ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஏவம் தேஶாந் விப்ரகுர்வந் தூஷயம்ஶ்ச குலஸ்த்ரியஃ । ஶ்ருத்வா ஸுலலிதம் கீதம் கிரிம் ரைவதகம் யயௌ

இவ்வாறு நாடுகளை அழித்து, நல்ல குடும்ப பெண்களை இழிவுபடுத்திக் கொண்டிருந்தபோது, இனிமையான பாடல் ஒலி கேட்டு, ரைவதக மலைக்கு சென்றான்.

தத்ராபஶ்யத் யதுபதிம் ராமம் புஷ்கரமாலிநம் । ஸுதர்ஶநீயஸர்வாங்கம் லலநாயூதமத்யகம்

அங்கு, யாதவர்களின் ஆண்டவனாகிய இராமரை, தாமரை மாலையணிந்து, எல்லா அங்கங்களும் அழகாக, பெண்கள் கூட்டத்தில் இருப்பதைப் பார்த்தான்.

காயந்தம் வாருணீம் பீத்வா மதவிஹ்வலலோசநம் । விப்ராஜமாநம் வபுஷா ப்ரபிந்நமிவ வாரணம்

அவன் இராமரைப் பார்த்தான்; அவர் வாருணி மதுவை அருந்தி, கண்கள் மயக்கமடைந்து, உடல் ஒளிவிட்டு, புணர்ச்சி கொண்ட யானையைப் போல் பிரகாசித்தார்.

துஷ்டஃ ஶாகாம்ரு'கஃ ஶாகாம் ஆரூடஃ கம்பயந் த்ருமாந் । சக்ரே கிலகிலாஶப்தம் ஆத்மாநம் ஸம்ப்ரதர்ஶயந்

அந்த தீய வானரன், ஒரு மரத்தில் ஏறி, அதன் கிளைகளை அசைத்து, பெரும் சத்தம் எழுப்பி, எல்லோருக்கும் தன்னை காட்டினான்.

தஸ்ய தார்ஷ்ட்யம் கபேர்வீக்ஷ்ய தருண்யோ ஜாதிசாபலாஃ । ஹாஸ்யப்ரியா விஜஹஸுஃ பலதேவபரிக்ரஹாஃ

அந்த வானரனின் தைரியத்தைக் கண்டு, இயல்பாகவே சிரிப்பை விரும்பும், இளம் பெண்கள், பாலராமருடன் இருந்தவர்கள், சிரித்து மகிழ்ந்தார்கள்.

தா ஹேலயாமாஸ கபிஃ பூக்ஷேபைஃ ஸம்முகாதிபிஃ । தர்ஶயந் ஸ்வகுதம் தாஸாம் ராமஸ்ய ச நிரீக்ஷிதஃ

அந்த வானரன், மண் மற்றும் பிற பொருட்களை எடுத்து நேரில் எறிந்து, பின்னால் தன் பின்புறத்தை காட்டி, அவர்களையும் இராமரையும் இகழ்ந்தான்.

தம் க்ராவ்ணா ப்ராஹரத் க்ருத்தோ பலஃ ப்ரஹரதாம் வரஃ । ஸ வஞ்சயித்வா க்ராவாணம் மதிராகலஶம் கபிஃ

அப்போது, கோபம் கொண்ட பலராமர், எல்லா போராளிகளிலும் சிறந்தவர், ஒரு பெரிய கல்லை எறிந்தார். ஆனால் அந்தக் குரங்கு, அந்தக் கல்லை ஏமாற்றி, மதுவின் குடத்தைப் பிடித்துவிட்டான்.

க்ரு'ஹீத்வா ஹேலயாமாஸ தூர்தஸ்தம் கோபயந் ஹஸந் । நிர்பித்ய கலஶம் துஷ்டோ வாஸாம்ஸ்யாஸ்பாலயத் பலம்

அந்தக் குரங்கு, புத்திசாலியாக, அந்தக் குடத்தை எடுத்து, பலராமரை சிரித்துக்கொண்டு கேலி செய்தான்; பிறகு, அந்தக் குடத்தை உடைத்து, பலராமரின் உடைகளை சிதறடித்தான்.

கதர்தீக்ரு'த்ய பலவாந் விப்ரசக்ரே மதோத்ததஃ । தம் தஸ்யாவிநயம் த்ரு'ஷ்ட்வா தேஶாம்ஶ்ச ததுபத்ருதாந்

அந்தக் குரங்கு, மதத்தில் மயங்கி, பலராமரை வென்று, மிகவும் அவமதிப்பாக நடந்தான்; அவன் இப்படிச் செய்கிறதையும், அவன் காரணமாக அந்த இடங்கள் கலங்கியதையும் பார்த்தார்.

க்ருத்தோ முஸலமாதத்த ஹலம் சாரிஜிகாம்ஸயா । த்விவிதோऽபி மஹாவீர்யஃ ஶாலமுத்யம்ய பாணிநா

அப்போது பலராமர் மிகவும் கோபத்துடன் தம் கோலைக் கொண்டார், எதிரியை அழிக்க விரும்பினார்; ஆனால் த்விவிதன், மிகுந்த வலிமையுடன், ஒரு பெரிய மரத்தை கைப்பிடித்து உயர்த்தினான்.

அப்யேத்ய தரஸா தேந பலம் மூர்தந்யதாடயத் । தம் து ஸங்கர்ஷணோ மூர்த்நி பதந்தமசலோ யதா

அந்தக் குரங்கு வேகமாக ஓடி வந்து, அந்த மரத்தால் பலராமரின் தலையில் அடித்தான்; ஆனால் சங்கர்ஷணர், மேலிருந்து மலை மீது அடித்தாற்போல் அசையாமல் நின்றார்.

ப்ரதிஜக்ராஹ பலவாந் ஸுநந்தேநாஹநச்ச தம் । மூஷலாஹதமஸ்திஷ்கோ விரேஜே ரக்ததாரயா

அப்போது வலிமைமிக்க பலராமர் அந்த மரத்தைப் பிடித்து, த்விவிதனை தம் கோலால் அடித்தார்; அந்த அடியால் அவனது தலையை உடைத்து, இரத்தம் ஓட ஆரம்பித்தது.

கிரிர்யதா கைரிகயா ப்ரஹாரம் நாநுசிந்தயந் । புநரந்யம் ஸமுத்க்ஷிப்ய க்ரு'த்வா நிஷ்பத்ரமோஜஸா

அந்தக் குரங்கு, சிவப்புக் களிமண்ணால் பூசப்பட்ட மலை போல, அந்த அடியை பொருட்படுத்தவில்லை; மறுபடியும் மற்றொரு மரத்தை பிடித்து, அதனை வலிமையுடன் கிளைகளற்றதாக மாற்றினான்.

தேநாஹநத் ஸுஸங்க்ருத்தஃ தம் பலஃ ஶததாச்சிநத் । ததோऽந்யேந ருஷா ஜக்நே தம் சாபி ஶததாச்சிநத்

அந்த மரத்தால் அவன் பலராமரை கடுமையாக அடித்தான்; ஆனால் பலராமர் அதை நூறு துண்டுகளாக வெட்டினார். பிறகு, இன்னொரு மரத்தால் கோபத்தில் அடித்தான்; அதையும் பலராமர் நூறு துண்டுகளாக வெட்டினார்.

ஏவம் யுத்யந் பகவதா பக்நே பக்நே புநஃ புநஃ । ஆக்ரு'ஷ்ய ஸர்வதோ வ்ரு'க்ஷாந் நிர்வ்ரு'க்ஷம் அகரோத் வநம்

இவ்வாறு, ஆண்டவருடன் போரிடும் போது, எத்தனை மரங்களை எடுத்து வந்தாலும், அவை மீண்டும் மீண்டும் உடைந்தன; அந்தக் குரங்கு சுற்றியுள்ள எல்லா மரங்களையும் பிடித்து, அந்த காட்டை மரமற்றதாக மாற்றினான்.

ததோऽமுஞ்சச்சிலாவர்ஷம் பலஸ்யோபர்யமர்ஷிதஃ । தத்ஸர்வம் சூர்ணயாமாஸ லீலயா முஸலாயுதஃ

பிறகு, பலராமருக்கு மிகவும் கோபம் கொண்டு, அந்தக் குரங்கு கல்லுகளை மழைபோல் பொழிந்தான்; ஆனால் பலராமர் தம் கோலால் அவற்றை எளிதாக粉களைப்போல் நசுக்கியார்.

ஸ பாஹூ தாலஸங்காஶௌ முஷ்டீக்ரு'த்ய கபீஶ்வரஃ । ஆஸாத்ய ரோஹிணீபுத்ரம் தாப்யாம் வக்ஷஸ்யரூருஜத்

அந்தக் குரங்குகளின் தலைவன், தன் கைங்களை பனைமரக் கம்பங்களைப் போல் வலுவாக முட்டியாக்கி, ரோகிணி மகனை அருகில் சென்று, இரு கைகளாலும் மார்பில் அடித்தான்.

யாதவேந்த்ரோऽபி தம் தோர்ப்யாம் த்யக்த்வா முஸலலாங்கலே । ஜத்ராவப்யர்தயத்க்ருத்தஃ ஸோऽபதத் ருதிரம் வமந்

ஆனால் யாதவர்கள் தலைவன், தம் கோலும் உழலும் விட்டு, இரு கைகளால் கோபத்துடன் அவனைப் பிடித்து, அவன் கழுத்தை அழுத்தினார்; உடனே அவன் விழுந்து, இரத்தம் வாந்தி எடுத்தான்.

சகம்பே தேந பததா ஸடங்கஃ ஸவநஸ்பதிஃ । பர்வதஃ குருஶார்தூல வாயுநா நௌரிவாம்பஸி

அவன் விழும் போது, பூமியும் மரங்களும் பயத்தில் நடுங்கின; குருவம்சத்தில் சிறந்தவரே, அது காற்றால் அசையும் மலைபோல், அல்லது நீரில் அலைக்கும் படகுபோல் இருந்தது.

ஜயஶப்தோ நமஃஶப்தஃ ஸாது ஸாத்விதி சாம்பரே । ஸுரஸித்தமுநீந்த்ராணாம் ஆஸீத் குஸுமவர்ஷிணாம்

வானில் 'வெற்றி!' 'வணக்கம்!' 'நன்று! நன்று!' என்ற ஓசைகள் எழுந்தன; தேவர்கள், சித்தர்கள், முனிவர்கள் மலர்களை மழைபோல் பொழிந்தனர்.

ஏவம் நிஹத்ய த்விவிதம் ஜகத்வ்யதிகராவஹம் । ஸம்ஸ்தூயமாநோ பகவாந் ஜநைஃ ஸ்வபுரமாவிஶத்

இவ்வாறு, உலகிற்கு இடையூறு விளைவித்த த்விவிதனை அழித்த பிறகு, மக்கள் புகழ்ந்த ஆண்டவர் தம் நகரத்திற்குள் நுழைந்தார்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே உத்தரார்தே த்விவிதவதோ நாம ஸப்தஷஷ்டிதமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் இரண்டாம் பகுதியிலுள்ள 'த்விவிதன் வதை' எனும் அறுபத்து ஏழாவது அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

ஸாம்பவிவாஹஃ; பலராமேண ஹஸ்திநாபுரகர்ஷணம் ச ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) துர்யோதநஸுதாம் ராஜந் லக்ஷ்மணாம் ஸமிதிம்ஜயஃ । ஸ்வயம்வரஸ்தாமஹரத் ஸாம்போ ஜாம்பவதீஸுதஃ

சாம்பனின் திருமணம்; பலராமர் ஹஸ்தினாபுரத்தை இழுத்துச் சென்றதும்.

கௌரவாஃ குபிதா ஊசுஃ துர்விநீதோऽயமர்பகஃ । கதர்தீக்ரு'த்ய நஃ கந்யாம் அகாமாம் அஹரத் பலாத்

கௌரவர்கள் கோபத்துடன் கூறினர்: 'இந்தப் பையன் ஒழுக்கமில்லாதவன்; எங்களை மதிக்காமல், எங்கள் மகளை அவளுக்கு விருப்பமில்லாமல் பலவந்தமாக அழைத்துச் சென்றான்.'

பத்நீதேமம் துர்விநீதம் கிம் கரிஷ்யந்தி வ்ரு'ஷ்ணயஃ । யேऽஸ்மத் ப்ரஸாதோபசிதாம் தத்தாம் நோ புஞ்ஜதே மஹீம்

இந்த அகண்டமான இவனை கட்டிப் போடலாம்; வ்ருஷ்ணிகள் என்ன செய்யப்போகிறார்கள்? நம்மால் அருளப்பட்டு, நம்மால் வழங்கப்பட்ட இந்த நிலத்தை அவர்கள் அனுபவிக்கிறார்கள் அல்லவா?

நிக்ரு'ஹீதம் ஸுதம் ஶ்ருத்வா யத்யேஷ்யந்தீஹ வ்ரு'ஷ்ணயஃ । பக்நதர்பாஃ ஶமம் யாந்தி ப்ராணா இவ ஸுஸம்யதாஃ

நம்முடைய மகனை கட்டிப்பிடித்ததை வ்ருஷ்ணிகள் கேட்டு இங்கே வந்தால், அவர்கள் பெருமை உடைந்து, கட்டுப்பட்ட மூச்சு போல அமைதியடைவார்கள்.

இதி கர்ணஃ ஶலோ பூரிஃ யஜ்ஞகேதுஃ ஸுயோதநஃ । ஸாம்பமாரேபிரே பத்தும் குருவ்ரு'த்தாநுமோதிதாஃ

இவ்வாறு கர்ணன், சாலன், பூரி, யஜ்ஞகேது, சுயோதனன் ஆகியோர், குரு மூப்பர்களால் அனுமதிக்கப்பட்டு, சாம்பனை கட்ட முயன்றார்கள்.

த்ரு'ஷ்ட்வாநுதாவதஃ ஸாம்போ தார்தராஷ்ட்ராந் மஹாரதஃ । ப்ரக்ரு'ஹ்ய ருசிரம் சாபம் தஸ்தௌ ஸிம்ஹ இவைகலஃ

துரியோதனரின் மக்கள் தன்னை விரட்டிவந்ததை பார்த்த சாம்பன், அழகான வில்லைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு, சிங்கம் போல் தனியாக நின்றான்.

தம் தே ஜிக்ரு'க்ஷவஃ க்ருத்தாஃ திஷ்ட திஷ்டேதி பாஷிணஃ । ஆஸாத்ய தந்விநோ பாணைஃ கர்ணாக்ரண்யஃ ஸமாகிரந்

அவர்கள் கோபத்துடன், 'நில், நில்' என்று கூவி, வில்லுடன் அருகில் வந்து, கர்ணன் முதலானவர்கள் அம்புகளால் அவனை மழைபோல் தாக்கினார்கள்.