ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

இதி தத்‌வாக்யமாகர்ண்ய கோகர்ணோ விஸ்மயம் கதஃ । ஶதஶ்ராத்தைர்ந முக்திஶ்சேத் அஸாத்யம் மோசநம் தவ

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட கோகர்ணன் ஆச்சரியத்தில் மூழ்கினான்: நூறு ஸ்ராத்தம் செய்தாலும் விடுதலை கிடைக்கவில்லை என்றால், உன்னை விடுவிப்பது மிகவும் கடினம்.

இதாநீம் து நிஜம் ஸ்தாநம் ஆதிஷ்ட ப்ரேத நிர்பயஃ । த்வந்முக்திஸாதகம் கிம்சித் ஆசரிஷ்யே விசார்ய ச

இப்போது நீ பயமின்றி உன் இடத்தில் இரு. உன் விடுதலைக்கு ஏதாவது வழி யோசித்து செய்து காட்டுவேன்.

துந்துகாரீ நிஜஸ்தாநம் தேநாதிஷ்டஸ்ததோ கதஃ । கோகர்ணஶ்சிந்தயாமாஸ தாம் ராத்ரிம் ந ததத்யகாத்

அப்படி அவன் கூறியபடி துந்துகாரி தன் இடத்திற்கு சென்றான். கோகர்ணன் அந்த இரவு முழுவதும் யோசனையில் இருந்தான்; தூங்கவில்லை.

ப்ராதஸ்தம் ஆகதம் த்ரு'ஷ்ட்வா லோகாஃ ப்ரீத்யாஃ ஸமாகதாஃ । தத்ஸர்வம் கதிதம் தேந யத் ஜாதம் ச யதா நிஶி

அடுத்த காலை அவனை வந்ததைப் பார்த்து மக்கள் மகிழ்ச்சியுடன் கூடினார்கள். அந்த இரவில் நடந்ததை எல்லாம் அவன் அவர்களுக்கு சொன்னான்.

வித்வாம்ஸோ யோகநிஷ்டாஶ்ச ஜ்ஞாநிநோ ப்ரஹ்மவாதிநஃ । தந்முக்திம் நைவ தேऽபஶ்யந் பஶ்யந்தஃ ஶாஸ்த்ரஸம்சயாந்

பண்டிதர்கள், யோகத்தில் நிலைபெற்றோர், ஞானிகள், பரமாத்மாவை உரைக்கும் அறிஞர்கள் — அவர்கள் எல்லோரும் நூல்கள் பல வாசித்தும், அவனுக்கு விடுதலைக்கான வழியை காணவில்லை.

ததஃ ஸர்வைஃ ஸூர்யவாக்யம் தந்முக்தௌ ஸ்தாபிதம் பரம் । கோகர்ணஃ ஸ்தம்பநம் சக்ரே ஸூர்யவேகஸ்ய வை ததா

பின்னர் அனைவரும் சூரியனின் வார்த்தையை விடுதலிக்கான உயர்ந்த வழி என்று ஏற்றுக்கொண்டார்கள். அப்போது கோகர்ணன் சூரியனின் வேகத்தைத் தடுத்து நிறுத்தினான்.

துப்யம் நமோ ஜகத் ஸாக்ஷிந் ப்ரூஹி மே முக்திஹேதுகம் । தத் ஶ்ருத்வா தூரதஃ ஸூர்யஃ ஸ்புடமித்யப்யபாஷத

உலகிற்கு சாட்சி ஆனவரே, உமக்கு வணக்கம். விடுதலிக்கான காரணத்தை எனக்கு கூறும். இதைக் கேட்டு, தூரத்தில் இருந்த சூரியன் தெளிவாகப் பேசினான்.

ஶ்ரீமத்‌பாகவதாந் முக்திஃ ஸப்தாஹம் வாசநம் குரு । இதி ஸூர்யவசஃ ஸர்வைஃ தர்மரூபம் து விஶ்ருதம்

ஏழு நாட்கள் ஸ்ரீமத் பாகவதம் வாசித்து கேட்பது விடுதலிக்கான வழி. இப்படியே சூரியன் கூற, அனைவரும் இதுவே உண்மையான தர்மம் என்று ஏற்றனர்.

ஸர்வேऽப்ருவந் ப்ரயத்‍நேந கர்தவ்யம் ஸுகரம் த்விதம் । கோகர்ணோ நிஶ்சயம் க்ரு'த்வா வாசநார்தம் ப்ரவர்திதஃ

இதை முயற்சியுடன் செய்ய வேண்டும், இது எளிதாகும் என்று அனைவரும் சொன்னார்கள். கோகர்ணன் உறுதி செய்து, வாசிப்பைத் தொடங்கினான்.

தத்ர ஸம்ஶ்ரவணார்தாய தேஶக்ராமாஜ்ஜநா யயுஃ । பங்‌க்வந்த வ்ரு'த்தமந்தாஶ்ச தேऽபி பாபக்ஷயாய வை

அதை கேட்கும் ஆசையில் ஊர்கள், பகுதிகள் எல்லாம் மக்கள் வந்தார்கள்; ஊனமுள்ளோர், குருடர், முதியோர், மெதுவாக நடப்போர் — அவர்களும் பாவம் நீங்க வரினர்.

ஸமாஜஸ்து மஹாஞ்ஜாதோ தேவவிஸ்மயகாரகஃ । யதைவாஸநமாஸ்தாய கோகர்ணோऽகதயத்கதாம்

அங்கு பெரிய கூட்டம் உருவானது; அது தேவர்களுக்கும் வியப்பை உண்டாக்கியது. கோகர்ணன் ஆசனத்தில் அமர்ந்து கதையை ஆரம்பித்தான்.

ஸ ப்ரேதோऽபி ததாऽऽயாதஃ ஸ்தாநம் பஶ்யந் இதஸ்ததஃ । ஸப்தக்ரந்தியுதம் தத்ர அபஶ்யத் கீசகமுச்ரிதம்

அந்த நேரத்தில் அந்த பிரேதனும் வந்தான்; இடம் தேடி இங்கும் அங்கும் பார்த்தான். அங்கு ஏழு முடிச்சுகள் கொண்ட ஒரு மூங்கில் நிமிர்ந்து நிற்கும் 모습을 கண்டான்.

தந்மூலச்சித்ரமாவிஶ்ய ஶ்ரவணார்தம் ஸ்திதௌ ஹ்யஸௌ । வாதரூபீ ஸ்திதிம் கர்தும் அஶக்தோ வம்ஶமாவிஶத்

அது அடியில் உள்ள ஓரத்தில் புகுந்து, கேட்கும் ஆசையால் அங்கு நின்றான். காற்றாக இருப்பதற்கு முடியாமல், அந்த மூங்கிலுக்குள் சென்றான்.

வைஷ்ணவம் ப்ராஹ்மணம் முக்யம் ஶ்ரோதாரம் பரிகல்ப்ய ஸஃ । ப்ரதமஸ்கந்ததஃ ஸ்பஷ்டம் ஆக்யாநம் தேநுஜோऽகரத்

முக்கியமான வைஷ்ணவ பிராமணரை முதன்மை கேட்பவராகக் கருதி, தேனுவின் மகன் முதல் ஸ்கந்தத்திலிருந்து தெளிவாக கதையை ஆரம்பித்தான்.

திநாந்தே ரக்ஷிதா காதா ததா சித்ரம் பபூவ ஹ । வம்ஶைகக்ரந்திபேதோऽபூத் ஸஶப்தம் பஶ்யதாம் ஸதாம்

மாலை நேரத்தில் அந்த பாடலைப் பாடியபோது, அங்கு ஒரு அதிசயம் நடந்தது; பாம்பு போலியான கம்பியில் உள்ள முடிச்சு சத்தத்துடன் உடைந்தது, அதை நல்லவர்கள் பார்த்தார்கள்.

த்விதீயேऽஹ்நி ததா ஸாயம் த்விதீயக்ரந்திபேதநம் । த்ரு'தீயேऽஹ்நி ததா ஸாயம் த்ரு'தீயக்ரந்திபேதநம்

இரண்டாம் நாளில் மாலை நேரத்தில் இரண்டாவது முடிச்சும் உடைந்தது; மூன்றாம் நாளிலும் அதேபோல் மாலை நேரத்தில் மூன்றாவது முடிச்சும் உடைந்தது.

ஏவம் ஸப்ததிநைஶ்சைவ ஸப்தக்ரந்திவிபேதநம் । க்ரு'த்வா ஸ த்வாதஶஸ்கந்த ஶ்ரவணாத் ப்ரேததாம் ஜஹௌ

இவ்வாறு ஏழு நாட்களில் ஏழு முடிச்சுகளும் உடைந்தன; பன்னிரண்டு பகுதிகளையும் கேட்டவுடன் அவன் பிரேத நிலையில் இருந்து விடுபட்டான்.

திவ்யரூபதரோ ஜாதஃ துலஸீதாமமம்டிதஃ । பீதவாஸா கநஶ்யமோ முகுடீ குண்டலாந்விதஃ

அவன் தெய்வீக உருவம் எடுத்தான்; துளசி மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன், மஞ்சள் உடை அணிந்தவன், மேகத்தைப் போல கருப்பாக, கிரீடமும் குண்டலமும் அணிந்தவன் ஆனான்.

நநாம ப்ராதரம் ஸத்யோ கோகர்ணம் இதி சாப்ரவீத் । த்வயாஹம் மோசிதோ பந்தோ க்ரு'பயா ப்ரேதகஶ்மலாத்

உடனே அவன் தன் சகோதரன் கோகர்ணனை வணங்கி, "உன் கருணையால் நான் பந்தத்திலிருந்தும் பிரேத நிலை அசுத்தத்திலிருந்தும் விடுவிக்கப்பட்டேன்" என்று சொன்னான்.

தந்யா பாகவதீ வார்தா ப்ரேதபீடாவிநாஶிநீ । ஸப்தாஹோऽபி ததா தந்யஃ க்ரு'ஷ்ணலோகபலப்ரதஃ

பாகவதக் கதையே பாக்கியசாலி; அது பிரேத பீடையை நீக்குகிறது. ஏழு நாள் பாராயணம் கூட பாக்கியமானது; அது கிருஷ்ணனின் உலகை அடைவதற்கான பலனை அளிக்கிறது.

கம்பந்தே ஸர்வபாபாநி ஸப்தாஹஶ்ரவணே ஸ்திதே । அஸ்மாகம் ப்ரலயம் ஸத்யஃ கதா சேயம் கரிஷ்யதி

ஏழு நாள் பாராயணம் நடைபெறும்போது எல்லா பாவங்களும் நடுங்குகின்றன; இந்தக் கதை நம்மை உடனே விடுவிக்கும்.

ஆர்த்ரம் ஶுஷ்கம் லகு ஸ்தூலம் வாங்‌மநஃ கர்மபிஃ க்ரு'தம் । ஶ்ரவணம் விதஹேத்பாபம் பாவகம் ஸமிதோ யதா

ஈரமானதோ உலர்ந்ததோ, லேசானதோ கனமானதோ, வாயால், மனதால், செய்கையால் செய்த பாவம் எதுவாக இருந்தாலும், கேட்பது அதை எரியும் தீ போல அழிக்கிறது.

அஸ்மிந் வை பாரதே வர்ஷே ஸூரிபிஃ தேவஸம்ஸதி । அகதாஶ்ராவிணாம் பும்ஸாம் நிஷ்பலம் ஜந்ம கீர்திதம்

இந்த பாரத நாட்டிலும், ஞானிகளிடையிலும், தேவலோகத்திலும் இந்தக் கதையை கேட்காதவர்களின் பிறப்பு பயனற்றது என்று கூறப்படுகிறது.

கிம் மோஹதோ ரக்ஷிதேந ஸுபுஷ்டேந பலீயஸா । அத்ருவேண ஶரீரேண ஶுகஶாஸ்த்ரகதாம் விநா

சுகனின் போதனைகளை கேட்காமல், திடமில்லாத உடலை நன்றாக பாதுகாத்து, பலமாக வளர்த்து என்ன பயன்?

அஸ்திஸ்தம்பம் ஸ்நாயுபத்தம் மாம்ஸஶோணிதலேபிதம் । சர்மாவநத்தம் துர்கந்தம் பாத்ரம் மூத்ரபுரீஷயோஃ

எலும்பு தூணாக, நரம்பால் கட்டப்பட்டு, மாம்சம் இரத்தம் பூசப்பட்டு, தோலால் மூடப்பட்டு, துர்நாற்றம் வீசும், சிறுநீர் மலம் நிறைந்த பாத்திரம் தான் இந்த உடல்.

ஜராஶோகவிபாகார்தம் ரோகமந்திரமாதுரம் । தூஷ்பூரம் துர்தரம் துஷ்டம் ஸதோஷம் க்ஷணபம்குரம்

மூப்பு, துயரம், கர்ம விளைவால் பாதிக்கப்பட்டு, நோய்களின் இல்லமாக, தாங்க முடியாததாக, நிரப்ப முடியாததாக, குறைபாடுகளும், கெடுதல்களும் நிறைந்த, ஒரு கணத்தில் அழியும் இந்த உடல்.

க்ரு'மிவிட் பஸ்ம ஸம்ஜ்ஞாந்தம் ஶரீரம் இதி வர்ணிதம் । அஸ்திரேண ஸ்திரம் கர்ம குதோऽயம் ஸாதயேத் ந ஹி

இந்த உடல் இறுதியில் பூச்சி, கழிவு, சாம்பல் ஆகி விடும்; இப்படிப் பலவீனமான உடலால் செய்யும் செயலால் நிலையானது எதுவும் கிடைக்குமா?

யத்ப்ராதஃ ஸம்ஸ்க்ரு'தம் சாந்நம் ஸாயம் தச்ச விநஶ்யதி । ததீயரஸஸம்புஷ்டே காயே கா நாம நித்யதா

காலை சமைக்கப்பட்ட உணவு மாலை அழிகிறது; அப்படி அழியும் உணவால் வளர்ந்த உடலில் நிலைத்திருப்பது எது?

ஸப்தாஹஶ்ரவணாத் லோகே ப்ராப்யதே நிகடே ஹரிஃ । அதோ தோஷநிவ்ரு'த்த்யர்தம் ஏதத் ஏவ ஹி ஸாதநம்

ஏழு நாள் கேள்வியால் இந்த உலகில் ஹரியை அடையலாம்; எனவே குறைகளை நீக்க இதுவே சரியான வழி.