ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

பௌண்ட்ரகோऽபி ததுத்யோகமுபலப்ய மஹாரதஃ। அக்ஷௌஹிணீப்யாம் ஸம்யுக்தோ நிஶ்சக்ராம புராத்த்ருதம்

பாண்ட்ரகன், வீரரத சவாரி, கிருஷ்ணர் வருவதை அறிந்து, இரண்டு படை அணிகளுடன் நகரைவிட்டு விரைவாக புறப்பட்டான்.

தஸ்ய காஶீபதிர்மித்ரம் பார்ஷ்ணிக்ராஹோऽந்வயாந்ந்ரு'ப। அக்ஷௌஹிணீபிஸ்திஸ்ரு'பிரபஶ்யத்பௌண்ட்ரகம் ஹஇஃ!

காசி நாட்டின் அரசன், பாண்ட்ரகனின் நண்பன், மூன்று படை அணிகளுடன் பின்தொடர்ந்து, பாண்ட்ரகனை பார்த்தான், அரசே!

ஶங்கார்யஸிகதாஶார்ங்க ஶ்ரீவத்ஸாத்யுபலக்ஷிதம்। பிப்ராணம் கௌஸ்துபமணிம் வநமாலாவிபூஷிதம்

அவன் சங்கு, சக்கரம், மழு, வில், ஸ்ரீவத்சம் போன்ற அடையாளங்களுடன், கௌஸ்துபம் மணியும் வனமாலையும் அணிந்து இருந்தான்.

கௌஶேயவாஸஸீ பீதே வஸாநம் கருடத்வஜம்। அமூல்யமௌல்யாபரணம் ஸ்புரந்மகரகுண்டலம்

மஞ்சள் பட்டு vasthiram அணிந்து, கருடன் கொடியுடன், விலைமதிப்பில்லாத முடியும் ஆபரணங்களும், மகரக் குண்டலமும் ஜொலித்தன.

த்ரு'ஷ்ட்வா தமாத்மநஸ்துல்யம் வேஷம் க்ரு'த்ரிமமாஸ்திதம்। யதா நடம் ரங்ககதம் விஜஹாஸ ப்ரு'ஶம் ஹரீஃ

தன் வடிவத்தை போலவே வேஷம் போட்டிருந்த அவனை, மேடையில் நடித்த நடிகனைப் போல பார்த்து, ஹரியும் பெரிதாக சிரித்தார்.

ஶூலைர்கதாபிஃ பரிகைஃ ஶக்த்ய்ரு'ஷ்டிப்ராஸதோமரைஃ। அஸிபிஃ பட்டிஶைர்பாணைஃ ப்ராஹரந்நரயோ ஹரிம்

எதிரிகள், சூலம், மழு, கோல், வேல், குண்டா, கத்தி, வாள், அம்பு போன்ற ஆயுதங்களால் ஹரியை தாக்கினர்.

க்ரு'ஷ்ணஸ்து தத்பௌண்ட்ரககாஶிராஜயோர்। பலம் கஜஸ்யந்தநவாஜிபத்திமத்। கதாஸிசக்ரேஷுபிரார்தயத்ப்ரு'ஶம்। யதா யுகாந்தே ஹுதபுக்ப்ரு'தக்ப்ரஜாஃ

ஆனால் கிருஷ்ணர், பாண்ட்ரகனும் காசி அரசனும் கொண்ட யானை, ரதம், குதிரை, காலாளர்கள் ஆகிய படைகளை, தன் மழு, வாள், சக்கரம், அம்புகளால் கடுமையாக தாக்கினார்; யுக முடிவில் அக்னி உயிர்களை அழிப்பதைப் போல.

ஆயோதநம் தத்ர தவாஜிகுஞ்ஜர த்விபத்கரோஷ்ட்ரைரரிணாவகண்டிதைஃ। பபௌ சிதம் மோதவஹம் மநஸ்விநாமாக்ரீடநம் பூதபதேரிவோல்பணம்

அந்த போர் நிலம், யானை, குதிரை, ஒட்டகம், கழுதை, மனித உடல்கள் வீழ்ந்திருந்ததால், வீரர்களால் சிதைந்திருந்தது; அது சிதைபிடி போலவும், தைரியசாலிகளுக்கு மகிழ்ச்சி தரும் இடமாகவும், உயிர்களின் ஆண்டவரின் விளையாட்டு நிலம் போலவும் இருந்தது.

அதாஹ பௌண்ட்ரகம் ஶௌரிர்போ போ பௌண்ட்ரக யத்பவாந்। தூதவாக்யேந மாமாஹ தாந்யஸ்த்ராண்யுத்ஸ்ரு'ஜாமி தே

பின்னர் சௌரி பாண்ட்ரகனை நோக்கி, "ஓ பாண்ட்ரகா! நீ தூதரின் வாயிலாக என்னிடம் சொன்னபடியே, இப்போது இந்த ஆயுதங்களை உனக்கு விட்டுவிடுகிறேன்" என்றார்.

த்யாஜயிஷ்யேऽபிதாநம் மே யத்த்வயாஜ்ஞ ம்ரு'ஷா த்ரு'தம்। வ்ரஜாமி ஶரணம் தேऽத்ய யதி நேச்சாமி ஸம்யுகம்

"ஓ மூடனே, நீ பொய்யாக எடுத்துள்ள என் பெயரை இப்போது விட்டு விடுகிறேன். இன்று எனக்கு யுத்தம் வேண்டாமென்றால் உன்னிடம் சரணடைகிறேன்."

இதி க்ஷிப்த்வா ஶிதைர்பாணைர்விரதீக்ரு'த்ய பௌண்ட்ரகம்। ஶிரோऽவ்ரு'ஶ்சத்ரதாங்கேந வஜ்ரேணேந்த்ரோ யதா கிரேஃ

அவ்வாறு கூர்மையான அம்புகளை எய்து, பௌண்ட்ரகனை ரதத்திலிருந்து கீழே இறக்கி, பிறகு அவன் தலையை ரதச்சக்கரால் வெட்டி எடுத்து விட்டான். அது எப்படிப்பட்டது என்றால், இந்திரன் தனது வஜ்ராயுதத்தால் ஒரு மலைக்குச் செய்ததைப் போலவே இருந்தது.

ததா காஶீபதேஃ காயாச்சிர உத்க்ரு'த்ய பத்ரிபிஃ। ந்யபாதயத்காஶீபுர்யாம் பத்மகோஶமிவாநிலஃ

அதேபோல், காசி மன்னனின் உடலிலிருந்து அவன் தலையை அம்புகளால் வெட்டி, காசி நகரில் ஒரு தாமரை மொட்டையை காற்று வீசுவது போல கீழே வீசினான்.

ஏவம் மத்ஸரிணம்ஹத்வா பௌண்ட்ரகம் ஸஸகம் ஹரிஃ। த்வாரகாமாவிஶத்ஸித்தைர்கீயமாநகதாம்ரு'தஃ

இவ்வாறு பொறாமை கொண்ட பௌண்ட்ரகனையும் அவனுடன் இருந்த தோழனையும் கொன்று, ஹரி துவாரகாவுக்கு வந்தான். அப்போது சித்தர்கள் அமுதம் போன்ற கதைகளைப் பாடினார்கள்.

ஸ நித்யம் பகவத்த்யாந ப்ரத்வஸ்தாகிலபந்தநஃ। பிப்ராணஶ்ச ஹரே ராஜந்ஸ்வரூபம் தந்மயோऽபவத்

அவன் எப்போதும் பகவானைத் தியானித்து, எல்லா பந்தங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, ஹரியின் உருவத்தை எடுத்துக்கொண்டு, முழுமையாக அவனில் கலந்துவிட்டான், அரசே.

ஶிரஃ பதிதமாலோக்ய ராஜத்வாரே ஸகுண்டலம்। கிமிதம் கஸ்ய வா வக்த்ரமிதி ஸம்ஶிஶிரே ஜநாஃ

மன்னர் வாசலுக்கு அருகே, குண்டலங்களுடன் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்தத் துண்டிக்கப்பட்ட தலையைப் பார்த்த மக்கள், 'இது யார் முகம்? இது என்ன?' என்று ஆச்சரியப்பட்டார்கள்.

ராஜ்ஞஃ காஶீபதேர்ஜ்ஞாத்வா மஹிஷ்யஃ புத்ரபாந்தவாஃ। பௌராஶ்ச ஹா ஹதா ராஜந்நாத நாதேதி ப்ராருதந்

அது காசி மன்னனின் தலையென்று அறிந்ததும், அவனது மனைவிகள், மகன்கள், உறவினர்கள், நகர மக்கள் அனைவரும், 'அய்யோ, நம் மன்னன் கொல்லப்பட்டான்! நம் பாதுகாவலர் இல்லை!' என்று அழுதார்கள்.

ஸுதக்ஷிணஸ்தஸ்ய ஸுதஃ க்ரு'த்வா ஸம்ஸ்தாவிதிம் பதேஃ। நிஹத்ய பித்ரு'ஹந்தாரம் யாஸ்யாம்யபசிதிம் பிதுஃ

அவன் மகன் சுதக்ஷிணன் தந்தையின் இறுதிச்சடங்குகளைச் செய்து முடித்தபின், 'என் தந்தையை கொன்றவனை அழித்து, என் தந்தைக்கு மரியாதை செலுத்துவேன்' என்று உறுதி கொண்டான்.

இத்யாத்மநாபிஸந்தாய ஸோபாத்யாயோ மஹேஶ்வரம்। ஸுதக்ஷிணோऽர்சயாமாஸ பரமேண ஸமாதிநா

அந்த எண்ணத்துடன், ஆசாரியருடன் சேர்ந்து, சுதக்ஷிணன் மிகுந்த ஒருமைப்பாட்டுடன் மகேசுவரனை வழிபட்டான்.

ப்ரீதோऽவிமுக்தே பகவாம்ஸ்தஸ்மை வரமதாத்விபுஃ। பித்ரு'ஹந்த்ரு'வதோபாயம் ஸ வவ்ரே வரமீப்ஸிதம்

அவிமுக்த நகரில் மகேசுவரன் திருப்தியடைந்து, அவனுக்கு ஒரு வரம் அளித்தான். சுதக்ஷிணன், தந்தையை கொன்றவனை அழிக்க வேண்டிய வழியை வரமாக கேட்டான்.

தக்ஷிணாக்நிம் பரிசர ப்ராஹ்மணைஃ ஸமம்ரு'த்விஜம்। அபிசாரவிதாநேந ஸ சாக்நிஃ ப்ரமதைர்வ்ரு'தஃ

பிராமணர்களும் யாககாரரும் சேர்ந்து, தக்ஷிணாக்னியை அபிச்சார விதியுடன் வழிபடு; அந்த அக்கினி, பிசாசுகளால் சூழப்பட்டு—

ஸாதயிஷ்யதி ஸங்கல்பமப்ரஹ்மண்யே ப்ரயோஜிதஃ। இத்யாதிஷ்டஸ்ததா சக்ரேக்ரு'ஷ்ணாயாபிசரந்வ்ரதீ

அது, தர்மத்திற்கு விரோதமாக பயன்படுத்தப்பட்டால், உன் எண்ணத்தை நிறைவேற்றும். இப்படிச் சொல்லப்பட்டபடி, அவன் கிருஷ்ணனை எதிர்த்து அபிச்சார விரதத்தை மேற்கொண்டான்.

ததோऽக்நிருத்திதஃ குண்டாந்மூர்திமாநதிபீஷணஃ। தப்ததாம்ரஶிகாஶ்மஶ்ருரங்காரோத்காரிலோசநஃ

பின்னர், யாகக் குழியிலிருந்து ஒரு பயங்கரமான உருவமுள்ள அக்கினி எழுந்தது; அது வெந்து சிவந்த கூந்தலும் தாடியும், கண்களில் தீப்பொறிகள் பறக்கும் வகையிலும் இருந்தது.

தம்ஷ்ட்ரோக்ரப்ருகுடீதண்ட கடோராஸ்யஃ ஸ்வஜிஹ்வயா। ஆலிஹந்ஸ்ரு'க்வணீ நக்நோ விதுந்வம்ஸ்த்ரிஶிகம் ஜ்வலத்

அவன் கூரிய பற்கள், கோபம் நிறைந்த புருவம், கடினமான வாயும், தன் நாவால் உதட்டை நக்கிக்கொண்டு, நிர்வாணமாக, மூன்று முனைய கொண்ட தீப்பொறி பறக்கும் சுளியைக் கையிலே ஆட்டி, இரைச்சல் எழுப்பினான்.

பத்ப்யாம் தாலப்ரமாணாப்யாம் கம்பயந்நவநீதலம்। ஸோऽயதாவத்வ்ரு'தோ பூதைர்த்வாரகாம் ப்ரதஹந்திஶஃ

அவன் தன் பாதங்கள் தாள மரம் போல் பெரியதாக, பூமியை நடுங்கச் செய்து, பிசாசுகளால் சூழப்பட்டு, எல்லா திசைகளையும் எரித்துக்கொண்டு துவாரகாவை நோக்கி ஓடினான்.

தமாபிசாரதஹநமாயாந்தம் த்வாரகௌகஸஃ। விலோக்ய தத்ரஸுஃ ஸர்வே வநதாஹே ம்ரு'கா யதா

அந்த அபிச்சார அக்கினி துவாரகாவை நோக்கி வருவதைப் பார்த்த துவாரகா மக்கள், காட்டுத் தீயில் மிருகங்கள் பயப்படுவது போல அச்சமடைந்தார்கள்.

அக்ஷைஃ ஸபாயாம் க்ரீடந்தம் பகவந்தம் பயாதுராஃ। த்ராஹி த்ராஹி த்ரிலோகேஶ வஹ்நேஃ ப்ரதஹதஃ புரம்

அவர்கள் அச்சத்துடன், சபையில் பாசாங்கு விளையாடிக் கொண்டிருந்த பகவானை நோக்கி, 'மூவுலகங்களின் இறைவா, நகரத்தை எரிக்கும் இந்த அக்கினியிலிருந்து எங்களை காப்பாற்றும்!' என்று கெஞ்சினார்கள்.

ஶ்ருத்வா தஜ்ஜநவைக்லவ்யம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸ்வாநாம் ச ஸாத்வஸம்। ஶரண்யஃ ஸம்ப்ரஹஸ்யாஹ மா பைஷ்டேத்யவிதாஸ்ம்யஹம்

மக்களின் கவலையையும், தன் ஜனங்கள் பயந்து நிற்பதையும் பார்த்த பகவான், எல்லோருக்கும் தஞ்சமானவர், சிரித்துப் பார்த்து, 'பயப்படாதீர்கள்; நான் உங்களுக்குக் காவலன்' என்றார்.

ஸர்வஸ்யாந்தர்பஹிஃஸாக்ஷீ க்ரு'த்யாம் மாஹேஶ்வரீம் விபுஃ। விஜ்ஞாய தத்விகாதார்தம் பார்ஶ்வஸ்தம் சக்ரமாதிஶத்

உள்ளும் புறமும் எல்லாவற்றையும் காணும் பரப்பியுள்ள இறைவன், மகேசுவரனின் அபிச்சாரத்தை அறிந்து, அதைத் தடுக்கத் தன் அருகில் இருந்த சக்கரத்துக்கு ஆணையிட்டான்.

தத்ஸூர்யகோடிப்ரதிமம் ஸுதர்ஶநம் ஜாஜ்வல்யமாநம் ப்ரலயாநலப்ரபம்। ஸ்வதேஜஸா கம் ககுபோऽத ரோதஸீ சக்ரம் முகுந்தாஸ்த்ரம் அதாக்நிமார்தயத்

அந்த சுதர்சன சக்கரம் பத்து கோடி சூரியன்கள் போல ஒளிவிட்டு, உலகம் அழியும் போது எரியும் தீயைப் போல் ஜ்வலித்து, தன் ஒளியால் ஆகாயத்தையும், எல்லைதிசைகளையும், பூமியையும் பிரகாசமாக்கியது; பிறகு, முகுந்தனின் ஆயுதமாகிய அந்த சக்கரம், அந்த தீய உருவத்தை அடக்கியது.