ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

நாரதாத் ததுபாகர்ண்ய வார்தாம் பத்தஸ்ய கர்ம ச । ப்ரயயுஃ ஶோணிதபுரம் வ்ரு'ஷ்ணயஃ க்ரு'ஷ்ணதைவதாஃ

நாரதர் அனிருத்தன் சிறையில் இருப்பதையும் நடந்தவற்றையும் கூறியதும், கிருஷ்ணரை தெய்வமாகக் கொண்ட வ்ருஷ்ணிகள் அனைவரும் ஷோணிதபுரிக்கு புறப்பட்டார்கள்.

ப்ரத்யும்நோ யுயுதாநஶ்ச கதஃ ஸாம்போऽத ஸாரணஃ । நந்தோபநந்தபத்ராத்யா ராமக்ரு'ஷ்ணாநுவர்திநஃ

பிரத்யும்னன், யுயுதானன், கதன், சாம்பன், சாரணன், நந்தன், உபநந்தன், பத்ரன் மற்றும் பிறர், ராமரும் கிருஷ்ணரும் வழிகாட்டும் பின்தொடர்பவர்களாகச் சென்றார்கள்.

அக்ஷௌஹிணீபிர்த்வாதஶபிஃ ஸமேதாஃ ஸர்வதோ திஶம் । ருருதுர்பாணநகரம் ஸமந்தாத் ஸாத்வதர்ஷபாஃ

பன்னிரண்டு பெரிய படைகளுடன் சேர்ந்த சாத்த்வதர்களில் சிறந்தவர்கள், பாணனுடைய நகரத்தை எல்லா திசைகளிலும் முற்றுகையிட்டார்கள்.

பஜ்யமாநபுரோத்யாந ப்ராகாராட்டாலகோபுரம் । ப்ரேக்ஷமாணோ ருஷாவிஷ்டஃ துல்யஸைந்யோऽபிநிர்யயௌ

தன் பூங்காக்கள், மதில்கள், கோபுரங்கள் எல்லாம் நாசமாகும் காட்சியைப் பார்த்த பாணன், கோபத்தில் ஆவலுடன், சம அளவு படையுடன் போருக்கு வெளியே வந்தான்.

பாணார்தே பகவாந் ருத்ரஃ ஸஸுதஃ ப்ரமதைர்வ்ரு'தஃ । ஆருஹ்ய நந்திவ்ரு'ஷபம் யுயுதே ராமக்ரு'ஷ்ணயோஃ

பாணனுக்காக, பரமபிரான் ருத்ரன் தன் மகனும் பிரமதர்களும் உடன், நந்தி எனும் காளையில் ஏறி, ராமனும் கிருஷ்ணனும் எதிராகப் போரிட்டார்.

ஆஸீத் ஸுதுமுலம் யுத்தம் அத்‌புதம் ரோமஹர்ஷணம் । க்ரு'ஷ்ணஶங்கரயோ ராஜந் ப்ரத்யும்நகுஹயோரபி

அப்போழுது, ராஜா, கிருஷ்ணனும் சங்கரனும், பிரத்யும்னனும் குகனும் இடையே அதிசயமான, உடம்பு புளிக்க வைக்கும் பெரும் சத்தமுள்ள போர் ஏற்பட்டது.

கும்பாண்டகூபகர்ணாப்யாம் பலேந ஸஹ ஸம்யுகஃ । ஸாம்பஸ்ய பாணபுத்ரேண பாணேந ஸஹ ஸாத்யகேஃ

கும்பாண்டனும் கூபகர்ணனும் பலராமனுடன் யுத்தம் செய்தனர்; சாம்பன் பாணனுடைய மகனுடன், சாத்த்யகி பாணனுடன் நேரடியாகப் போரிட்டான்.

ப்ரஹ்மாதயஃ ஸுராதீஶா முநயஃ ஸித்தசாரணாஃ । கந்தர்வாப்ஸரஸோ யக்ஷா விமாநைர்த்ரஷ்டுமாகமந்

பிரம்மா மற்றும் மற்ற தேவர்களின் தலைவர்கள், முனிவர்கள், சித்தர்கள், சாரணர்கள், கந்தர்வர்கள், அப்சரைகள், யக்ஷர்கள் ஆகியோர், வானத்தில் பறக்கும் விமானங்களில் வந்து அந்தப் போரைக் காண வந்தார்கள்.

ஶங்கராநுசராந் ஶௌரிஃ பூதப்ரமதகுஹ்யகாந் । டாகிநீர்யாதுதாநாம்ஶ்ச வேதாலாந் ஸவிநாயகாந்

கிருஷ்ணன், சங்கரனுடைய சேவகர்களான பூதங்கள், பிரமதர்கள், குஹ்யர்கள், டாகினிகள், ராட்சதர்கள் மற்றும் விநாயகர்களை விரட்டினான்.

ப்ரேதமாத்ரு'பிஶாசாம்ஶ்ச குஷ்மாண்டாந் ப்ரஹ்மராக்ஷஸாந் । த்ராவயாமாஸ தீக்ஷ்ணாக்ரைஃ ஶரைஃ ஶார்ங்கதநுஶ்ச்யுதைஃ

அதேபோல், ப்ரேதர்கள், மாதர்கள், பிசாசுகள், குஷ்மாண்டர்கள், பிரம்மராட்சதர்கள் ஆகியோர்களையும், கூர்மையான அம்புகளால், தன் சார்ங்கம் வில்லிலிருந்து செலுத்தி விரட்டினான்.

ப்ரு'தக்விதாநி ப்ராயுங்க்த பிணாக்யஸ்த்ராணி ஶாங்‌ர்கிணே । ப்ரத்யஸ்த்ரைஃ ஶமயாமாஸ ஶார்ங்கபாணிரவிஸ்மிதஃ

பிணாகம் ஏந்தியவர் பலவகை ஆயுதங்களை சார்ங்கம் ஏந்திய கிருஷ்ணன் மீது செலுத்தினார்; ஆனால் கிருஷ்ணன் அச்சமின்றி அவற்றை எதிராயுதங்களால் தடுத்தான்.

ப்ரஹ்மாஸ்த்ரஸ்ய ச ப்ரஹ்மாஸ்த்ரம் வாயவ்யஸ்ய ச பார்வதம் । ஆக்நேயஸ்ய ச பார்ஜந்யம் நைஜம் பாஶுபதஸ்ய ச

பிரம்மாஸ்திரத்திற்கு பிரம்மாஸ்திரத்தால், வாயவ்யத்திற்கு பார்வதாஸ்திரத்தால், அக்னியாயுதத்திற்கு பார்ஜன்யாயுதத்தால், பாசுபதத்திற்கு தன் பாசுபதத்தால் எதிர்த்து போரிட்டான்.

மோஹயித்வா து கிரிஶம் ஜ்ரு'ம்பணாஸ்த்ரேண ஜ்ரு'ம்பிதம் । பாணஸ்ய ப்ரு'தநாம் ஶௌரிஃ ஜகாநாஸிகதேஷுபிஃ

பின்னர், கிருஷ்ணன், ஜிரும்பணாயுதத்தால் சங்கரனை மயக்கி, பாணனுடைய படையை வாள், கேடு, அம்பு கொண்டு அழித்தான்.

ஸ்கந்தஃ ப்ரத்யும்நபாணௌகைஃ அர்த்யமாநஃ ஸமந்ததஃ । அஸ்ரு'க் விமுஞ்சந் காத்ரேப்யஃ ஶிகிநாபக்ரமத் ரணாத்

பிரத்யும்னனின் அம்புகளால் எல்லா பக்கமும் தாக்கப்பட்ட ஸ்கந்தன், உடலில் இரத்தம் சிந்தி, மயில்கொடி ஏந்தியவன் போல் போர்க்களத்திலிருந்து விலகினான்.

கும்பாண்டஃ கூபகர்ணஶ்ச பேததுர்முஷலார்திதௌ । துத்ருவுஸ்ததநீகநி ஹதநாதாநி ஸர்வதஃ

கும்பாண்டனும் கூபகர்ணனும் பலராமனின் உழுவாரால் தாக்கப்பட்டு விழுந்தனர்; அவர்களுடைய படைகள் தலைவரில்லாமல் எல்லா பக்கமும் ஓடின.

விஶீர்யமாணம் ஸ்வபலம் த்ரு'ஷ்ட்வா பாணோऽத்யமர்ஷணஃ । க்ரு'ஷ்ணம் அப்யத்ரவத் ஸம்க்யே ரதீ ஹித்வைவ ஸாத்யகிம்

தன் படைகள் சிதறிப்போகும் நிலையைப் பார்த்த பாணன், மிகுந்த கோபத்தில், சாத்த்யகியை விட்டுவிட்டு, போர்க்களத்தில் நேராக கிருஷ்ணனை நோக்கி பாய்ந்தான்.

தநூம்ஷ்யாக்ரு'ஷ்ய யுகபத் பாணஃ பஞ்சஶதாநி வை । ஏகைகஸ்மிந் ஶரௌ த்வௌ த்வௌ ஸந்ததே ரணதுர்மதஃ

பாணன், போரில் வெறியுடன், ஒரே நேரத்தில் ஐந்நூறு வில்ல்களை இழுத்து, ஒவ்வொரு அம்பிலும் இரண்டிரண்டு அம்புகளை ஏற்றி விட்டான்.

தாநி சிச்சேத பகவாந் தநூம்ஸி யுகபத்தரிஃ । ஸாரதிம் ரதமஶ்வாம்ஶ்ச ஹத்வா ஶங்கமபூரயத்

அப்பொழுது ஹரி பகவான், அந்த வில்லுகளை ஒரே நேரத்தில் துண்டித்தார்; தேரோட்டியையும், தேரையும், குதிரைகளையும் அழித்தார். பின்னர் தன் சங்கு ஊதினார்.

தந்மாதா கோடரா நாம நக்நா மக்தஶிரோருஹா । புரோऽவதஸ்தே க்ரு'ஷ்ணஸ்ய புத்ரப்ராணரிரக்ஷயா

அவரது தாய், கோடரா என்ற பெயருடையவர், உடை இல்லாமல், முடி சிதறிய நிலையில், தன் மகனின் உயிரைக் காக்க கிருஷ்ணரின் முன்னால் நின்றார்.

ததஸ்திர்யங்‌முகோ நக்நாம் அநிரீக்ஷந் கதாக்ரஜஃ । பாணஶ்ச தாவத் விரதஃ சிந்நதந்வாவிஶத் புரம்

பின்னர், கதாயுதம் ஏந்தியவர், முகத்தை விலக்கி, அந்த உடை இல்லாதவளைப் பார்க்காமல் இருந்தார். பாணன் தேரும் வில்லும் இழந்து, நகருக்குள் சென்றான்.

வித்ராவிதே பூதகணே ஜ்வரஸ்து த்ரீஶிராஸ்த்ரிபாத் । அப்யதாவத தாஶார்ஹம் தஹந்நிவ திஶோ தஶ

அந்த உயிர்கள் எல்லாம் ஓடிச் சென்றபோது, மூன்று தலை, மூன்று கால் கொண்ட காய்ச்சல் உருவம், தாஷாரக குலத்தவரை நோக்கி, பத்து திசைகளையும் எரியச் செய்வதுபோல் விரைந்தது.

அத நாராயணஃ தேவஃ தம் த்ரு'ஷ்ட்வா வ்யஸ்ரு'ஜஜ்ஜ்வரம் । மாஹேஶ்வரோ வைஷ்ணவஶ்ச யுயுதாதே ஜ்வராவுபௌ

அப்பொழுது நாராயணர், அவனைப் பார்த்து, தன் காய்ச்சல் உருவத்தையும் அனுப்பினார். சிவனுடைய காய்ச்சலும், விஷ்ணுவின் காய்ச்சலும் ஒருவருக்கொருவர் போரிட்டன.

மாஹேஶ்வரஃ ஸமாக்ரந்தந் வைஷ்ணவேந பலார்திதஃ । அலப்த்வாபயமந்யத்ர பீதோ மாஹேஶ்வரோ ஜ்வரஃ । ஶரணார்தீ ஹ்ரு'ஷீகேஶம் துஷ்டாவ ப்ரயதாஞ்ஜலிஃ

விஷ்ணுவின் காய்ச்சல் சக்தியால் வெல்லப்பட்ட சிவனுடைய காய்ச்சல், பயந்து கூவினான்; எங்கு போனாலும் பாதுகாப்பு கிடைக்காமல், அஞ்சியவனாய், ஹ்ருஷீகேசரிடம் அடைக்கலம் புகுந்து, கைகூப்பி புகழ்ந்தான்.

ஜ்வர உவாச - ( மிஶ்ர ) நமாமி த்வாநந்தஶக்திம் பரேஶம் ஸர்வாத்மாநம் கேவலம் ஜ்ஞப்திமாத்ரம் । விஶ்வோத்பத்திஸ்தாநஸம்ரோதஹேதும் யத்தத் ப்ரஹ்ம ப்ரஹ்மலிங்கம் ப்ரஶாந்தம்

காய்ச்சல் சொன்னது: முடிவில்லாத சக்தி உடைய பரம ஈசனே, எல்லாவற்றிலும் உள்ள ஆத்மாவே, தூய அறிவே, உலகின் தோற்றம், நிலை, அழிவுக்கு காரணமான அமைதியான பிரம்மமே, உமக்கு வணக்கம்.

காலோ தைவம் கர்ம ஜீவஃ ஸ்வபாவோ த்ரவ்யம் க்ஷேத்ரம் ப்ராண ஆத்மா விகாரஃ । தத்ஸங்காதோ பீஜரோஹப்ரவாஹஃ த்வந்மாயைஷா தந்நிஷேதம் ப்ரபத்யே

காலம், விதி, செயல், உயிர், இயல்பு, பொருள், நிலம், உயிர்சுவாசம், ஆத்மா, மாற்றங்கள் — இவை எல்லாம் விதை வளர்ச்சி போல ஒன்றாகச் சேர்ந்து, உமது மாயைதான். அதன் மறுப்பில் நான் அடைக்கலம் புகுகிறேன்.

நாநாபாவைர்லீலயைவோபபந்நைஃ தேவாந் ஸாதூந் லோகஸேதூந்பிபர்ஷி । ஹம்ஸ்யுந்மார்காந் ஹிம்ஸயா வர்தமாநாந் ஜந்மைதத்தே பாரஹாராய பூமேஃ

நீ பல வடிவங்களில் விளையாடி, தேவர்கள், நல்லோர், உலகங்களுக்கு பாலமாக இருப்பவர்களை காப்பாற்றுகிறாய்; வழி தவறி தீங்கு செய்பவர்களை அழிக்கிறாய்; பூமியின் பாரத்தை நீக்க உன் அவதாரம் நிகழ்கிறது.

தப்தோऽஹம் தே தேஜஸா துஃஸஹேந ஶாந்தோக்ரேணாத்யுல்பணேந ஜ்வரேண । தாவத்தாபோ தேஹிநாம் தேऽங்‌க்ரிமூலம் நோ ஸேவேரந் யாவதாஶாநுபத்தாஃ

உன் தாங்க முடியாத, கொடிய, மிகுந்த காய்ச்சலால் நான் எரிகிறேன்; மக்கள் ஆசையில் கட்டுப்பட்டிருக்கும் வரை, உன் திருவடிக்கீழ் வணங்க மாட்டார்கள்; அதனால் அவர்களுக்கு துன்பம் நீடிக்கிறது.

ஶ்ரீபகவாநுவாச - ( அநுஷ்டுப் ) த்ரிஶிரஸ்தே ப்ரஸந்நோऽஸ்மி வ்யேது தே மஜ்ஜ்வராத்‌பயம் । யோ நௌ ஸ்மரதி ஸம்வாதம் தஸ்ய த்வந்ந பவேத்‌பயம்

பகவான் சொன்னார்: மூன்று தலை கொண்டவனே, நான் உன்னால் மகிழ்ச்சி அடைந்தேன்; உனது காய்ச்சலால் உனக்கு இருந்த பயம் நீங்கட்டும். எவர் நம்முடைய உரையாடலை நினைவுகூர்வார்களோ, அவர்களுக்கு உன்னால் பயம் இருக்காது.

இத்யுக்தோऽச்யுதமாநம்ய கதோ மாஹேஶ்வரோ ஜ்வரஃ । பாணஸ்து ரதமாரூடஃ ப்ராகாத்யோத்ஸ்யஞ்ஜநார்தநம்

இவ்வாறு பகவான் சொன்னதும், சிவனுடைய காய்ச்சல் அசையுதனை வணங்கி விலகினான்; பாணன் தேரில் ஏறி ஜனார்த்தனருடன் போரிட முனைந்தான்.