமாகவே, உலகங்களை உருவாக்கி, காப்பாற்றி, அழிக்கிறார், சபையினரே.

விவிதாநீஹ கர்மாணி ஜநயந் யதவேக்ஷயா । ஈஹதே யதயம் ஸர்வஃ ஶ்ரேயோ தர்மாதிலக்ஷணம்

இவர் பார்வையால் இங்கு பலவகை செயல்கள் நிகழ்கின்றன; யார் எதை நாடினாலும் — தர்மம் முதலிய உயர்ந்த நன்மைகள் — எல்லாம் இவரிடமிருந்து தோன்றுகின்றன.

தஸ்மாத் க்ரு'ஷ்ணாய மஹதே தீயதாம் பரமார்ஹணம் । ஏவம் சேத்ஸர்வபூதாநாம் ஆத்மநஶ்சார்ஹணம் பவேத்

ஆகையால், பெரிய கிருஷ்ணருக்கு உயர்ந்த மரியாதை வழங்கப்பட வேண்டும்; இதனால் எல்லா உயிர்களுக்கும், தமக்கும்கூட மரியாதை செய்யப்பட்டது ஆகும்.

ஸர்வபூதாத்மபூதாய க்ரு'ஷ்ணாயாநந்யதர்ஶிநே । தேயம் ஶாந்தாய பூர்ணாய தத்தஸ்யாநந்த்யமிச்சதா

எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதியாய், வேறு எதையும் காணாதவர், அமைதியும் முழுமையும் கொண்ட கிருஷ்ணருக்கு, கொடுத்ததற்கான முடிவில்லாத பலனை விரும்பும் ஒருவர் மரியாதை செய்ய வேண்டும்.

இத்யுக்த்வா ஸஹதேவோऽபூத் தூஷ்ணீம் க்ரு'ஷ்ணாநுபாவவித் । தச்ச்ருத்வா துஷ்டுவுஃ ஸர்வே ஸாது ஸாத்விதி ஸத்தமாஃ

இவ்வாறு கூறிய சகதேவன், கிருஷ்ணரின் பெருமையை அறிந்ததால் அமைதியாக இருந்தார். இதைக் கேட்ட அனைவரும், 'அருமை, அருமை!' என்று பாராட்டினர்.

ஶ்ருத்வா த்‌விஜேரிதம் ராஜா ஜ்ஞாத்வா ஹார்தம் ஸபாஸதாம் । ஸமர்ஹயத்‌த்ரு'ஷீகேஶம் ப்ரீதஃ ப்ரணயவிஹ்வலஃ

பிராமணர் சொன்னதை கேட்டதும், சபை உறுப்பினர்களின் உள்ளத்தை உணர்ந்ததும், அரசன் மகிழ்ச்சியுடன், அன்பால் நிரம்பி, ஹ்ருஷீகேசனை மரியாதை செய்தான்.

தத்பாதாவவநிஜ்யாபஃ ஶிரஸா லோகபாவநீஃ । ஸபார்யஃ ஸாநுஜாமாத்யஃ ஸகுடும்போ வஹந்முதா

கிருஷ்ணரின் பாதத்தைத் தூய நீரால் கழுவி, அந்த நீரைத் தன் மனைவியார், சகோதரர்கள், அமைச்சர்கள், குடும்பத்துடன் மகிழ்ச்சியுடன் தலையில் சுமந்தான்.

வாஸோபிஃ பீதகௌஷேயைஃ பூஷணைஶ்ச மஹாதநைஃ । அர்ஹயித்வாஶ்ருபூர்ணாக்ஷோ நாஶகத் ஸமவேக்ஷிதும்

மஞ்சள் பட்டு vasthirangalும் விலைமதிப்புள்ள ஆபரணங்களும் அணிவித்து, கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன், அவர் முன்னிலையில் நிற்க முடியாமல், முகத்தைப் பார்க்க முடியவில்லை.

இத்தம் ஸபாஜிதம் வீக்ஷ்ய ஸர்வே ப்ராஞ்ஜலயோ ஜநாஃ । நமோ ஜயேதி நேமுஸ்தம் நிபேதுஃ புஷ்பவ்ரு'ஷ்டயஃ

இவ்வாறு அவர் மதிப்பளிக்கப்பட்டதைப் பார்த்து, அனைவரும் கைவளைத்து, 'வாழ்க! வணக்கம்!' என்று கூறி வணங்கி, மலர் மழை பொழிந்தது.

( வஸம்ததிலகா ) இத்தம் நிஶம்ய தமகோஷஸுதஃ ஸ்வபீடாத் உத்தாய க்ரு'ஷ்ணகுணவர்ணநஜாதமந்யுஃ । உத்க்ஷிப்ய பாஹுமிதமாஹ ஸதஸ்யமர்ஷீ ஸம்ஶ்ராவயந் பகவதே பருஷாண்யபீதஃ

இதை கேட்ட தமகோஷனின் மகன், கிருஷ்ணரின் மகிமை புகழப்பட்டதைப் பார்த்து கோபம் கொண்டு, தனது இருக்கையிலிருந்து எழுந்து, கை விரித்து, அங்கிருந்தவர்களுக்கு கடுமையான வார்த்தைகள் பயப்படாமல் கூறினான்; அவை பகவானுக்கே கேட்கும்படி சொன்னான்.

( அநுஷ்டுப் ) ஈஶோ துரத்யயஃ கால இதி ஸத்யவதீ ஶ்ருதிஃ । வ்ரு'த்தாநாமபி யத் புத்திஃ பாலவாக்யைர்விபித்யதே

சத்யவதியின் வேத மரபு, 'இறைவன் கடக்க முடியாத காலம்' என்று அறிவிக்கிறது. ஆனாலும், பெரியவர்களின் அறிவும் சில நேரம் குழந்தையின் வார்த்தைகளால் குழப்பப்படலாம்.

யூயம் பாத்ரவிதாம் ஶ்ரேஷ்டா மா மந்த்வம் பாலபாஷீதம் । ஸதஸஸ்பதயஃ ஸர்வே க்ரு'ஷ்ணோ யத் ஸம்மதோऽர்ஹணே

நீங்கள் மதிப்பை அறிந்தவர்களில் சிறந்தவர்கள்; குழந்தை பேச்சால் பாதிக்கப்பட வேண்டாம். இங்கு உள்ள எல்லா தலைவர்களும் கிருஷ்ணருக்கு இந்த மரியாதை உரியது என்று ஒப்புக்கொண்டுள்ளனர்.

தபோவித்யாவ்ரததராந் ஜ்ஞாநவித்வஸ்தகல்மஷாந் । பரமரு'ஷீந் ப்ரஹ்மநிஷ்டாந் லோகபாலைஶ்ச பூஜிதாந்

தவம், அறிவு, விரதம் மேற்கொள்பவர்கள், ஞானத்தால் குற்றங்கள் நீங்கியவர்கள், பரமரிஷிகள், பிரம்மத்தில் நிலைபெற்றவர்கள், உலகங்களை காக்கும் தேவர்கள் கூட மதிக்கும் அந்த முனிவர்கள்—

ஸதஸ்பதீந் அதிக்ரம்ய கோபாலஃ குலபாம்ஸநஃ । யதா காகஃ புரோடாஶம் ஸபர்யாம் கதமர்ஹதி

அத்தகைய சபையின் தலைவர்களை மீறி, ஒரு கோபாலன், தன் குடும்பத்திற்கு பழி சேர்க்கும் ஒருவன், எப்படிக் காகம் வேள்விப் பிரசாதம் பெற முடியாதது போல, இந்த மரியாதைக்கு உரியவன் ஆக முடியும்?

வர்ணாஶ்ரமகுலாபேதஃ ஸர்வதர்மபஹிஷ்க்ரு'தஃ । ஸ்வைரவர்தீ குணைர்ஹீநஃ ஸபர்யாம் கதமர்ஹதி

வண்ணம், ஆசாரம், குடும்பம் இல்லாதவன், எல்லா தர்மங்களிலிருந்தும் விலகியவன், தனிச்செயலில் நடக்கும், குணங்கள் இல்லாதவன்—அவன் இந்த மரியாதைக்கு எப்படி உரியவன் ஆக முடியும்?

யயாதிநைஷாம் ஹி குலம் ஶப்தம் ஸத்‌பிர்பஹிஷ்க்ரு'தம் । வ்ரு'தாபாநரதம் ஶஶ்வத் ஸபர்யாம் கதமர்ஹதி

யயாதி இவர்களின் குலத்தை சபித்து, நல்லவர்கள் வெளியேற்றினர்; எப்போதும் வீண் மது அருந்தும் இவர்கள், இந்த மரியாதைக்கு எப்படி உரியவர்கள் ஆக முடியும்?

ப்ரஹ்மர்ஷிஸேவிதாந் தேஶாந் ஹித்வைதேऽப்ரஹ்மவர்சஸம் । ஸமுத்ரம் துர்கமாஶ்ரித்ய பாதந்தே தஸ்யவஃ ப்ரஜாஃ

பிரம்மரிஷிகள் வாழும் நிலங்களை விட்டு, பிரம்ம ஒளி இல்லாமல், கடந்து செல்ல முடியாத கடலை அடைவித்து, இவர்கள் கொள்ளையர்கள் போல் மக்களைத் தொந்தரவு செய்கிறார்கள்.

ஏவம் ஆதீந்யபத்ராணி பபாஷே நஷ்டமங்‌கலஃ । நோவாச கிஞ்சித் பகவாந் யதா ஸிம்ஹஃ ஶிவாருதம்

இவ்வாறு பல தீய வார்த்தைகள் கூறினான்; அவனது அதிர்ஷ்டம் போய்விட்டது. ஆனால் பகவான், நரி கத்தலைக் கேட்டு சிங்கம் அமைதியாக இருப்பதைப் போல, எதுவும் பேசவில்லை.

பகவந் நிந்தநம் ஶ்ருத்வா துஃஸஹம் தத்ஸபாஸதஃ । கர்ணௌ பிதாய நிர்ஜக்முஃ ஶபந்தஶ்சேதிபம் ருஷா

பகவானை இழிவுபடுத்தும் அந்தக் கடினமான வார்த்தைகளை கேட்ட சபை உறுப்பினர்கள், காதை மூடி, கோபத்துடன் சேதி மன்னரை நிந்தித்து, அங்கிருந்து வெளியேறினர்.

நிந்தாம் பகவதஃ ஶ்ர்ரு'ண்வந் தத்பரஸ்ய ஜநஸ்ய வா । ததோ நாபைதி யஃ ஸோऽபி யாத்யதஃ ஸுக்ரு'தாச்ச்யுதஃ

பகவானையோ, அவருடைய பக்தர்களையோ இழிவுபடுத்தும் வார்த்தைகளை கேட்டு, அங்கிருந்து விலகாதவன், முன்னதாக நல்லவன் இருந்தாலும், புண்ணியத்தை இழந்து கீழே விழுவான்.

ததஃ பாண்டுஸுதாஃ க்ருத்தா மத்ஸ்யகைகயஸ்ரு'ஞ்ஜயாஃ । உதாயுதாஃ ஸமுத்தஸ்துஃ ஶிஶுபாலஜிகாம்ஸவஃ

அதன்பின், பாண்டவர்கள், மற்றும் மத்ச்ய, கேகய, ஸ்ருஞ்ஜய மன்னர்கள், கோபத்துடன் ஆயுதம் எடுத்து, சிசுபாலனை அழிக்க எழுந்தனர்.

ததஶ்சைத்யஸ்த்வஸம்ப்ராந்தோ ஜக்ரு'ஹே கட்கசர்மணீ । பர்த்ஸயந் க்ரு'ஷ்ணபக்ஷீயாந் ராஜ்ஞஃ ஸதஸி பாரத

பின்னர், பாரதா, சேதி மன்னன் அச்சமின்றி வாள், கேடயம் எடுத்து, கிருஷ்ணருக்கு ஆதரவாக இருந்த மன்னர்களை சபையில் கண்டித்தான்.

தாவதுத்தாய பகவாந் ஸ்வாந் நிவார்ய ஸ்வயம் ருஷா । ஶிரஃ க்ஷுராந்தசக்ரேண ஜஹார பததோ ரிபோஃ

அந்த நேரத்தில், பகவான் தன் ஆதரவாளர்களைத் தடுத்து, கோபத்துடன், தனது கூரிய சக்கரத்தால் எதிரியின் தலையை வெட்டினான்.

ஶப்தஃ கோலாஹலோऽதாஸீந் ஶிஶுபாலே ஹதே மஹாந் । தஸ்யாநுயாயிநோ பூபா துத்ருவுர்ஜீவிதைஷிணஃ

சிசுபாலன் வீழ்ந்தபோது, பெரிய சத்தமும் குழப்பமும் எழுந்தது; அவனைப் பின்தொடர்ந்த மன்னர்கள் தங்கள் உயிரைக் காக்க எல்லாதிசைகளிலும் ஓடினர்.

சைத்யதேஹோத்திதம் ஜ்யோதிஃ வாஸுதேவமுபாவிஶத் । பஶ்யதாம் ஸர்வபூதாநாம் உல்கேவ புவி காச்ச்யுதா

சேதி மன்னனின் உடலில் இருந்து எழுந்த ஒளி, எல்லா உயிரினங்களும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, வானிலிருந்து பூமிக்கு விழும் தீப்பந்து போல, வாசுதேவரை அடைந்தது.

ஜந்மத்ரயாநுகுணித வைரஸம்ரப்தயா தியா । த்யாயந் தந்மயதாம் யாதோ பாவோ ஹி பவகாரணம்

மூன்று பிறவிகளில் சேர்ந்த பகை உணர்வால் மனம் தீவிரமாகி, அவனை நினைத்து, அவனில் முழுமையாக மனதை ஒருங்கிணைத்தான்; ஏனெனில், மனநிலைதான் பிறப்பிற்குக் காரணம்.