ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

இதி க்ஷிப்த்வா ஶிதைர்பாணைர்விரதீக்ரு'த்ய பௌண்ட்ரகம்। ஶிரோऽவ்ரு'ஶ்சத்ரதாங்கேந வஜ்ரேணேந்த்ரோ யதா கிரேஃ

அவ்வாறு கூர்மையான அம்புகளை எய்து, பௌண்ட்ரகனை ரதத்திலிருந்து கீழே இறக்கி, பிறகு அவன் தலையை ரதச்சக்கரால் வெட்டி எடுத்து விட்டான். அது எப்படிப்பட்டது என்றால், இந்திரன் தனது வஜ்ராயுதத்தால் ஒரு மலைக்குச் செய்ததைப் போலவே இருந்தது.

ததா காஶீபதேஃ காயாச்சிர உத்க்ரு'த்ய பத்ரிபிஃ। ந்யபாதயத்காஶீபுர்யாம் பத்மகோஶமிவாநிலஃ

அதேபோல், காசி மன்னனின் உடலிலிருந்து அவன் தலையை அம்புகளால் வெட்டி, காசி நகரில் ஒரு தாமரை மொட்டையை காற்று வீசுவது போல கீழே வீசினான்.

ஏவம் மத்ஸரிணம்ஹத்வா பௌண்ட்ரகம் ஸஸகம் ஹரிஃ। த்வாரகாமாவிஶத்ஸித்தைர்கீயமாநகதாம்ரு'தஃ

இவ்வாறு பொறாமை கொண்ட பௌண்ட்ரகனையும் அவனுடன் இருந்த தோழனையும் கொன்று, ஹரி துவாரகாவுக்கு வந்தான். அப்போது சித்தர்கள் அமுதம் போன்ற கதைகளைப் பாடினார்கள்.

ஸ நித்யம் பகவத்த்யாந ப்ரத்வஸ்தாகிலபந்தநஃ। பிப்ராணஶ்ச ஹரே ராஜந்ஸ்வரூபம் தந்மயோऽபவத்

அவன் எப்போதும் பகவானைத் தியானித்து, எல்லா பந்தங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, ஹரியின் உருவத்தை எடுத்துக்கொண்டு, முழுமையாக அவனில் கலந்துவிட்டான், அரசே.

ஶிரஃ பதிதமாலோக்ய ராஜத்வாரே ஸகுண்டலம்। கிமிதம் கஸ்ய வா வக்த்ரமிதி ஸம்ஶிஶிரே ஜநாஃ

மன்னர் வாசலுக்கு அருகே, குண்டலங்களுடன் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்தத் துண்டிக்கப்பட்ட தலையைப் பார்த்த மக்கள், 'இது யார் முகம்? இது என்ன?' என்று ஆச்சரியப்பட்டார்கள்.

ராஜ்ஞஃ காஶீபதேர்ஜ்ஞாத்வா மஹிஷ்யஃ புத்ரபாந்தவாஃ। பௌராஶ்ச ஹா ஹதா ராஜந்நாத நாதேதி ப்ராருதந்

அது காசி மன்னனின் தலையென்று அறிந்ததும், அவனது மனைவிகள், மகன்கள், உறவினர்கள், நகர மக்கள் அனைவரும், 'அய்யோ, நம் மன்னன் கொல்லப்பட்டான்! நம் பாதுகாவலர் இல்லை!' என்று அழுதார்கள்.

ஸுதக்ஷிணஸ்தஸ்ய ஸுதஃ க்ரு'த்வா ஸம்ஸ்தாவிதிம் பதேஃ। நிஹத்ய பித்ரு'ஹந்தாரம் யாஸ்யாம்யபசிதிம் பிதுஃ

அவன் மகன் சுதக்ஷிணன் தந்தையின் இறுதிச்சடங்குகளைச் செய்து முடித்தபின், 'என் தந்தையை கொன்றவனை அழித்து, என் தந்தைக்கு மரியாதை செலுத்துவேன்' என்று உறுதி கொண்டான்.

இத்யாத்மநாபிஸந்தாய ஸோபாத்யாயோ மஹேஶ்வரம்। ஸுதக்ஷிணோऽர்சயாமாஸ பரமேண ஸமாதிநா

அந்த எண்ணத்துடன், ஆசாரியருடன் சேர்ந்து, சுதக்ஷிணன் மிகுந்த ஒருமைப்பாட்டுடன் மகேசுவரனை வழிபட்டான்.

ப்ரீதோऽவிமுக்தே பகவாம்ஸ்தஸ்மை வரமதாத்விபுஃ। பித்ரு'ஹந்த்ரு'வதோபாயம் ஸ வவ்ரே வரமீப்ஸிதம்

அவிமுக்த நகரில் மகேசுவரன் திருப்தியடைந்து, அவனுக்கு ஒரு வரம் அளித்தான். சுதக்ஷிணன், தந்தையை கொன்றவனை அழிக்க வேண்டிய வழியை வரமாக கேட்டான்.

தக்ஷிணாக்நிம் பரிசர ப்ராஹ்மணைஃ ஸமம்ரு'த்விஜம்। அபிசாரவிதாநேந ஸ சாக்நிஃ ப்ரமதைர்வ்ரு'தஃ

பிராமணர்களும் யாககாரரும் சேர்ந்து, தக்ஷிணாக்னியை அபிச்சார விதியுடன் வழிபடு; அந்த அக்கினி, பிசாசுகளால் சூழப்பட்டு—

ஸாதயிஷ்யதி ஸங்கல்பமப்ரஹ்மண்யே ப்ரயோஜிதஃ। இத்யாதிஷ்டஸ்ததா சக்ரேக்ரு'ஷ்ணாயாபிசரந்வ்ரதீ

அது, தர்மத்திற்கு விரோதமாக பயன்படுத்தப்பட்டால், உன் எண்ணத்தை நிறைவேற்றும். இப்படிச் சொல்லப்பட்டபடி, அவன் கிருஷ்ணனை எதிர்த்து அபிச்சார விரதத்தை மேற்கொண்டான்.

ததோऽக்நிருத்திதஃ குண்டாந்மூர்திமாநதிபீஷணஃ। தப்ததாம்ரஶிகாஶ்மஶ்ருரங்காரோத்காரிலோசநஃ

பின்னர், யாகக் குழியிலிருந்து ஒரு பயங்கரமான உருவமுள்ள அக்கினி எழுந்தது; அது வெந்து சிவந்த கூந்தலும் தாடியும், கண்களில் தீப்பொறிகள் பறக்கும் வகையிலும் இருந்தது.

தம்ஷ்ட்ரோக்ரப்ருகுடீதண்ட கடோராஸ்யஃ ஸ்வஜிஹ்வயா। ஆலிஹந்ஸ்ரு'க்வணீ நக்நோ விதுந்வம்ஸ்த்ரிஶிகம் ஜ்வலத்

அவன் கூரிய பற்கள், கோபம் நிறைந்த புருவம், கடினமான வாயும், தன் நாவால் உதட்டை நக்கிக்கொண்டு, நிர்வாணமாக, மூன்று முனைய கொண்ட தீப்பொறி பறக்கும் சுளியைக் கையிலே ஆட்டி, இரைச்சல் எழுப்பினான்.

பத்ப்யாம் தாலப்ரமாணாப்யாம் கம்பயந்நவநீதலம்। ஸோऽயதாவத்வ்ரு'தோ பூதைர்த்வாரகாம் ப்ரதஹந்திஶஃ

அவன் தன் பாதங்கள் தாள மரம் போல் பெரியதாக, பூமியை நடுங்கச் செய்து, பிசாசுகளால் சூழப்பட்டு, எல்லா திசைகளையும் எரித்துக்கொண்டு துவாரகாவை நோக்கி ஓடினான்.

தமாபிசாரதஹநமாயாந்தம் த்வாரகௌகஸஃ। விலோக்ய தத்ரஸுஃ ஸர்வே வநதாஹே ம்ரு'கா யதா

அந்த அபிச்சார அக்கினி துவாரகாவை நோக்கி வருவதைப் பார்த்த துவாரகா மக்கள், காட்டுத் தீயில் மிருகங்கள் பயப்படுவது போல அச்சமடைந்தார்கள்.

அக்ஷைஃ ஸபாயாம் க்ரீடந்தம் பகவந்தம் பயாதுராஃ। த்ராஹி த்ராஹி த்ரிலோகேஶ வஹ்நேஃ ப்ரதஹதஃ புரம்

அவர்கள் அச்சத்துடன், சபையில் பாசாங்கு விளையாடிக் கொண்டிருந்த பகவானை நோக்கி, 'மூவுலகங்களின் இறைவா, நகரத்தை எரிக்கும் இந்த அக்கினியிலிருந்து எங்களை காப்பாற்றும்!' என்று கெஞ்சினார்கள்.

ஶ்ருத்வா தஜ்ஜநவைக்லவ்யம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸ்வாநாம் ச ஸாத்வஸம்। ஶரண்யஃ ஸம்ப்ரஹஸ்யாஹ மா பைஷ்டேத்யவிதாஸ்ம்யஹம்

மக்களின் கவலையையும், தன் ஜனங்கள் பயந்து நிற்பதையும் பார்த்த பகவான், எல்லோருக்கும் தஞ்சமானவர், சிரித்துப் பார்த்து, 'பயப்படாதீர்கள்; நான் உங்களுக்குக் காவலன்' என்றார்.

ஸர்வஸ்யாந்தர்பஹிஃஸாக்ஷீ க்ரு'த்யாம் மாஹேஶ்வரீம் விபுஃ। விஜ்ஞாய தத்விகாதார்தம் பார்ஶ்வஸ்தம் சக்ரமாதிஶத்

உள்ளும் புறமும் எல்லாவற்றையும் காணும் பரப்பியுள்ள இறைவன், மகேசுவரனின் அபிச்சாரத்தை அறிந்து, அதைத் தடுக்கத் தன் அருகில் இருந்த சக்கரத்துக்கு ஆணையிட்டான்.

தத்ஸூர்யகோடிப்ரதிமம் ஸுதர்ஶநம் ஜாஜ்வல்யமாநம் ப்ரலயாநலப்ரபம்। ஸ்வதேஜஸா கம் ககுபோऽத ரோதஸீ சக்ரம் முகுந்தாஸ்த்ரம் அதாக்நிமார்தயத்

அந்த சுதர்சன சக்கரம் பத்து கோடி சூரியன்கள் போல ஒளிவிட்டு, உலகம் அழியும் போது எரியும் தீயைப் போல் ஜ்வலித்து, தன் ஒளியால் ஆகாயத்தையும், எல்லைதிசைகளையும், பூமியையும் பிரகாசமாக்கியது; பிறகு, முகுந்தனின் ஆயுதமாகிய அந்த சக்கரம், அந்த தீய உருவத்தை அடக்கியது.

க்ரு'த்யாநலஃ ப்ரதிஹதஃ ஸ ரதாந்கபாணேர்। அஸ்த்ரௌஜஸா ஸ ந்ரு'ப பக்நமுகோ நிவ்ரு'த்தஃ। வாராணஸீம் பரிஸமேத்ய ஸுதக்ஷிணம் தம்। ஸர்த்விக்ஜநம் ஸமதஹத்ஸ்வக்ரு'தோऽபிசாரஃ

அரசே, அந்த யாகத்தில் உருவான தீய உருவம், சக்கரதாரி பெருமானின் ஆயுத சக்தியால் தாக்கப்பட்டு, தோற்கடிக்கப்பட்டு, முகம் குனிந்து திரும்பியது; பிறகு, வாராணசிக்கு சென்று, சுதக்ஷணனையும், அவன் யாகம் செய்த வேதியர்களையும் விழுங்கியது—அவர்கள் செய்த அபிசாரம் அவர்கள்மேல் திரும்பியது.

சக்ரம் ச விஷ்ணோஸ்ததநுப்ரவிஷ்டம் வாராணஸீம் ஸாட்டஸபாலயாபணாம்। ஸகோபுராட்டாலககோஷ்டஸங்குலாம் ஸகோஶஹஸ்த்யஶ்வரதாந்நஶாலிநீம்

பின்னர், விஷ்ணுவின் சக்கரம், கோபுரங்கள், மாளிகைகள், கூடங்கள், சந்தைகள், பொருளகங்கள், யானைகள், குதிரைகள், ரதங்கள், அரிசி களஞ்சியங்கள் என நிறைந்த வாராணசிக்குள் நுழைந்தது.

தக்த்வா வாராணஸீம் ஸர்வாம் விஷ்ணோஶ்சக்ரம் ஸுதர்ஶநம்। பூயஃ பார்ஶ்வமுபாதிஷ்டத்க்ரு'ஷ்ணஸ்யாக்லிஷ்டகர்மணஃ

விஷ்ணுவின் சுதர்சன சக்கரம், வாராணசியை முழுவதும் எரித்துவிட்டு, மீண்டும் குற்றமற்ற செயல்கள் செய்யும் கிருஷ்ணனின் பக்கத்தில் வந்து நின்றது.

ய ஏநம் ஶ்ராவயேந்மர்த்ய உத்தமஃஶ்லோகவிக்ரமம்। ஸமாஹிதோ வா ஶ்ரு'ணுயாத்ஸர்வபாபைஃ ப்ரமுச்யதே

யார் இந்த உத்தம பெருமானின் வீர செயலை கவனமாக வாசிக்கிறார்களோ அல்லது கேட்கிறார்களோ, அவர்கள் எல்லா பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவார்கள்.

ரைவதகே த்விவித்வதஃ - ஶ்ரீராஜோவாச - ( அநுஷ்டுப் ) பூயோऽஹம் ஶ்ரோதுமிச்சாமி ராமஸ்யாத்புதகர்மணஃ । அநந்தஸ்யாப்ரமேயஸ்ய யதந்யத் க்ரு'தவாந் ப்ரபுஃ

அரசர் கேட்டார்: மீண்டும் ஒரு முறை, அளவிட முடியாத, முடிவில்லாத பெருமானாகிய இராமரின் அதிசய செயல்களை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்; அந்த ஆண்டவன் இன்னும் என்ன செய்தார்?

ஶ்ரீஶுக உவாச - நரகஸ்ய ஸகா கஶ்சித் த்விவிதோ நாம வாநரஃ । ஸுக்ரீவஸசிவஃ ஸோऽத ப்ராதா மைந்தஸ்ய வீர்யவாந்

சுகர் சொன்னார்: நரகாசுரனின் தோழனாக, துவிவிதன் என்ற ஒரு வானரன் இருந்தான்; அவன் சுக்ரீவனின் அமைச்சரும், மைந்தனின் வீரமான சகோதரனும் ஆவான்.

ஸக்யுஃ ஸோऽபசிதிம் குர்வந் வாநரோ ராஷ்ட்ரவிப்லவம் । புரக்ராமாகராந் கோஷாந் அதஹத் வஹ்நிமுத்ஸ்ரு'ஜந்

அந்த வானரன், தன் தோழனுக்காக பழிவாங்க விரும்பி, நாட்டை அழிவுக்குள்ளாக்கினான்—நகரங்கள், கிராமங்கள், குடியிருப்புகள், கோபுரங்களை தீ வைத்து எரித்தான்.

க்வசித் ஸ ஶைலாநுத்பாட்ய தைர்தேஶாந் ஸமசூர்ணயத் । ஆநர்தாந் ஸுதராமேவ யத்ராஸ்தே மித்ரஹா ஹரிஃ

சில சமயம், மலைகளை பிடித்து எழுப்பி, அவற்றால் பல பகுதிகளை நசுக்கியான்; குறிப்பாக, அவன் தோழனை கொன்ற ஹரியிருக்கும் ஆனர்த்த தேசத்தில் அதிகமாக செய்தான்.

க்வசித் ஸமுத்ரமத்யஸ்தோ தோர்ப்யாம் உத்க்ஷிப்ய தஜ்ஜலம் । தேஶாந் நாகாயுதப்ராணோ வேலாகூலே ந்யமஜ்ஜயத்

சில நேரங்களில், கடலின் நடுவில் நின்று, தன் இரு கரங்களால் கடல் நீரை தூக்கி, கரையோரப் பகுதிகளை, பத்து ஆயிரம் யானைகளுக்கு சமமான பலத்துடன் மூழ்கடித்தான்.

ஆஶ்ரமாந் ரு'ஷிமுக்யாநாம் க்ரு'த்வா பக்நவநஸ்பதீந் । அதூஷயத் ஶக்ரு'த் மூத்ரைஃ அக்நீந் வைதாநிகாந் கலஃ

மிகச் சிறந்த முனிவர்களின் ஆசிரமங்களில் உள்ள மரங்களை உடைத்து அழித்து, அந்த தீயவன், அங்கு இருக்கும் வேள்வித் தீயை சிறுநீர், மலத்தால் மாசுபடுத்தினான்.