ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஸ்வப்நாயிதம் ந்ரு'பஸுகம் பரதம்த்ரமீஶ ஶஶ்வத்‌பயேந ம்ரு'தகேந துரம் வஹாமஃ । ஹித்வா ததாத்மநி ஸுகம் த்வதநீஹலப்யம் க்லிஶ்யாமஹேऽதிக்ரு'பணாஸ்தவ மாயயேஹ

ஓ ஆண்டவரே, அரசர்களின் இன்பம் கனவுபோல், பிறர்மீது சார்ந்தது; எப்போதும் பயத்தால் சுமக்கப்பட்டு, உயிரில்லாதவரைப் போல வாழ்க்கையின் சுமையை ஏற்றுகிறோம். உம்மால் எளிதில் கிடைக்கும், உள்ளத்தில் இருக்கும் அந்த அமைதியான ஆனந்தத்தை விட்டு விட்டு, உமது மாயையால் ஏமாற்றப்பட்டு, இந்த உலகில் நாங்கள் மிகுந்த துன்பம் அனுபவிக்கிறோம் – எவ்வளவு பரிதாபமானவர்கள் நாம்!

தந்நோ பவாந் ப்ரணதஶோகஹராங்‌க்ரியுக்மோ பத்தாந் வியுங்க்ஷ்வ மகதாஹ்வயகர்மபாஶாத் । யோ பூபுஜோऽயுதமதங்கஜவீர்யமேகோ பிப்ரத் ருரோத பவநே ம்ரு'கராடிவாவீஃ

ஆகவே, உம்மை அடைந்தவர்களின் துயரை போக்கும் இரு திருவடிகளுடையவரே, மகத நாட்டரசனின் பாவப்பாசத்தில் கட்டுண்டிருக்கும் எங்களை விடுவிக்க வேண்டும். பத்து ஆயிரம் யானைகளுக்கு சமமான வலிமை கொண்ட ஒரே நீயே, மிருகங்களில் சிங்கம் போல, எங்களை அரண்மனையில் அடைத்திருந்த அரசனை அடக்கினாய்.

யோ வை த்வயா த்விநவக்ரு'த்வ உதாத்தசக்ர பக்நோ ம்ரு'தே கலு பவந்தமநந்தவீர்யம் । ஜித்வா ந்ரு'லோகநிரதம் ஸக்ரு'தூடதர்போ யுஷ்மத்ப்ரஜா ருஜதி நோऽஜித தத்விதேஹி

உலகை வெல்லும் பெருமையில் உறுதியுடன் இருந்த அவன், உன் அளவற்ற வலிமையால் இருபத்து இரண்டு முறை போரில் அவனது சக்கரத்தை உடைத்தாய். இப்போது அவன் உன் மக்கள் மீது துன்பம் செய்கிறான்; வெல்ல முடியாதவனே, தயவு செய்து ஏற்றது செய்யும்.

தூத உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) இதி மாகதஸம்ருத்தா பவத்தர்ஶநகாங்‌க்ஷிணஃ । ப்ரபந்நாஃ பாதமூலம் தே தீநாநாம் ஶம் விதீயதாம்

தூதர் சொன்னார்: இப்படிப் பட்ட மகத அரசனால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டு, உம்மை காண ஆவலுடன், இவர்கள் உமது திருவடிகளை அடைந்துள்ளனர். இந்த துன்புற்றவர்களுக்கு நன்மை அருள வேண்டும்.

ஶ்ரீஶுக உவாச - ராஜதூதே ப்ருவத்யேவம் தேவர்ஷிஃ பரமத்யுதிஃ । பிப்ரத் பிங்கஜடாபாரம் ப்ராதுராஸீத் யதா ரவிஃ

ஶுகர் சொன்னார்: அரச தூதர் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையில், தங்கமாய் மஞ்சள் நிற ஜடைகள் சூடிய, ஒளிவீசும் தேவரிஷி நாரதர், சூரியன் போல திடீரென தோன்றினார்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா பகவாந் க்ரு'ஷ்ணஃ ஸர்வலோகேஶ்வரேஶ்வரஃ । வவந்த உத்திதஃ ஶீர்ஷ்ணா ஸஸப்யஃ ஸாநுகோ முதா

அவரை பார்த்ததும், உலகிலுள்ள எல்லா இறைவர்களுக்கும் இறைவன் ஆன பகவான் கிருஷ்ணர், தம் சபையினரும், உடனிருந்தவர்களும் எழுந்து, மகிழ்ச்சியுடன் தம் தலையை வணங்கினார்.

ஸபாஜயித்வா விதிவத் க்ரு'தாஸநபரிக்ரஹம் । பபாஷே ஸுந்ரு'தைர்வாக்யைஃ ஶ்ரத்தயா தர்பயந் முநிம்

அவரை முறையாக மரியாதை செய்து, இருக்கை வழங்கி, பக்தியோடு இனிய சொற்களால் அந்த முனிவரை மகிழ்வித்தார்.

அபி ஸ்விதத்ய லோகாநாம் த்ரயாணாம் அகுதோபயம் । நநு பூயாந் பகவதோ லோகாந் பர்யடதோ குணஃ

இன்று மூன்று உலகங்களிலும் எல்லாம் நலமாக இருக்கிறதா? அச்சமின்றி இருக்கிறதா? உம்மால் உலகங்களைச் சுற்றி வரும்போது, இறைவனின் புகழ் மேலும் அதிகரிக்கிறது.

ந ஹி தேऽவிதிதம் கிஞ்சித் லோகேஷு ஈஶ்வர கர்த்ரு'ஷு । அத ப்ரு'ச்சாமஹே யுஷ்மாந் பாண்டவாநாம் சிகீர்ஷிதம்

உலகங்களில் எதுவும் உமக்கு தெரியாதது இல்லை, படைப்பாளர்களில் தலைவனே. ஆகவே, பாண்டவர்கள் என்ன செய்ய நினைக்கிறார்கள் என்று உங்களிடம் கேட்கிறோம்.

ஶ்ரீநாரத உவாச - ( மிஶ்ர ) த்ரு'ஷ்டா மாயா தே பஹுஶோ துரத்யயா மாயா விபோ விஶ்வஸ்ரு'ஜஶ்ச மாயிநஃ । பூதேஷு பூமம்ஶ்சரதஃ ஸ்வஶக்திபிஃ வஹ்நேரிவச்சந்நருசோ ந மேऽத்‌புதம்

ஸ்ரீ நாரதர் சொன்னார்: ஆண்டவரே, உமது மாயையை நான் பலமுறை பார்த்திருக்கிறேன் – அதைக் கடக்க மிகவும் கடினம். உலகத்தை உருவாக்கும் மாயை உடையவனே, நீ உயிரினங்களில் உன் சக்தியால் சஞ்சரிக்கையில், உன் மகிமை மரப்பட்டுக் கிடக்கிறது; மரத்தில் மறைந்திருக்கும் நெருப்பைப் போல. எனக்கு அதில் ஆச்சரியம் இல்லை.

தவேஹிதம் கோऽர்ஹதி ஸாது வேதிதும் ஸ்வமாயயேதம் ஸ்ரு'ஜதோ நியச்சதஃ । யத் வித்யமாநாத் மதயாவபாஸதே தஸ்மை நமஸ்தே ஸ்வவிலக்ஷணாத்மநே

இந்த உலகை உன் மாயையால் உருவாக்கி, மீண்டும் அடக்கும் உன் செயல்களை யார் முழுமையாக அறிய முடியும்? வெளியில் இருப்பது அறிவின் பிரதிபலிப்பே தவிர வேறு இல்லை. எல்லாவற்றையும் தாண்டிய இயல்புடைய உமக்கு நான் வணங்குகிறேன்.

ஜீவஸ்ய யஃ ஸம்ஸரதோ விமோக்ஷணம் ந ஜாநதோऽநர்தவஹாச்சரீரதஃ । லீலாவதாரைஃ ஸ்வயஶஃ ப்ரதீபகம் ப்ராஜ்வாலயத்த்வா தமஹம் ப்ரபத்யே

உடல் தரும் துன்பங்களை அறியாமல், பிறவி பிறவியாகச் சுற்றும் உயிர்களுக்கு விடுதலை அளிப்பவன் நீயே. உன் லீலை அவதாரங்களால் உன் புகழை வெளிப்படுத்துகிறாய். அந்த இருளை அகற்றும் உம்மை நான் சரணடைகிறேன்.

( அநுஷ்டுப் ) அதாப்யாஶ்ராவயே ப்ரஹ்ம நரலோகவிடம்பநம் । ராஜ்ஞஃ பைத்ரு'ஷ்வஸேயஸ்ய பக்தஸ்ய ச சிகீர்ஷிதம்

இருப்பினும், பிரம்மனே, உமது பாட்டி மகனும் உமக்கு பக்தனும் ஆன அரசன், மனித உலகை வியக்கச் செய்யும் காரியத்தைச் செய்ய நினைப்பதை நான் சொல்வேன்.

யக்ஷ்யதி த்வாம் மகேந்த்ரேண ராஜஸூயேந பாண்டவஃ । பாரமேஷ்ட்யகாமோ ந்ரு'பதிஃ தத்‌பவாநநுமோததாம்

பாண்டுவின் மகன், பிரம்மாவின் பதவியை விரும்பி, ராஜசூய யாகத்தால் உம்மை வழிபட விரும்புகிறான், ஆண்டவரே. இதில் நீர் மகிழ வேண்டும்.

தஸ்மிந் தேவ க்ரதுவரே பவந்தம் வை ஸுராதயஃ । தித்ரு'க்ஷவஃ ஸமேஷ்யந்தி ராஜாநஶ்ச யஶஸ்விநஃ

அந்த உயர்ந்த யாகத்தில், தேவர்களும் புகழ் பெற்ற அரசர்களும் உம்மை காண ஆவலுடன் ஒன்று கூடுவார்கள்.

ஶ்ரவணாத் கீர்தநாத் த்யாநாத் பூயந்தேऽந்தேவஸாயிநஃ । தவ ப்ரஹ்மமயஸ்யேஶ கிமுதேக்ஷாபிமர்ஶிநஃ

உம்மை கேட்பதும், பாடுவதும், தியானிப்பதும் கூட அருகில் இருப்பவர்களைத் தூய்மைப்படுத்தும்; பார்க்கவும் தொடவும் முடிந்தவர்கள் எவ்வளவு பாக்கியசாலிகள்!

( வஸம்ததிலகா ) யஸ்யாமலம் திவி யஶஃ ப்ரதிதம் ரஸாயாம் பூமௌ ச தே புவநமங்கல திக்விதாநம் । மந்தாகிநீதி திவி போகவதீதி சாதோ கங்கேதி சேஹ சரணாம்பு புநாதி விஶ்வம்

உமது திருவடிகளின் தூய புகழ் விண்ணிலும், பூமியிலும், பாதாளத்திலும் பரவி உள்ளது. அந்த நீர் விண்ணில் மந்தாகினி, கீழ் உலகில் போகவதி, இங்கு கங்கை என்று அழைக்கப்படுகிறது; உமது திருவடிகளில் இருந்து வந்த அந்த நீர் உலகத்தைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது.

ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) தத்ர தேஷ்வாத்மபக்ஷேஷ்வ க்ரு'ஹ்ணத்ஸு விஜிகீஷயா । வாசஃ பேஶைஃ ஸ்மயந் ப்ரு'த்யமுத்தவம் ப்ராஹ கேஶவஃ

ஶுகர் சொன்னார்: அப்போது, தன் தரப்பினர் வெற்றி பெற விரும்பி இருந்தபோது, கேசவன், இனிய சொற்களோடு சிரித்தபடி, தன் சேவகர் உதவனை நோக்கி பேசினார்.

ஶ்ரீபகவாநுவாச - த்வம் ஹி நஃ பரமம் சக்ஷுஃ ஸுஹ்ரு'ந் மம்த்ரார்ததத்த்வவித் । அதாத்ர ப்ரூஹ்யநுஷ்டேயம் ஶ்ரத்தத்மஃ கரவாம தத்

பகவான் கூறினார்: நீயே எங்களுக்கு மிக முக்கியமான கண்; நம்பிக்கையுள்ள நண்பன், நல்ல ஆலோசனையின் உண்மையான பொருளையும் அறிந்தவன். ஆகவே, இங்கே என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை நீ சொல்லு; நாங்கள் அதில் முழு நம்பிக்கை கொண்டு அதைச் செய்வோம்.

இத்யுபாமம்த்ரிதோ பர்த்ரா ஸர்வஜ்ஞேநாபி முக்தவத் । நிதேஶம் ஶிரஸாऽऽதாய உத்தவஃ ப்ரத்யபாஷத

இவ்வாறு தனது ஆண்டவரால் அழைக்கப்பட்டதும், எல்லாம் அறிந்தவனாக இருந்தும், உத்தரவை பணிவுடன் தலையை வணங்கி உட்தவா ஏற்றுக்கொண்டு, உத்வவன் பதில் கூறினான்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே உத்தரார்தே பகவத்யாநவிசாரே நாம ஸப்ததிதமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் இரண்டாம் பாதியில் 'தெய்வீக ஞான விசாரம்' எனும் எழுபதாம் அதிகாரம் முடிகிறது.

உத்தவமம்த்ரணயா ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ணஸ்யேந்த்ரப்ரஸ்தகமநம் - ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) இத்யுதீரிதமாகர்ண்ய தேவரு'ஷேருத்தவோऽப்ரவீத் । ஸப்யாநாம் மதமாஜ்ஞாய க்ரு'ஷ்ணஸ்ய ச மஹாமதிஃ

ஶுகர் கூறினார்: தேவரிஷியின் வார்த்தைகளை கேட்டதும், அறிவில் சிறந்த உத்வவன், சபையினரின் கருத்தையும், கிருஷ்ணனின் எண்ணத்தையும் அறிந்து, இவ்வாறு பேசினான்.

ஶ்ரீஉத்தவ உவாச - யதுக்தம் ரு'ஷிணா தேவ ஸாசிவ்யம் யக்ஷ்யதஸ்த்வயா । கார்யம் பைத்ரு'ஷ்வஸேயஸ்ய ரக்ஷா ச ஶரணைஷிணாம்

உத்வவன் கூறினான்: தேவா, முனிவர் சொன்னபடி, நீ அந்த யாகத்திற்கு ஆலோசகராக இருந்து, உன் பித்தன் மகனை பாதுகாத்து, அடைக்கலம் தேடும் அனைவரையும் காப்பாற்ற வேண்டும்.

யஷ்டவ்யம்ராஜஸூயேந திக் சக்ரஜயிநா விபோ । அதோ ஜராஸுதஜய உபயார்தோ மதோ மம

வல்லமையுள்ளவனே, நீ திசைகளை வென்றவன் என்பதால், ராஜசூய யாகம் உன்னால் நடத்தப்பட வேண்டும்; அதற்காக ஜராசந்தனை வெல்வது இரு நோக்குகளுக்கும் உகந்தது என்று எனக்கு தோன்றுகிறது.

அஸ்மாகம் ச மஹாநர்தோ ஹ்யேதேநைவ பவிஷ்யதி । யஶஶ்ச தவ கோவிந்த ராஜ்ஞோ பத்தாந் விமுஞ்சதஃ

இதைச் செய்வதால் நமக்கும் பெரும் நன்மை உண்டாகும், கோவிந்தா; சிறைபட்ட அரசர்களை விடுவிப்பதனால் உன் புகழும் பரவும்.

ஸ வை துர்விஷஹோ ராஜா நாகாயுதஸமோ பலே । பலிநாமபி சாந்யேஷாம் பீமம் ஸமபலம் விநா

அந்த அரசன் மிக வலிமைமிக்கவன்; பத்து ஆயிரம் யானைகளுக்கு சமமான பலம் கொண்டவன்; பலவான்களில் மற்றவர்களுக்கெல்லாம், பீமனைத் தவிர, யாரும் சமம் இல்லை.

த்‌வைரதே ஸ து ஜேதவ்யோ மா ஶதாக்ஷௌஹிணீயுதஃ । ப்ரஹ்மண்யோऽப்யர்திதோ விப்ரைஃ ந ப்ரத்யாக்யாதி கர்ஹிசித்

அவனை வெல்ல வேண்டுமென்றால், நூறு படைகள் கொண்ட படையுடன் அல்லாமல், நேரடியாக ஒருவருக்கு ஒருவர் போரிட வேண்டும்; அவன் பிராமணர்களை மதிப்பவன், அவர்கள் கேட்பதை ஒருபோதும் மறுப்பதில்லை.

ப்ரஹ்மவேஷதரோ கத்வா தம் பிக்ஷேத வ்ரு'கோதரஃ । ஹநிஷ்யதி ந ஸந்தேஹோ த்‌வைரதே தவ ஸந்நிதௌ

விருகோதரன் பிராமண வடிவத்தில் சென்று அவனிடம் யாசனை செய்யட்டும்; உன் முன்னிலையில், இருவரும் நேரடியாக போரிடும்போது, அவனை நிச்சயம் வெல்லுவான் என்று சந்தேகம் இல்லை.

நிமித்தம் பரமீஶஸ்ய விஶ்வஸர்கநிரோதயோஃ । ஹிரண்யகர்பஃ ஶர்வஶ்ச காலஸ்யாரூபிணஸ்தவ

உயிர்கள் தோன்றுவதற்கும் அழிவதற்கும் காரணமாகும் பரம ஈசன் நீயே; ஹிரண்யகர்பனும் சர்வனும் காலத்தின் உருவமில்லாத உன் சக்தியின் வடிவங்கள்.