ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ப்ரு'தக்விதாநி ப்ராயுங்க்த பிணாக்யஸ்த்ராணி ஶாங்‌ர்கிணே । ப்ரத்யஸ்த்ரைஃ ஶமயாமாஸ ஶார்ங்கபாணிரவிஸ்மிதஃ

பிணாகம் ஏந்தியவர் பலவகை ஆயுதங்களை சார்ங்கம் ஏந்திய கிருஷ்ணன் மீது செலுத்தினார்; ஆனால் கிருஷ்ணன் அச்சமின்றி அவற்றை எதிராயுதங்களால் தடுத்தான்.

ப்ரஹ்மாஸ்த்ரஸ்ய ச ப்ரஹ்மாஸ்த்ரம் வாயவ்யஸ்ய ச பார்வதம் । ஆக்நேயஸ்ய ச பார்ஜந்யம் நைஜம் பாஶுபதஸ்ய ச

பிரம்மாஸ்திரத்திற்கு பிரம்மாஸ்திரத்தால், வாயவ்யத்திற்கு பார்வதாஸ்திரத்தால், அக்னியாயுதத்திற்கு பார்ஜன்யாயுதத்தால், பாசுபதத்திற்கு தன் பாசுபதத்தால் எதிர்த்து போரிட்டான்.

மோஹயித்வா து கிரிஶம் ஜ்ரு'ம்பணாஸ்த்ரேண ஜ்ரு'ம்பிதம் । பாணஸ்ய ப்ரு'தநாம் ஶௌரிஃ ஜகாநாஸிகதேஷுபிஃ

பின்னர், கிருஷ்ணன், ஜிரும்பணாயுதத்தால் சங்கரனை மயக்கி, பாணனுடைய படையை வாள், கேடு, அம்பு கொண்டு அழித்தான்.

ஸ்கந்தஃ ப்ரத்யும்நபாணௌகைஃ அர்த்யமாநஃ ஸமந்ததஃ । அஸ்ரு'க் விமுஞ்சந் காத்ரேப்யஃ ஶிகிநாபக்ரமத் ரணாத்

பிரத்யும்னனின் அம்புகளால் எல்லா பக்கமும் தாக்கப்பட்ட ஸ்கந்தன், உடலில் இரத்தம் சிந்தி, மயில்கொடி ஏந்தியவன் போல் போர்க்களத்திலிருந்து விலகினான்.

கும்பாண்டஃ கூபகர்ணஶ்ச பேததுர்முஷலார்திதௌ । துத்ருவுஸ்ததநீகநி ஹதநாதாநி ஸர்வதஃ

கும்பாண்டனும் கூபகர்ணனும் பலராமனின் உழுவாரால் தாக்கப்பட்டு விழுந்தனர்; அவர்களுடைய படைகள் தலைவரில்லாமல் எல்லா பக்கமும் ஓடின.

விஶீர்யமாணம் ஸ்வபலம் த்ரு'ஷ்ட்வா பாணோऽத்யமர்ஷணஃ । க்ரு'ஷ்ணம் அப்யத்ரவத் ஸம்க்யே ரதீ ஹித்வைவ ஸாத்யகிம்

தன் படைகள் சிதறிப்போகும் நிலையைப் பார்த்த பாணன், மிகுந்த கோபத்தில், சாத்த்யகியை விட்டுவிட்டு, போர்க்களத்தில் நேராக கிருஷ்ணனை நோக்கி பாய்ந்தான்.

தநூம்ஷ்யாக்ரு'ஷ்ய யுகபத் பாணஃ பஞ்சஶதாநி வை । ஏகைகஸ்மிந் ஶரௌ த்வௌ த்வௌ ஸந்ததே ரணதுர்மதஃ

பாணன், போரில் வெறியுடன், ஒரே நேரத்தில் ஐந்நூறு வில்ல்களை இழுத்து, ஒவ்வொரு அம்பிலும் இரண்டிரண்டு அம்புகளை ஏற்றி விட்டான்.

தாநி சிச்சேத பகவாந் தநூம்ஸி யுகபத்தரிஃ । ஸாரதிம் ரதமஶ்வாம்ஶ்ச ஹத்வா ஶங்கமபூரயத்

அப்பொழுது ஹரி பகவான், அந்த வில்லுகளை ஒரே நேரத்தில் துண்டித்தார்; தேரோட்டியையும், தேரையும், குதிரைகளையும் அழித்தார். பின்னர் தன் சங்கு ஊதினார்.

தந்மாதா கோடரா நாம நக்நா மக்தஶிரோருஹா । புரோऽவதஸ்தே க்ரு'ஷ்ணஸ்ய புத்ரப்ராணரிரக்ஷயா

அவரது தாய், கோடரா என்ற பெயருடையவர், உடை இல்லாமல், முடி சிதறிய நிலையில், தன் மகனின் உயிரைக் காக்க கிருஷ்ணரின் முன்னால் நின்றார்.

ததஸ்திர்யங்‌முகோ நக்நாம் அநிரீக்ஷந் கதாக்ரஜஃ । பாணஶ்ச தாவத் விரதஃ சிந்நதந்வாவிஶத் புரம்

பின்னர், கதாயுதம் ஏந்தியவர், முகத்தை விலக்கி, அந்த உடை இல்லாதவளைப் பார்க்காமல் இருந்தார். பாணன் தேரும் வில்லும் இழந்து, நகருக்குள் சென்றான்.

வித்ராவிதே பூதகணே ஜ்வரஸ்து த்ரீஶிராஸ்த்ரிபாத் । அப்யதாவத தாஶார்ஹம் தஹந்நிவ திஶோ தஶ

அந்த உயிர்கள் எல்லாம் ஓடிச் சென்றபோது, மூன்று தலை, மூன்று கால் கொண்ட காய்ச்சல் உருவம், தாஷாரக குலத்தவரை நோக்கி, பத்து திசைகளையும் எரியச் செய்வதுபோல் விரைந்தது.

அத நாராயணஃ தேவஃ தம் த்ரு'ஷ்ட்வா வ்யஸ்ரு'ஜஜ்ஜ்வரம் । மாஹேஶ்வரோ வைஷ்ணவஶ்ச யுயுதாதே ஜ்வராவுபௌ

அப்பொழுது நாராயணர், அவனைப் பார்த்து, தன் காய்ச்சல் உருவத்தையும் அனுப்பினார். சிவனுடைய காய்ச்சலும், விஷ்ணுவின் காய்ச்சலும் ஒருவருக்கொருவர் போரிட்டன.

மாஹேஶ்வரஃ ஸமாக்ரந்தந் வைஷ்ணவேந பலார்திதஃ । அலப்த்வாபயமந்யத்ர பீதோ மாஹேஶ்வரோ ஜ்வரஃ । ஶரணார்தீ ஹ்ரு'ஷீகேஶம் துஷ்டாவ ப்ரயதாஞ்ஜலிஃ

விஷ்ணுவின் காய்ச்சல் சக்தியால் வெல்லப்பட்ட சிவனுடைய காய்ச்சல், பயந்து கூவினான்; எங்கு போனாலும் பாதுகாப்பு கிடைக்காமல், அஞ்சியவனாய், ஹ்ருஷீகேசரிடம் அடைக்கலம் புகுந்து, கைகூப்பி புகழ்ந்தான்.

ஜ்வர உவாச - ( மிஶ்ர ) நமாமி த்வாநந்தஶக்திம் பரேஶம் ஸர்வாத்மாநம் கேவலம் ஜ்ஞப்திமாத்ரம் । விஶ்வோத்பத்திஸ்தாநஸம்ரோதஹேதும் யத்தத் ப்ரஹ்ம ப்ரஹ்மலிங்கம் ப்ரஶாந்தம்

காய்ச்சல் சொன்னது: முடிவில்லாத சக்தி உடைய பரம ஈசனே, எல்லாவற்றிலும் உள்ள ஆத்மாவே, தூய அறிவே, உலகின் தோற்றம், நிலை, அழிவுக்கு காரணமான அமைதியான பிரம்மமே, உமக்கு வணக்கம்.

காலோ தைவம் கர்ம ஜீவஃ ஸ்வபாவோ த்ரவ்யம் க்ஷேத்ரம் ப்ராண ஆத்மா விகாரஃ । தத்ஸங்காதோ பீஜரோஹப்ரவாஹஃ த்வந்மாயைஷா தந்நிஷேதம் ப்ரபத்யே

காலம், விதி, செயல், உயிர், இயல்பு, பொருள், நிலம், உயிர்சுவாசம், ஆத்மா, மாற்றங்கள் — இவை எல்லாம் விதை வளர்ச்சி போல ஒன்றாகச் சேர்ந்து, உமது மாயைதான். அதன் மறுப்பில் நான் அடைக்கலம் புகுகிறேன்.

நாநாபாவைர்லீலயைவோபபந்நைஃ தேவாந் ஸாதூந் லோகஸேதூந்பிபர்ஷி । ஹம்ஸ்யுந்மார்காந் ஹிம்ஸயா வர்தமாநாந் ஜந்மைதத்தே பாரஹாராய பூமேஃ

நீ பல வடிவங்களில் விளையாடி, தேவர்கள், நல்லோர், உலகங்களுக்கு பாலமாக இருப்பவர்களை காப்பாற்றுகிறாய்; வழி தவறி தீங்கு செய்பவர்களை அழிக்கிறாய்; பூமியின் பாரத்தை நீக்க உன் அவதாரம் நிகழ்கிறது.

தப்தோऽஹம் தே தேஜஸா துஃஸஹேந ஶாந்தோக்ரேணாத்யுல்பணேந ஜ்வரேண । தாவத்தாபோ தேஹிநாம் தேऽங்‌க்ரிமூலம் நோ ஸேவேரந் யாவதாஶாநுபத்தாஃ

உன் தாங்க முடியாத, கொடிய, மிகுந்த காய்ச்சலால் நான் எரிகிறேன்; மக்கள் ஆசையில் கட்டுப்பட்டிருக்கும் வரை, உன் திருவடிக்கீழ் வணங்க மாட்டார்கள்; அதனால் அவர்களுக்கு துன்பம் நீடிக்கிறது.

ஶ்ரீபகவாநுவாச - ( அநுஷ்டுப் ) த்ரிஶிரஸ்தே ப்ரஸந்நோऽஸ்மி வ்யேது தே மஜ்ஜ்வராத்‌பயம் । யோ நௌ ஸ்மரதி ஸம்வாதம் தஸ்ய த்வந்ந பவேத்‌பயம்

பகவான் சொன்னார்: மூன்று தலை கொண்டவனே, நான் உன்னால் மகிழ்ச்சி அடைந்தேன்; உனது காய்ச்சலால் உனக்கு இருந்த பயம் நீங்கட்டும். எவர் நம்முடைய உரையாடலை நினைவுகூர்வார்களோ, அவர்களுக்கு உன்னால் பயம் இருக்காது.

இத்யுக்தோऽச்யுதமாநம்ய கதோ மாஹேஶ்வரோ ஜ்வரஃ । பாணஸ்து ரதமாரூடஃ ப்ராகாத்யோத்ஸ்யஞ்ஜநார்தநம்

இவ்வாறு பகவான் சொன்னதும், சிவனுடைய காய்ச்சல் அசையுதனை வணங்கி விலகினான்; பாணன் தேரில் ஏறி ஜனார்த்தனருடன் போரிட முனைந்தான்.

ததோ பாஹுஸஹஸ்ரேண நாநாயுததரோऽஸுரஃ । முமோச பரமக்ருத்தோ பாணாம்ஶ்சக்ராயுதே ந்ரு'ப

அப்போது, அரசே, ஆயிரம் கரங்களும் பல்வேறு ஆயுதங்களும் கொண்ட அசுரன், சக்கராயுதம் ஏந்தியவரை நோக்கி மிகுந்த கோபத்துடன் அம்புகளை வீசினான்.

தஸ்யாஸ்யதோऽஸ்த்ராண்யஸக்ரு'த் சக்ரேண க்ஷுரநேமிநா । சிச்சேத பகவாந்பாஹூந் ஶாகா இவ வநஸ்பதேஃ

அவன் வாயிலிருந்து வந்த ஆயுதங்களை, பகவான் மீண்டும் மீண்டும் கூரிய சக்கரத்தால் துண்டித்தார்; பாணனின் கரங்களை மரத்தின் கிளைகளைப் போல வெட்டினார்.

பாஹுஷு சித்யமாநேஷு பாணஸ்ய பகவாந் பவஃ । பக்தாநகம்ப்யுபவ்ரஜ்ய சக்ராயுதமபாஷத

பாணனின் கரங்கள் வெட்டப்பட்டபோது, பக்தர்களுக்கு கருணை காட்டும் பகவான் பவா, சக்கராயுதம் ஏந்தியவரிடம் வந்து பேசினார்.

ஶ்ரீருத்ர உவாச - த்வம் ஹி ப்ரஹ்ம பரம் ஜ்யோதிஃ கூடம் ப்ரஹ்மணி வாங்‌மயே । யம் பஶ்யந்த்யமலாத்மாந ஆகாஶமிவ கேவலம்

ஸ்ரீ ருத்ரர் சொன்னார்: நீயே பரம்பொருள், உயர்ந்த ஒளி, சொற்களில் மறைந்திருக்கும் பிரம்மம்; தூய உள்ளம் கொண்டோர், வானத்தைப் போல உன்னை மட்டும் காண்கிறார்கள்.

( மிஶ்ர ) நாபிர்நபோऽக்நிர்முகமம்பு ரேதோ த்யௌஃ ஶீர்ஷமாஶாஃ ஶ்ருதிரங்‌க்ரிருர்வீ । சந்த்ரோ மநோ யஸ்ய த்ரு'கர்க ஆத்மா அஹம் ஸமுத்ரோ ஜடரம் புஜேந்த்ரஃ

உன் நாபி ஆகாயம், வாயில் அக்கினி, நீர் உன் விந்து, வானம் உன் தலை, திசைகள் உன் செவி, பூமி உன் பாதம்; சந்திரன் உன் மனம், சூரியன் உன் கண், ஆத்மா உன் உயிர்; நான் கடல், அது உன் வயிறு, பாம்பரசன் உன் கை.

ரோமாணி யஸ்யௌஷதயோऽம்புவாஹாஃ கேஶா விரிஞ்சோ திஷணா விஸர்கஃ । ப்ரஜாபதிர்ஹ்ரு'தயம் யஸ்ய தர்மஃ ஸ வை பவாந் புருஷோ லோககல்பஃ

உன் ரோமங்கள் மூலிகைகள், மேகங்கள் நீர், பிரமா உன் முடி, புத்தி உன் படைப்பு சக்தி, ப்ரஜாபதி உன் இதயம், தர்மம் உன் சுவை; நீயே உலகங்களுக்குத் தகுதியான புருஷன்.

தவாவதாரோऽயமகுண்டதாமந் தர்மஸ்ய குப்த்யை ஜகதோ ஹிதாய । வயம் ச ஸர்வே பவதாநுபாவிதா விபாவயாமோ புவநாநி ஸப்த

ஓ தடுக்க முடியாத ஆண்டவரே, உமது இந்த அவதாரம் தர்மத்தை காக்கவும் உலகத்தின் நன்மைக்காகவும் வந்தது. நாங்கள் அனைவரும் உம்மால் ஊக்கமடைந்து, இந்த ஏழு உலகங்களையும் உணர்கிறோம்.

த்வமேக ஆத்யஃ புருஷோऽத்விதீயஃ துர்யஃ ஸ்வத்ரு'க் ஹேதுரஹேதுரீஶஃ । ப்ரதீயஸேऽதாபி யதாவிகாரம் ஸ்வமாயயா ஸர்வகுணப்ரஸித்த்யை

நீ ஒருவனே ஆதியிலும், தனித்தும், நான்காவது நிலையில் நிற்பவனும், நீயே உன்னை அறிந்தவனும், காரணமும் காரணமில்லாதவனும், ஆண்டவரும் ஆவாய். நீ உன் சக்தியால் எல்லா குணங்களையும் வெளிப்படுத்துவதற்காக, மாற்றமின்றி தோன்றுகிறாய்.

யதைவ ஸூர்யஃ பிஹிதஶ்சாயயா ஸ்வயா சாயாம் ச ரூபாணி ச ஸஞ்சகாஸ்தி । ஏவம் குணேநாபிஹிதோ குணாம்ஸ்த்வம் ஆத்மப்ரதீபோ குணிநஶ்ச பூமந்

எப்படி சூரியன் தன் நிழலால் மறைக்கப்பட்டு, அந்த நிழலும் உருவங்களையும் காட்டுகிறதோ, அதுபோல் நீயும் உன் குணத்தால் மறைக்கப்பட்டு, எல்லா குணங்களையும், குணமுள்ளவர்களையும், ஆன்மாவின் ஒளியாக வெளிப்படுத்துகிறாய்.

( அநுஷ்டுப் ) யந்மாயாமோஹிததியஃ புத்ரதாரக்ரு'ஹாதிஷு । உந்மஜ்ஜந்தி நிமஜ்ஜந்தி ப்ரஸக்தா வ்ரு'ஜிநார்ணவே

உன் மாயையால் மனம் மயங்கியவர்கள், பிள்ளை, துணை, வீடு முதலானவற்றில் பற்றுடன், துன்பத்தின் கடலில் மூழ்கி, மீண்டும் மீண்டும் எழுந்து விழுகிறார்கள்.