ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஸஹதேவம் தக்ஷிணஸ்யாம் ஆதிஶத் ஸஹ ஸ்ரு'ஞ்ஜயைஃ । திஶி ப்ரதீச்யாம் நகுலம் உதீச்யாம் ஸவ்யஸாசிநம் । ப்ராச்யாம் வ்ரு'கோதரம் மத்ஸ்யைஃ கேகயைஃ ஸஹ மத்ரகைஃ

தெற்குத் திசைக்கு ஸஹதேவனும் ஸ்ருஞ்ஜயர்களும், மேற்கு திசைக்கு நகுலனும், வடக்கு திசைக்கு அர்ஜுனனும், கிழக்கு திசைக்கு பீமனும், அவருடன் மத்ஸ்யர்கள், கேகயர்கள், மத்ரர்கள் ஆகியோர்களும் அனுப்பப்பட்டனர்.

தே விஜித்ய ந்ரு'பாந் வீரா ஆஜஹ்ருர்திக்ப்ய ஓஜஸா । அஜாதஶத்ரவே பூரி த்ரவிணம் ந்ரு'ப யக்ஷ்யதே

அந்த வீரர்கள், தங்கள் வலிமையால் எல்லா திசைகளிலும் அரசர்களை வென்று, யாகம் செய்யும் அஜாதசத்ருவுக்கு பெரும் செல்வத்தை கொண்டு வந்தார்கள்.

ஶ்ருத்வாஜிதம் ஜராஸந்தம் ந்ரு'பதேர்த்யாயதோ ஹரிஃ । ஆஹோபாயம் தமேவாத்ய உத்தவோ யமுவாச ஹ

ஜராசந்தன் இன்னும் வெல்லப்படவில்லை என்று கேட்டு, அரசன் அதைக் குறித்து சிந்திக்கும்போது, ஹரி, உத்தவனால் முன்பு கூறப்பட்ட அதே வழியைச் சொன்னார்.

பீமஸேநோऽர்ஜுநஃ க்ரு'ஷ்ணோ ப்ரஹ்மலிங்‌கதராஸ்த்ரயஃ । ஜக்முர்கிரிவ்ரஜம் தாத ப்ரு'ஹத்ரதஸுதோ யதஃ

பீமசேனன், அர்ஜுனன், கிருஷ்ணன்—இந்த மூவரும் பிராமணர்களைப் போல வேஷம் அணிந்து, ப்ருஹத்ரதனின் மகன் வசிக்கும் கிரிவ்ரஜ நகரத்திற்கு சென்றார்கள்.

தே கத்வாऽऽதித்யவேலாயாம் க்ரு'ஹேஷு க்ரு'ஹமேதிநம் । ப்ரஹ்மண்யம் ஸமயாசேரந் ராஜந்யா ப்ரஹ்மலிங்‌கிநஃ

அவர்கள், விருந்தினர்களுக்கான நேரத்தில், அந்த வீட்டுக்குள் சென்று, ராஜகுலத்தினர் பிராமண வேடத்தில், வழக்கப்படி நடந்துகொண்டார்கள்.

ராஜந் வித்த்யதிதீந் ப்ராப்தாந் அர்திநோ தூரமாகதாந் । தந்நஃ ப்ரயச்ச பத்ரம் தே யத்‌ வயம் காமயாமஹே

அரசே, விருந்தினர்கள், வேண்டுகோளுடன், தொலைவிலிருந்து வந்திருக்கிறோம் என்பதை அறிந்து, எங்களுக்குத் தேவையானதை வழங்குங்கள்; உமக்கு நன்மை உண்டாகட்டும்.

கிம் துர்மர்ஷம் திதிக்ஷூணாம் கிம் அகார்யம் அஸாதுபிஃ । கிம் ந தேயம் வதாந்யாநாம் கஃ பரஃ ஸமதர்ஶிநாம்

பொறுமையுள்ளவர்களுக்கு என்ன தாங்க முடியாதது? தீயவர்களுக்கு என்ன தவறாகும்? கொடையளிப்பவர்களுக்கு என்ன கொடுக்க முடியாதது? எல்லோரையும் சமமாகப் பார்ப்பவர்களுக்கு யார் மேலானவர்?

யோऽநித்யேந ஶரீரேண ஸதாம் கேயம் யஶோ த்ருவம் । நாசிநோதி ஸ்வயம் கல்பஃ ஸ வாச்யஃ ஶோச்ய ஏவ ஸஃ

இந்த நிலையில்லா உடலை வைத்தும், நல்லவர்களிடையே நிலையான புகழை சம்பாதிக்க இயன்றும், அதைச் செய்யாதவன் உண்மையில் இரங்கத்தக்கவனே.

ஹரிஶ்சந்த்ரோ ரந்திதேவ உஞ்சவ்ரு'த்திஃ ஶிபிர்பலிஃ । வ்யாதஃ கபோதோ பஹவோ ஹ்யத்ருவேண த்ருவம் கதாஃ

ஹரிச்சந்திரன், ரந்திதேவன், உஞ்சவிருத்தி, சிபி, மகாபலி, வேட்டையன், புறா—இவர்கள் பலரும் நிலையில்லாத உடலை வைத்து நிலையான புகழை அடைந்தவர்கள்.

ஶ்ரீஶுக உவாச - ஸ்வரைராக்ரு'திபிஸ்தாம்ஸ்து ப்ரகோஷ்டைர்ஜ்யாஹதைரபி । ராஜந்யபந்தூந் விஜ்ஞாய த்ரு'ஷ்டபூர்வாநசிந்தயத்

ஶுகர் சொன்னார்: அவர்களின் குரலும், உருவமும், வில் நாணால் ஏற்பட்ட கைகளின் குறியையும் பார்த்து, முன்பே பார்த்த அரச குடும்பத்தினரை அவர் அறிந்து, மனதில் சிந்தித்தார்.

ராஜந்யபந்தவோ ஹ்யேதே ப்ரஹ்மலிங்‌காநி பிப்ரதி । ததாநி பிக்ஷிதம் தேப்ய ஆத்மாநமபி துஸ்த்யஜம்

இவர்கள் அரச குடும்பத்தினர் என்றாலும், இப்போது பிராமணர் போலவே தோற்றமளிக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு நான் கேட்கும் தானம் மட்டும் அல்ல, விட முடியாத என் உயிரையும் தருகிறேன்.

பலேர்நு ஶ்ரூயதே கீர்திஃ விததா திக்ஷ்வகல்மஷா । ஐஶ்வர்யாத்‌ ப்ரம்ஶிதஸ்யாபி விப்ரவ்யாஜேந விஷ்ணுநா

பலி மன்னரின் புகழ், எல்லா திசைகளிலும் பரவி, புனிதமாக இருந்தது என்று கேள்விப்பட்டோம். விஷ்ணு பிராமண வடிவத்தில் வந்து, அவருடைய செல்வத்தை எடுத்தபினும் அந்த புகழ் குறையவில்லை.

ஶ்ரியம் ஜிஹீர்ஷதேந்த்ரஸ்ய விஷ்ணவே த்விஜரூபிணே । ஜாநந்நபி மஹீம் ப்ராதாத்‌ வார்யமாணோऽபி தைத்யராட்

இந்திரனுடைய செல்வத்தை விரும்பி, விஷ்ணு பிராமணராக வந்து, தெய்திய மன்னன் எல்லாம் அறிந்தும், தடுக்கப்பட்டும், பூமியையே தானாக வழங்கினார்.

ஜீவதா ப்ராஹ்மணார்தாய கோ ந்வர்தஃ க்ஷத்ரபந்துநா । தேஹேந பதமாநேந நேஹதா விபுலம் யஶஃ

பிராமணர்களுக்காக வாழும் அரச குடும்பத்தவரின் உடல் என்ன பயன் தரும்? இங்கு உயிர் விட்டால் பெரும் புகழ் கிடைக்கும்.

இத்யுதாரமதிஃ ப்ராஹ க்ரு'ஷ்ணார்ஜுநவ்ரு'கோதராந் । ஹே விப்ரா வ்ரியதாம் காமோ ததாம்யாத்மஶிரோऽபி வஃ

இவ்வாறு உயர்ந்த மனதுடன், அவர் கிருஷ்ணர், அர்ஜுனன், பீமனை நோக்கி, 'ஓ பிராமணர்களே, நீங்கள் விரும்புவதை தேர்ந்தெடுங்கள்; என் தலையையும் உங்களுக்காக தருவேன்' என்றார்.

ஶ்ரீபகவாநுவாச - யுத்தம் நோ தேஹி ராஜேந்த்ர த்வந்த்வஶோ யதி மந்யஸே । யுத்தார்திநோ வயம் ப்ராப்தா ராஜந்யா நாந்யகாங்‌க்ஷிணஃ

பெருமான் கூறினார்: 'அரசே, நீங்கள் பொருத்தமானதாக நினைத்தால், எங்களுக்கு இரட்டையாகப் போரிட அனுமதி அளியுங்கள். நாங்கள் போருக்காகவே வந்தோம்; வேறு எதையும் விரும்பவில்லை.'

அஸௌ வ்ரு'கோதரஃ பார்தஃ தஸ்ய ப்ராதார்ஜுநோ ஹ்யயம் । அநயோர்மாதுலேயம் மாம் க்ரு'ஷ்ணம் ஜாநீஹி தே ரிபும்

இவர் பீமசேனன்; இவரது சகோதரர் அர்ஜுனன். நான் கிருஷ்ணன், இவர்களுக்கு மாமனும், உங்களுக்கு எதிரியும் என்பதை அறியுங்கள்.

ஏவமாவேதிதோ ராஜா ஜஹாஸோச்சைஃ ஸ்ம மாகதஃ । ஆஹ சாமர்ஷிதோ மந்தா யுத்தம் தர்ஹி ததாமி வஃ

இவ்வாறு அறிந்த மாகத மன்னன், பெரிதாகச் சிரித்து, கோபத்துடன், 'அப்படியென்றால், உங்களுக்குப் போர் தருகிறேன், முட்டாள்களே!' என்றான்.

ந த்வயா பீருணா யோத்ஸ்யே யுதி விக்லவதேஜஸா । மதுராம் ஸ்வபுரீம் த்யக்த்வா ஸமுத்ரம் ஶரணம் கதஃ

பயப்படுகிற உன்னுடன் நான் போரிடமாட்டேன்; உன் வீரமும் உறுதியும் தெரியவில்லை. நீ தான் உன் சொந்த நகரமான மதுரையை விட்டுவிட்டு, கடலருகே அடைக்கலம் கொண்டாய்.

அயம் து வயஸா துல்யோ நாதிஸத்த்வோ ந மே ஸமஃ । அர்ஜுநோ ந பவேத் யோத்தா பீமஸ்துல்யபலோ மம

இவர் வயதில் எனக்கு சமம், ஆனால் பலத்தில் சமம் இல்லை; அர்ஜுனன் போர் செய்யத் தகுதியில்லை; பீமன் எனக்கு சமமான வலிமை உடையவன்.

இத்யுக்த்வா பீமஸேநாய ப்ராதாய மஹதீம் கதாம் । த்விதீயாம் ஸ்வயமாதாய நிர்ஜகாம புராத் பஹிஃ

இவ்வாறு கூறி, பீமசேனனுக்கு பெரிய ஒரு கேடாயை கொடுத்து, மற்றொன்றைத் தானே எடுத்துக்கொண்டு நகரத்திலிருந்து வெளியே சென்றான்.

ததஃ ஸமே கலே வீரௌ ஸம்யுக்தாவிதரேதரௌ । ஜக்நதுர்வஜ்ரகல்பாப்யாம் கதாப்யாம் ரணதுர்மதௌ

பின்னர் அந்த இரு வீரர்களும் சமமான பலத்துடன் போர்க்களத்தில் சந்தித்து, போரின் வெறியோடு, இடியால் போன்ற கேடாய்களால் ஒருவரை ஒருவர் தாக்கினர்.

மண்டலாநி விசித்ராணி ஸவ்யம் தக்ஷிணமேவ ச । சரதோஃ ஶுஶுபே யுத்தம் நடயோரிவ ரங்‌கிணோஃ

இடது, வலது என வட்டமிட்டு நகரும் அவர்களின் போர், மேடையில் நடனமாடும் கலைஞர்களைப் போல் பிரமிப்பாகத் தெரிந்தது.

ததஶ்சடசடாஶப்தோ வஜ்ரநிஷ்பேஷஸந்நிபஃ । கதயோஃ க்ஷிப்தயோ ராஜந் தந்தயோரிவ தந்திநோஃ

பின்னர் அவர்களின் கேடாய்கள் மோதி, இடியொலி போல் சத்தம் எழுந்தது; அது, யானைகள் தங்கள் தந்தங்களை மோதும் சப்தத்தைப் போல் இருந்தது.

( வஸம்ததிலகா ) தே வை கதே புஜஜவேந நிபாத்யமாநே அந்யோந்யதோம்ऽஸகடிபாதகரோருஜத்ரூந் । சூர்ணீபபூவதுருபேத்ய யதார்கஶாகே ஸம்யுத்யதோர்த்விரதயோரிவ தீப்தமந்வ்யோஃ

அவர்கள் இருவரும் தங்கள் கைவேகத்தால் கேடாய்களை ஒருவரின் தோள், இடுப்பு, கால், முழங்கை, தலை ஆகிய இடங்களில் தாக்க, அந்த கேடாய்கள் முற்றிலும் நொறுங்கின; அது, இரண்டு தீயான யானைகள் சண்டையிடும் போது சூரியனின் கிளைகள் முறியும் போல் இருந்தது.

இத்தம் தயோஃ ப்ரஹதயோர்கதயோர்ந்ரு'வீரௌ க்ருத்தௌ ஸ்வமுஷ்டிபிரயஃஸ்பரஶைரபிஷ்டாம் । ஶப்தஸ்தயோஃ ப்ரஹரதோரிபயோரிவாஸீந் நிர்காதவஜ்ரபருஷஸ்தலதாடநோத்தஃ

அவ்வாறு இருவரும் கேடாய்களால் தாக்கி, கோபத்துடன் இரும்பு போல் கடினமான கையால் ஒருவரை ஒருவர் அடிக்க, அவர்களின் கைகளின் மோதல் இடியொலி போல் பயங்கரமாக ஒலித்தது.

( அநுஷ்டுப் ) தயோரேவம் ப்ரஹரதோஃ ஸமஶிக்ஷாபலௌஜஸோஃ । நிர்விஶேஷமபூத் யுத்தம் அக்ஷீணஜவயோர்ந்ரு'ப

அவ்வாறு சமமான திறன், வலிமை, வேகமுள்ள அந்த இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் தாக்க, யார் மேல் யாருக்கு மேல் என்று தெரியாத அளவுக்கு போரில் வேறுபாடு இல்லை; அவர்களின் வேகம் குறையவில்லை, அரசே.

ஏவம் தயோர்மஹாராஜ யுத்யதோஃ ஸப்தவிம்ஶதிஃ । திநாநி நிரகம்ஸ்தத்ர ஸுஹ்ரு'த்‌வந் நிஶி திஷ்டதோஃ

அப்படியே, மகாராஜா, அவர்கள் இருவரும் போரிட, இருபத்தேழு நாட்கள் அங்கு கழிந்தன; நண்பர்கள் இரவுகளில் அருகில் நின்று பார்த்தனர்.

ஏகதா மாதுலேயம் வை ப்ராஹ ராஜந் வ்ரு'கோதரஃ । ந ஶக்தோऽஹம் ஜராஸந்தம் நிர்ஜேதும் யுதி மாதவ

ஒரு நாள், வ்ருகோதரன் தனது மாமனாரை நோக்கி, "மாதவா, நான் ஜராசந்தனை யுத்தத்தில் வெல்ல முடியவில்லை" என்று சொன்னான்.