ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

தமுபாகதமாகர்ண்ய ப்ரீதோ துர்தர்ஶநம் ந்ரு'ணாம் । அஜாதஶத்ருர்நிரகாத் ஸோபாத்யாயஃ ஸுஹ்ரு'த்‌வ்ரு'தஃ

அவர் வந்ததை அறிந்து, அனைவராலும் விரும்பப்படும், மனிதர்களுக்குப் பெரிதும் அரிதாகக் காணப்படும் அந்த மன்னன், ஆசான்களுடன், நண்பர்கள் சூழ்ந்து, மகிழ்ச்சியுடன் வெளியே வந்தார்.

கீதவாதித்ரகோஷேண ப்ரஹ்மகோஷேண பூயஸா । அப்யயாத் ஸ ஹ்ரு'ஷீகேஶம் ப்ராணாஃ ப்ராணமிவாத்ரு'தஃ

பாடல்கள், இசைக்கருவிகள், வேதபாராயணங்கள் முழங்க, அந்த மன்னன், ஹ்ருஷீகேசனை உயிர் உயிரை நாடும் போல், மிகுந்த மரியாதையுடன் அணுகினார்.

த்ரு'ஷ்ட்வா விக்லிந்நஹ்ரு'தயஃ க்ரு'ஷ்ணம் ஸ்நேஹேந பாண்டவஃ । சிராத் த்ரு'ஷ்டம் ப்ரியதமம் ஸஸ்வஜேऽத புநஃ புநஃ

கிருஷ்ணரை நீண்ட நாட்கள் கழித்து பார்த்த பாண்டவன், அன்பால் மனம் உருகி, மிகவும் விரும்பிய நண்பரை மீண்டும் மீண்டும் அணைத்துக்கொண்டார்.

( மிஶ்ர ) தோர்ப்யாம் பரிஷ்வஜ்ய ரமாமலாலயம் முகுந்தகாத்ரம் ந்ரு'பதிர்ஹதாஶுபஃ । லேபே பராம் நிர்வ்ரு'திமஶ்ருலோசநோ ஹ்ரு'ஷ்யத்தநுர்விஸ்ம்ரு'த லோகவிப்ரமஃ

இரண்டு கைகளால் லட்சுமி தங்கும் தூய முகுந்தனின் உடலை மன்னன் அணைத்து, துன்பங்கள் நீங்கி, கண்களில் கண்ணீர் மல்க, உடல் பரவசமடைந்து, உலகப் பந்தங்களை மறந்து, பேரானந்தம் அடைந்தார்.

தம் மாதுலேயம் பரிரப்ய நிர்வ்ரு'தோ பீமஃ ஸ்மயந் ப்ரேமஜலாகுலேந்த்ரியஃ । யமௌ கிரீடீ ச ஸுஹ்ரு'த்தமம் முதா ப்ரவ்ரு'த்தபாஷ்பாஃ பரிரேபிரேऽச்யுதம்

பீமன், மகிழ்ச்சியில், அன்பால் கண்கள் கலங்க, புன்னகையுடன் தன் மாமனாரை அணைத்தார்; இரட்டையர்கள், கிரீடம் அணிந்தவர் ஆகியோரும், மனம் நிறைந்து, கண்ணீர் பெருக, அச்சுதனை அன்போடு அணைத்தனர்.

( அநுஷ்டுப் ) அர்ஜுநேந பரிஷ்வக்தோ யமாப்யாமபிவாதிதஃ । ப்ராஹ்மணேப்யோ நமஸ்க்ரு'த்ய வ்ரு'த்தேப்யஶ்ச யதார்ஹதஃ

அர்ஜுனன் கிருஷ்ணனை அணைத்தார்; இரட்டையர்கள் மரியாதை செய்தனர்; கிருஷ்ணர், பிராமணர்களுக்கும், மூப்பர்களுக்கும் உரிய மரியாதையுடன் வணங்கி வாழ்த்தினார்.

மாநிநோ மாநயாமாஸ குருஸ்ரு'ஞ்ஜயகைகயாந் । ஸூதமாகதகந்தர்வா வந்திநஶ்சோபமம்த்ரிணஃ

அவர், பெருமை கொண்ட குருக்கள், சௌஞ்சயர்கள், கைகேயர்கள், தேரோட்டிகள், பாடகர்கள், கந்தர்வர்கள், புகழ்பாடிகள், ஆலோசகர்கள் ஆகியோர்களை மரியாதை செய்தார்.

ம்ரு'தங்‌கஶங்கபடஹ வீணாபணவகோமுகைஃ । ப்ராஹ்மணாஶ்சாரவிந்தாக்ஷம் துஷ்டுவுர்நந்ரு'துர்ஜகுஃ

மிருதங்கம், சங்கு, பறை, வீணை, பண்ணை, கோமுகம் போன்ற இசைக்கருவிகளுடன், பிராமணர்கள், தாமரைப்பாத கிருஷ்ணரைப் புகழ்ந்து, பாடி, ஆடினர்.

ஏவம் ஸுஹ்ரு'த்‌பிஃ பர்யஸ்தஃ புண்யஶ்லோகஶிகாமணிஃ । ஸம்ஸ்தூயமாநோ பகவாந் விவேஶாலங்க்ரு'தம் புரம்

இவ்வாறு நண்பர்கள் சூழ, புகழின் முத்து, அனைவராலும் புகழப்பட்ட பகவான், அலங்கரிக்கப்பட்ட நகரத்துக்குள் நுழைந்தார்.

( வஸம்ததிலகா ) ஸம்ஸிக்தவர்த்ம கரிணாம் மதகந்ததோயைஃ சித்ரத்வஜைஃ கநகதோரணபூர்ணகும்பைஃ । ம்ரு'ஷ்டாத்மபிர்நவதுகூலவிபூஷணஸ்ரக் கந்தைர்ந்ரு'பிர்யுவதிபிஶ்ச விராஜமாநம்

யானைகளின் மணமுள்ள நீரால் வழிகள் தெளிக்கப்பட்டு, வண்ணமயமான கொடிகள், பொன்னால் செய்யப்பட்ட வாசல்கள், நிரம்பிய குடங்கள், புதிய ஆடைகள், ஆபரணங்கள், மாலைகள் அணிந்த மக்களும் பெண்களும் மணமூட்ட, அந்த நகரம் ஒளிர்ந்தது.

உத்தீப்ததீபபலிபிஃ ப்ரதிஸத்ம ஜால நிர்யாததூபருசிரம் விலஸத்பதாகம் । மூர்தந்யஹேமகலஶை ரஜதோருஶ்ரு'ங்‌கைஃ ஜுஷ்டம் ததர்ஶ பவநைஃ குருராஜதாம

ஒளிரும் விளக்குகள், பலிகள், வாசல்கள், அழகான கொடிகள், கூரைகளில் பொன்னால் ஆன கலசங்கள், வெள்ளி உச்சிகள் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வீடுகளால், அந்த குரு நகரத்தை அவர் பார்த்தார்.

ப்ராப்தம் நிஶம்ய நரலோசநபாநபாத்ரம் ஔத்ஸுக்யவிஶ்லதிதகேஶ துகூலபந்தாஃ । ஸத்யோ விஸ்ரு'ஜ்ய க்ரு'ஹகர்ம பதீம்ஶ்ச தல்பே த்ரஷ்டும் யயுர்யுவதயஃ ஸ்ம நரேந்த்ரமார்கே

அந்த மனிதர்களின் கண்களை மகிழ்விக்கும் பெருமகன் வந்துவிட்டார் என்று கேட்டதும், இளம் பெண்கள் ஆர்வத்தில் கூந்தலை அவிழ்த்து, உடை கட்டும் கட்டுக்களையும் அவிழ்த்து, வீட்டுப் பணிகளையும் கணவர்களையும் படுக்கையிலேயே விட்டுவிட்டு, அரசர் செல்லும் பாதையில் அவரைப் பார்க்க ஓடினார்கள்.

தஸ்மிந் ஸுஸங்குல இபாஶ்வரதத்‌விபத்‌பிஃ க்ரு'ஷ்ணம்ஸபார்யமுபலப்ய க்ரு'ஹாதிரூடாஃ । நார்யோ விகீர்ய குஸுமைர்மநஸோபகுஹ்ய ஸுஸ்வாகதம் விததுருத்ஸ்மயவீக்ஷிதேந

யானைகள், குதிரைகள், ரதங்கள், படைவீரர்கள் என கூட்டம் நிரம்பிய அந்த இடத்தில், பெண்கள் தங்கள் வீடுகளில் இருந்தபடியே கிருஷ்ணரையும் அவருடைய மனைவியரையும் பார்த்து, மனதிலே அவரை அணைத்து, மலர்களை தூவி, புன்முறுவல் பார்வையால் இனிதாக வரவேற்றார்கள்.

ஊசுஃ ஸ்த்ரியஃ பதி நிரீக்ஷ்ய முகுந்தபத்‍நீஃ தாரா யதோடுபஸஹாஃ கிமகார்யமூபிஃ । யச்சக்ஷுஷாம் புருஷமௌலிருதாரஹாஸ லீலாவலோககலயோத்ஸவமாதநோதி

முகுந்தனின் மனைவிகளை பாதையில் பார்த்த பெண்கள், 'நிலவுக்கு அருகே நட்சத்திரங்கள் இருப்பது போல, இவர்களுக்கு என்ன குறை இருக்கிறது? மனிதர்களுக்கெல்லாம் தலைவனான அவர், தனது கண்களாலும், அழகான புன்னகையாலும், விளையாட்டு பார்வையாலும் மகிழ்ச்சியின் திருவிழாவை ஏற்படுத்துகிறார்,' என்று பேசினார்கள்.

தத்ர தத்ரோபஸங்‌கம்ய பௌரா மங்‌கலபாணயஃ । ( அநுஷ்டுப் ) சக்ருஃ ஸபர்யாம் க்ரு'ஷ்ணாய ஶ்ரேணீமுக்யா ஹதைநஸஃ

அங்கே, நகர மக்கள் நல்ல நேரம் பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டு வந்து, பாவம் தீர்ந்த தலைவர்களாக கிருஷ்ணருக்கு முறையாக ஆராதனை செய்தார்கள்.

அந்தஃபுரஜநைஃ ப்ரீத்யா முகுந்தஃ புல்லலோசநைஃ । ஸஸம்ப்ரமைரப்யுபேதஃ ப்ராவிஶத் ராஜமந்திரம்

உள் மாளிகையில் உள்ள பெண்கள் மகிழ்ச்சியுடன், மலர்ந்த கண்களால் முகுந்தனை வரவேற்று, மரியாதையுடன் அவர் அரண்மனைக்குள் நுழைந்தார்.

ப்ரு'தா விலோக்ய ப்ராத்ரேயம் க்ரு'ஷ்ணம் த்ரிபுவநேஶ்வரம் । ப்ரீதாத்மோத்தாய பர்யங்காத் ஸஸ்நுஷா பரிஷஸ்வஜே

பிரிதை, தன் சகோதரரின் மகனும் மூவுலகுக்கும் இறைவனுமான கிருஷ்ணரை பார்த்ததும், மகிழ்ச்சியில் மனம் நிறைந்து, படுக்கையிலிருந்து எழுந்து, மருமகள்களுடன் சேர்ந்து அவரை அணைத்தாள்.

கோவிந்தம் க்ரு'ஹமாநீய தேவதேவேஶமாத்ரு'தஃ । பூஜாயாம் நாவிதத் க்ரு'த்யம் ப்ரமோதோபஹதோ ந்ரு'பஃ

கோவிந்தனை, தேவர்களின் தலைவனை, மரியாதையுடன் வீட்டுக்குள் அழைத்த அரசன், பேரானந்தத்தில் திளைத்து, ஆராதனையில் செய்ய வேண்டியதை மறந்துவிட்டான்.

பித்ரு'ஸ்வஸுர்குருஸ்த்ரீணாம் க்ரு'ஷ்ணஶ்சக்ரேऽபிவாதநம் । ஸ்வயம் ச க்ரு'ஷ்ணயா ராஜந் பகிந்யா சாபிவந்திதஃ

கிருஷ்ணர் தன் பாட்டி, மாமி, ஆசான்கள் ஆகியோருக்கு வணக்கம் செய்தார்; அவரும், ராஜா, தனது சகோதரியும் கிருஷ்ணையும் அவரை வணங்கினார்கள்.

ஶ்வஶ்ர்வா ஸஞ்சோதிதா க்ரு'ஷ்ணா க்ரு'ஷ்ணபத்‍நீஶ்ச ஸர்வஶஃ । ஆநர்ச ருக்மிணீம் ஸத்யாம் பத்ராம் ஜாம்பவதீம் ததா

மாமியார் சொல்லியபடி, கிருஷ்ணையும் கிருஷ்ணரின் அனைத்து மனைவிகளும், ருக்மிணி, சத்யா, பத்ரா, ஜாம்பவதி ஆகியோருக்கு மரியாதை செலுத்தினார்கள்.

காலிந்தீம் மித்ரவிந்தாம் ச ஶைப்யாம் நாக்நஜிதீம் ஸதீம் । அந்யாஶ்சாப்யாகதா யாஸ்து வாஸஃஸ்ரங்‌மண்டநாதிபிஃ

காலிந்தி, மித்ரவிந்தா, சைப்யா, நாக்நஜிதி, நல்லொழுக்கமுள்ள மற்றவர்களும் வந்திருந்தார்கள்; அவர்களுக்கு உடை, மாலை, ஆபரணம் போன்றவற்றால் மரியாதை செய்தார்கள்.

ஸுகம் நிவாஸயாமாஸ தர்மராஜோ ஜநார்தநம் । ஸஸைந்யம் ஸாநுகாமத்யம் ஸபார்யம் ச நவம் நவம்

தர்மராஜன் ஜனார்த்தனனை, அவருடைய படை, தோழர்கள், மனைவியர் ஆகியோருடன், எப்போதும் புதிதாகவே வரவேற்று, இனிதாக தங்க வைத்தான்.

தர்பயித்வா காண்டவேந வஹ்நிம் பால்குநஸம்யுதஃ । மோசயித்வா மயம் யேந ராஜ்ஞே திவ்யா ஸபா க்ரு'தா

பார்குனனுடன் சேர்ந்து, காண்டவ வனத்தில் அக்னியை திருப்திப்படுத்தி, மயனை விடுவித்து, அவர் மூலம் அரசனுக்காக தெய்வீக சபை கட்டப்பட்டது.

உவாஸ கதிசிந் மாஸாந் ராஜ்ஞஃ ப்ரியசிகீர்ஷயா । விஹரந் ரதமாருஹ்ய பால்குநேந படைர்வ்ரு'தஃ

அரசனுக்கு மகிழ்ச்சி தர விரும்பி, அவர் சில மாதங்கள் தங்கி, பார்குனனுடன் ரதத்தில் சுற்றி, வீரர்களால் சூழப்பட்டு உலாவினார்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே உத்தரார்தே க்ரு'ஷ்ணஸ்ய இம்த்ரப்ரஸ்தகமநம் நாம ஏகஸப்ததிதமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணத்தில், பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் இரண்டாம் பகுதியிலுள்ள 'கிருஷ்ணரின் இந்திரபிரஸ்தம் செல்லும்' என்ற எழுபத்தொன்றாவது அதிகாரம் முடிகிறது.

ராஜஸூயோபக்ரமே பாண்டவாநாம் திக்விஜயஃ; பீமேந ஜராஸம்த வதஶ்ச - ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) ஏகதா து ஸபாமத்ய ஆஸ்திதோ முநிபிர்வ்ரு'தஃ । ப்ராஹ்மணைஃ க்ஷத்ரியைர்வைஶ்யைஃ ப்ராத்ரு'பிஶ்ச யுதிஷ்டிரஃ

ஒரு நாள், யுதிஷ்டிரன், முனிவர்கள், பிராமணர்கள், சத்திரியர்கள், வைசியர்கள், சகோதரர்கள் ஆகியோரால் சூழப்பட்டு, சபையின் நடுவில் அமர்ந்திருந்தான்.

ஆசார்யைஃ குலவ்ரு'த்தைஶ்ச ஜ்ஞாதிஸம்பந்திபாந்தவைஃ । ஶ்ர்ரு'ண்வதாமேவ சைதேஷாம் ஆபாஷ்யேதமுவாச ஹ

ஆசான்கள், குடும்ப மூத்தவர்கள், உறவினர்கள், நண்பர்கள் அனைவரும் கேட்கும் போது, அவர் இவ்வாறு பேசினார்.

ஶ்ரீயுதிஷ்டிர உவாச - ( வஸம்ததிலகா ) க்ரதுராஜேந கோவிந்த ராஜஸூயேந பாவநீஃ । யக்ஷ்யே விபூதீர்பவதஃ தத்ஸம்பாதய நஃ ப்ரபோ

யுதிஷ்டிரன் சொன்னான்: 'கோவிந்தா, ராஜசூய யாகத்தால் உம்முடைய மகிமையுடன் பூஜை செய்ய விரும்புகிறேன். ஆண்டவனே, அதை எங்களுக்காக ஏற்பாடு செய்யும்.'

த்வத்பாதுகே அவிரதம் பரி யே சரந்தி த்யாயந்த்யபத்ரநஶநே ஶுசயோ க்ரு'ணந்தி । விந்தந்தி தே கமலநாப பவாபவர்கம் ஆஶாஸதே யதி த ஆஶிஷ ஈஶ நாந்யே

உமது பாதங்களை இடையறாது சுற்றி, உன்னை தியானித்து, தூய்மையுடன் பாடி, தீமை நீக்கும் அந்தவர்கள், தாமரை நாபனே, உலக பந்தத்திலிருந்து விடுதலை பெறுகிறார்கள். அவர்கள் ஆசீர்வாதம் வேண்டினால், ஆண்டவனே, உன்னிடமல்லாமல் வேறு யாரும் தர முடியாது.