ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

இத்யுக்த்வா பீமஸேநாய ப்ராதாய மஹதீம் கதாம் । த்விதீயாம் ஸ்வயமாதாய நிர்ஜகாம புராத் பஹிஃ

இவ்வாறு கூறி, பீமசேனனுக்கு பெரிய ஒரு கேடாயை கொடுத்து, மற்றொன்றைத் தானே எடுத்துக்கொண்டு நகரத்திலிருந்து வெளியே சென்றான்.

ததஃ ஸமே கலே வீரௌ ஸம்யுக்தாவிதரேதரௌ । ஜக்நதுர்வஜ்ரகல்பாப்யாம் கதாப்யாம் ரணதுர்மதௌ

பின்னர் அந்த இரு வீரர்களும் சமமான பலத்துடன் போர்க்களத்தில் சந்தித்து, போரின் வெறியோடு, இடியால் போன்ற கேடாய்களால் ஒருவரை ஒருவர் தாக்கினர்.

மண்டலாநி விசித்ராணி ஸவ்யம் தக்ஷிணமேவ ச । சரதோஃ ஶுஶுபே யுத்தம் நடயோரிவ ரங்‌கிணோஃ

இடது, வலது என வட்டமிட்டு நகரும் அவர்களின் போர், மேடையில் நடனமாடும் கலைஞர்களைப் போல் பிரமிப்பாகத் தெரிந்தது.

ததஶ்சடசடாஶப்தோ வஜ்ரநிஷ்பேஷஸந்நிபஃ । கதயோஃ க்ஷிப்தயோ ராஜந் தந்தயோரிவ தந்திநோஃ

பின்னர் அவர்களின் கேடாய்கள் மோதி, இடியொலி போல் சத்தம் எழுந்தது; அது, யானைகள் தங்கள் தந்தங்களை மோதும் சப்தத்தைப் போல் இருந்தது.

( வஸம்ததிலகா ) தே வை கதே புஜஜவேந நிபாத்யமாநே அந்யோந்யதோம்ऽஸகடிபாதகரோருஜத்ரூந் । சூர்ணீபபூவதுருபேத்ய யதார்கஶாகே ஸம்யுத்யதோர்த்விரதயோரிவ தீப்தமந்வ்யோஃ

அவர்கள் இருவரும் தங்கள் கைவேகத்தால் கேடாய்களை ஒருவரின் தோள், இடுப்பு, கால், முழங்கை, தலை ஆகிய இடங்களில் தாக்க, அந்த கேடாய்கள் முற்றிலும் நொறுங்கின; அது, இரண்டு தீயான யானைகள் சண்டையிடும் போது சூரியனின் கிளைகள் முறியும் போல் இருந்தது.

இத்தம் தயோஃ ப்ரஹதயோர்கதயோர்ந்ரு'வீரௌ க்ருத்தௌ ஸ்வமுஷ்டிபிரயஃஸ்பரஶைரபிஷ்டாம் । ஶப்தஸ்தயோஃ ப்ரஹரதோரிபயோரிவாஸீந் நிர்காதவஜ்ரபருஷஸ்தலதாடநோத்தஃ

அவ்வாறு இருவரும் கேடாய்களால் தாக்கி, கோபத்துடன் இரும்பு போல் கடினமான கையால் ஒருவரை ஒருவர் அடிக்க, அவர்களின் கைகளின் மோதல் இடியொலி போல் பயங்கரமாக ஒலித்தது.

( அநுஷ்டுப் ) தயோரேவம் ப்ரஹரதோஃ ஸமஶிக்ஷாபலௌஜஸோஃ । நிர்விஶேஷமபூத் யுத்தம் அக்ஷீணஜவயோர்ந்ரு'ப

அவ்வாறு சமமான திறன், வலிமை, வேகமுள்ள அந்த இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் தாக்க, யார் மேல் யாருக்கு மேல் என்று தெரியாத அளவுக்கு போரில் வேறுபாடு இல்லை; அவர்களின் வேகம் குறையவில்லை, அரசே.

ஏவம் தயோர்மஹாராஜ யுத்யதோஃ ஸப்தவிம்ஶதிஃ । திநாநி நிரகம்ஸ்தத்ர ஸுஹ்ரு'த்‌வந் நிஶி திஷ்டதோஃ

அப்படியே, மகாராஜா, அவர்கள் இருவரும் போரிட, இருபத்தேழு நாட்கள் அங்கு கழிந்தன; நண்பர்கள் இரவுகளில் அருகில் நின்று பார்த்தனர்.

ஏகதா மாதுலேயம் வை ப்ராஹ ராஜந் வ்ரு'கோதரஃ । ந ஶக்தோऽஹம் ஜராஸந்தம் நிர்ஜேதும் யுதி மாதவ

ஒரு நாள், வ்ருகோதரன் தனது மாமனாரை நோக்கி, "மாதவா, நான் ஜராசந்தனை யுத்தத்தில் வெல்ல முடியவில்லை" என்று சொன்னான்.

ஶத்ரோர்ஜந்மம்ரு'தீ வித்வாந் ஜீவிதம் ச ஜராக்ரு'தம் । பார்தமாப்யாயயந் ஸ்வேந தேஜஸாசிந்தயத்தரிஃ

எதிரியின் பிறப்பும் இறப்பும் அறிந்த ஹரி, ஜரா என்பவளால் அவனுக்கு உயிர் இருப்பதை உணர்ந்து, தன் சக்தியால் பார்த்தனை உறுதிப்படுத்தி, என்ன செய்யலாம் என்று சிந்தித்தான்.

ஸஞ்சிந்த்யாரிவதோபாயம் பீமஸ்யாமோகதர்ஶநஃ । தர்ஶயாமாஸ விடபம் பாடயந்நிவ ஸம்ஜ்ஞயா

எதிரியை அழிக்கும் வழியை யோசித்த அவன், தவறாத பார்வையுடையவன், ஒரு கிளையை இரண்டாகப் பிளந்து காட்டி, பீமனுக்கு அந்த அர்த்தத்தை சைகையால் விளக்கியான்.

தத்‌விஜ்ஞாய மஹாஸத்த்வோ பீமஃ ப்ரஹரதாம் வரஃ । க்ரு'ஹீத்வா பாதயோஃ ஶத்ரும் பாதயாமாஸ பூதலே

அதை புரிந்த பெரிய வீரனான பீமன், போரில் முதன்மை பெற்றவன், எதிரியை கால்களில் பிடித்து, தரையில் வீசினான்.

ஏகம் பாதம் பதாக்ரம்ய தோர்ப்யாமந்யம் ப்ரக்ரு'ஹ்ய ஸஃ । குததஃ பாடயாமாஸ ஶாகமிவ மஹாகஜஃ

ஒரு காலில் எதிரியின் காலில் மிதித்து, மற்ற காலில் கையால் பிடித்து, பீமன் அவனை பின்புறம் இருந்து கிளையைப் போல இரண்டாகப் பிளந்தான், பெரிய யானை கிளையைப் பிளக்கும் போல்.

ஏகபாதோருவ்ரு'ஷண கடிப்ரு'ஷ்டஸ்தநாம்ஸகே । ஏகபாஹ்வக்ஷிப்ரூகர்ணே ஶகலே தத்ரு'ஶுஃ ப்ரஜாஃ

மக்கள், ஒரு பக்கம் ஒரு கால், ஒரு தொடை, ஒரு வृषணை, இடுப்பு, முதுகு, மார்பு, தோளுடன்; மற்ற பக்கம் ஒரு கை, கண், புருவம், காது ஆகிய உடல் பாகங்களைப் பிரிந்ததை பார்த்தார்கள்.

ஹாஹாகாரோ மஹாநாஸீத் நிஹதே மகதேஶ்வரே । பூஜயாமாஸதுர்பீமம் பரிரப்ய ஜயாச்யதௌ

மகத நாட்டின் அரசன் வீழ்ந்தபோது பெரிய ஓசை எழுந்தது; மக்கள் பீமனை, வெற்றி பெற்றவர்களுடன் சேர்ந்து அணைத்து, போற்றினார்கள்.

ஸஹதேவம் தத்தநயம் பகவாந்பூதபாவநஃ । அப்யஷிஞ்சதமேயாத்மா மகதாநாம் பதிம் ப்ரபுஃ । மோசயாமாஸ ராஜந்யாந் ஸம்ருத்தா மாகதேந யே

உலகத்தை உருவாக்கும் இறைவன், தன்னுடைய மனதை அடக்கியவன், ஜராசந்தனின் மகன் சகதேவனை மகத நாட்டின் அரசனாக அபிஷேகம் செய்து, ஜராசந்தனால் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்த அரசர்களை விடுதலை செய்தான்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே உத்தரார்தே ஜராஸந்த வதோ நாம த்விஸப்ததிதமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு பரமஹம்ஸர்களுக்கான ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் இரண்டாம் பாதியில், 'ஜராசந்தன் வதை' எனும் எழுபத்திரண்டாம் அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

ஜராஸந்தருத்தாநாம் ராஜ்ஞாம் காராக்ரு'ஹாந் மோசநம் - ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) அயுதே த்வே ஶதாந்யஷ்டௌ நிருத்தா யுதி நிர்ஜிதாஃ । தே நிர்கதா கிரித்ரோண்யாம் மலிநா மலவாஸஸஃ

ஸ்ரீசுகர் சொன்னார்: பதினாறு ஆயிரத்து எட்டு அரசர்கள், யுத்தத்தில் தோற்று, ஜராசந்தனால் மலையில் உள்ள சிறையில் அடைக்கப்பட்டு, அழுக்கான உடையுடன், தூசாகி வெளியே வந்தார்கள்.

க்ஷுத்க்ஷாமாஃ ஶுஷ்கவதநாஃ ஸம்ரோதபரிகர்ஶிதாஃ । தத்ரு'ஶுஸ்தே கநஶ்யாமம் பீதகௌஶேயவாஸஸம்

பசியால் மெலிந்து, முகம் உலர்ந்து, சிறை வேதனையால் களைப்புற்ற அவர்கள், முன்பாக இருண்ட நிறமுடையவன், மஞ்சள் பட்டு உடை அணிந்தவனைப் பார்த்தார்கள்.

ஶ்ரீவத்ஸாங்கம் சதுர்பாஹும் பத்மகர்பாருணேக்ஷணம் । சாருப்ரஸந்நவதநம் ஸ்புரந்மகரகுண்டலம்

அவர் ஸ்ரீவத்ஸம் குறியுடன், நான்கு கரங்களுடன், தாமரை போன்ற சிவப்புக் கண்களுடன், அழகான, தயைமிகு முகத்துடன், முத்திரை வடிவக் குண்டலங்கள் ஜொலிப்பதை அவர்கள் கண்டார்கள்.

பத்மஹஸ்தம் கதாஶங்க ரதாங்‌கைருபலக்ஷிதம் । கிரீடஹாரகடக கடிஸூத்ராங்‌கதாஞ்சிதம்

அவர் கையில் தாமரை, மழு, சங்கு, சக்கரம் வைத்திருந்தார்; கிரீடம், மாலை, வளையல், இடுப்புப் பூண், தோள்பட்டை அணிந்திருந்தார்.

ப்ராஜத்வரமணிக்ரீவம் நிவீதம் வநமாலயா । பிபந்த இவ சக்ஷுர்ப்யாம் லிஹந்த இவ ஜிஹ்வயா

அவரது கழுத்தில் சிறந்த மாணிக்கம் ஜொலித்தது, வனமாலை அணிந்திருந்தார்; அரசர்கள் கண்களால் அவரை உண்டு பருகும் போல் பார்த்தார்கள், நாவால் ருசி பார்க்கும் போல் இருந்தது.

ஜிக்ரந்த இவ நாஸாப்யாம் ரம்பந்த இவ பாஹுபிஃ । ப்ரணேமுர்ஹதபாப்மாநோ மூர்தபிஃ பாதயோர்ஹரேஃ

மூக்கால் வாசனைப் பார்த்தது போல், கைகளால் அணைத்தது போல், பாவம் தீர்ந்த அவர்கள், ஹரியின் பாதங்களில் தங்கள் தலைகளை வணங்கினார்கள்.

க்ரு'ஷ்ணஸந்தர்ஶநாஹ்லாத த்வஸ்தஸம்ரோதநக்லமாஃ । ப்ரஶஶம்ஸுர்ஹ்ரு'ஷீகேஶம் கீர்பிஃ ப்ராஞ்ஜலயோ ந்ரு'பாஃ

கிருஷ்ணரைப் பார்த்த மகிழ்ச்சியில், சிறை வேதனை மறந்த அரசர்கள், கைகளைக் கூப்பி, ஹ்ருஷிகேசனை வார்த்தைகளால் புகழ்ந்தார்கள்.

ராஜாந ஊசுஃ - நமஸ்தே தேவதேவேஶ ப்ரபந்நார்திஹராவ்யய । ப்ரபந்நா பாஹி நஃ க்ரு'ஷ்ண நிர்விண்ணாந் கோரஸம்ஸ்ரு'தேஃ

அரசர்கள் கூறினார்கள்: "தேவதைகளின் தலைவனே, துன்பம் தீர்க்கும் அழிவில்லாதவனே, உமக்கு வணக்கம்! நாங்கள் உம்மை அடைந்தோம், கிருஷ்ணா, இந்த கொடிய பிறப்பு இறப்புச் சுழற்சியில் சோர்ந்தவர்களை காப்பாற்றும்."

நைநம் நாதாநுஸூயாமோ மாகதம் மதுஸூதந । அநுக்ரஹோ யத்‌ பவதோ ராஜ்ஞாம் ராஜ்யச்யுதிர்விபோ

"மதுசூதனா, நாங்கள் நம்முடைய ராஜ்யத்தை மகதனால் இழந்ததை உமக்கு குறை கூறுவதில்லை; எங்கள் அரசர்களுக்கு உமது அருள் தான் காரணம், பிரபுவே."

ராஜ்யைஶ்வர்யமதோந்நத்தோ ந ஶ்ரேயோ விந்ததே ந்ரு'பஃ । த்வந்மாயாமோஹிதோऽநித்யா மந்யதே ஸம்பதோऽசலாஃ

ஆட்சி, செல்வம் ஆகியவற்றால் பெருமை கொண்டு மதத்தில் மூழ்கிய அரசன், உண்மையான நன்மையை அடைவதில்லை; உன்னுடைய மாயையால் மோசம் அடைந்து, நிலையில்லாத செல்வங்களை நிலையானவை என்று எண்ணுகிறான்.

ம்ரு'கத்ரு'ஷ்ணாம் யதா பாலா மந்யந்த உதகாஶயம் । ஏவம் வைகாரிகீம் மாயாம் அயுக்தா வஸ்து சக்ஷதே

பசிகள் மருதாணியில் தண்ணீர் இருக்கிறது என்று குழந்தைகள் நினைப்பது போல, அறிவு இல்லாதவர்கள் பொய்யானவற்றை உண்மை என்று கருதுகிறார்கள்.

( மிஶ்ர ) வயம் புரா ஶ்ரீமதநஷ்டத்ரு'ஷ்டயோ ஜிகீஷயாஸ்யா இதரேதரஸ்ப்ரு'தஃ । க்நந்தஃ ப்ரஜாஃ ஸ்வா அதிநிர்க்ரு'ணாஃ ப்ரபோ ம்ரு'த்யும் புரஸ்த்வாவிகணய்ய துர்மதாஃ

முன்பு, செல்வத்தின் மயக்கத்தில் கண்கள் மூடப்பட்டு, வெற்றி ஆசையால் ஒருவருடன் ஒருவர் போட்டிபோட்டு, எங்கள் சொந்த رعியைகளை இரக்கம் இன்றி அழித்து, இறப்பு அருகில் இருப்பதை பொருட்படுத்தாமல், பெருமையில் மூழ்கினோம், ஆண்டவனே.