ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ராஜந்யபந்தவோ ஹ்யேதே ப்ரஹ்மலிங்‌காநி பிப்ரதி । ததாநி பிக்ஷிதம் தேப்ய ஆத்மாநமபி துஸ்த்யஜம்

இவர்கள் அரச குடும்பத்தினர் என்றாலும், இப்போது பிராமணர் போலவே தோற்றமளிக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு நான் கேட்கும் தானம் மட்டும் அல்ல, விட முடியாத என் உயிரையும் தருகிறேன்.

பலேர்நு ஶ்ரூயதே கீர்திஃ விததா திக்ஷ்வகல்மஷா । ஐஶ்வர்யாத்‌ ப்ரம்ஶிதஸ்யாபி விப்ரவ்யாஜேந விஷ்ணுநா

பலி மன்னரின் புகழ், எல்லா திசைகளிலும் பரவி, புனிதமாக இருந்தது என்று கேள்விப்பட்டோம். விஷ்ணு பிராமண வடிவத்தில் வந்து, அவருடைய செல்வத்தை எடுத்தபினும் அந்த புகழ் குறையவில்லை.

ஶ்ரியம் ஜிஹீர்ஷதேந்த்ரஸ்ய விஷ்ணவே த்விஜரூபிணே । ஜாநந்நபி மஹீம் ப்ராதாத்‌ வார்யமாணோऽபி தைத்யராட்

இந்திரனுடைய செல்வத்தை விரும்பி, விஷ்ணு பிராமணராக வந்து, தெய்திய மன்னன் எல்லாம் அறிந்தும், தடுக்கப்பட்டும், பூமியையே தானாக வழங்கினார்.

ஜீவதா ப்ராஹ்மணார்தாய கோ ந்வர்தஃ க்ஷத்ரபந்துநா । தேஹேந பதமாநேந நேஹதா விபுலம் யஶஃ

பிராமணர்களுக்காக வாழும் அரச குடும்பத்தவரின் உடல் என்ன பயன் தரும்? இங்கு உயிர் விட்டால் பெரும் புகழ் கிடைக்கும்.

இத்யுதாரமதிஃ ப்ராஹ க்ரு'ஷ்ணார்ஜுநவ்ரு'கோதராந் । ஹே விப்ரா வ்ரியதாம் காமோ ததாம்யாத்மஶிரோऽபி வஃ

இவ்வாறு உயர்ந்த மனதுடன், அவர் கிருஷ்ணர், அர்ஜுனன், பீமனை நோக்கி, 'ஓ பிராமணர்களே, நீங்கள் விரும்புவதை தேர்ந்தெடுங்கள்; என் தலையையும் உங்களுக்காக தருவேன்' என்றார்.

ஶ்ரீபகவாநுவாச - யுத்தம் நோ தேஹி ராஜேந்த்ர த்வந்த்வஶோ யதி மந்யஸே । யுத்தார்திநோ வயம் ப்ராப்தா ராஜந்யா நாந்யகாங்‌க்ஷிணஃ

பெருமான் கூறினார்: 'அரசே, நீங்கள் பொருத்தமானதாக நினைத்தால், எங்களுக்கு இரட்டையாகப் போரிட அனுமதி அளியுங்கள். நாங்கள் போருக்காகவே வந்தோம்; வேறு எதையும் விரும்பவில்லை.'

அஸௌ வ்ரு'கோதரஃ பார்தஃ தஸ்ய ப்ராதார்ஜுநோ ஹ்யயம் । அநயோர்மாதுலேயம் மாம் க்ரு'ஷ்ணம் ஜாநீஹி தே ரிபும்

இவர் பீமசேனன்; இவரது சகோதரர் அர்ஜுனன். நான் கிருஷ்ணன், இவர்களுக்கு மாமனும், உங்களுக்கு எதிரியும் என்பதை அறியுங்கள்.

ஏவமாவேதிதோ ராஜா ஜஹாஸோச்சைஃ ஸ்ம மாகதஃ । ஆஹ சாமர்ஷிதோ மந்தா யுத்தம் தர்ஹி ததாமி வஃ

இவ்வாறு அறிந்த மாகத மன்னன், பெரிதாகச் சிரித்து, கோபத்துடன், 'அப்படியென்றால், உங்களுக்குப் போர் தருகிறேன், முட்டாள்களே!' என்றான்.

ந த்வயா பீருணா யோத்ஸ்யே யுதி விக்லவதேஜஸா । மதுராம் ஸ்வபுரீம் த்யக்த்வா ஸமுத்ரம் ஶரணம் கதஃ

பயப்படுகிற உன்னுடன் நான் போரிடமாட்டேன்; உன் வீரமும் உறுதியும் தெரியவில்லை. நீ தான் உன் சொந்த நகரமான மதுரையை விட்டுவிட்டு, கடலருகே அடைக்கலம் கொண்டாய்.

அயம் து வயஸா துல்யோ நாதிஸத்த்வோ ந மே ஸமஃ । அர்ஜுநோ ந பவேத் யோத்தா பீமஸ்துல்யபலோ மம

இவர் வயதில் எனக்கு சமம், ஆனால் பலத்தில் சமம் இல்லை; அர்ஜுனன் போர் செய்யத் தகுதியில்லை; பீமன் எனக்கு சமமான வலிமை உடையவன்.

இத்யுக்த்வா பீமஸேநாய ப்ராதாய மஹதீம் கதாம் । த்விதீயாம் ஸ்வயமாதாய நிர்ஜகாம புராத் பஹிஃ

இவ்வாறு கூறி, பீமசேனனுக்கு பெரிய ஒரு கேடாயை கொடுத்து, மற்றொன்றைத் தானே எடுத்துக்கொண்டு நகரத்திலிருந்து வெளியே சென்றான்.

ததஃ ஸமே கலே வீரௌ ஸம்யுக்தாவிதரேதரௌ । ஜக்நதுர்வஜ்ரகல்பாப்யாம் கதாப்யாம் ரணதுர்மதௌ

பின்னர் அந்த இரு வீரர்களும் சமமான பலத்துடன் போர்க்களத்தில் சந்தித்து, போரின் வெறியோடு, இடியால் போன்ற கேடாய்களால் ஒருவரை ஒருவர் தாக்கினர்.

மண்டலாநி விசித்ராணி ஸவ்யம் தக்ஷிணமேவ ச । சரதோஃ ஶுஶுபே யுத்தம் நடயோரிவ ரங்‌கிணோஃ

இடது, வலது என வட்டமிட்டு நகரும் அவர்களின் போர், மேடையில் நடனமாடும் கலைஞர்களைப் போல் பிரமிப்பாகத் தெரிந்தது.

ததஶ்சடசடாஶப்தோ வஜ்ரநிஷ்பேஷஸந்நிபஃ । கதயோஃ க்ஷிப்தயோ ராஜந் தந்தயோரிவ தந்திநோஃ

பின்னர் அவர்களின் கேடாய்கள் மோதி, இடியொலி போல் சத்தம் எழுந்தது; அது, யானைகள் தங்கள் தந்தங்களை மோதும் சப்தத்தைப் போல் இருந்தது.

( வஸம்ததிலகா ) தே வை கதே புஜஜவேந நிபாத்யமாநே அந்யோந்யதோம்ऽஸகடிபாதகரோருஜத்ரூந் । சூர்ணீபபூவதுருபேத்ய யதார்கஶாகே ஸம்யுத்யதோர்த்விரதயோரிவ தீப்தமந்வ்யோஃ

அவர்கள் இருவரும் தங்கள் கைவேகத்தால் கேடாய்களை ஒருவரின் தோள், இடுப்பு, கால், முழங்கை, தலை ஆகிய இடங்களில் தாக்க, அந்த கேடாய்கள் முற்றிலும் நொறுங்கின; அது, இரண்டு தீயான யானைகள் சண்டையிடும் போது சூரியனின் கிளைகள் முறியும் போல் இருந்தது.

இத்தம் தயோஃ ப்ரஹதயோர்கதயோர்ந்ரு'வீரௌ க்ருத்தௌ ஸ்வமுஷ்டிபிரயஃஸ்பரஶைரபிஷ்டாம் । ஶப்தஸ்தயோஃ ப்ரஹரதோரிபயோரிவாஸீந் நிர்காதவஜ்ரபருஷஸ்தலதாடநோத்தஃ

அவ்வாறு இருவரும் கேடாய்களால் தாக்கி, கோபத்துடன் இரும்பு போல் கடினமான கையால் ஒருவரை ஒருவர் அடிக்க, அவர்களின் கைகளின் மோதல் இடியொலி போல் பயங்கரமாக ஒலித்தது.

( அநுஷ்டுப் ) தயோரேவம் ப்ரஹரதோஃ ஸமஶிக்ஷாபலௌஜஸோஃ । நிர்விஶேஷமபூத் யுத்தம் அக்ஷீணஜவயோர்ந்ரு'ப

அவ்வாறு சமமான திறன், வலிமை, வேகமுள்ள அந்த இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் தாக்க, யார் மேல் யாருக்கு மேல் என்று தெரியாத அளவுக்கு போரில் வேறுபாடு இல்லை; அவர்களின் வேகம் குறையவில்லை, அரசே.

ஏவம் தயோர்மஹாராஜ யுத்யதோஃ ஸப்தவிம்ஶதிஃ । திநாநி நிரகம்ஸ்தத்ர ஸுஹ்ரு'த்‌வந் நிஶி திஷ்டதோஃ

அப்படியே, மகாராஜா, அவர்கள் இருவரும் போரிட, இருபத்தேழு நாட்கள் அங்கு கழிந்தன; நண்பர்கள் இரவுகளில் அருகில் நின்று பார்த்தனர்.

ஏகதா மாதுலேயம் வை ப்ராஹ ராஜந் வ்ரு'கோதரஃ । ந ஶக்தோऽஹம் ஜராஸந்தம் நிர்ஜேதும் யுதி மாதவ

ஒரு நாள், வ்ருகோதரன் தனது மாமனாரை நோக்கி, "மாதவா, நான் ஜராசந்தனை யுத்தத்தில் வெல்ல முடியவில்லை" என்று சொன்னான்.

ஶத்ரோர்ஜந்மம்ரு'தீ வித்வாந் ஜீவிதம் ச ஜராக்ரு'தம் । பார்தமாப்யாயயந் ஸ்வேந தேஜஸாசிந்தயத்தரிஃ

எதிரியின் பிறப்பும் இறப்பும் அறிந்த ஹரி, ஜரா என்பவளால் அவனுக்கு உயிர் இருப்பதை உணர்ந்து, தன் சக்தியால் பார்த்தனை உறுதிப்படுத்தி, என்ன செய்யலாம் என்று சிந்தித்தான்.

ஸஞ்சிந்த்யாரிவதோபாயம் பீமஸ்யாமோகதர்ஶநஃ । தர்ஶயாமாஸ விடபம் பாடயந்நிவ ஸம்ஜ்ஞயா

எதிரியை அழிக்கும் வழியை யோசித்த அவன், தவறாத பார்வையுடையவன், ஒரு கிளையை இரண்டாகப் பிளந்து காட்டி, பீமனுக்கு அந்த அர்த்தத்தை சைகையால் விளக்கியான்.

தத்‌விஜ்ஞாய மஹாஸத்த்வோ பீமஃ ப்ரஹரதாம் வரஃ । க்ரு'ஹீத்வா பாதயோஃ ஶத்ரும் பாதயாமாஸ பூதலே

அதை புரிந்த பெரிய வீரனான பீமன், போரில் முதன்மை பெற்றவன், எதிரியை கால்களில் பிடித்து, தரையில் வீசினான்.

ஏகம் பாதம் பதாக்ரம்ய தோர்ப்யாமந்யம் ப்ரக்ரு'ஹ்ய ஸஃ । குததஃ பாடயாமாஸ ஶாகமிவ மஹாகஜஃ

ஒரு காலில் எதிரியின் காலில் மிதித்து, மற்ற காலில் கையால் பிடித்து, பீமன் அவனை பின்புறம் இருந்து கிளையைப் போல இரண்டாகப் பிளந்தான், பெரிய யானை கிளையைப் பிளக்கும் போல்.

ஏகபாதோருவ்ரு'ஷண கடிப்ரு'ஷ்டஸ்தநாம்ஸகே । ஏகபாஹ்வக்ஷிப்ரூகர்ணே ஶகலே தத்ரு'ஶுஃ ப்ரஜாஃ

மக்கள், ஒரு பக்கம் ஒரு கால், ஒரு தொடை, ஒரு வृषணை, இடுப்பு, முதுகு, மார்பு, தோளுடன்; மற்ற பக்கம் ஒரு கை, கண், புருவம், காது ஆகிய உடல் பாகங்களைப் பிரிந்ததை பார்த்தார்கள்.

ஹாஹாகாரோ மஹாநாஸீத் நிஹதே மகதேஶ்வரே । பூஜயாமாஸதுர்பீமம் பரிரப்ய ஜயாச்யதௌ

மகத நாட்டின் அரசன் வீழ்ந்தபோது பெரிய ஓசை எழுந்தது; மக்கள் பீமனை, வெற்றி பெற்றவர்களுடன் சேர்ந்து அணைத்து, போற்றினார்கள்.

ஸஹதேவம் தத்தநயம் பகவாந்பூதபாவநஃ । அப்யஷிஞ்சதமேயாத்மா மகதாநாம் பதிம் ப்ரபுஃ । மோசயாமாஸ ராஜந்யாந் ஸம்ருத்தா மாகதேந யே

உலகத்தை உருவாக்கும் இறைவன், தன்னுடைய மனதை அடக்கியவன், ஜராசந்தனின் மகன் சகதேவனை மகத நாட்டின் அரசனாக அபிஷேகம் செய்து, ஜராசந்தனால் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்த அரசர்களை விடுதலை செய்தான்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே உத்தரார்தே ஜராஸந்த வதோ நாம த்விஸப்ததிதமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு பரமஹம்ஸர்களுக்கான ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் இரண்டாம் பாதியில், 'ஜராசந்தன் வதை' எனும் எழுபத்திரண்டாம் அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

ஜராஸந்தருத்தாநாம் ராஜ்ஞாம் காராக்ரு'ஹாந் மோசநம் - ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) அயுதே த்வே ஶதாந்யஷ்டௌ நிருத்தா யுதி நிர்ஜிதாஃ । தே நிர்கதா கிரித்ரோண்யாம் மலிநா மலவாஸஸஃ

ஸ்ரீசுகர் சொன்னார்: பதினாறு ஆயிரத்து எட்டு அரசர்கள், யுத்தத்தில் தோற்று, ஜராசந்தனால் மலையில் உள்ள சிறையில் அடைக்கப்பட்டு, அழுக்கான உடையுடன், தூசாகி வெளியே வந்தார்கள்.

க்ஷுத்க்ஷாமாஃ ஶுஷ்கவதநாஃ ஸம்ரோதபரிகர்ஶிதாஃ । தத்ரு'ஶுஸ்தே கநஶ்யாமம் பீதகௌஶேயவாஸஸம்

பசியால் மெலிந்து, முகம் உலர்ந்து, சிறை வேதனையால் களைப்புற்ற அவர்கள், முன்பாக இருண்ட நிறமுடையவன், மஞ்சள் பட்டு உடை அணிந்தவனைப் பார்த்தார்கள்.