ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

இதி ப்ரஹஸிதம் ஶௌரேர்ஜல்பிதம் சாருவீக்ஷிதம் । கதிம் ப்ரேமபரிஷ்வங்கம் ஸ்மரந்த்யோ ருருதுஃ ஸ்த்ரியஃ ॥ 10.65.

சௌரி அவருடைய விளையாட்டு வார்த்தைகள், அழகான பார்வை, நடையும், அன்பான அணைப்பும் நினைத்து, அந்த பெண்கள் அழத் தொடங்கினார்கள்.

ஸங்கர்ஷணஸ்தாஃ க்ரு'ஷ்ணஸ்ய ஸந்தேஶைர்ஹ்ரு'தயம்கமைஃ । ஸாந்த்வயாமாஸ பகவாந்நாநாநுநயகோவிதஃ ॥ 10.65.

பல வகை சமாதானங்களில் தேர்ந்த பகவான் சங்கர்ஷணர், கிருஷ்ணரின் மனதிலிருந்து வந்த செய்திகளைச் சொல்லி அவர்களை ஆறுதல் கூறினார்.

த்வௌ மாஸௌ தத்ர சாவாத்ஸீந்மதும் மாதவம் ஏவ ச । ராமஃ க்ஷபாஸு பகவாந் கோபீநாம் ரதிமாவஹந் ॥ 10.65.

அங்கு ராமர் இரண்டு மாதங்கள்—மது, மாதவம்—தங்கினார்; அந்த இரவுகளில் கோபிகளுக்கு மகிழ்ச்சி அளித்தார்.

பூர்ணசந்த்ரகலாம்ரு'ஷ்டே கௌமுதீகந்தவாயுநா । யமுநோபவநே ரேமே ஸேவிதே ஸ்த்ரீகணைர்வ்ரு'தஃ ॥ 10.65.

முழு நிலாவின் ஒளியில், கௌமுதிப் பூக்களின் வாசனை காற்றில் பரவ, யமுனை ஆற்றங்கரை வனத்தில், பெண்கள் சூழ்ந்து சேவை செய்தபோது, அவர் மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தார்.

வருணப்ரேஷிதா தேவீ வாருணீ வ்ரு'க்ஷகோடராத் । பதந்தீ தத்வநம் ஸர்வம் ஸ்வகந்தேநாத்யவாஸயத் ॥ 10.65.

வருணன் அனுப்பிய தேவியான வாருணி, ஒரு மரத்தின் ஓட்டிலிருந்து வெளிப்பட்டு, அவள் இறங்கும் போது, அவளது மணம் அந்த காட்டை முழுவதும் நிரப்பியது.

தம் கந்தம் மதுதாராயா வாயுநோபஹ்ரு'தம் பலஃ । ஆக்ராயோபகதஸ்தத்ர லலநாபிஃ ஸமம் பபௌ ॥ 10.65.

காற்றால் கொண்டுவரப்பட்ட தேனின் வாசனைப் பரவ, பலராமன் அதை நுகர்ந்து, பெண்களுடன் சேர்ந்து அங்கு சென்று, நாவால் அந்த தேனை அருந்தினார்.

உபகீயமாநோ கந்தர்வைர்வநிதாஶோபிமண்டலே । ரேமே கரேணுயூதேஶோ மாஹேந்த்ர இவ வாரணஃ ॥ 10.65.

கந்தர்வர்கள் பாட, அழகிய பெண்கள் சூழ்ந்த வட்டத்தில், யானைமந்தையின் தலைவன் போல, பலராமர் மகிழ்ச்சியுடன் விளையாடினார்.

நேதுர்துந்துபயோ வ்யோம்நி வவ்ரு'ஷுஃ குஸுமைர்முதா । கந்தர்வா முநயோ ராமம் தத்வீர்யைரீடிரே ததா ॥ 10.65.

வானில் பறைஒலி முழங்க, மலர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் பொழிந்தன; கந்தர்வர்களும் முனிவர்களும் அப்போது ராமரின் வீரத்தைப் போற்றி பாடினர்.

உபகீயமாநசரிதோ வநிதாபிர்ஹலாயுத । வநேஷு வ்யசரத்க்ஷீவோ மதவிஹ்வலலோசநஃ ॥ 10.65.

பெண்கள் அவருடைய வீரச் செயல்களைப் பாட, பலராமர் மதுபானத்தில் மயங்கிய கண்களுடன், காட்டுகளில் மகிழ்ந்து திரிந்தார்.

ஸ்ரக்வ்யேககுண்டலோ மத்தோ வைஜயந்த்யா ச மாலயா । பிப்ரத்ஸ்மிதமுகாம்போஜம் ஸ்வேதப்ராலேயபூஷிதம் ॥ 10.65.

மலர் மாலை, ஒரே ஒரு குண்டலம், வைஜயந்தி மாலை அணிந்து, மதத்தில் மயங்கியவர், புன்னகை பூத்த தாமரை முகத்துடன், வியர்வைத் துளிகள் பனிப்பொழிவைப் போல் ஒளிர்ந்தன.

ஸ ஆஜுஹாவ யமுநாம் ஜலக்ரீடார்தமீஶ்வரஃ । நிஜம் வாக்யமநாத்ரு'த்ய மத்த இத்யாபகாம் பலஃ ॥ 10.65.

ஈச்வரன் பலராமர், நீராடும் விளையாட்டுக்காக யமுனையை அழைத்தார்; தன் சொற்களைப் பொருட்படுத்தாமல், மதத்தில் மயங்கி, அந்த ஆற்றை அழைத்தார்.

அநாகதாம் ஹலாக்ரேண குபிதோ விசகர்ஷ ஹ । பாபே த்வம் மாமவஜ்ஞாய யந்நாயாஸி மயாஹுதா । நேஷ்யே த்வாம் லாங்கலாக்ரேண ஶததா காமசாரிணீம் ॥ 10.65.

அவள் வரவில்லை என்பதால், கோபமடைந்த பலராமர், தனது கோலின் முனையால் அவளை இழுத்து, "பாவி! நான் அழைத்தும் நீ வரவில்லை; உன் விருப்பப்படி சுற்றும் உன்னை, என் கோலின் முனையால் இழுத்து கொண்டு போவேன்" என்றார்.

ஏவம் நிர்பர்த்ஸிதா பீதா யமுநா யதுநந்தநம் । உவாச சகிதா வாசம் பதிதா பாதயோர்ந்ரு'ப ॥ 10.65.

இவ்வாறு கடிந்து கூறப்பட்டு, பயந்த யமுனை, யது குலத்தின் மகனிடம் நடுங்கும் மனத்துடன், அவன் காலடியில் விழுந்து, பேசினாள்.

ராம ராம மஹாபாஹோ ந ஜாநே தவ விக்ரமம் । யஸ்யைகாம்ஶேந வித்ரு'தா ஜகதீ ஜகதஃ பதே ॥ 10.65.

"ராமா, ராமா, வலிமைமிக்கவரே! உமது வலிமையை எனக்குத் தெரியவில்லை; உலகத்தைத் தாங்கும் உமது ஒரு பகுதியால் இந்த பூமி நிலைத்திருக்கிறது, உலகத்தின் ஆண்டவரே!" என்று யமுனை கூறினாள்.

பரம் பாவம் பகவதோ பகவந்மாமஜாநதீம் । மோக்துமர்ஹஸி விஶ்வாத்மந் ப்ரபந்நாம் பக்தவத்ஸல ॥ 10.65.

"பெரியவரே! உமது உயர்ந்த இயல்பை அறியாமல் செய்த தவறுக்கு மன்னிக்க வேண்டும்; உலகமெங்கும் நிறைந்தவரே, பக்தர்களை நேசிப்பவரே, நான் உமக்கு சரணாகிவிட்டேன்" என்று யமுனை வேண்டினாள்.

ததோ வ்யமுஞ்சத்யமுநாம் யாசிதோ பகவாந் பலஃ । விஜகாஹ ஜலம் ஸ்த்ரீபிஃ கரேணுபிரிவேபராட் ॥ 10.65.

அப்போது, வேண்டிக்கொண்டதால், பகவான் பலராமர் யமுனையை விடுவித்து, பெண்களுடன் சேர்ந்து, யானைமந்தையின் தலைவன் பெண் யானைகளுடன் நீராடும் போல் நீரில் மகிழ்ந்தார்.

காமம் விஹ்ரு'த்ய ஸலிலாதுத்தீர்ணாயாஸீதாம்பரே । பூஷணாநி மஹார்ஹாணி ததௌ காந்திஃ ஶுபாம் ஸ்ரஜம் ॥ 10.65.

விளையாடி முடித்து, நீரிலிருந்து வெளியே வந்து, வெளியில் பெண்களுக்கு அழகான ஆபரணங்களும், அழகிய மலர் மாலையும் அளித்தார்.

வஸித்வா வாஸஸீ நீலே மாலாம் ஆமுச்ய காஞ்சநீம் । ரேயே ஸ்வலங்க்ரு'தோ லிப்தோ மாஹேந்த்ர இவ வாரணஃ ॥ 10.65.

நீல வஸ்திரம் அணிந்து, பொன்னால் செய்யப்பட்ட மாலை அணிந்து, நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்டு, வாசனைப் பொடி பூசி, யானைமந்தையின் தலைவன் போல மகிழ்ந்தார்.

அத்யாபி த்ரு'ஶ்யதே ராஜந் யமுநாக்ரு'ஷ்டவர்த்மநா । பலஸ்யாநந்தவீர்யஸ்ய வீர்யம் ஸூசயதீவ ஹி ॥ 10.65.

இன்றும், அரசே, பலராமர் யமுனையை இழுத்துச் சென்ற பாதை தெளிவாகத் தெரிகிறது; அது அவரது முடிவில்லா வலிமையை உணர்த்தும் போல் உள்ளது.

ஏவம் ஸர்வா நிஶா யாதா ஏகேவ ரமதோ வ்ரஜே । ராமஸ்யாக்ஷிப்தசித்தஸ்ய மாதுர்யைர்வ்ரஜயோஷிதாம் ॥ 10.65.

இவ்வாறு, ஒரே ஒருவர் போல, ராமர் வ்ரஜாவில், வ்ரஜ பெண்களின் இனிமையால் மனம் முழுவதும் ஈர்க்கப்பட்டு, முழு இரவும் மகிழ்ச்சியுடன் கழித்தார்.

அத ஷட்ஷஷ்டிதமோऽத்யாயஃ । ஶ்ரீஶுக உவாச। நந்தவ்ரஜம் கதே ராமே கரூஷாதிபதிர்ந்ரு'ப। வாஸுதேவோऽஹமித்யஜ்ஞோ தூதம் க்ரு'ஷ்ணாய ப்ராஹிணோத்

அடுத்து அறுபத்து ஆறாம் அதிகாரம். ஶுகர் சொன்னார்: ராமர் நந்தவ்ரஜாவுக்கு சென்றபோது, கரூஷ நாட்டின் அரசன், வாஸுதேவன் தான் என்று அறியாமல், "நான் வாஸுதேவன்" என்று சொல்லி, தூதரை கிருஷ்ணரிடம் அனுப்பினான்.

த்வம் வாஸுதேவோ பகவாநவதீர்ணோ ஜகத்பதிஃ। இதி ப்ரஸ்தோபிதோ பாலைர்மேந ஆத்மாநமச்யுதம்

"நீ வாஸுதேவன், உலகின் ஆண்டவராக அவதரித்தவன்" என்று சிறுவர்கள் கூற, கிருஷ்ணர் தன்னைத் தானே அசையாத ஆத்மாவாக எண்ணினார்.

தூதம் ச ப்ராஹிணோந்மந்தஃ க்ரு'ஷ்ணாயாவ்யக்தவர்த்மநே। த்வாரகாயாம் யதா பாலோ ந்ரு'போ பாலக்ரு'தோऽபுதஃ

அறிவில்லாத அந்த அரசன், குழந்தை போலவே நடந்துகொண்டு, துவாரகையில் உள்ள கிருஷ்ணரிடம் தூதரை அனுப்பினான்; கிருஷ்ணரது செயல்கள் யாராலும் புரியாதவை.

தூதஸ்து த்வாரகாமேத்ய ஸபாயாமாஸ்திதம் ப்ரபும்। க்ரு'ஷ்ணம் கமலபத்ராக்ஷம் ராஜஸந்தேஶமப்ரவீத்

தூதர் துவாரகைக்கு வந்து, அரங்கத்தில் அமர்ந்திருந்த தாமரைப்பூ போன்ற கண்கள் கொண்ட கிருஷ்ணரிடம் அரசனின் செய்தியை அறிவித்தான்.

வாஸுதேவோऽவதீர்ணோஹமேக ஏவ ந சாபரஃ। பூதாநாமநுகம்பார்தம் த்வம் து மித்யாபிதாம் த்யஜ

"நான் ஒருவனே வாசுதேவர் அவதாரம்; வேறு யாரும் இல்லை. உயிர்கள் மீது இரக்கம் கொண்டு நான் இங்கு வந்துள்ளேன். நீ பொய்யான பெயரை விட்டு விடு."

யாநி த்வமஸ்மச்சிஹ்நாநி மௌட்யாத்பிபர்ஷி ஸாத்வத। த்யக்த்வைஹி மாம் த்வம் ஶரணம் நோ சேத்தேஹி மமாஹவம்

"நீ என் அடையாளங்களை அறியாமல் அணிந்து கொண்டிருக்கிறாய், சாத்வதா! அவற்றை விட்டு என்னை சரணடையலாம், இல்லையெனில் என்னுடன் யுத்தம் செய்ய வருவாய்."

ஶ்ரீஶுக உவாச। கத்தநம் ததுபாகர்ண்ய பௌண்ட்ரகஸ்யால்பமேதஸஃ। உக்ரஸேநாதயஃ ஸப்யா உச்சகைர்ஜஹஸுஸ்ததா

ஸ்ரீ சுகர் சொன்னார்: பாண்ட்ரகனின் பெருமை பேசும் அறிவில்லாத வார்த்தைகளை கேட்டதும், உக்ரசேனரும் மற்ற சபையினரும் பெரிதாக சிரித்தார்கள்.

உவாச தூதம் பகவாந்பரிஹாஸகதாமநு। உத்ஸ்ரக்ஷ்யே மூட சிஹ்நாநி யைஸ்த்வமேவம் விகத்தஸே

பகவான், நகைச்சுவை வார்த்தைகளுக்குப் பிறகு தூதரிடம் சொன்னார்: "மூடனே, நீ பெருமை பேசும் அந்த அடையாளங்களை நான் இப்போது விட்டு விடுவேன்."

முகம் ததபிதாயாஜ்ஞ கங்கக்ரு'த்ரவடைர்வ்ரு'தஃ। ஶயிஷ்யஸே ஹதஸ்தத்ர பவிதா ஶரணம் ஶுநாம்

"உன் முகம் மூடப்பட்டு, கழுகுகள், காகங்கள், நரி போன்ற விலங்குகள் சூழ்ந்து, நீ அங்கே படுத்திருப்பாய்; அப்போது நாய்கள் உனக்கு அடைக்கலம் ஆகும்."