ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

( வஸம்ததிலகா ) ஏவம் மநுஷ்யபதவீமநுவர்தமாநோ நாராயணோऽகிலபவாய க்ரு'ஹீதஶக்திஃ । ரேமேऽங்க ஷோடஶஸஹஸ்ரவராங்கநாநாம் ஸவ்ரீடஸௌஹ்ரு'தநிரீக்ஷணஹாஸஜுஷ்டஃ

இவ்வாறு, மனித வாழ்வின் பாதையைப் பின்பற்றி, எல்லா உயிர்களுக்காக சக்தியை எடுத்துக் கொண்ட நாராயணர், பதினாறாயிரம் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பெண்களுடன், அவர்கள் வெட்கமும் நட்பும் கலந்த பார்வை மற்றும் புன்னகையுடன் மகிழ்ந்தார்.

யாநீஹ விஶ்வவிலயோத்‌பவவ்ரு'த்திஹேதுஃ கர்மாண்யநந்யவிஷயாணி ஹரீஶ்சகார யஸ்த்வங்க காயதி ஶ்ர்ரு'ணோத்யநுமோததே வா பக்திர்பவேத்‌பகவதி ஹ்யபவர்கமார்கே

இந்த உலகில் கிருஷ்ணர் செய்த செயல்கள், உலகத்தின் தோற்றம் மற்றும் அழிவுக்குக் காரணமாகவும், வேறு எந்த நோக்கமும் இல்லாதவையாகவும் உள்ளன. அவற்றை யார் பாடுகிறார்களோ, கேட்கிறார்களோ, மனதில் ஒப்புக்கொள்கிறார்களோ, அவர்களுக்கு பகவானிடம் பக்தி பிறக்கிறது; அது விடுதலையின் பாதையைத் தரும்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே உத்தரார்தே க்ரு'ஷ்ணகார்ஹஸ்த்யதர்ஶநம் நாம ஏகோநஸப்ததிமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் இரண்டாம் பாதியில், 'கிருஷ்ணரின் குடும்ப வாழ்க்கையின் தரிசனம்' என்ற அறுபத்தொன்பதாவது அதிகாரம் முடிகிறது.

ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ணஸ்யாஹ்நிகக்ரு'த்யவர்ணநம்; யுதிஷ்டிரஸம்தேஶமாதாய நாரதஸ்ய, ஜராஸம்தகாராநிபத்தந்ரு'பாணாம் ஸம்தேஶமாதாய தூதஸ்ய சாகமநம் - ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) அதோஷஸ்யுபவ்ரு'த்தாயாம் குக்குடாந் கூஜதோऽஶபந் । க்ரு'ஹீதகண்ட்யஃ பதிபிஃ பாதவ்யோ விரஹாதுராஃ

சுகர் சொன்னார்: விடியற்காலையில், கோழிகள் கூவத் தொடங்க, பிரிவால் வருந்திய பெண்கள் தங்கள் கணவர்களால் அணைத்துக்கொள்ளப்பட்டார்கள்.

வயாம்ஸ்யரூருவந் க்ரு'ஷ்ணம் போதயந்தீவ வந்திநஃ । காயத்ஸ்வலிஷ்வநித்ராணி மந்தாரவநவாயுபிஃ

பறவைகள் விழித்து, மந்தார வனத்திலிருந்து வீசும் மென்மையான காற்றால் தூண்டப்பட்டு, கிருஷ்ணரைப் புகழ்ந்து பாடும் போல், தூங்காமல் பாடின.

முஹூர்தம் தம் து வைதர்பீ நாம்ரு'ஷ்யத் அதிஶோபநம் । பரிரம்பணவிஶ்லேஷாத் ப்ரியபாஹ்வந்தரம் கதா

ஒரு கணம், வைதர்பி தன் பிரியனின் அணைப்பிலிருந்து பிரிந்த அந்த அழகான வேளையை சகிக்க முடியாமல் துடித்தாள்.

ப்ராஹ்மே முஹூர்த உத்தாய வார்யுபஸ்ப்ரு'ஶ்ய மாதவஃ । தத்யௌ ப்ரஸந்நகரண ஆத்மாநம் தமஸஃ பரம்

பிரம்ம முகூர்த்தத்தில் எழுந்து, நீரில் தன்னைத் தூய்மைப்படுத்தி, மனம் தெளிவாக, மாயாதீபமான தன்னைத் தியானித்தார் மாதவன்.

( மிஶ்ர ) ஏகம் ஸ்வயம்ஜ்யோதிரநந்யமவ்யயம் ஸ்வஸம்ஸ்தயா நித்யநிரஸ்தகல்மஷம் । ப்ரஹ்மாக்யமஸ்யோத்‌பவநாஶஹேதுபிஃ ஸ்வஶக்திபிர்லக்ஷிதபாவநிர்வ்ரு'திம்

அவர் ஒரே ஒருவராக, தானாக ஒளிரும், அழிவில்லாதவர்; தன் இயல்பால் என்றும் தூய்மையானவர்; பிரம்மம் என அழைக்கப்படுபவர். அவருடைய சக்திகளால் உலகம் தோன்றி அழிகிறது; அந்த சக்திகள் மூலம் ஆனந்தம் வெளிப்படுகிறது.

அதாப்லுதோऽம்பஸ்யமலே யதாவிதி க்ரியாகலாபம் பரிதாய வாஸஸீ । சகார ஸந்த்யோபகமாதி ஸத்தமோ ஹுதாநலோ ப்ரஹ்ம ஜஜாப வாக்யதஃ

பின்னர், தூய்மையான நீரில் முறையாகக் குளித்து, சுத்தமான vasthiram அணிந்து, அந்த சிறந்தவர், வழிபாட்டு முறைகளைச் செய்து, அக்னிக்கு ஹோமம் செய்து, வாயை அடக்கி பிரம்மத்தை ஜபித்தார்.

( அநுஷ்டுப் ) உபஸ்தாயார்கமுத்யந்தம் தர்பயித்வாத்மநஃ கலாஃ । தேவாந் ரு'ஷீந் பித்ரூ'ந் வ்ரு'த்தாந் விப்ராநப்யர்ச்ய சாத்மவாந்

உயிரோட்டம் கொண்டவர், எழுந்து, உதயமான சூரியனை வணங்கி, தன் உடலின் பாகங்களைத் திருப்திப்படுத்தி, தேவர்கள், முனிவர்கள், பிதாக்கள், மூத்தவர்கள், பிராமணர்கள் ஆகியோரை மரியாதையுடன் வழிபட்டார்.

தேநூநாம் ருக்மஶ்ர்ரு'ங்கீணாம் ஸாத்வீநாம் மௌக்திகஸ்ரஜாம் । பயஸ்விநீநாம் க்ரு'ஷ்டீநாம் ஸவத்ஸாநாம் ஸுவாஸஸாம்

பொன்னால் ஆன கொம்புகள், முத்து மாலைகள் அணிந்த, நல்ல குணமுள்ள, பசுமை நிறைந்த, பசுமாட்டுகள், குட்டிகளுடன், நல்ல vasthiram உடைய பசுக்களை, அவர் பிராமணர்களுக்கு வழங்கினார்.

ததௌ ரூப்யகுராக்ராணாம் க்ஷௌமாஜிநதிலைஃ ஸஹ । அலங்க்ரு'தேப்யோ விப்ரேப்யோ பத்வம் பத்வம் திநே திநே

அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்ட பிராமணர்களுக்கு, வெள்ளி முனைகள் கொண்ட பசுக்கள், பட்டு vasthiram, மான் தோல், எள்ளு ஆகியவற்றுடன், தினமும் தினமும் பல பசுக்களை வழங்கினார்.

கோவிப்ரதேவதாவ்ரு'த்த குரூந் பூதாநி ஸர்வஶஃ । நமஸ்க்ரு'த்யாத்மஸம்பூதீஃ மங்கலாநி ஸமஸ்ப்ரு'ஶத்

அவர் பசுக்கள், பிராமணர்கள், தேவர்கள், மூப்பர்கள், ஆசான்கள் மற்றும் எல்லா உயிரினங்களுக்கும் வணங்கி, தம்மிலிருந்து தோன்றிய மங்களமான பொருள்களைத் தொடந்து, நல்லது நடக்கட்டும் என்று ஆசீர்வதித்தார்.

ஆத்மாநம் பூஷயாமாஸ நரலோகவிபூஷணம் । வாஸோபிர்பூஷணைஃ ஸ்வீயைஃ திவ்யஸ்ரக் அநுலேபநைஃ

மனிதர்களுக்கெல்லாம் அழகு சேர்க்கும் அவர், தன் உடைகள், ஆபரணங்கள், தெய்வீக மாலைகள் மற்றும் வாசனைத் தேயில்களால் தன்னை அலங்கரித்தார்.

அவேக்ஷ்யாஜ்யம் ததாऽऽதர்ஶம் கோவ்ரு'ஷத்விஜதேவதாஃ । காமாம்ஶ்ச ஸர்வவர்ணாநாம் பௌராந்தஃபுரசாரிணாம் । ப்ரதாப்ய ப்ரக்ரு'தீஃ காமைஃ ப்ரதோஷ்ய ப்ரத்யநந்தத

அவர் வேள்விக் கதிரை மற்றும் கண்ணாடியைப் பார்த்து, பசுக்கள், காளைகள், பிராமணர்கள், தேவர்களுக்கு தானம் செய்து, நகரவாசிகள் மற்றும் அரண்மனை பெண்கள் உட்பட எல்லா வகை மக்களும் விரும்பியதை வழங்கி, அவர்களை மகிழ்வித்தார்.

ஸம்விபஜ்யாக்ரதோ விப்ராந் ஸ்ரக்‌தாம்பூலாநுலேபநைஃ । ஸுஹ்ரு'தஃ ப்ரக்ரு'தீர்தாராந் உபாயுங்க்த ததஃ ஸ்வயம்

முதலில் பிராமணர்களுக்கு மாலைகள், வெற்றிலை, வாசனைத் தேயில்கள் ஆகியவற்றை பகிர்ந்து, பிறகு நண்பர்கள், உறவினர்கள், மனைவிகள் ஆகியோருக்கும் கொடுத்து, பின்னர் தானும் அனுபவித்தார்.

தாவத் ஸூத உபாநீய ஸ்யந்தநம் பரமாத்‌புதம் । ஸுக்ரீவாத்யைர்ஹயைர்யுக்தம் ப்ரணம்யாவஸ்திதோऽக்ரதஃ

அந்த நேரத்தில் சூதர், சுக்ரீவன் போன்ற நல்ல குதிரைகள் இணைக்கப்பட்ட அதிசயமான ரதத்தை கொண்டு வந்து, வணங்கி முன்பாக நின்றார்.

க்ரு'ஹீத்வா பாணிநா பாணீ ஸாரதேஸ்தமதாருஹத் । ஸாத்யக்யுத்தவஸம்யுக்தஃ பூர்வாத்ரிமிவ பாஸ்கரஃ

சாரதியின் கையைத் தன் கையால் பிடித்து, சாத்த்யகி, உத்தவனுடன் அந்த ரதத்தில் ஏறினார்; கிழக்கு மலைக்கு மேல் சூரியன் எழுவது போல அவர் ஒளிவீசினார்.

ஈக்ஷிதோऽந்தஃபுரஸ்த்ரீணாம் ஸவ்ரீடப்ரேமவீக்ஷிதைஃ । க்ரு'ச்ச்ராத் விஸ்ரு'ஷ்டோ நிரகாத் ஜாதஹாஸோ ஹரந் மநஃ

அரண்மனை பெண்கள் வெட்கமும் காதலும் கலந்த பார்வையால் அவரை நோக்க, அவர்கள் விட முடியாமல் கஷ்டப்பட்டு, அவர் புன்னகையுடன், அவர்களின் மனதை ஈர்த்து வெளியேறினார்.

ஸுதர்மாக்யாம் ஸபாம் ஸர்வைஃ வ்ரு'ஷ்ணிபிஃ பரிவாரிதஃ । ப்ராவிஶத் யந்நிவிஷ்டாநாம் ந ஸந்த்யங்க ஷடூர்மயஃ

அனைத்து வ்ருஷ்ணிகள் சூழ, சுதர்மா என்று அழைக்கப்படும் சபையரங்கத்தில் அவர் நுழைந்தார்; அங்கு அமர்ந்தவர்களுக்கு ஆறு விதமான துன்பங்களும் இல்லை.

( வம்ஶஸ்தா ) தத்ரோபவிஷ்டஃ பரமாஸநே விபுஃ பபௌ ஸ்வபாஸா ககுபோऽவபாஸயந் । வ்ரு'தோ ந்ரு'ஸிம்ஹைர்யதுபிர்யதூத்தமோ யதோடுராஜோ திவி தாரகாகணைஃ

அங்குள்ள உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்த இறைவன், தன் ஒளியால் எல்லா திசைகளையும் பிரகாசப்படுத்தி, வீரமான யாதவர்கள் சூழ, வானில் நட்சத்திரங்கள் நடுவே நிலா இருப்பது போலத் தோன்றினார்.

( அநுஷ்டுப் ) தத்ரோபமம்த்ரிணோ ராஜந் நாநாஹாஸ்யரஸைர்விபும் । உபதஸ்துர்நடாசார்யா நர்தக்யஸ்தாண்டவைஃ ப்ரு'தக்

அங்கே, அரசே, நகைச்சுவை மற்றும் மகிழ்ச்சியுடன் கூடிய நடன ஆசான்கள், நடனக்கலைஞர்கள் தனித்தனி தாண்டவ நடனங்களை ஆடிக் காட்டினர்.

ம்ரு'தங்கவீணாமுரஜ வேணுதாலதரஸ்வநைஃ । நந்ரு'துர்ஜகுஸ்துஷ்டுவுஶ்ச ஸூதமாகதவந்திநஃ

மிருதங்கம், வீணை, முரசு, புல்லாங்குழல், தாளம் ஆகிய இசைக்கருவிகளின் ஒலியோடு அவர்கள் நடனமாடி, பாடி, புகழ்ந்து, சூதர், மகதர், வணிகர்கள் அவரை வாழ்த்தினர்.

தத்ராஹுர்ப்ராஹ்மணாஃ கேசித் ஆஸீநா ப்ரஹ்மவாதிநஃ । பூர்வேஷாம் புண்யயஶஸாம் ராஜ்ஞாம் சாகதயந் கதாஃ

அங்கே சில பிராமணர்கள் அமர்ந்து, வேதாந்தத்தை அறிந்தவர்கள், பழைய நல்ல பெயர் பெற்ற அரசர்களின் கதைகளைச் சொன்னார்கள்.

தத்ரைகஃ புருஷோ ராஜந் ஆகதோऽபூர்வதர்ஶநஃ । விஜ்ஞாபிதோ பகவதே ப்ரதீஹாரைஃ ப்ரவேஶிதஃ

அப்போது, அரசே, முன்பு யாரும் காணாத வண்ணம் ஒருவன் வந்தான்; கதவாளிகள் அறிவித்தபின், அவனை இறைவனிடம் அழைத்து வந்தார்கள்.

ஸ நமஸ்க்ரு'த்ய க்ரு'ஷ்ணாய பரேஶாய க்ரு'தாஞ்ஜலிஃ । ராஜ்ஞாமாவேதயத் துகம் ஜராஸந்தநிரோதஜம்

அவன் கையைக் கூப்பி, கிருஷ்ணருக்கு வணங்கி, ஜராசந்தனின் சிறைவேலை காரணமாக ஏற்பட்ட துயரத்தை அரசர்களிடம் தெரிவித்தான்.

யே ச திக்விஜயே தஸ்ய ஸந்நதிம் ந யயுர்ந்ரு'பாஃ । ப்ரஸஹ்ய ருத்தாஸ்தேநாஸந் அயுதே த்வே கிரிவ்ரஜே

அவரது ஜெயப்பயணத்தில் அடங்க மறுத்த அரசர்கள், அவரால் வலுக்கட்டாயமாக பிடிக்கப்பட்டு, இருபத்தாயிரம் பேர் கிரிவ்ரஜ நகரில் சிறை வைக்கப்பட்டுள்ளனர்.

ராஜாந ஊசுஃ - க்ரு'ஷ்ண க்ரு'ஷ்ணாப்ரமேயாத்மந் ப்ரபந்நபயபஞ்ஜந । வயம் த்வாம் ஶரணம் யாமோ பவபீதாஃ ப்ரு'தக்தியஃ

அரசர்கள் கூறினார்கள்: 'கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா, அளவிட முடியாத ஆன்மா, அடைக்கலம் புகுபவர்களின் பயத்தை நீக்கும் இறைவா, நாங்கள் உலக வாழ்க்கை பயத்தால், மனம் பிளவுபட்டவர்களாக உன்னைத் தேடி வந்தோம்.'

( வஸம்ததிலகா ) லோகோ விகர்மநிரதஃ குஶலே ப்ரமத்தஃ கர்மண்யயம் த்வதுதிதே பவதர்சநே ஸ்வே । யஸ்தாவதஸ்ய பலவாநிஹ ஜீவிதாஶாம் ஸத்யஶ்சிநத்த்யநிமிஷாய நமோऽஸ்து தஸ்மை

இந்த உலகம் தவறான செயல்களில் மூழ்கி, நன்மையைப் பொருட்படுத்தாமல் இருக்கிறது; ஆனால் உன்னால் உண்டான இந்தச் செயல் உன்னை வழிபடுவதற்காகவே. இங்கு யாரேனும், எவ்வளவு வலிமை உள்ளவராக இருந்தாலும், கண் மூடாதவனின் உயிர் நம்பிக்கையை உடனே துண்டிக்கிறான்; அவனுக்கு வணக்கம்.