ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

கம் த்வம் ம்ரு'கயஸே ஸுப்ரு கீத்ரு'ஶஸ்தே மநோரதஃ । ஹஸ்தக்ராஹம் ந தேऽத்யாபி ராஜபுத்ர்யுபலக்ஷயே

'அழகான கண்கள் கொண்டவளே, நீ யாரைத் தேடுகிறாய்? உன் மனதில் எப்படிப்பட்டவன் இருக்கிறான்? இளவரசியே, இன்னும் யாரும் உன் கையைப் பிடித்தது நான் காணவில்லை.'

த்ரு'ஷ்டஃ கஶ்சிந்நரஃ ஸ்வப்நே ஶ்யாமஃ கமலலோசநஃ । பீதவாஸா ப்ரு'ஹத் பாஹுஃ யோஷிதாம் ஹ்ரு'தயம்கமஃ

'நான் கனவில் ஒருவரை பார்த்தேன்; கருப்பு நிறம், தாமரை போன்ற கண்கள், மஞ்சள் vasthiram, பெரிய கரங்கள், பெண்களின் மனதை ஈர்க்கும் அழகன்.'

தமஹம் ம்ரு'கயே காந்தம் பாயயித்வாதரம் மது । க்வாபி யாதஃ ஸ்ப்ரு'ஹயதீம் க்ஷிப்த்வா மாம் வ்ரு'ஜிநார்ணவே

'அந்த காதலனைத் தான் நான் தேடுகிறேன்; அவன் எனக்கு தன் உதடுகளால் அமுதம் அருந்தச் செய்தான். ஆனால், என்னை விரும்பி, பின்னர் எங்கோ மறைந்து, என்னை துயரக் கடலில் வீசிவிட்டான்.'

சித்ரலேகோவாச - வ்யஸநம் தேऽபகர்ஷாமி த்ரிலோக்யாம் யதி பாவ்யதே । தம் ஆநேஷ்யே வரம் யஸ்தே மநோஹர்தா தமாதிஶ

சித்ரலேகா சொன்னாள்: 'மூன்று உலகங்களிலும் உனக்கு ஏற்பட்ட துயரத்தை நான் நீக்குவேன். உன் மனதை கவர்ந்தவரை யார் என்று சொல்; அவனை உனக்கு கொண்டு வருவேன்.'

இத்யுக்த்வா தேவகந்தர்வ ஸித்தசாரணபந்நகாந் । தைத்யவித்யாதராந் யக்ஷாந் மநுஜாம்ஶ்ச யதாலிகத்

இவ்வாறு கூறி, அவள் தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், சித்தர்கள், சாரணர்கள், பாம்புகள், அசுரர்கள், வித்யாதரர்கள், யக்ஷர்கள் மற்றும் மனிதர்கள் ஆகியோரின் உருவங்களை வரைய ஆரம்பித்தாள்.

மநுஜேஷு ச ஸா வ்ரு'ஷ்நீந் ஶூரம் ஆநகதுந்துபிம் । வ்யலிகத் ராமக்ரு'ஷ்ணௌ ச ப்ரத்யும்நம் வீக்ஷ்ய லஜ்ஜிதா

மனிதர்களில், அவள் வ்ருஷ்ணிகள், சூரன், ஆனகதுந்துபி ஆகியோரை வரைய, பிரத்யும்னனைப் பார்த்தவுடன், ராமன் மற்றும் கிருஷ்ணனை வரையும்போது அவளுக்கு வெட்கம் வந்தது.

அநிருத்தம் விலிகிதம் வீக்ஷ்யோஷாவாங்‌முகீ ஹ்ரியா । ஸோऽஸாவஸாவிதி ப்ராஹ ஸ்மயமாநா மஹீபதே

அனிருத்தனை வரையப்பட்டதைப் பார்த்தவுடன், அவள் வெட்கத்தால் முகத்தை கீழே தாழ்த்தினாள்; சிரித்தவாறு, அரசரிடம், 'அவர்தான், அவர்தான்' என்று சொன்னாள்.

சித்ரலேகா தமாஜ்ஞாய பௌத்ரம் க்ரு'ஷ்ணஸ்ய யோகிநீ । யயௌ விஹாயஸா ராஜந் த்வாரகாம் க்ரு'ஷ்ணபாலிதாம்

இதை உணர்ந்த சித்ரலேகை என்ற யோகினி, கிருஷ்ணரின் பேத்தி, அரசே, வானில் பறந்து கிருஷ்ணர் காப்பாற்றும் துவாரகையை நோக்கி சென்றாள்.

தத்ர ஸுப்தம் ஸுபர்யங்கே ப்ராத்யும்நிம் யோகமாஸ்திதா । க்ரு'ஹீத்வா ஶோணிதபுரம் ஸக்யை ப்ரியமதர்ஶயத்

அங்கு, யோக சக்தியால், அழகான படுக்கையில் தூங்கிக் கொண்டிருந்த பிரத்யும்னனின் மகன் அனிருத்தனை எடுத்துக் கொண்டு, அவள் தோழிக்கு காண்பிக்க சோணிதபுரத்துக்கு அழைத்துச் சென்றாள்.

ஸா ச தம் ஸுந்தரவரம் விலோக்ய முதிதாநநா । துஷ்ப்ரேக்ஷ்யே ஸ்வக்ரு'ஹே பும்பீ ரேமே ப்ராத்யும்நிநா ஸமம்

அந்த அழகான வீரனைப் பார்த்து, மகிழ்ச்சியுடன் முகம் மலர்ந்தவள், பிறர் எளிதில் நுழைய முடியாத தன் வீட்டில் அனிருத்தனுடன் மகிழ்ந்தாள்.

பரார்த்யவாஸஃஸ்ரக்கந்த தூபதீபாஸநாதிபிஃ । பாநபோஜந பக்ஷ்யைஶ்ச வாக்யைஃ ஶுஶ்ரூஷணார்சிதஃ

அவனுக்கு உயர்ந்த vasthiram, மாலைகள், மணங்கள், தூபம், விளக்கு, இருக்கை, பானம், உணவு, இனிப்புகள் மற்றும் இனிய சொற்களால் மரியாதை செய்யப்பட்டது.

கூடஃ கந்யாபுரே ஶஶ்வத் ப்ரவ்ரு'த்தஸ்நேஹயா தயா । நாஹர்கணாந் ஸ புபுதே ஊஷயாபஹ்ரு'தேந்த்ரியஃ

கன்னிகையின் அரண்மனையில் மறைந்து, அவளது அதிகரிக்கும் பாசத்தால் எப்போதும் சூழப்பட்டு, ஊஷா அவனது மனதை ஈர்த்ததால் அனிருத்தன் நாட்கள் போவதை கவனிக்கவே இல்லை.

தாம் ததா யதுவீரேண புஜ்யமாநாம் ஹதவ்ரதாம் । ஹேதுபிர்லக்ஷயாஞ்சக்ருஃ ஆப்ரீதாம் துரவச்சதைஃ

யாது வம்ச வீரனுடன் இப்படி இருந்ததால், தன் விரதங்களை மீறியவளாக, அவளை காவல் காத்தவர்கள் சின்ன சின்ன அறிகுறிகளால் மகிழ்ச்சியுடன் கவனித்தார்கள்.

படா ஆவேதயாஞ்சக்ரூ ராஜம்ஸ்தே துஹிதுர்வயம் । விசேஷ்டிதம் லக்ஷயாம கந்யாயாஃ குலதூஷணம்

காவலர்கள் அரசரிடம், 'உங்கள் மகளின் நடத்தை சந்தேகமாக உள்ளது; இது குடும்பத்திற்கு அவமானம்' என்று தெரிவித்தார்கள்.

அநபாயிபிரஸ்மாபிஃ குப்தாயாஶ்ச க்ரு'ஹே ப்ரபோ । கந்யாயா தூஷணம் பும்பிஃ துஷ்ப்ரேக்ஷ்யாயா ந வித்மஹே

'நாங்கள் எப்போதும் பாதுகாப்பாக இருந்தும், அவள் வீட்டில் இருந்தும், எப்படித் தடுக்க முடியாத அந்த கன்னிகை ஒரு ஆணால் கெடுபட்டாள் என்பதை நாங்கள் அறியவில்லை, அரசே' என்று கூறினார்கள்.

ததஃ ப்ரவ்யதிதோ பாணோ துஹிதுஃ ஶ்ருததூஷணஃ । த்வரிதஃ கந்யகாகாரம் ப்ராப்தோऽத்ராக்ஷீத் யதூத்வஹம்

பின்னர், தன் மகளின் அவமானத்தை கேட்ட பாணன் மனம் கலங்கியவாறு, விரைவாக கன்னிகை அரண்மனைக்குள் சென்று, அங்கு யாது குல இளவரசனைப் பார்த்தான்.

( மிஶ்ர ) காமாத்மஜம் தம் புவநைகஸுந்தரம் ஶ்யாமம் பிஶங்காம்பரமம்புஜேக்ஷணம் । ப்ரு'ஹத்‌புஜம் குண்டலகுந்தலத்விஷா ஸ்மிதாவலோகேந ச மண்டிதாநநம்

அவனைக் கண்டான்; அவன் காமதேவனின் மகன் போல, உலகில் யாரும் சமம் இல்லாத அழகன், கருஞ்சாயல், மஞ்சள் vasthiram, தாமரை போன்ற கண்கள், அகன்ற தோள்கள், குண்டலமும் சுருளும் கூந்தலும், சிரித்துப் பார்வையால் முகம் ஒளிர்ந்தவனாக இருந்தான்.

தீவ்யந்தமக்ஷைஃ ப்ரியயாபிந்ரு'ம்ணயா ததங்கஸங்கஸ்தநகுங்குமஸ்ரஜம் । பாஹ்வோர்ததாநம் மதுமல்லிகாஶ்ரிதாம் தஸ்யாக்ர ஆஸீநமவேக்ஷ்ய விஸ்மிதஃ

அவன் தனது பிரியமானவளுடன், அவள் அவனை விரும்பி, தன் மார்பில் குங்குமம் பூசப்பட்ட மாலையுடன், அவன் கைகளில் மல்லிகை மாலையுடன், அவளருகில் அமர்ந்திருந்தான்; இதைக் கண்ட பாணன் ஆச்சரியப்பட்டான்.

ஸ தம் ப்ரவிஷ்டம் வ்ரு'தமாததாயிபிஃ படைரநீகைரவலோக்ய மாதவஃ । உத்யம்ய மௌர்வம் பரிகம் வ்யவஸ்திதோ யதாந்தகோ தண்டதரோ ஜிகாம்ஸயா

அங்கு, பகைமை கொண்ட காவலர்களாலும் படைகளாலும் சூழப்பட்டிருப்பதை மதவனைப் பார்த்த அனிருத்தன், தனது மௌர்வக் கோலை உயர்த்தி, யமன் தண்டம் ஏந்தும் போல், போருக்கு தயார் ஆனான்.

ஜிக்ரு'க்ஷயா தாந் பரிதஃ ப்ரஸர்பதஃ ஶுநோ யதா ஶூகரயூதபோऽஹநத் । தே ஹந்யமாநா பவநாத் விநிர்கதா நிர்பிந்நமூர்தோருபுஜாஃ ப்ரதுத்ருவுஃ

அவனை பிடிக்க விரும்பி, எல்லா பக்கத்திலும் விரைந்தவர்கள், அனிருத்தனால் அடிபட்டு, பன்றிக் கூட்டத் தலைவன் நாய்களை அடிப்பதைப் போல, பலர் காயமடைந்து, தலை, தொடை, கை உடைந்து அரண்மனையிலிருந்து ஓடினர்.

தம் நாகபாஶைர்பலிநந்தநோ பலீ க்நந்தம் ஸ்வஸைந்யம் குபிதோ பபந்த ஹ । ஊஷா ப்ரு'ஶம் ஶோகவிஷாதவிஹ்வலா பத்தம் நிஶம்யாஶ்ருகலாக்ஷ்யரௌதிஷீத்

பின்னர், பாணனின் வலிமைமிகும் மகன், பாம்பு பாசங்களால் அனிருத்தனை கட்டினான்; அவன் தனது படைகளை அழித்துக் கொண்டிருந்தான். ஊஷா மிகுந்த துக்கத்தால் வாடி, அவனை கட்டப்பட்டதைப் பார்த்து கண்ணீர் மல்க அழுதாள்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே உத்தரார்தே அநிருத்தபந்தோ நாம த்விஷஷ்டிதமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் இரண்டாம் பாதியில், 'அனிருத்தன் கட்டப்பட்டல்' என்ற அறுபத்து இரண்டாம் அதிகாரம் முடிகிறது.

ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ணபாணாஸுரஸம்க்ராமஃ; தத்ர மாஹேஶ்வரஜ்வரேண மாஹேஶ்வரேண ச க்ரு'தா பகவத் ஸ்துதிஃ - ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) அபஶ்யதாம் சாநிருத்தம் தத்‌பந்தூநாம் ச பாரத । சத்வாரோ வார்ஷிகா மாஸா வ்யதீயுரநுஶோசதாம்

பாரத வம்சத்தவரே, அனிருத்தனும் அவருடைய உறவினர்களும் காணாமல் போனதால், அவர்கள் எல்லோரும் நெஞ்சம் துயரத்தில் மூழ்கி, நான்கு மாதங்கள் துயரத்துடன் கழிந்தன.

நாரதாத் ததுபாகர்ண்ய வார்தாம் பத்தஸ்ய கர்ம ச । ப்ரயயுஃ ஶோணிதபுரம் வ்ரு'ஷ்ணயஃ க்ரு'ஷ்ணதைவதாஃ

நாரதர் அனிருத்தன் சிறையில் இருப்பதையும் நடந்தவற்றையும் கூறியதும், கிருஷ்ணரை தெய்வமாகக் கொண்ட வ்ருஷ்ணிகள் அனைவரும் ஷோணிதபுரிக்கு புறப்பட்டார்கள்.

ப்ரத்யும்நோ யுயுதாநஶ்ச கதஃ ஸாம்போऽத ஸாரணஃ । நந்தோபநந்தபத்ராத்யா ராமக்ரு'ஷ்ணாநுவர்திநஃ

பிரத்யும்னன், யுயுதானன், கதன், சாம்பன், சாரணன், நந்தன், உபநந்தன், பத்ரன் மற்றும் பிறர், ராமரும் கிருஷ்ணரும் வழிகாட்டும் பின்தொடர்பவர்களாகச் சென்றார்கள்.

அக்ஷௌஹிணீபிர்த்வாதஶபிஃ ஸமேதாஃ ஸர்வதோ திஶம் । ருருதுர்பாணநகரம் ஸமந்தாத் ஸாத்வதர்ஷபாஃ

பன்னிரண்டு பெரிய படைகளுடன் சேர்ந்த சாத்த்வதர்களில் சிறந்தவர்கள், பாணனுடைய நகரத்தை எல்லா திசைகளிலும் முற்றுகையிட்டார்கள்.

பஜ்யமாநபுரோத்யாந ப்ராகாராட்டாலகோபுரம் । ப்ரேக்ஷமாணோ ருஷாவிஷ்டஃ துல்யஸைந்யோऽபிநிர்யயௌ

தன் பூங்காக்கள், மதில்கள், கோபுரங்கள் எல்லாம் நாசமாகும் காட்சியைப் பார்த்த பாணன், கோபத்தில் ஆவலுடன், சம அளவு படையுடன் போருக்கு வெளியே வந்தான்.

பாணார்தே பகவாந் ருத்ரஃ ஸஸுதஃ ப்ரமதைர்வ்ரு'தஃ । ஆருஹ்ய நந்திவ்ரு'ஷபம் யுயுதே ராமக்ரு'ஷ்ணயோஃ

பாணனுக்காக, பரமபிரான் ருத்ரன் தன் மகனும் பிரமதர்களும் உடன், நந்தி எனும் காளையில் ஏறி, ராமனும் கிருஷ்ணனும் எதிராகப் போரிட்டார்.

ஆஸீத் ஸுதுமுலம் யுத்தம் அத்‌புதம் ரோமஹர்ஷணம் । க்ரு'ஷ்ணஶங்கரயோ ராஜந் ப்ரத்யும்நகுஹயோரபி

அப்போழுது, ராஜா, கிருஷ்ணனும் சங்கரனும், பிரத்யும்னனும் குகனும் இடையே அதிசயமான, உடம்பு புளிக்க வைக்கும் பெரும் சத்தமுள்ள போர் ஏற்பட்டது.