ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

சக்ரம் ச விஷ்ணோஸ்ததநுப்ரவிஷ்டம் வாராணஸீம் ஸாட்டஸபாலயாபணாம்। ஸகோபுராட்டாலககோஷ்டஸங்குலாம் ஸகோஶஹஸ்த்யஶ்வரதாந்நஶாலிநீம்

பின்னர், விஷ்ணுவின் சக்கரம், கோபுரங்கள், மாளிகைகள், கூடங்கள், சந்தைகள், பொருளகங்கள், யானைகள், குதிரைகள், ரதங்கள், அரிசி களஞ்சியங்கள் என நிறைந்த வாராணசிக்குள் நுழைந்தது.

தக்த்வா வாராணஸீம் ஸர்வாம் விஷ்ணோஶ்சக்ரம் ஸுதர்ஶநம்। பூயஃ பார்ஶ்வமுபாதிஷ்டத்க்ரு'ஷ்ணஸ்யாக்லிஷ்டகர்மணஃ

விஷ்ணுவின் சுதர்சன சக்கரம், வாராணசியை முழுவதும் எரித்துவிட்டு, மீண்டும் குற்றமற்ற செயல்கள் செய்யும் கிருஷ்ணனின் பக்கத்தில் வந்து நின்றது.

ய ஏநம் ஶ்ராவயேந்மர்த்ய உத்தமஃஶ்லோகவிக்ரமம்। ஸமாஹிதோ வா ஶ்ரு'ணுயாத்ஸர்வபாபைஃ ப்ரமுச்யதே

யார் இந்த உத்தம பெருமானின் வீர செயலை கவனமாக வாசிக்கிறார்களோ அல்லது கேட்கிறார்களோ, அவர்கள் எல்லா பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவார்கள்.

ரைவதகே த்விவித்வதஃ - ஶ்ரீராஜோவாச - ( அநுஷ்டுப் ) பூயோऽஹம் ஶ்ரோதுமிச்சாமி ராமஸ்யாத்புதகர்மணஃ । அநந்தஸ்யாப்ரமேயஸ்ய யதந்யத் க்ரு'தவாந் ப்ரபுஃ

அரசர் கேட்டார்: மீண்டும் ஒரு முறை, அளவிட முடியாத, முடிவில்லாத பெருமானாகிய இராமரின் அதிசய செயல்களை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்; அந்த ஆண்டவன் இன்னும் என்ன செய்தார்?

ஶ்ரீஶுக உவாச - நரகஸ்ய ஸகா கஶ்சித் த்விவிதோ நாம வாநரஃ । ஸுக்ரீவஸசிவஃ ஸோऽத ப்ராதா மைந்தஸ்ய வீர்யவாந்

சுகர் சொன்னார்: நரகாசுரனின் தோழனாக, துவிவிதன் என்ற ஒரு வானரன் இருந்தான்; அவன் சுக்ரீவனின் அமைச்சரும், மைந்தனின் வீரமான சகோதரனும் ஆவான்.

ஸக்யுஃ ஸோऽபசிதிம் குர்வந் வாநரோ ராஷ்ட்ரவிப்லவம் । புரக்ராமாகராந் கோஷாந் அதஹத் வஹ்நிமுத்ஸ்ரு'ஜந்

அந்த வானரன், தன் தோழனுக்காக பழிவாங்க விரும்பி, நாட்டை அழிவுக்குள்ளாக்கினான்—நகரங்கள், கிராமங்கள், குடியிருப்புகள், கோபுரங்களை தீ வைத்து எரித்தான்.

க்வசித் ஸ ஶைலாநுத்பாட்ய தைர்தேஶாந் ஸமசூர்ணயத் । ஆநர்தாந் ஸுதராமேவ யத்ராஸ்தே மித்ரஹா ஹரிஃ

சில சமயம், மலைகளை பிடித்து எழுப்பி, அவற்றால் பல பகுதிகளை நசுக்கியான்; குறிப்பாக, அவன் தோழனை கொன்ற ஹரியிருக்கும் ஆனர்த்த தேசத்தில் அதிகமாக செய்தான்.

க்வசித் ஸமுத்ரமத்யஸ்தோ தோர்ப்யாம் உத்க்ஷிப்ய தஜ்ஜலம் । தேஶாந் நாகாயுதப்ராணோ வேலாகூலே ந்யமஜ்ஜயத்

சில நேரங்களில், கடலின் நடுவில் நின்று, தன் இரு கரங்களால் கடல் நீரை தூக்கி, கரையோரப் பகுதிகளை, பத்து ஆயிரம் யானைகளுக்கு சமமான பலத்துடன் மூழ்கடித்தான்.

ஆஶ்ரமாந் ரு'ஷிமுக்யாநாம் க்ரு'த்வா பக்நவநஸ்பதீந் । அதூஷயத் ஶக்ரு'த் மூத்ரைஃ அக்நீந் வைதாநிகாந் கலஃ

மிகச் சிறந்த முனிவர்களின் ஆசிரமங்களில் உள்ள மரங்களை உடைத்து அழித்து, அந்த தீயவன், அங்கு இருக்கும் வேள்வித் தீயை சிறுநீர், மலத்தால் மாசுபடுத்தினான்.

புருஷாந் யோஷிதோ த்ரு'ப்தஃ க்ஷ்மாப்ரு'த்த்ரோணீகுஹாஸு ஸஃ । நிக்ஷிப்ய சாப்யதாச்சைலைஃ பேஶஸ்க்காஸ்காரீவ கீடகம்

அந்த அகந்தை கொண்டவன், ஆண்களையும் பெண்களையும் பிடித்து, மலைக் குகைகளிலும் பள்ளத்தாக்குகளிலும் வீசி, பிறகு கல்லால் நசுக்கியான்—ஒரு வல்லுநர் பூச்சியை அழிப்பதுபோல்.

ஏவம் தேஶாந் விப்ரகுர்வந் தூஷயம்ஶ்ச குலஸ்த்ரியஃ । ஶ்ருத்வா ஸுலலிதம் கீதம் கிரிம் ரைவதகம் யயௌ

இவ்வாறு நாடுகளை அழித்து, நல்ல குடும்ப பெண்களை இழிவுபடுத்திக் கொண்டிருந்தபோது, இனிமையான பாடல் ஒலி கேட்டு, ரைவதக மலைக்கு சென்றான்.

தத்ராபஶ்யத் யதுபதிம் ராமம் புஷ்கரமாலிநம் । ஸுதர்ஶநீயஸர்வாங்கம் லலநாயூதமத்யகம்

அங்கு, யாதவர்களின் ஆண்டவனாகிய இராமரை, தாமரை மாலையணிந்து, எல்லா அங்கங்களும் அழகாக, பெண்கள் கூட்டத்தில் இருப்பதைப் பார்த்தான்.

காயந்தம் வாருணீம் பீத்வா மதவிஹ்வலலோசநம் । விப்ராஜமாநம் வபுஷா ப்ரபிந்நமிவ வாரணம்

அவன் இராமரைப் பார்த்தான்; அவர் வாருணி மதுவை அருந்தி, கண்கள் மயக்கமடைந்து, உடல் ஒளிவிட்டு, புணர்ச்சி கொண்ட யானையைப் போல் பிரகாசித்தார்.

துஷ்டஃ ஶாகாம்ரு'கஃ ஶாகாம் ஆரூடஃ கம்பயந் த்ருமாந் । சக்ரே கிலகிலாஶப்தம் ஆத்மாநம் ஸம்ப்ரதர்ஶயந்

அந்த தீய வானரன், ஒரு மரத்தில் ஏறி, அதன் கிளைகளை அசைத்து, பெரும் சத்தம் எழுப்பி, எல்லோருக்கும் தன்னை காட்டினான்.

தஸ்ய தார்ஷ்ட்யம் கபேர்வீக்ஷ்ய தருண்யோ ஜாதிசாபலாஃ । ஹாஸ்யப்ரியா விஜஹஸுஃ பலதேவபரிக்ரஹாஃ

அந்த வானரனின் தைரியத்தைக் கண்டு, இயல்பாகவே சிரிப்பை விரும்பும், இளம் பெண்கள், பாலராமருடன் இருந்தவர்கள், சிரித்து மகிழ்ந்தார்கள்.

தா ஹேலயாமாஸ கபிஃ பூக்ஷேபைஃ ஸம்முகாதிபிஃ । தர்ஶயந் ஸ்வகுதம் தாஸாம் ராமஸ்ய ச நிரீக்ஷிதஃ

அந்த வானரன், மண் மற்றும் பிற பொருட்களை எடுத்து நேரில் எறிந்து, பின்னால் தன் பின்புறத்தை காட்டி, அவர்களையும் இராமரையும் இகழ்ந்தான்.

தம் க்ராவ்ணா ப்ராஹரத் க்ருத்தோ பலஃ ப்ரஹரதாம் வரஃ । ஸ வஞ்சயித்வா க்ராவாணம் மதிராகலஶம் கபிஃ

அப்போது, கோபம் கொண்ட பலராமர், எல்லா போராளிகளிலும் சிறந்தவர், ஒரு பெரிய கல்லை எறிந்தார். ஆனால் அந்தக் குரங்கு, அந்தக் கல்லை ஏமாற்றி, மதுவின் குடத்தைப் பிடித்துவிட்டான்.

க்ரு'ஹீத்வா ஹேலயாமாஸ தூர்தஸ்தம் கோபயந் ஹஸந் । நிர்பித்ய கலஶம் துஷ்டோ வாஸாம்ஸ்யாஸ்பாலயத் பலம்

அந்தக் குரங்கு, புத்திசாலியாக, அந்தக் குடத்தை எடுத்து, பலராமரை சிரித்துக்கொண்டு கேலி செய்தான்; பிறகு, அந்தக் குடத்தை உடைத்து, பலராமரின் உடைகளை சிதறடித்தான்.

கதர்தீக்ரு'த்ய பலவாந் விப்ரசக்ரே மதோத்ததஃ । தம் தஸ்யாவிநயம் த்ரு'ஷ்ட்வா தேஶாம்ஶ்ச ததுபத்ருதாந்

அந்தக் குரங்கு, மதத்தில் மயங்கி, பலராமரை வென்று, மிகவும் அவமதிப்பாக நடந்தான்; அவன் இப்படிச் செய்கிறதையும், அவன் காரணமாக அந்த இடங்கள் கலங்கியதையும் பார்த்தார்.

க்ருத்தோ முஸலமாதத்த ஹலம் சாரிஜிகாம்ஸயா । த்விவிதோऽபி மஹாவீர்யஃ ஶாலமுத்யம்ய பாணிநா

அப்போது பலராமர் மிகவும் கோபத்துடன் தம் கோலைக் கொண்டார், எதிரியை அழிக்க விரும்பினார்; ஆனால் த்விவிதன், மிகுந்த வலிமையுடன், ஒரு பெரிய மரத்தை கைப்பிடித்து உயர்த்தினான்.

அப்யேத்ய தரஸா தேந பலம் மூர்தந்யதாடயத் । தம் து ஸங்கர்ஷணோ மூர்த்நி பதந்தமசலோ யதா

அந்தக் குரங்கு வேகமாக ஓடி வந்து, அந்த மரத்தால் பலராமரின் தலையில் அடித்தான்; ஆனால் சங்கர்ஷணர், மேலிருந்து மலை மீது அடித்தாற்போல் அசையாமல் நின்றார்.

ப்ரதிஜக்ராஹ பலவாந் ஸுநந்தேநாஹநச்ச தம் । மூஷலாஹதமஸ்திஷ்கோ விரேஜே ரக்ததாரயா

அப்போது வலிமைமிக்க பலராமர் அந்த மரத்தைப் பிடித்து, த்விவிதனை தம் கோலால் அடித்தார்; அந்த அடியால் அவனது தலையை உடைத்து, இரத்தம் ஓட ஆரம்பித்தது.

கிரிர்யதா கைரிகயா ப்ரஹாரம் நாநுசிந்தயந் । புநரந்யம் ஸமுத்க்ஷிப்ய க்ரு'த்வா நிஷ்பத்ரமோஜஸா

அந்தக் குரங்கு, சிவப்புக் களிமண்ணால் பூசப்பட்ட மலை போல, அந்த அடியை பொருட்படுத்தவில்லை; மறுபடியும் மற்றொரு மரத்தை பிடித்து, அதனை வலிமையுடன் கிளைகளற்றதாக மாற்றினான்.

தேநாஹநத் ஸுஸங்க்ருத்தஃ தம் பலஃ ஶததாச்சிநத் । ததோऽந்யேந ருஷா ஜக்நே தம் சாபி ஶததாச்சிநத்

அந்த மரத்தால் அவன் பலராமரை கடுமையாக அடித்தான்; ஆனால் பலராமர் அதை நூறு துண்டுகளாக வெட்டினார். பிறகு, இன்னொரு மரத்தால் கோபத்தில் அடித்தான்; அதையும் பலராமர் நூறு துண்டுகளாக வெட்டினார்.

ஏவம் யுத்யந் பகவதா பக்நே பக்நே புநஃ புநஃ । ஆக்ரு'ஷ்ய ஸர்வதோ வ்ரு'க்ஷாந் நிர்வ்ரு'க்ஷம் அகரோத் வநம்

இவ்வாறு, ஆண்டவருடன் போரிடும் போது, எத்தனை மரங்களை எடுத்து வந்தாலும், அவை மீண்டும் மீண்டும் உடைந்தன; அந்தக் குரங்கு சுற்றியுள்ள எல்லா மரங்களையும் பிடித்து, அந்த காட்டை மரமற்றதாக மாற்றினான்.

ததோऽமுஞ்சச்சிலாவர்ஷம் பலஸ்யோபர்யமர்ஷிதஃ । தத்ஸர்வம் சூர்ணயாமாஸ லீலயா முஸலாயுதஃ

பிறகு, பலராமருக்கு மிகவும் கோபம் கொண்டு, அந்தக் குரங்கு கல்லுகளை மழைபோல் பொழிந்தான்; ஆனால் பலராமர் தம் கோலால் அவற்றை எளிதாக粉களைப்போல் நசுக்கியார்.

ஸ பாஹூ தாலஸங்காஶௌ முஷ்டீக்ரு'த்ய கபீஶ்வரஃ । ஆஸாத்ய ரோஹிணீபுத்ரம் தாப்யாம் வக்ஷஸ்யரூருஜத்

அந்தக் குரங்குகளின் தலைவன், தன் கைங்களை பனைமரக் கம்பங்களைப் போல் வலுவாக முட்டியாக்கி, ரோகிணி மகனை அருகில் சென்று, இரு கைகளாலும் மார்பில் அடித்தான்.

யாதவேந்த்ரோऽபி தம் தோர்ப்யாம் த்யக்த்வா முஸலலாங்கலே । ஜத்ராவப்யர்தயத்க்ருத்தஃ ஸோऽபதத் ருதிரம் வமந்

ஆனால் யாதவர்கள் தலைவன், தம் கோலும் உழலும் விட்டு, இரு கைகளால் கோபத்துடன் அவனைப் பிடித்து, அவன் கழுத்தை அழுத்தினார்; உடனே அவன் விழுந்து, இரத்தம் வாந்தி எடுத்தான்.

சகம்பே தேந பததா ஸடங்கஃ ஸவநஸ்பதிஃ । பர்வதஃ குருஶார்தூல வாயுநா நௌரிவாம்பஸி

அவன் விழும் போது, பூமியும் மரங்களும் பயத்தில் நடுங்கின; குருவம்சத்தில் சிறந்தவரே, அது காற்றால் அசையும் மலைபோல், அல்லது நீரில் அலைக்கும் படகுபோல் இருந்தது.