ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

நிஷ்கிஞ்சநா வயம் ஶஶ்வந்நிஷ்கிஞ்சநஜநப்ரியாஃ। தஸ்மாத்ப்ராயேண ந ஹ்யாட்யா மாம் பஜந்தி ஸுமத்யமே

நாம் எப்போதும் எதுவும் இல்லாதவர்களாகவே இருக்கின்றோம்; எதுவும் இல்லாதவர்களுக்கே நாம் பிரியமானவர்கள். அதனால், செல்வம் உள்ள பெண்கள் பெரும்பாலும் என்னை விரும்புவதில்லை, மெல்லிய இடுப்பையுடையவளே.

யயோராத்மஸமம் வித்தம் ஜந்மைஶ்வர்யாக்ரு'திர்பவஃ। தயோர்விவாஹோ மைத்ரீ ச நோத்தமாதமயோஃ க்வசித்

பொருள், பிறப்பு, செல்வாக்கு, அழகு, நிலை ஆகியவற்றில் சமமானவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் மணம் செய்து கொள்ளவும் நட்பாகவும் இருக்க முடியும்; உயர்ந்தவரும் தாழ்ந்தவரும் ஒருபோதும் ஒன்றாக முடியாது.

வைதர்ப்யேததவிஜ்ஞாய த்வயா தீர்கஸமீக்ஷயா। வ்ரு'தா வயம் குணைர்ஹீநா பிக்ஷுபிஃ ஶ்லாகிதா முதா

வைத்தர்ப நாட்டுப் பெண்ணே, இவற்றை நீயறியாமல், குணங்கள் இல்லாத என்னை, வீண் புகழும் சஞ்சரிக்கும் சந்நியாசிகள் சொன்ன வார்த்தைகளால் தேர்ந்தெடுத்தாய்.

அதாத்மநோऽநுரூபம் வை பஜஸ்வ க்ஷத்ரியர்ஷபம்। யேந த்வமாஶிஷஃ ஸத்யா இஹாமுத்ர ச லப்ஸ்யஸே

அதனால், உனக்கு ஒத்த வீரமான ஒரு க்ஷத்திரியனைத் தேர்ந்தெடு; அவனுடன் நீ இம்மையிலும் மறுமையிலும் உண்மையான நன்மைகளை அடைவாய்.

சைத்யஶால்வஜராஸந்த தந்தவக்த்ராதயோ ந்ரு'பாஃ। மம த்விஷந்தி வாமோரு ருக்மீ சாபி தவாக்ரஜஃ

சிசுபாலன், சால்வன், ஜராசந்தன், தந்தவக்த்ரன் போன்ற அரசர்களும், உன் அண்ணன் ருக்மியும், அழகிய தொடையையுடையவளே, என்னை விரோதிக்கின்றனர்.

தேஷாம் வீர்யமதாந்தாநாம் த்ரு'ப்தாநாம் ஸ்மயநுத்தயே। ஆநிதாஸி மயா பத்ரே தேஜோபஹரதா ஸதாம்

அந்த வலிமைமிகு அரசர்கள் தங்கள் பெருமையில் மயங்கி, அகந்தை கொண்டவர்களாக இருந்தபோது, நல்லவர்களுக்கு நன்மை செய்யும் பொருட்டு, அவர்களின் பெருமையைத் தாழ்த்த நான் உன்னை இங்கு கொண்டுவந்தேன், நல்லவளே.

உதாஸீநா வயம் நூநம் ந ஸ்த்ர்யபத்யார்தகாமுகாஃ। ஆத்மலப்த்யாஸ்மஹே பூர்ணா கேஹயோர்ஜ்யோதிரக்ரியாஃ

உண்மையில், நான் உலக விஷயங்களில் விருப்பமில்லாதவன்; மனைவி, பிள்ளை, இன்பம் எதையும் நாடுவதில்லை; எனக்குள் நிறைவாக இருக்கின்றேன்; என் இல்ல வாழ்க்கை வெளிச்சமில்லாத யாகம் போன்றது.

ஶ்ரீஶுக உவாச। ஏதாவதுக்த்வா பகவாநாத்மாநம் வல்லபாமிவ। மந்யமாநாமவிஶ்லேஷாத்தத்தர்பக்ந உபாரமத்

ஶுகர் சொன்னார்: இப்படிச் சொன்னபின், பகவான், அவள் தான் தனக்குப் பிரியமானவள் என்றும், பிரிக்க முடியாதவள் என்றும் எண்ணி, அவளது அகந்தையை நீக்கி, பேசுவதை நிறுத்தினார்.

இதி த்ரிலோகேஶபதேஸ்ததாத்மநஃ ப்ரியஸ்ய தேவ்யஶ்ருதபூர்வமப்ரியம்। ஆஶ்ருத்ய பீதா ஹ்ரு'தி ஜாதவேபதுஶ்சிந்தாம் துரந்தாம் ருததீ ஜகாம ஹ

மூவுலகுக்கும் ஆண்டவனாகிய அவர், இதுவரை காதலனிடமிருந்து கேட்காத கடுமையான வார்த்தைகளைப் பேசியதும், அவள் பயத்தில் நடுங்கி, உள்ளம் கலங்க, ஆழ்ந்த துயரத்தில் அழுதாள்.

பதா ஸுஜாதேந நகாருணஶ்ரியா புவம் லிகந்த்யஶ்ருபிரஞ்ஜநாஸிதைஃ। ஆஸிஞ்சதீ குங்குமரூஷிதௌ ஸ்தநௌ தஸ்தாவதோமுக்யதிதுஃகருத்தவாக்

அழகாக அமைந்த பாதம், சிவப்பாக மின்னும் நகங்களால் நிலத்தை வரைய, கண்ணீர் கருஞ்சுருக்கால் கலங்கி, குங்குமம் பூசப்பட்ட மார்புகள் நனைந்து, தலை குனிந்து, மிகுந்த துயரத்தில், குரல் அடங்காமல் நின்றாள்.

தஸ்யாஃ ஸுதுஃகபயஶோகவிநஷ்டபுத்தேர்। ஹஸ்தாச்ச்லதத்வலயதோ வ்யஜநம் பபாத। தேஹஶ்ச விக்லவதியஃ ஸஹஸைவ முஹ்யந்। ரம்பேவ வாயுவிஹதோ ப்ரவிகீர்ய கேஶாந்

அவளது மனம் தாங்க முடியாத துயரம், பயம், சோகம் ஆகியவற்றால் குழம்பி, கை சோர்ந்து வளையல் விழ, விசிறி கீழே விழ, உடலும், மனமும் கலங்கி, திடீரென மயங்கி விழுந்தாள்; காற்றால் அடிபட்ட வாழை மரம்போல், முடிகள் பரவிக் கிடந்தன.

தத்த்ரு'ஷ்ட்வா பகவாந்க்ரு'ஷ்ணஃ ப்ரியாயாஃ ப்ரேமபந்தநம்। ஹாஸ்யப்ரௌடிமஜாநந்த்யாஃ கருணஃ ஸோऽந்வகம்பத

இதைப் பார்த்த கிருஷ்ணர், தனது பிரியமானவளின் அன்பால் கட்டப்பட்டவர், அவளது ஆழ்ந்த பாசத்தை அறியாமல் இருந்தும், இரக்கம் கொண்டார்.

பர்யங்காதவருஹ்யாஶு தாமுத்தாப்ய சதுர்புஜஃ। கேஶாந்ஸமுஹ்ய தத்வக்த்ரம் ப்ராம்ரு'ஜத்பத்மபாணிநா

அவர் விரைவாக படுக்கையிலிருந்து இறங்கி, நான்கு கைகளுடன் அவளை எழுப்பி, அவளது முடிகளைச் சீராகச் செய்து, தாமரைக் கையால் முகத்தைத் துடைத்தார்.

ப்ரம்ரு'ஜ்யாஶ்ருகலே நேத்ரே ஸ்தநௌ சோபஹதௌ ஶுசா। ஆஶ்லிஷ்ய பாஹுநா ராஜநநந்யவிஷயாம் ஸதீம்

அவளது கண்களில் உள்ள கண்ணீரையும், துயரத்தில் நனைந்த மார்புகளையும் துடைத்து, அவளைத் தன் கையால் அணைத்தார்; அவள், ராஜா, அவரைத் தவிர வேறு யாரையும் நினைக்காதவள்.

ஸாந்த்வயாமாஸ ஸாந்த்வஜ்ஞஃ க்ரு'பயா க்ரு'பணாம் ப்ரபுஃ। ஹாஸ்யப்ரௌடிப்ரமச்சித்தாமததர்ஹாம் ஸதாம் கதிஃ

அறிந்தவரும், இரக்கம் கொண்டவரும் ஆன ஆண்டவன், துக்கத்தில் ஆழ்ந்தவளான அவளைக் கருணையுடன் ஆறுதல் கூறினார். பெருமையும், விளையாட்டும் காரணமாக அவளது மனம் குழம்பி இருந்தாலும், அவளுக்கு அந்த துயரம் உரியதல்ல. நல்லவர்களுக்கு அடைக்கலம் ஆன ஆண்டவன், அவளை மென்மையாக சமாதானப்படுத்தினார்.

ஶ்ரீபகவாநுவாச। மா மா வைதர்ப்யஸூயேதா ஜாநே த்வாம் மத்பராயணாம்। த்வத்வசஃ ஶ்ரோதுகாமேந க்ஷ்வேல்யாசரிதமங்கநே

பெருமையுள்ள பகவான் கூறினார்: 'வைதர்பி! கோபப்படாதே. நீ என்மீது முழுமையாக அன்பு கொண்டவள் என்பதை நான் அறிவேன். உன் வார்த்தைகளை கேட்கும் ஆசையால் தான், அழகியே, நான் விளையாட்டாக நடந்தேன்.'

முகம் ச ப்ரேமஸம்ரம்ப ஸ்புரிதாதரமீக்ஷிதும்। கடாக்ஷேபாருணாபாங்கம் ஸுந்தரப்ருகுடீதடம்

உன் முகத்தை, அன்பால் கலங்கிய உதடுகள் நடுங்கும் போது காண விரும்பினேன்; உன் கண்கள் பக்கவாட்டாக சிவந்து, அழகான புருவங்கள் சற்று கோபமாக வளைந்திருந்ததை பார்க்க ஆசைப்பட்டேன்.

அயம் ஹி பரமோ லாபோ க்ரு'ஹேஷு க்ரு'ஹமேதிநாம்। யந்நர்மைரீயதே யாமஃ ப்ரியயா பீரு பாமிநி

குடும்ப வாழ்க்கையில் உள்ளவர்களுக்கு, அன்புள்ளவளே, திடீரெனும் நேரத்தில் தங்கள் மனதுக்குப் பிடித்தவளுடன் இனிமையான பேச்சு நடத்துவது தான் மிக உயர்ந்த லாபம்.

ஶ்ரீஶுக உவாச। ஸைவம் பகவதா ராஜந்வைதர்பீ பரிஸாந்த்விதா। ஜ்ஞாத்வா தத்பரிஹாஸோக்திம் ப்ரியத்யாகபயம் ஜஹௌ

பகவான் இவ்வாறு ஆறுதல் கூறியபோது, அரசே, வைதர்பி ஆன ருக்மிணி, அவர் சொன்னது எல்லாம் விளையாட்டாக தான் என்பதை உணர்ந்து, தன் அன்புக்குரியவரை இழப்போமோ என்ற பயத்தை விட்டுவிட்டாள்.

பபாஷ ரு'ஷபம் பும்ஸாம் வீக்ஷந்தீ பகவந்முகம்। ஸவ்ரீடஹாஸருசிர ஸ்நிக்தாபாங்கேந பாரத

பாரதா, அவள் பகவானின் முகத்தை பார்த்தபடி, வெட்கம் கலந்த இனிய புன்னகையுடன், அன்பும் மென்மையும் நிறைந்த பார்வையால், ஆண்களில் சிறந்தவரிடம் பேசத் தொடங்கினாள்.

ஶ்ரீருக்மிண்யுவாச। நந்வேவமேததரவிந்தவிலோசநாஹ யத்வை பவாந்பகவதோऽஸத்ரு'ஶீ விபூம்நஃ। க்வ ஸ்வே மஹிம்ந்யபிரதோ பகவாம்ஸ்த்ர்யதீஶஃ க்வாஹம் குணப்ரக்ரு'திரஜ்ஞக்ரு'ஹீதபாதா

ருக்மிணி கூறினாள்: 'தாமரைக் கண்களே, நீ சொன்னது உண்மைதான். எல்லா செல்வங்களுக்கும் அதிபதியான உம்மை, சிறிய குணங்களும், அறியாமையும் கொண்ட என்னைப் போன்றவள் எப்படி பொருந்த முடியும்?'

ஸத்யம் பயாதிவ குணேப்ய உருக்ரமாந்தஃ। ஶேதே ஸமுத்ர உபலம்பநமாத்ர ஆத்மா। நித்யம் கதிந்த்ரியகணைஃ க்ரு'தவிக்ரஹஸ்த்வம்। த்வத்ஸேவகைர்ந்ரு'பபதம் விதுதம் தமோऽந்தம்

வலிமை மிகுந்தவரே, நீ எல்லா குணங்களிலும் இருப்பவராக இருந்தும், அவற்றால் பாதிக்கப்படாதவனாக இருக்கிறாய்; அது கடலில் அலைகள் மேலே இருந்தாலும், கடல் பாதிக்கப்படாதது போல். எப்போதும் அறிவாற்றல் கொண்டவராய், உன் பக்தர்களுக்காக உருவம் எடுத்து, அரசர்களின் மனதில் உள்ள அறியாமை என்ற இருளை நீக்குகிறாய்.

த்வத்பாதபத்மமகரந்தஜுஷாம் முநீநாம்। வர்த்மாஸ்புடம் ந்ரு'பஶுபிர்நநு துர்விபாவ்யம்। யஸ்மாதலௌகிகமிவேஹிதமீஶ்வரஸ்ய। பூமம்ஸ்தவேஹிதமதோ அநு யே பவந்தம்

உன் தாமரை பாதங்களை முனிவர்கள் அனுபவிப்பது உண்மையில் மனிதர்களும், மற்ற உயிர்களும் புரிந்து கொள்ள முடியாதது, ஆண்டவரே; ஏனெனில் உன் செயல்கள் உலக வழக்கத்திற்கு அப்பாற்பட்டவை; உன்னைப் பின்பற்றுபவர்களே உன் வழிகளை உணர முடியும்.

நிஷ்கிஞ்சநோ நநு பவாந்ந யதோऽஸ்தி கிஞ்சித்। யஸ்மை பலிம் பலிபுஜோऽபி ஹரந்த்யஜாத்யாஃ। ந த்வா விதந்த்யஸுத்ரு'போऽந்தகமாட்யதாந்தாஃ। ப்ரேஷ்டோ பவாந்பலிபுஜாமபி தேऽபி துப்யம்

உனக்கு வேறு எதுவும் சொத்து இல்லை, ஏனெனில் எல்லாமே உன்னில்தான் உள்ளது; பெரியவர்களும் உனக்கு காணிக்கை செலுத்துகிறார்கள். ஆனால், பேராசையும் செல்வத்தாலும் கண் மூடியவர்கள் உன்னை அறியமாட்டார்கள்; என்றாலும், பெரியவர்களும் உனக்கு அன்புடையவர்களே, நீயும் அவர்களுக்கு அன்புடையவனே.

த்வம் வை ஸமஸ்தபுருஷார்தமயஃ பலாத்மா। யத்வாஞ்சயா ஸுமதயோ விஸ்ரு'ஜந்தி க்ரு'த்ஸ்நம்। தேஷாம் விபோ ஸமுசிதோ பவதஃ ஸமாஜஃ। பும்ஸஃ ஸ்த்ரியாஶ்ச ரதயோஃ ஸுகதுஃகிநோர்ந

மனிதர்கள் நாடும் எல்லா குறிக்கோளும், அதன் பலனும் நீயே; புத்திசாலிகள் உன்னை விரும்பி, எல்லாவற்றையும் விட்டு விடுகிறார்கள். ஆண்டவரே, உன் சான்னித்யம் அவர்களுக்கு ஏற்றது; ஆணும் பெண்ணும் அனுபவிக்கும் இன்ப, துன்பங்களில் மூழ்கியவர்களுக்கு அல்ல.

த்வம் ந்யஸ்ததண்டமுநிபிர்கதிதாநுபாவ। ஆத்மாத்மதஶ்ச ஜகதாமிதி மே வ்ரு'தோऽஸி। ஹித்வா பவத்ப்ருவ உதீரிதகாலவேக। த்வஸ்தாஶிஷோऽப்ஜபவநாகபதீந்குதோऽந்யே

கோபத்தை விட்ட முனிவர்கள் உன் மகிமையைப் புகழ்கிறார்கள்; நீ உலகிற்கு ஆத்மாவும், ஆத்மா கொடுப்பவரும் என்று நான் கேட்டுள்ளேன். உன் புருவம் காலத்தின் வேகத்தை அறிவித்தால், பிரம்மாவும் சிவனும் தங்கள் ஆசிகளை இழக்கிறார்கள்; பிறருக்கு என்ன நிலை?

ஜாட்யம் வசஸ்தவ கதாக்ரஜ யஸ்து பூபாந்। வித்ராவ்ய ஶார்ங்கநிநதேந ஜஹர்த மாம் த்வம்। ஸிம்ஹோ யதா ஸ்வபலிமீஶ பஶூந்ஸ்வபாகம்। தேப்யோ பயாத்யதுததிம் ஶரணம் ப்ரபந்நஃ

கடாக்ரஜா, உன் வார்த்தைகள் வெளியில் சாதாரணமாக தோன்றினாலும், நீ வில்லின் ஒலி மூலம் அரசர்களை விரட்டினாய், என்னை எடுத்துச் சென்றாய்; அது சிங்கம் தனது பங்காக உயிரினங்களைப் பிடிப்பது போல். அவர்களுக்குப் பயந்து, நான் கடலில் புகுந்தேன்.

யத்வாஞ்சயா ந்ரு'பஶிகாமணயோऽங்கவைந்ய। ஜாயந்தநாஹுஷகயாதய ஐக்யபத்யம்। ராஜ்யம் விஸ்ரு'ஜ்ய விவிஶுர்வநமம்புஜாக்ஷ। ஸீதந்தி தேऽநுபதவீம் த இஹாஸ்திதாஃ கிம்

தாமரைக் கண்களே, உன்னை விரும்பி, அம்பரீஷன், நஹுஷன், கயன் போன்ற தலைசிறந்த அரசர்கள் தங்கள் ராஜ்யத்தை விட்டுவிட்டு காடுகளில் சென்றார்கள்; ஆனால் இங்கு இருப்பவர்கள், ஏன் உன் பாதையை பின்பற்றவில்லை?

காந்யம் ஶ்ரயேத தவ பாதஸரோஜகந்தம்। ஆக்ராய ஸந்முகரிதம் ஜநதாபவர்கம்। லக்ஷ்ம்யாலயம் த்வவிகணய்ய குணாலயஸ்ய। மர்த்யா ஸதோருபயமர்தவிவீதத்ரு'ஷ்டிஃ

உன் தாமரை பாதங்களின் மணம், நல்லவர்கள் புகழும், மக்கள் விடுதலை பெறும் கதைகளை கேட்ட பிறகு, வேறு யாரை அடைக்கலம் நாடுவார்கள்? உலக இன்ப ஆசைகளால் கண் மூடிய மனிதர்கள், லட்சுமி இருப்பிடமான உன் குணங்களைக் கவனிக்காமல் விடுகிறார்கள்.