ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

அப்யேத்ய தரஸா தேந பலம் மூர்தந்யதாடயத் । தம் து ஸங்கர்ஷணோ மூர்த்நி பதந்தமசலோ யதா

அந்தக் குரங்கு வேகமாக ஓடி வந்து, அந்த மரத்தால் பலராமரின் தலையில் அடித்தான்; ஆனால் சங்கர்ஷணர், மேலிருந்து மலை மீது அடித்தாற்போல் அசையாமல் நின்றார்.

ப்ரதிஜக்ராஹ பலவாந் ஸுநந்தேநாஹநச்ச தம் । மூஷலாஹதமஸ்திஷ்கோ விரேஜே ரக்ததாரயா

அப்போது வலிமைமிக்க பலராமர் அந்த மரத்தைப் பிடித்து, த்விவிதனை தம் கோலால் அடித்தார்; அந்த அடியால் அவனது தலையை உடைத்து, இரத்தம் ஓட ஆரம்பித்தது.

கிரிர்யதா கைரிகயா ப்ரஹாரம் நாநுசிந்தயந் । புநரந்யம் ஸமுத்க்ஷிப்ய க்ரு'த்வா நிஷ்பத்ரமோஜஸா

அந்தக் குரங்கு, சிவப்புக் களிமண்ணால் பூசப்பட்ட மலை போல, அந்த அடியை பொருட்படுத்தவில்லை; மறுபடியும் மற்றொரு மரத்தை பிடித்து, அதனை வலிமையுடன் கிளைகளற்றதாக மாற்றினான்.

தேநாஹநத் ஸுஸங்க்ருத்தஃ தம் பலஃ ஶததாச்சிநத் । ததோऽந்யேந ருஷா ஜக்நே தம் சாபி ஶததாச்சிநத்

அந்த மரத்தால் அவன் பலராமரை கடுமையாக அடித்தான்; ஆனால் பலராமர் அதை நூறு துண்டுகளாக வெட்டினார். பிறகு, இன்னொரு மரத்தால் கோபத்தில் அடித்தான்; அதையும் பலராமர் நூறு துண்டுகளாக வெட்டினார்.

ஏவம் யுத்யந் பகவதா பக்நே பக்நே புநஃ புநஃ । ஆக்ரு'ஷ்ய ஸர்வதோ வ்ரு'க்ஷாந் நிர்வ்ரு'க்ஷம் அகரோத் வநம்

இவ்வாறு, ஆண்டவருடன் போரிடும் போது, எத்தனை மரங்களை எடுத்து வந்தாலும், அவை மீண்டும் மீண்டும் உடைந்தன; அந்தக் குரங்கு சுற்றியுள்ள எல்லா மரங்களையும் பிடித்து, அந்த காட்டை மரமற்றதாக மாற்றினான்.

ததோऽமுஞ்சச்சிலாவர்ஷம் பலஸ்யோபர்யமர்ஷிதஃ । தத்ஸர்வம் சூர்ணயாமாஸ லீலயா முஸலாயுதஃ

பிறகு, பலராமருக்கு மிகவும் கோபம் கொண்டு, அந்தக் குரங்கு கல்லுகளை மழைபோல் பொழிந்தான்; ஆனால் பலராமர் தம் கோலால் அவற்றை எளிதாக粉களைப்போல் நசுக்கியார்.

ஸ பாஹூ தாலஸங்காஶௌ முஷ்டீக்ரு'த்ய கபீஶ்வரஃ । ஆஸாத்ய ரோஹிணீபுத்ரம் தாப்யாம் வக்ஷஸ்யரூருஜத்

அந்தக் குரங்குகளின் தலைவன், தன் கைங்களை பனைமரக் கம்பங்களைப் போல் வலுவாக முட்டியாக்கி, ரோகிணி மகனை அருகில் சென்று, இரு கைகளாலும் மார்பில் அடித்தான்.

யாதவேந்த்ரோऽபி தம் தோர்ப்யாம் த்யக்த்வா முஸலலாங்கலே । ஜத்ராவப்யர்தயத்க்ருத்தஃ ஸோऽபதத் ருதிரம் வமந்

ஆனால் யாதவர்கள் தலைவன், தம் கோலும் உழலும் விட்டு, இரு கைகளால் கோபத்துடன் அவனைப் பிடித்து, அவன் கழுத்தை அழுத்தினார்; உடனே அவன் விழுந்து, இரத்தம் வாந்தி எடுத்தான்.

சகம்பே தேந பததா ஸடங்கஃ ஸவநஸ்பதிஃ । பர்வதஃ குருஶார்தூல வாயுநா நௌரிவாம்பஸி

அவன் விழும் போது, பூமியும் மரங்களும் பயத்தில் நடுங்கின; குருவம்சத்தில் சிறந்தவரே, அது காற்றால் அசையும் மலைபோல், அல்லது நீரில் அலைக்கும் படகுபோல் இருந்தது.

ஜயஶப்தோ நமஃஶப்தஃ ஸாது ஸாத்விதி சாம்பரே । ஸுரஸித்தமுநீந்த்ராணாம் ஆஸீத் குஸுமவர்ஷிணாம்

வானில் 'வெற்றி!' 'வணக்கம்!' 'நன்று! நன்று!' என்ற ஓசைகள் எழுந்தன; தேவர்கள், சித்தர்கள், முனிவர்கள் மலர்களை மழைபோல் பொழிந்தனர்.

ஏவம் நிஹத்ய த்விவிதம் ஜகத்வ்யதிகராவஹம் । ஸம்ஸ்தூயமாநோ பகவாந் ஜநைஃ ஸ்வபுரமாவிஶத்

இவ்வாறு, உலகிற்கு இடையூறு விளைவித்த த்விவிதனை அழித்த பிறகு, மக்கள் புகழ்ந்த ஆண்டவர் தம் நகரத்திற்குள் நுழைந்தார்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே உத்தரார்தே த்விவிதவதோ நாம ஸப்தஷஷ்டிதமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் இரண்டாம் பகுதியிலுள்ள 'த்விவிதன் வதை' எனும் அறுபத்து ஏழாவது அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

ஸாம்பவிவாஹஃ; பலராமேண ஹஸ்திநாபுரகர்ஷணம் ச ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) துர்யோதநஸுதாம் ராஜந் லக்ஷ்மணாம் ஸமிதிம்ஜயஃ । ஸ்வயம்வரஸ்தாமஹரத் ஸாம்போ ஜாம்பவதீஸுதஃ

சாம்பனின் திருமணம்; பலராமர் ஹஸ்தினாபுரத்தை இழுத்துச் சென்றதும்.

கௌரவாஃ குபிதா ஊசுஃ துர்விநீதோऽயமர்பகஃ । கதர்தீக்ரு'த்ய நஃ கந்யாம் அகாமாம் அஹரத் பலாத்

கௌரவர்கள் கோபத்துடன் கூறினர்: 'இந்தப் பையன் ஒழுக்கமில்லாதவன்; எங்களை மதிக்காமல், எங்கள் மகளை அவளுக்கு விருப்பமில்லாமல் பலவந்தமாக அழைத்துச் சென்றான்.'

பத்நீதேமம் துர்விநீதம் கிம் கரிஷ்யந்தி வ்ரு'ஷ்ணயஃ । யேऽஸ்மத் ப்ரஸாதோபசிதாம் தத்தாம் நோ புஞ்ஜதே மஹீம்

இந்த அகண்டமான இவனை கட்டிப் போடலாம்; வ்ருஷ்ணிகள் என்ன செய்யப்போகிறார்கள்? நம்மால் அருளப்பட்டு, நம்மால் வழங்கப்பட்ட இந்த நிலத்தை அவர்கள் அனுபவிக்கிறார்கள் அல்லவா?

நிக்ரு'ஹீதம் ஸுதம் ஶ்ருத்வா யத்யேஷ்யந்தீஹ வ்ரு'ஷ்ணயஃ । பக்நதர்பாஃ ஶமம் யாந்தி ப்ராணா இவ ஸுஸம்யதாஃ

நம்முடைய மகனை கட்டிப்பிடித்ததை வ்ருஷ்ணிகள் கேட்டு இங்கே வந்தால், அவர்கள் பெருமை உடைந்து, கட்டுப்பட்ட மூச்சு போல அமைதியடைவார்கள்.

இதி கர்ணஃ ஶலோ பூரிஃ யஜ்ஞகேதுஃ ஸுயோதநஃ । ஸாம்பமாரேபிரே பத்தும் குருவ்ரு'த்தாநுமோதிதாஃ

இவ்வாறு கர்ணன், சாலன், பூரி, யஜ்ஞகேது, சுயோதனன் ஆகியோர், குரு மூப்பர்களால் அனுமதிக்கப்பட்டு, சாம்பனை கட்ட முயன்றார்கள்.

த்ரு'ஷ்ட்வாநுதாவதஃ ஸாம்போ தார்தராஷ்ட்ராந் மஹாரதஃ । ப்ரக்ரு'ஹ்ய ருசிரம் சாபம் தஸ்தௌ ஸிம்ஹ இவைகலஃ

துரியோதனரின் மக்கள் தன்னை விரட்டிவந்ததை பார்த்த சாம்பன், அழகான வில்லைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு, சிங்கம் போல் தனியாக நின்றான்.

தம் தே ஜிக்ரு'க்ஷவஃ க்ருத்தாஃ திஷ்ட திஷ்டேதி பாஷிணஃ । ஆஸாத்ய தந்விநோ பாணைஃ கர்ணாக்ரண்யஃ ஸமாகிரந்

அவர்கள் கோபத்துடன், 'நில், நில்' என்று கூவி, வில்லுடன் அருகில் வந்து, கர்ணன் முதலானவர்கள் அம்புகளால் அவனை மழைபோல் தாக்கினார்கள்.

ஸோऽபவித்தஃ குருஶ்ரேஷ்ட குருபிர்யதுநந்தநஃ । நாம்ரு'ஷ்யத் ததசிந்த்யார்பஃ ஸிம்ஹ க்ஷுத்ரம்ரு'கைரிவ

யது குலத்தில் பிறந்த அந்த சிறுவன், குருக்கள் தாக்கினாலும், சிங்கம் சிறு விலங்குகளை பொறுக்காதது போல, அதை சகிக்கவில்லை.

விஸ்பூர்ஜ்ய ருசிரம் சாபம் ஸர்வாந் விவ்யாத ஸாயகைஃ । கர்ணாதீந் ஷட்ரதாந் வீரஃ தாவத்‌பிர்யுகபத் ப்ரு'தக்

அழகான வில்லைக் குலுக்கி, அந்த வீரன் கர்ணன் உட்பட ஆறு ரத வீரர்களை ஒரே நேரத்தில் தனித்தனியாக அம்புகளால் காயப்படுத்தினான்.

சதுர்பிஶ்சதுரோ வாஹாந் ஏகைகேந ச ஸாரதீந் । ரதிநஶ்ச மஹேஷ்வாஸாந் தஸ்ய தத்தேऽப்யபூஜயந்

நான்கு அம்புகளால் நான்கு குதிரைகளை, ஒவ்வொன்றாக சாரதிகளை, ரதத்தில் இருந்த பெரிய வில்லாளர்களை தாக்கினான்; இதற்காக அவர்கள் அவனை மதித்தார்கள்.

தம் து தே விரதம் சக்ருஃ சத்வாரஶ்சதுரோ ஹயாந் । ஏகஸ்து ஸாரதிம் ஜக்நே சிச்சேதாந்யஃ ஶராஸநம்

ஆனால் அவர்கள் அவனை ரதமில்லாதவனாக மாற்றினார்கள்; நான்கு பேர் நான்கு குதிரைகளை, ஒருவர் சாரதியை கொன்றார், இன்னொருவர் அவன் வில்லைக் கிழித்தார்.

தம் பத்த்வா விரதீக்ரு'த்ய க்ரு'ச்ச்ரேண குரவோ யுதி । குமாரம் ஸ்வஸ்ய கந்யாம் ச ஸ்வபுரம் ஜயிநோऽவிஶந்

போரில் கடினமாக சாம்பனை கட்டிப், அவனை ரதமில்லாதவனாக மாற்றி, வெற்றி பெற்ற குருக்கள், அந்த இளவரசனையும் தங்கள் மகளையும் அழைத்துச் சென்று நகரை அடைந்தார்கள்.

தச்ச்ருத்வா நாரதோக்தேந ராஜந் ஸஞ்ஜாதமந்யவஃ । குரூந் ப்ரத்யுத்யமம் சக்ருஃ உக்ரஸேநப்ரசோதிதாஃ

இதை நாரதர் கூறியதை கேட்ட வ்ருஷ்ணிகள், ராஜா, கோபம் கொண்டு, உக்ரசேனரால் தூண்டப்பட்டு, குருக்களை எதிர்க்க தயாரானார்கள்.

ஸாந்த்வயித்வா து தாந் ராமஃ ஸந்நத்தாந் வ்ரு'ஷ்ணிபுங்கவாந் । நைச்சய் குரூணாம் வ்ரு'ஷ்ணீநாம் கலிம் கலிமலாபஹஃ

ஆனால் ராமர், ஆயுதம் எடுத்த வ்ருஷ்ணி தலைவர்களை சமாதானப்படுத்தி, குருக்கள் மற்றும் வ்ருஷ்ணிகள் இடையே சண்டை ஏற்பட வேண்டாம் என்று விரும்பவில்லை; அவர் கலகத்தை நீக்குபவர்.

ஜகாம ஹாஸ்திநபுரம் ரதேநாதித்யவர்சஸா । ப்ராஹ்மணைஃ குலவ்ரு'த்தைஶ்ச வ்ரு'தஶ்சந்த்ர இவ க்ரஹைஃ

அவர், பிரம்மணர்கள் மற்றும் குல மூப்பர்களால் சூழப்பட்டு, ஒளிரும் ரதத்தில் ஹஸ்தினாபுரத்துக்கு சென்றார்; அது நிலவைக் கிரகங்கள் சூழ்ந்தது போல் இருந்தது.

கத்வா கஜாஹ்வயம் ராமோ பாஹ்யோபவநமாஸ்திதஃ । உத்தவம் ப்ரேஷயாமாஸ த்ரு'தராஷ்ட்ரம் புபுத்ஸயா

கஜாஹ்வய நகரை அடைந்து, ராமர் வெளிப்புற தோட்டத்தில் தங்கினார்; பின்னர் உத்தவனை, த்ருதராஷ்ட்ரரிடம் விசாரிக்க அனுப்பினார்.

ஸோऽபிவந்த்யாம்பிகாபுத்ரம் பீஷ்மம் த்ரோணம் ச பாஹ்லிகம் । துர்யோதநம் ச விதிவத் ராமமாகதமப்ரவீத்

உத்தவன், அம்பிகையின் மகன், பீஷ்மர், திரோணர், பாஹ்லிகர், துரியோதனர் ஆகியோரை மரியாதையுடன் வணங்கி, ராமர் வந்ததை அறிவித்தான்.