ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

கம்பந்தே ஸர்வபாபாநி ஸப்தாஹஶ்ரவணே ஸ்திதே । அஸ்மாகம் ப்ரலயம் ஸத்யஃ கதா சேயம் கரிஷ்யதி

ஏழு நாள் பாராயணம் நடைபெறும்போது எல்லா பாவங்களும் நடுங்குகின்றன; இந்தக் கதை நம்மை உடனே விடுவிக்கும்.

ஆர்த்ரம் ஶுஷ்கம் லகு ஸ்தூலம் வாங்‌மநஃ கர்மபிஃ க்ரு'தம் । ஶ்ரவணம் விதஹேத்பாபம் பாவகம் ஸமிதோ யதா

ஈரமானதோ உலர்ந்ததோ, லேசானதோ கனமானதோ, வாயால், மனதால், செய்கையால் செய்த பாவம் எதுவாக இருந்தாலும், கேட்பது அதை எரியும் தீ போல அழிக்கிறது.

அஸ்மிந் வை பாரதே வர்ஷே ஸூரிபிஃ தேவஸம்ஸதி । அகதாஶ்ராவிணாம் பும்ஸாம் நிஷ்பலம் ஜந்ம கீர்திதம்

இந்த பாரத நாட்டிலும், ஞானிகளிடையிலும், தேவலோகத்திலும் இந்தக் கதையை கேட்காதவர்களின் பிறப்பு பயனற்றது என்று கூறப்படுகிறது.

கிம் மோஹதோ ரக்ஷிதேந ஸுபுஷ்டேந பலீயஸா । அத்ருவேண ஶரீரேண ஶுகஶாஸ்த்ரகதாம் விநா

சுகனின் போதனைகளை கேட்காமல், திடமில்லாத உடலை நன்றாக பாதுகாத்து, பலமாக வளர்த்து என்ன பயன்?

அஸ்திஸ்தம்பம் ஸ்நாயுபத்தம் மாம்ஸஶோணிதலேபிதம் । சர்மாவநத்தம் துர்கந்தம் பாத்ரம் மூத்ரபுரீஷயோஃ

எலும்பு தூணாக, நரம்பால் கட்டப்பட்டு, மாம்சம் இரத்தம் பூசப்பட்டு, தோலால் மூடப்பட்டு, துர்நாற்றம் வீசும், சிறுநீர் மலம் நிறைந்த பாத்திரம் தான் இந்த உடல்.

ஜராஶோகவிபாகார்தம் ரோகமந்திரமாதுரம் । தூஷ்பூரம் துர்தரம் துஷ்டம் ஸதோஷம் க்ஷணபம்குரம்

மூப்பு, துயரம், கர்ம விளைவால் பாதிக்கப்பட்டு, நோய்களின் இல்லமாக, தாங்க முடியாததாக, நிரப்ப முடியாததாக, குறைபாடுகளும், கெடுதல்களும் நிறைந்த, ஒரு கணத்தில் அழியும் இந்த உடல்.

க்ரு'மிவிட் பஸ்ம ஸம்ஜ்ஞாந்தம் ஶரீரம் இதி வர்ணிதம் । அஸ்திரேண ஸ்திரம் கர்ம குதோऽயம் ஸாதயேத் ந ஹி

இந்த உடல் இறுதியில் பூச்சி, கழிவு, சாம்பல் ஆகி விடும்; இப்படிப் பலவீனமான உடலால் செய்யும் செயலால் நிலையானது எதுவும் கிடைக்குமா?

யத்ப்ராதஃ ஸம்ஸ்க்ரு'தம் சாந்நம் ஸாயம் தச்ச விநஶ்யதி । ததீயரஸஸம்புஷ்டே காயே கா நாம நித்யதா

காலை சமைக்கப்பட்ட உணவு மாலை அழிகிறது; அப்படி அழியும் உணவால் வளர்ந்த உடலில் நிலைத்திருப்பது எது?

ஸப்தாஹஶ்ரவணாத் லோகே ப்ராப்யதே நிகடே ஹரிஃ । அதோ தோஷநிவ்ரு'த்த்யர்தம் ஏதத் ஏவ ஹி ஸாதநம்

ஏழு நாள் கேள்வியால் இந்த உலகில் ஹரியை அடையலாம்; எனவே குறைகளை நீக்க இதுவே சரியான வழி.

புத்‌புதா இவ தோயேஷு மஶகா இவ ஜந்துஷு । ஜாயந்தே மரணாயைவ கதாஶ்ரவணவர்ஜிதாஃ

நீரில் குமிழைகள் போலவும், உயிரினங்களில் கொசுக்கள் போலவும், இந்தக் கதையை கேட்காதவர்கள் பிறப்பது மரணத்துக்காக மட்டுமே.

ஜடஸ்ய ஶுஷ்கவம்ஶஸ்ய யத்ர க்ரந்திவிபேதநம் । சித்ரம் கிமு ததா சித்த க்ரந்திபேதஃ கதாஶ்ரவாத்

உலர்ந்த பாம்பில் முடிச்சு உடைவது ஆச்சரியம்; ஆனால் இந்தக் கதையை கேட்டால் மனதில் உள்ள முடிச்சு உடைவது இன்னும் பெரிய அதிசயம்.

பித்யதே ஹ்ரு'தயக்ரந்திஃ சித்யந்தே ஸர்வஸம்ஶயாஃ । க்ஷீயந்தே சாஸ்ய கர்மாணி ஸப்தாஹஶ்ரவணே க்ரு'தே

ஏழு நாள் பாராயணம் செய்தால், மனதில் உள்ள முடிச்சு உடையும், எல்லா சந்தேகங்களும் நீங்கும், அவனது கர்மங்கள் அழிகின்றன.

ஸம்ஸாரகர்தமாலேப ப்ரக்ஷாலநபடீயஸி । கதாதீர்தே ஸ்திதே சித்தே முக்திரேவ புதைஃ ஸ்ம்ரு'தா

உலக வாழ்க்கையின் களிம்பை கழுவி எடுக்க மிகச் சிறந்தது பக்திக் கதைகளின் தீர்த்தம். அந்தக் கதைகளை மனம் முழுவதும் கவனித்து கேட்டால், அறிவாளிகள் சொல்வது போல, விடுதலை நிச்சயம் கிடைக்கும்.

ஏவம் ப்ருவதி வை தஸ்மிந் விமாநம் ஆகமத் ததா । வைகுண்டவாஸிபிர்யுக்தம் ப்ரஸ்புரத் தீப்திமண்டலம்

அவர் இப்படிச் சொல்கிறபோது, அப்பொழுது வைகுண்ட வாசிகள் சூழ்ந்த, பிரகாசமான ஒளியுடன் கூடிய ஒரு விண்ணுலக ரதம் அங்கு வந்து சேர்ந்தது.

ஸர்வேஷாம் பஶ்யதாம் பேஜே விமாநம் துந்துலீஸுதஃ । விமாநே வைஷ்ணவாந் வீக்ஶ்ய கோகர்ணோ வாக்யமப்ரவீத்

அங்கே அனைவரும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, துந்துலியின் மகன் அந்த விண்ணுலக ரதத்தில் ஏறினான். அந்த ரதத்தில் வைஷ்ணவர்கள் இருப்பதை பார்த்து, கோகர்ணன் இவ்வாறு பேசினான்.

கோகர்ண உவாச - அத்ரைவ பஹவஃ ஸந்தி ஶ்ரோதாரோ மம நிர்மலாஃ । ஆநீதாநி விமாநாநி ந தேஷாம் யுகபத்குதஃ

கோகர்ணன் சொன்னான்: இங்கே என் பல தூய்மையான கேட்பவர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கெல்லாம் ஒரே நேரத்தில் விண்ணுலக ரதங்கள் ஏன் வரவில்லை?

ஶ்ரவணம் ஸமபாகேந ஸர்வேஷாமிஹ த்ரு'ஶ்யதே । பலபேதஃ குதோ ஜாதஃ ப்ரப்ருவந்து ஹரிப்ரியாஃ

இங்கே அனைவரும் சமமாகக் கேட்டிருக்கிறார்கள். அப்படியிருக்க, பலனைப் பெறுவதில் ஏன் வித்தியாசம் வந்தது? ஹரியின் பக்தர்கள் விளக்கட்டும்.

ஹரிதாஸா ஊசுஃ - ஶ்ரவணஸ்ய விபேதேந பலபேதோऽத்ர ஸம்ஸ்திதஃ । ஶ்ரவணம் து க்ரு'தம் ஸர்வைஃ ந ததா மநநம் க்ரு'தம் । பலபேதோஸ்ததோ ஜாதோ பஜநாதபி மாநத

ஹரிதாஸர்கள் சொன்னார்கள்: கேட்பதில் உள்ள வித்தியாசத்தால் பலனிலும் வித்தியாசம் உண்டாகிறது. எல்லோரும் கேட்டாலும், எல்லோரும் அந்தக் கதைகளை மனதில் ஆழமாக சிந்திக்கவில்லை. அதனால், பக்தியில் கூட பலனில் வேறுபாடு வருகிறது, அருமை.

ஸப்தராத்ரம் உபோஷைவ ப்ரேதேந ஶ்ரவணம் க்ரு'தம் । மநநாதி ததா தேந ஸ்திரசித்தே க்ரு'தம் ப்ரு'ஶம்

அந்த உயிர் பிரிந்தவன் ஏழு இரவுகள் உண்ணாமல் இருந்து பக்திக் கதைகளை கேட்டான். மேலும், அவன் மனதை நிலைநிறுத்தி, ஆழமாக சிந்தனையும் செய்தான்.

அத்ரு'டம் ச ஹதம் ஜ்ஞாநம் ப்ரமாதேந ஹதம் ஶ்ருதம் । ஸம்திக்தோ ஹி ஹதோ மம்த்ரோ வ்யக்ரசித்தோ ஹதோ ஜபஃ

நிலையான அறிவு இல்லையெனில் அது அழிகிறது; கவனக்குறைவால் கேட்பதும் வீணாகிறது; சந்தேகப்பட்டால் மந்திரம் பலனளிக்காது; மனம் சிதறியிருந்தால் ஜபமும் வீணாகிறது.

அவைஷ்ணவோ ஹதோ தேஶோ ஹதம் ஶ்ராத்தம் அபாத்ரகம் । ஹதம் அஶ்ரோத்ரியே தாநம் அநாசாரம் ஹதம் குலம்

வைஷ்ணவ பக்தி இல்லாத இடம் வீணாகிறது; தகுதியில்லாதவருக்குச் செய்யும் சராத்தும் வீணாகிறது; வேதம் அறியாதவருக்குக் கொடுக்கும் தானமும் வீணாகிறது; ஒழுக்கமில்லாத குடும்பமும் அழிகிறது.

விஶ்வாஸோ குருவாக்யேஷு ஸ்வஸ்மிந் தீநத்வபாவநா । மநோதோஷஜயஶ்சைவ கதாயாம் நிஶ்சலா மதிஃ

குருவின் வார்த்தைகளில் உறுதியான நம்பிக்கை, தன்னுள் பணிவும், மனக்குற்றங்களை வெல்லும் திறனும், கதையில் அசையாத மனமும் —

ஏவம் ஆதி க்ரு'தம் சேத் ஸ்யாத் ததா வை ஶ்ரவணே பலம் । புநஃ ஶ்ரவாந்தே ஸர்வேஷாம் வைகுண்டே வஸதிர்த்ருவம்

இவை போன்றவை செய்யப்பட்டால், கேட்பதின் பலன் நிச்சயமாக கிடைக்கும்; மேலும், கதையின் முடிவில் அனைவரும் வைகுண்டத்தில் வாழ்வது உறுதி.

கோகர்ண தவ கோவிந்தோ கோலோகம் தாஸ்யதி ஸ்வயம் । ஏவமுக்த்வா யயுஃ ஸர்வே வைகுண்ட ஹரிகீர்தநாஃ

கோகர்ணா, கோவிந்தன் உனக்கு கோலோகம் தானாகவே அருளுவான். இவ்வாறு கூறி, ஹரியின் பக்தர்கள் அனைவரும் வைகுண்டத்திற்கு சென்றார்கள்.

ஶ்ரவணோ மாஸி கோகர்ணஃ கதாம் ஊசே ததா புநஃ । ஸப்தராத்ரவதீம் பூயஃ ஶ்ரவணம் தைஃ க்ரு'தம் புநஃ

அடுத்த மாதம் கோகர்ணன் மீண்டும் பக்திக் கதையை உரைத்தான்; அவர்கள் மீண்டும் ஏழு இரவுகள் தொடர்ந்து அந்தக் கதையை கேட்டார்கள்.

கதாஸமாப்தௌ யஜ்ஜாதம் ஶ்ரூயதாம் தச்ச நாரத

நாரதா, அந்தக் கதையின் முடிவில் என்ன நடந்தது என்பதை இப்போது கேள்.

விமாநைஃ ஸஹ பக்தைஶ்ச ஹரிராவிர்பபூவ ஹ । ஜயஶப்தா நமஃஶப்தாஃ தத்ராஸந் பஹவஸ்ததா

அப்போது ஹரியும், பக்தர்களும், விண்ணுலக ரதங்களும் அங்கு தோன்றின. அப்போது வெற்றிகூட்டும் சப்தமும், வணக்கச் சொற்களும் பல இடங்களில் எழுந்தன.

பாஞ்சஜந்ய த்வநிம் சக்ரே ஹர்ஷாத் தத்ர ஸ்வயம் ஹரிஃ । கோகர்ணம் து ஸமாலிம்க்ய அகரோத் ஸ்வஸத்ரு'ஷம் ஹரிஃ

அங்கே ஹரி மகிழ்ச்சியில் தானே பாஞ்சஜன்ய சங்கு முழங்கினான்; கோகர்ணனை அணைத்து, அவனைத் தன் போன்றவனாக ஆக்கியான்.

ஶ்ரோத்ரூ'ந் அந்யாந் கநஶ்யாமாந் பீதகௌஶேயவாஸஸஃ । கீரீடிநஃ குண்டலிநஃ ததா சக்ரே ஹரிஃ க்ஷணாத்

மற்ற கேட்பவர்களை ஹரி ஒரு கணத்தில், மேகத்தைப் போல் கருப்பு நிறமாகவும், மஞ்சள் பட்டு உடையுடன், கிரீடமும் குண்டலமும் அணிந்தவர்களாகவும் ஆக்கினான்.