ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

கோகர்ண உவாச - கஸ்த்வம் உக்ரதரோ ராத்ரௌ குதோ யாதோ தஶாம் இமாம் । கிம்வா ப்ரேதஃ பிஶாசோ வா ராக்ஷஸோऽஸீதி ஶம்ஸ நஃ

கோகர்ணன் சொன்னான்: 'நீ யார், இந்த இரவில் இவ்வளவு பயங்கரமாக இருக்கிறாய்? எங்கிருந்து இந்த நிலைக்கு வந்தாய்? நீ பேயா, பிசாசா, இல்லையெனில் ராட்சசனா? சொல்லு.'

ஸூத உவாச - ஏவம் ப்ரு'ஷ்டஸ்ததா தேந ருரோதோச்சைஃ புநஃ புநஃ । அஶக்தோ வசநோச்சாரே ஸம்ஜ்ஞாமாத்ரம் சகார ஹ

சூதர் சொன்னார்: அவன் இப்படிச் கேட்டதும், அந்த ஆவி பலமுறை உரக்க அழுதான்; பேச முடியாமல், கையசைவுகள் மட்டும் செய்தான்.

ததோऽஞ்ஜலௌ ஜலம் க்ரு'த்வா கோகர்ணஸ்தமுதைரயத் । தத்ஸேகஹதபாபோऽஸௌ ப்ரவக்தும் உபசக்ரமே

அப்பொழுது கோகர்ணன் தன் கைகளில் தண்ணீர் எடுத்து, அவனை எழுப்பினான்; அந்த ஒரு செயலில் பாவம் குறைந்து, அவன் பேசத் தொடங்கினான்.

ப்ரேத உவாச - அஹம் ப்ராதா த்வதீயோऽஸ்மி துந்துகாரீரி நாமதஃ । ஸ்வகீயேநைவ தோஷேண ப்ரஹ்மத்வம் நாஶிதம் மயா

பேயானவன் சொன்னான்: 'நான் உன் சகோதரன் துந்துகாரி; என் தவறால் மனித பிறவி நாசமாகிவிட்டது.'

கர்மணோ நாஸ்தி ஸம்க்யா மே மஹாஜ்ஞாநே விவர்திநஃ । லோகாநாம் ஹிம்ஸகஃ ஸோऽஹம் ஸ்த்ரீபிர்துஃகேந மாரிதஃ

என் பாவங்களை எண்ணிக்க முடியாது; பெரிய அறியாமையால் நான் உலகத்துக்கு தீங்கு செய்தவன், பெண்களின் காரணமாக துன்பத்தில் சாகப்பட்டவன்.

அதஃ ப்ரேதத்வம் ஆபந்நோ துர்தஶாம் ச வஹாம்யஹம் । வாதாஹாரேண ஜீவாமி தைவாதீநபலோதயாத்

அதனால் நான் பேயாகி, இந்த துயரமான நிலையை அனுபவிக்கிறேன்; காற்றை மட்டும் உண்டு, விதியின் படி பலன் கிடைக்கும் போது மட்டுமே வாழ்கிறேன்.

அஹோ பந்தோ க்ரு'பாஸிந்தோ ப்ராதர்மாமாஶு மோசய । கோகர்ணோ வசநம் ஶ்ருத்வா தஸ்மை வாக்யம் அதாப்ரவீத்

ஓ என் நண்பனே, கருணைக்கடலே, சகோதரனே, தயவு செய்து என்னை விரைவில் விடுவி! இந்த வார்த்தைகளை கேட்டு, கோகர்ணன் அவனை நோக்கி பேசினான்.

கோகர்ண உவாச - த்வதர்தம் து கயாபிண்டோ மயா தத்தோ விதாநதஃ । தத்கதம் நைவ முக்தோऽஸி மமாஶ்சர்யம் இதம் மஹத்

கோகர்ணன் சொன்னான்: உன் நன்மைக்காக நானும் முறையாக கயாவில் பிண்டம் சமர்ப்பித்தேன். ஆனாலும் நீ விடுதலை பெறவில்லை என்பது எனக்கு மிக ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

கயாஶ்ராத்தாந்ந முக்திஶ்சேத் உபாயோ நாபரஸ்த்விஹ । கிம் விதேயம் மயா ப்ரேத தத்த்வம் வத ஸவிஸ்தரம்

கயா ஸ்ராத்தம் செய்தாலும் விடுதலை கிடைக்கவில்லை என்றால், வேறு வழி இங்கு இல்லை. நான் உனக்காக என்ன செய்ய வேண்டும்? உண்மையை விரிவாக சொல்.

ப்ரேத உவாச - கயாஶ்ராத்தஶதேநாபி முக்திர்மே ந பவிஷ்யதி । உபாயம் அபரம் கம்சித் த்வம் விசாரய ஸாம்ப்ரதம்

அந்த பிரேதன் சொன்னான்: நூறு கயா ஸ்ராத்தம் செய்தாலும் எனக்கு விடுதலை கிடையாது. எனவே, நீ இப்போது வேறு ஏதாவது வழியை யோசித்து செய்.

இதி தத்‌வாக்யமாகர்ண்ய கோகர்ணோ விஸ்மயம் கதஃ । ஶதஶ்ராத்தைர்ந முக்திஶ்சேத் அஸாத்யம் மோசநம் தவ

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட கோகர்ணன் ஆச்சரியத்தில் மூழ்கினான்: நூறு ஸ்ராத்தம் செய்தாலும் விடுதலை கிடைக்கவில்லை என்றால், உன்னை விடுவிப்பது மிகவும் கடினம்.

இதாநீம் து நிஜம் ஸ்தாநம் ஆதிஷ்ட ப்ரேத நிர்பயஃ । த்வந்முக்திஸாதகம் கிம்சித் ஆசரிஷ்யே விசார்ய ச

இப்போது நீ பயமின்றி உன் இடத்தில் இரு. உன் விடுதலைக்கு ஏதாவது வழி யோசித்து செய்து காட்டுவேன்.

துந்துகாரீ நிஜஸ்தாநம் தேநாதிஷ்டஸ்ததோ கதஃ । கோகர்ணஶ்சிந்தயாமாஸ தாம் ராத்ரிம் ந ததத்யகாத்

அப்படி அவன் கூறியபடி துந்துகாரி தன் இடத்திற்கு சென்றான். கோகர்ணன் அந்த இரவு முழுவதும் யோசனையில் இருந்தான்; தூங்கவில்லை.

ப்ராதஸ்தம் ஆகதம் த்ரு'ஷ்ட்வா லோகாஃ ப்ரீத்யாஃ ஸமாகதாஃ । தத்ஸர்வம் கதிதம் தேந யத் ஜாதம் ச யதா நிஶி

அடுத்த காலை அவனை வந்ததைப் பார்த்து மக்கள் மகிழ்ச்சியுடன் கூடினார்கள். அந்த இரவில் நடந்ததை எல்லாம் அவன் அவர்களுக்கு சொன்னான்.

வித்வாம்ஸோ யோகநிஷ்டாஶ்ச ஜ்ஞாநிநோ ப்ரஹ்மவாதிநஃ । தந்முக்திம் நைவ தேऽபஶ்யந் பஶ்யந்தஃ ஶாஸ்த்ரஸம்சயாந்

பண்டிதர்கள், யோகத்தில் நிலைபெற்றோர், ஞானிகள், பரமாத்மாவை உரைக்கும் அறிஞர்கள் — அவர்கள் எல்லோரும் நூல்கள் பல வாசித்தும், அவனுக்கு விடுதலைக்கான வழியை காணவில்லை.

ததஃ ஸர்வைஃ ஸூர்யவாக்யம் தந்முக்தௌ ஸ்தாபிதம் பரம் । கோகர்ணஃ ஸ்தம்பநம் சக்ரே ஸூர்யவேகஸ்ய வை ததா

பின்னர் அனைவரும் சூரியனின் வார்த்தையை விடுதலிக்கான உயர்ந்த வழி என்று ஏற்றுக்கொண்டார்கள். அப்போது கோகர்ணன் சூரியனின் வேகத்தைத் தடுத்து நிறுத்தினான்.

துப்யம் நமோ ஜகத் ஸாக்ஷிந் ப்ரூஹி மே முக்திஹேதுகம் । தத் ஶ்ருத்வா தூரதஃ ஸூர்யஃ ஸ்புடமித்யப்யபாஷத

உலகிற்கு சாட்சி ஆனவரே, உமக்கு வணக்கம். விடுதலிக்கான காரணத்தை எனக்கு கூறும். இதைக் கேட்டு, தூரத்தில் இருந்த சூரியன் தெளிவாகப் பேசினான்.

ஶ்ரீமத்‌பாகவதாந் முக்திஃ ஸப்தாஹம் வாசநம் குரு । இதி ஸூர்யவசஃ ஸர்வைஃ தர்மரூபம் து விஶ்ருதம்

ஏழு நாட்கள் ஸ்ரீமத் பாகவதம் வாசித்து கேட்பது விடுதலிக்கான வழி. இப்படியே சூரியன் கூற, அனைவரும் இதுவே உண்மையான தர்மம் என்று ஏற்றனர்.

ஸர்வேऽப்ருவந் ப்ரயத்‍நேந கர்தவ்யம் ஸுகரம் த்விதம் । கோகர்ணோ நிஶ்சயம் க்ரு'த்வா வாசநார்தம் ப்ரவர்திதஃ

இதை முயற்சியுடன் செய்ய வேண்டும், இது எளிதாகும் என்று அனைவரும் சொன்னார்கள். கோகர்ணன் உறுதி செய்து, வாசிப்பைத் தொடங்கினான்.

தத்ர ஸம்ஶ்ரவணார்தாய தேஶக்ராமாஜ்ஜநா யயுஃ । பங்‌க்வந்த வ்ரு'த்தமந்தாஶ்ச தேऽபி பாபக்ஷயாய வை

அதை கேட்கும் ஆசையில் ஊர்கள், பகுதிகள் எல்லாம் மக்கள் வந்தார்கள்; ஊனமுள்ளோர், குருடர், முதியோர், மெதுவாக நடப்போர் — அவர்களும் பாவம் நீங்க வரினர்.

ஸமாஜஸ்து மஹாஞ்ஜாதோ தேவவிஸ்மயகாரகஃ । யதைவாஸநமாஸ்தாய கோகர்ணோऽகதயத்கதாம்

அங்கு பெரிய கூட்டம் உருவானது; அது தேவர்களுக்கும் வியப்பை உண்டாக்கியது. கோகர்ணன் ஆசனத்தில் அமர்ந்து கதையை ஆரம்பித்தான்.

ஸ ப்ரேதோऽபி ததாऽऽயாதஃ ஸ்தாநம் பஶ்யந் இதஸ்ததஃ । ஸப்தக்ரந்தியுதம் தத்ர அபஶ்யத் கீசகமுச்ரிதம்

அந்த நேரத்தில் அந்த பிரேதனும் வந்தான்; இடம் தேடி இங்கும் அங்கும் பார்த்தான். அங்கு ஏழு முடிச்சுகள் கொண்ட ஒரு மூங்கில் நிமிர்ந்து நிற்கும் 모습을 கண்டான்.

தந்மூலச்சித்ரமாவிஶ்ய ஶ்ரவணார்தம் ஸ்திதௌ ஹ்யஸௌ । வாதரூபீ ஸ்திதிம் கர்தும் அஶக்தோ வம்ஶமாவிஶத்

அது அடியில் உள்ள ஓரத்தில் புகுந்து, கேட்கும் ஆசையால் அங்கு நின்றான். காற்றாக இருப்பதற்கு முடியாமல், அந்த மூங்கிலுக்குள் சென்றான்.

வைஷ்ணவம் ப்ராஹ்மணம் முக்யம் ஶ்ரோதாரம் பரிகல்ப்ய ஸஃ । ப்ரதமஸ்கந்ததஃ ஸ்பஷ்டம் ஆக்யாநம் தேநுஜோऽகரத்

முக்கியமான வைஷ்ணவ பிராமணரை முதன்மை கேட்பவராகக் கருதி, தேனுவின் மகன் முதல் ஸ்கந்தத்திலிருந்து தெளிவாக கதையை ஆரம்பித்தான்.

திநாந்தே ரக்ஷிதா காதா ததா சித்ரம் பபூவ ஹ । வம்ஶைகக்ரந்திபேதோऽபூத் ஸஶப்தம் பஶ்யதாம் ஸதாம்

மாலை நேரத்தில் அந்த பாடலைப் பாடியபோது, அங்கு ஒரு அதிசயம் நடந்தது; பாம்பு போலியான கம்பியில் உள்ள முடிச்சு சத்தத்துடன் உடைந்தது, அதை நல்லவர்கள் பார்த்தார்கள்.

த்விதீயேऽஹ்நி ததா ஸாயம் த்விதீயக்ரந்திபேதநம் । த்ரு'தீயேऽஹ்நி ததா ஸாயம் த்ரு'தீயக்ரந்திபேதநம்

இரண்டாம் நாளில் மாலை நேரத்தில் இரண்டாவது முடிச்சும் உடைந்தது; மூன்றாம் நாளிலும் அதேபோல் மாலை நேரத்தில் மூன்றாவது முடிச்சும் உடைந்தது.

ஏவம் ஸப்ததிநைஶ்சைவ ஸப்தக்ரந்திவிபேதநம் । க்ரு'த்வா ஸ த்வாதஶஸ்கந்த ஶ்ரவணாத் ப்ரேததாம் ஜஹௌ

இவ்வாறு ஏழு நாட்களில் ஏழு முடிச்சுகளும் உடைந்தன; பன்னிரண்டு பகுதிகளையும் கேட்டவுடன் அவன் பிரேத நிலையில் இருந்து விடுபட்டான்.

திவ்யரூபதரோ ஜாதஃ துலஸீதாமமம்டிதஃ । பீதவாஸா கநஶ்யமோ முகுடீ குண்டலாந்விதஃ

அவன் தெய்வீக உருவம் எடுத்தான்; துளசி மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன், மஞ்சள் உடை அணிந்தவன், மேகத்தைப் போல கருப்பாக, கிரீடமும் குண்டலமும் அணிந்தவன் ஆனான்.

நநாம ப்ராதரம் ஸத்யோ கோகர்ணம் இதி சாப்ரவீத் । த்வயாஹம் மோசிதோ பந்தோ க்ரு'பயா ப்ரேதகஶ்மலாத்

உடனே அவன் தன் சகோதரன் கோகர்ணனை வணங்கி, "உன் கருணையால் நான் பந்தத்திலிருந்தும் பிரேத நிலை அசுத்தத்திலிருந்தும் விடுவிக்கப்பட்டேன்" என்று சொன்னான்.