ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ராம ராம மஹாபாஹோ ந ஜாநே தவ விக்ரமம் । யஸ்யைகாம்ஶேந வித்ரு'தா ஜகதீ ஜகதஃ பதே ॥ 10.65.

"ராமா, ராமா, வலிமைமிக்கவரே! உமது வலிமையை எனக்குத் தெரியவில்லை; உலகத்தைத் தாங்கும் உமது ஒரு பகுதியால் இந்த பூமி நிலைத்திருக்கிறது, உலகத்தின் ஆண்டவரே!" என்று யமுனை கூறினாள்.

பரம் பாவம் பகவதோ பகவந்மாமஜாநதீம் । மோக்துமர்ஹஸி விஶ்வாத்மந் ப்ரபந்நாம் பக்தவத்ஸல ॥ 10.65.

"பெரியவரே! உமது உயர்ந்த இயல்பை அறியாமல் செய்த தவறுக்கு மன்னிக்க வேண்டும்; உலகமெங்கும் நிறைந்தவரே, பக்தர்களை நேசிப்பவரே, நான் உமக்கு சரணாகிவிட்டேன்" என்று யமுனை வேண்டினாள்.

ததோ வ்யமுஞ்சத்யமுநாம் யாசிதோ பகவாந் பலஃ । விஜகாஹ ஜலம் ஸ்த்ரீபிஃ கரேணுபிரிவேபராட் ॥ 10.65.

அப்போது, வேண்டிக்கொண்டதால், பகவான் பலராமர் யமுனையை விடுவித்து, பெண்களுடன் சேர்ந்து, யானைமந்தையின் தலைவன் பெண் யானைகளுடன் நீராடும் போல் நீரில் மகிழ்ந்தார்.

காமம் விஹ்ரு'த்ய ஸலிலாதுத்தீர்ணாயாஸீதாம்பரே । பூஷணாநி மஹார்ஹாணி ததௌ காந்திஃ ஶுபாம் ஸ்ரஜம் ॥ 10.65.

விளையாடி முடித்து, நீரிலிருந்து வெளியே வந்து, வெளியில் பெண்களுக்கு அழகான ஆபரணங்களும், அழகிய மலர் மாலையும் அளித்தார்.

வஸித்வா வாஸஸீ நீலே மாலாம் ஆமுச்ய காஞ்சநீம் । ரேயே ஸ்வலங்க்ரு'தோ லிப்தோ மாஹேந்த்ர இவ வாரணஃ ॥ 10.65.

நீல வஸ்திரம் அணிந்து, பொன்னால் செய்யப்பட்ட மாலை அணிந்து, நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்டு, வாசனைப் பொடி பூசி, யானைமந்தையின் தலைவன் போல மகிழ்ந்தார்.

அத்யாபி த்ரு'ஶ்யதே ராஜந் யமுநாக்ரு'ஷ்டவர்த்மநா । பலஸ்யாநந்தவீர்யஸ்ய வீர்யம் ஸூசயதீவ ஹி ॥ 10.65.

இன்றும், அரசே, பலராமர் யமுனையை இழுத்துச் சென்ற பாதை தெளிவாகத் தெரிகிறது; அது அவரது முடிவில்லா வலிமையை உணர்த்தும் போல் உள்ளது.

ஏவம் ஸர்வா நிஶா யாதா ஏகேவ ரமதோ வ்ரஜே । ராமஸ்யாக்ஷிப்தசித்தஸ்ய மாதுர்யைர்வ்ரஜயோஷிதாம் ॥ 10.65.

இவ்வாறு, ஒரே ஒருவர் போல, ராமர் வ்ரஜாவில், வ்ரஜ பெண்களின் இனிமையால் மனம் முழுவதும் ஈர்க்கப்பட்டு, முழு இரவும் மகிழ்ச்சியுடன் கழித்தார்.

அத ஷட்ஷஷ்டிதமோऽத்யாயஃ । ஶ்ரீஶுக உவாச। நந்தவ்ரஜம் கதே ராமே கரூஷாதிபதிர்ந்ரு'ப। வாஸுதேவோऽஹமித்யஜ்ஞோ தூதம் க்ரு'ஷ்ணாய ப்ராஹிணோத்

அடுத்து அறுபத்து ஆறாம் அதிகாரம். ஶுகர் சொன்னார்: ராமர் நந்தவ்ரஜாவுக்கு சென்றபோது, கரூஷ நாட்டின் அரசன், வாஸுதேவன் தான் என்று அறியாமல், "நான் வாஸுதேவன்" என்று சொல்லி, தூதரை கிருஷ்ணரிடம் அனுப்பினான்.

த்வம் வாஸுதேவோ பகவாநவதீர்ணோ ஜகத்பதிஃ। இதி ப்ரஸ்தோபிதோ பாலைர்மேந ஆத்மாநமச்யுதம்

"நீ வாஸுதேவன், உலகின் ஆண்டவராக அவதரித்தவன்" என்று சிறுவர்கள் கூற, கிருஷ்ணர் தன்னைத் தானே அசையாத ஆத்மாவாக எண்ணினார்.

தூதம் ச ப்ராஹிணோந்மந்தஃ க்ரு'ஷ்ணாயாவ்யக்தவர்த்மநே। த்வாரகாயாம் யதா பாலோ ந்ரு'போ பாலக்ரு'தோऽபுதஃ

அறிவில்லாத அந்த அரசன், குழந்தை போலவே நடந்துகொண்டு, துவாரகையில் உள்ள கிருஷ்ணரிடம் தூதரை அனுப்பினான்; கிருஷ்ணரது செயல்கள் யாராலும் புரியாதவை.

தூதஸ்து த்வாரகாமேத்ய ஸபாயாமாஸ்திதம் ப்ரபும்। க்ரு'ஷ்ணம் கமலபத்ராக்ஷம் ராஜஸந்தேஶமப்ரவீத்

தூதர் துவாரகைக்கு வந்து, அரங்கத்தில் அமர்ந்திருந்த தாமரைப்பூ போன்ற கண்கள் கொண்ட கிருஷ்ணரிடம் அரசனின் செய்தியை அறிவித்தான்.

வாஸுதேவோऽவதீர்ணோஹமேக ஏவ ந சாபரஃ। பூதாநாமநுகம்பார்தம் த்வம் து மித்யாபிதாம் த்யஜ

"நான் ஒருவனே வாசுதேவர் அவதாரம்; வேறு யாரும் இல்லை. உயிர்கள் மீது இரக்கம் கொண்டு நான் இங்கு வந்துள்ளேன். நீ பொய்யான பெயரை விட்டு விடு."

யாநி த்வமஸ்மச்சிஹ்நாநி மௌட்யாத்பிபர்ஷி ஸாத்வத। த்யக்த்வைஹி மாம் த்வம் ஶரணம் நோ சேத்தேஹி மமாஹவம்

"நீ என் அடையாளங்களை அறியாமல் அணிந்து கொண்டிருக்கிறாய், சாத்வதா! அவற்றை விட்டு என்னை சரணடையலாம், இல்லையெனில் என்னுடன் யுத்தம் செய்ய வருவாய்."

ஶ்ரீஶுக உவாச। கத்தநம் ததுபாகர்ண்ய பௌண்ட்ரகஸ்யால்பமேதஸஃ। உக்ரஸேநாதயஃ ஸப்யா உச்சகைர்ஜஹஸுஸ்ததா

ஸ்ரீ சுகர் சொன்னார்: பாண்ட்ரகனின் பெருமை பேசும் அறிவில்லாத வார்த்தைகளை கேட்டதும், உக்ரசேனரும் மற்ற சபையினரும் பெரிதாக சிரித்தார்கள்.

உவாச தூதம் பகவாந்பரிஹாஸகதாமநு। உத்ஸ்ரக்ஷ்யே மூட சிஹ்நாநி யைஸ்த்வமேவம் விகத்தஸே

பகவான், நகைச்சுவை வார்த்தைகளுக்குப் பிறகு தூதரிடம் சொன்னார்: "மூடனே, நீ பெருமை பேசும் அந்த அடையாளங்களை நான் இப்போது விட்டு விடுவேன்."

முகம் ததபிதாயாஜ்ஞ கங்கக்ரு'த்ரவடைர்வ்ரு'தஃ। ஶயிஷ்யஸே ஹதஸ்தத்ர பவிதா ஶரணம் ஶுநாம்

"உன் முகம் மூடப்பட்டு, கழுகுகள், காகங்கள், நரி போன்ற விலங்குகள் சூழ்ந்து, நீ அங்கே படுத்திருப்பாய்; அப்போது நாய்கள் உனக்கு அடைக்கலம் ஆகும்."

இதி தூதஸ்தமாக்ஷேபம் ஸ்வாமிநே ஸர்வமாஹரத்। க்ரு'ஷ்ணோऽபி ரதமாஸ்தாய காஶீமுபஜகாம ஹ

அப்படி தூதர் எல்லா அவமதிப்பையும் அரசனிடம் சென்று தெரிவித்தான்; கிருஷ்ணரும் தனது ரதத்தில் ஏறி காசி நகரை நோக்கி புறப்பட்டார்.

பௌண்ட்ரகோऽபி ததுத்யோகமுபலப்ய மஹாரதஃ। அக்ஷௌஹிணீப்யாம் ஸம்யுக்தோ நிஶ்சக்ராம புராத்த்ருதம்

பாண்ட்ரகன், வீரரத சவாரி, கிருஷ்ணர் வருவதை அறிந்து, இரண்டு படை அணிகளுடன் நகரைவிட்டு விரைவாக புறப்பட்டான்.

தஸ்ய காஶீபதிர்மித்ரம் பார்ஷ்ணிக்ராஹோऽந்வயாந்ந்ரு'ப। அக்ஷௌஹிணீபிஸ்திஸ்ரு'பிரபஶ்யத்பௌண்ட்ரகம் ஹஇஃ!

காசி நாட்டின் அரசன், பாண்ட்ரகனின் நண்பன், மூன்று படை அணிகளுடன் பின்தொடர்ந்து, பாண்ட்ரகனை பார்த்தான், அரசே!

ஶங்கார்யஸிகதாஶார்ங்க ஶ்ரீவத்ஸாத்யுபலக்ஷிதம்। பிப்ராணம் கௌஸ்துபமணிம் வநமாலாவிபூஷிதம்

அவன் சங்கு, சக்கரம், மழு, வில், ஸ்ரீவத்சம் போன்ற அடையாளங்களுடன், கௌஸ்துபம் மணியும் வனமாலையும் அணிந்து இருந்தான்.

கௌஶேயவாஸஸீ பீதே வஸாநம் கருடத்வஜம்। அமூல்யமௌல்யாபரணம் ஸ்புரந்மகரகுண்டலம்

மஞ்சள் பட்டு vasthiram அணிந்து, கருடன் கொடியுடன், விலைமதிப்பில்லாத முடியும் ஆபரணங்களும், மகரக் குண்டலமும் ஜொலித்தன.

த்ரு'ஷ்ட்வா தமாத்மநஸ்துல்யம் வேஷம் க்ரு'த்ரிமமாஸ்திதம்। யதா நடம் ரங்ககதம் விஜஹாஸ ப்ரு'ஶம் ஹரீஃ

தன் வடிவத்தை போலவே வேஷம் போட்டிருந்த அவனை, மேடையில் நடித்த நடிகனைப் போல பார்த்து, ஹரியும் பெரிதாக சிரித்தார்.

ஶூலைர்கதாபிஃ பரிகைஃ ஶக்த்ய்ரு'ஷ்டிப்ராஸதோமரைஃ। அஸிபிஃ பட்டிஶைர்பாணைஃ ப்ராஹரந்நரயோ ஹரிம்

எதிரிகள், சூலம், மழு, கோல், வேல், குண்டா, கத்தி, வாள், அம்பு போன்ற ஆயுதங்களால் ஹரியை தாக்கினர்.

க்ரு'ஷ்ணஸ்து தத்பௌண்ட்ரககாஶிராஜயோர்। பலம் கஜஸ்யந்தநவாஜிபத்திமத்। கதாஸிசக்ரேஷுபிரார்தயத்ப்ரு'ஶம்। யதா யுகாந்தே ஹுதபுக்ப்ரு'தக்ப்ரஜாஃ

ஆனால் கிருஷ்ணர், பாண்ட்ரகனும் காசி அரசனும் கொண்ட யானை, ரதம், குதிரை, காலாளர்கள் ஆகிய படைகளை, தன் மழு, வாள், சக்கரம், அம்புகளால் கடுமையாக தாக்கினார்; யுக முடிவில் அக்னி உயிர்களை அழிப்பதைப் போல.

ஆயோதநம் தத்ர தவாஜிகுஞ்ஜர த்விபத்கரோஷ்ட்ரைரரிணாவகண்டிதைஃ। பபௌ சிதம் மோதவஹம் மநஸ்விநாமாக்ரீடநம் பூதபதேரிவோல்பணம்

அந்த போர் நிலம், யானை, குதிரை, ஒட்டகம், கழுதை, மனித உடல்கள் வீழ்ந்திருந்ததால், வீரர்களால் சிதைந்திருந்தது; அது சிதைபிடி போலவும், தைரியசாலிகளுக்கு மகிழ்ச்சி தரும் இடமாகவும், உயிர்களின் ஆண்டவரின் விளையாட்டு நிலம் போலவும் இருந்தது.

அதாஹ பௌண்ட்ரகம் ஶௌரிர்போ போ பௌண்ட்ரக யத்பவாந்। தூதவாக்யேந மாமாஹ தாந்யஸ்த்ராண்யுத்ஸ்ரு'ஜாமி தே

பின்னர் சௌரி பாண்ட்ரகனை நோக்கி, "ஓ பாண்ட்ரகா! நீ தூதரின் வாயிலாக என்னிடம் சொன்னபடியே, இப்போது இந்த ஆயுதங்களை உனக்கு விட்டுவிடுகிறேன்" என்றார்.

த்யாஜயிஷ்யேऽபிதாநம் மே யத்த்வயாஜ்ஞ ம்ரு'ஷா த்ரு'தம்। வ்ரஜாமி ஶரணம் தேऽத்ய யதி நேச்சாமி ஸம்யுகம்

"ஓ மூடனே, நீ பொய்யாக எடுத்துள்ள என் பெயரை இப்போது விட்டு விடுகிறேன். இன்று எனக்கு யுத்தம் வேண்டாமென்றால் உன்னிடம் சரணடைகிறேன்."

இதி க்ஷிப்த்வா ஶிதைர்பாணைர்விரதீக்ரு'த்ய பௌண்ட்ரகம்। ஶிரோऽவ்ரு'ஶ்சத்ரதாங்கேந வஜ்ரேணேந்த்ரோ யதா கிரேஃ

அவ்வாறு கூர்மையான அம்புகளை எய்து, பௌண்ட்ரகனை ரதத்திலிருந்து கீழே இறக்கி, பிறகு அவன் தலையை ரதச்சக்கரால் வெட்டி எடுத்து விட்டான். அது எப்படிப்பட்டது என்றால், இந்திரன் தனது வஜ்ராயுதத்தால் ஒரு மலைக்குச் செய்ததைப் போலவே இருந்தது.

ததா காஶீபதேஃ காயாச்சிர உத்க்ரு'த்ய பத்ரிபிஃ। ந்யபாதயத்காஶீபுர்யாம் பத்மகோஶமிவாநிலஃ

அதேபோல், காசி மன்னனின் உடலிலிருந்து அவன் தலையை அம்புகளால் வெட்டி, காசி நகரில் ஒரு தாமரை மொட்டையை காற்று வீசுவது போல கீழே வீசினான்.