ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஸ்தாபிதஃ ஸத்யபாமாயா க்ரு'ஹோத்யாநோபஶோபநஃ । அந்வகுர்ப்ரமராஃ ஸ்வர்காத் தத் கந்தாஸவலம்படாஃ

அந்த மரத்தை சத்தியபாமாவுக்காக அவள் வீட்டுத் தோட்டத்தில் நடுவித்தான். அதன் மணம் விரும்பி, விண்ணிலிருந்து தேனீகள் அதைத் தொடர்ந்து வந்தன.

( மிஶ்ர ) யயாச ஆநம்ய கிரீடகோடிபிஃ பாதௌ ஸ்ப்ரு'ஶந் அச்யுதமர்தஸாதநம் । ஸித்தார்த ஏதேந விக்ரு'ஹ்யதே மஹாந் அஹோ ஸுராணாம் ச தமோ திகாட்யதாம்

அவள், தன் கிரீடத்தின் முனைகளால் அச்யுதனின் பாதங்களைத் தொட்ந்து வணங்கி, தன் ஆசையை நிறைவேற்றுமாறு வேண்டினாள். இதனால் அந்த மகான் எல்லாவற்றையும் பெற்றவராகக் கருதப்படுகிறார். ஆனால், தேவர்களில் பெருமையின் இருள் எவ்வளவு ஆழமாக உள்ளது!

( அநுஷ்டுப் ) அதோ முஹூர்த ஏகஸ்மிந் நாநாகாரேஷு தாஃ ஸ்த்ரியஃ । யதோபயேமே பகவாந் தாவத் ரூபதரோऽவ்யயஃ

அப்போது, ஒரே கணத்தில், அவ்வவ் வீடுகளில் இருந்த அந்த பெண்களை, எத்தனை வடிவங்கள் எடுத்தாலும் மாறாத இறைவன் திருமணம் செய்து கொண்டான்.

( வம்ஶஸ்தா ) க்ரு'ஹேஷு தாஸாமநபாய்யதர்கக்ரு'த் நிரஸ்தஸாம்யாதிஶயேஷ்வவஸ்திதஃ । ரேமே ரமாபிர்நிஜகாமஸம்ப்லுதோ யதேதரோ கார்ஹகமேதிகாம்ஶ்சரந்

அந்த பெண்களின் வீடுகளில், ஒப்பீடு செய்ய முடியாத அளவில் உயர்ந்தவனாக இருந்து, தன் மனம் விரும்பும் வகையில் தன் மனைவிகளுடன் மகிழ்ந்து வாழ்ந்தான்; அது போல, ஒரு சாதாரண குடும்பம் நடத்தும் மனிதன் தன் மனைவிகளுடன் இருப்பதைப் போல் இருந்தது.

( வஸம்ததிலகா ) இத்தம் ரமாபதிமவாப்ய பதிம் ஸ்த்ரியஸ்தா ப்ரஹ்மாதயோऽபி ந விதுஃ பதவீம் யதீயாம் । பேஜுர்முதாவிரதமேதிதயாநுராக ஹாஸாவலோகநவஸங்கமஜல்பலஜ்ஜாஃ

இவ்வாறு, லட்சுமியின் நாதனை கணவனாகப் பெற்ற அந்த பெண்கள், பிரம்மா முதலியோரும் அறிய முடியாத பாதையில் சென்றவரை அடைந்தார்கள். அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன், எப்போதும் அதிகரிக்கும் அன்போடு, புன்னகை, பார்வை, இணைவு, விளையாட்டு வார்த்தைகள், வெட்கம் ஆகியவற்றால் அவரை சேவித்தார்கள்.

ப்ரத்யுத்‌கமாஸநவரார்ஹணபதஶௌச தாம்பூலவிஶ்ரமணவீஜநகந்தமால்யைஃ । கேஶப்ரஸாரஶயநஸ்நபநோபஹார்யைஃ தாஸீஶதா அபி விபோர்விததுஃ ஸ்ம தாஸ்யம்

அவரை வரவேற்க, ஆசனமும், அர்ச்சனையும், பாதம் கழுவுதல், பாக்கு, ஓய்வு, விசிறி, மணம்கமழும் மாலைகள், முடி அலங்காரம், படுக்கை தயாரித்தல், குளியல், பரிசுகள் ஆகியவற்றால் நூற்றுக்கணக்கான வேலைப்பெண்களும் இறைவனுக்கு சேவை செய்தார்கள்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே உத்தரார்தே பாரிஜாதஹரணநரகவதோ நாம ஏகோநஷஷ்டிதமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் இரண்டாம் பாதியில், 'பாறிஜாத மரம் எடுத்தல் மற்றும் நரகன் வதை' எனும் ஐம்பத்தொன்பதாவது அதிகாரம் முடிகிறது.

அத ஷஷ்டிதமோऽத்யாயஃ 10.60 ஶ்ரீபாதராயணிருவாச। கர்ஹிசித்ஸுகமாஸீநம் ஸ்வதல்பஸ்தம் ஜகத்குரும்। பதிம் பர்யசரத்பைஷ்மீ வ்யஜநேந ஸகீஜநைஃ

ஸ்ரீபாதராயணர் கூறுகிறார்: ஒருநாள், பைஷ்மி தன் தோழிகளுடன், உலகுக்கு உபதேசம் செய்யும் கணவனை, அவர் தன் படுக்கையில் மகிழ்ச்சியுடன் அமர்ந்திருந்தபோது, விசிறியால் சேவை செய்தாள்.

யஸ்த்வேதல்லீலயா விஶ்வம் ஸ்ரு'ஜத்யத்த்யவதீஶ்வரஃ। ஸ ஹி ஜாதஃ ஸ்வஸேதூநாம் கோபீதாய யதுஷ்வஜஃ

இவ்வுலகை விளையாட்டாக உருவாக்கி, காப்பாற்றி, அழிக்கும் அந்த இறைவன், தன் சொந்தவர்களாகிய யாதவர்களைப் பாதுகாக்கும் பொருட்டு பிறந்தான்.

தஸ்மிநந்தர்க்ரு'ஹே ப்ராஜந் முக்தாதாமவிலம்பிநா। விராஜிதே விதாநேந தீபைர்மணிமயைரபி

அந்த அகில்மனையில், முத்து மாலை தொங்க, மேலோட்டம் கொண்ட பந்தல், மாணிக்க விளக்குகள் ஆகியவற்றால் அழகுபெற்று இருந்தது.

மல்லிகாதாமபிஃ புஷ்பைர்த்விரேபகுலநாதிதே। ஜாலரந்த்ரப்ரவிஷ்டைஶ்ச கோபிஶ்சந்த்ரமஸோऽமலைஃ

மல்லிகைமாலைகள், மலர்கள், தேனீகளின் ஓசை, ஜன்னல் வழியாக நுழையும் தூய நிலாவின் ஒளி ஆகியவை அந்த இடத்தை அலங்கரித்தன.

பாரிஜாதவநாமோத வாயுநோத்யாநஶாலிநா। தூபைரகுருஜை ராஜந்ஜாலரந்த்ரவிநிர்கதைஃ

பாறிஜாத தோட்டத்தின் மணம் வீசும் காற்றும், அழகான தோட்டங்களும், அகில் தூபம் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பரவியது.

பயஃபேநநிபே ஶுப்ரே பர்யங்கே கஶிபூத்தமே। உபதஸ்தே ஸுகாஸீநம் ஜகதாமீஶ்வரம் பதிம்

பால்பொதி போல் வெண்மையான சிறந்த படுக்கையில், உலகின் இறைவனாகிய கணவனை, அவன் சுகமாக அமர்ந்திருந்தபோது, அவள் அன்புடன் சேவை செய்தாள்.

வாலவ்யஜநமாதாய ரத்நதண்டம் ஸகீகராத்। தேந வீஜயதீ தேவீ உபாஸாம்சக்ர ஈஶ்வரம்

தோழியின் கையிலிருந்து மாணிக்கக் கம்பியுடன் கூடிய வால் விசிறியை எடுத்துக் கொண்டு, அந்த தேவியார் இறைவனை விசிறி வீசித் துதி செய்தாள்.

ஸோபாச்யுதம் க்வணயதீ மணிநூபுராப்யாம்। ரேஜேऽங்குலீயவலயவ்யஜநாக்ரஹஸ்தா। வஸ்த்ராந்தகூடகுசகுங்குமஶோணஹார। பாஸா நிதம்பத்ரு'தயா ச பரார்த்யகாஞ்ச்யா

மாணிக்கக் கழுத்தணிகள் கிண்கிணி ஒலி எழுப்ப, விரல்கள் மோதிரம், வளையல், விசிறி ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, உடைமூடிய மார்பில் குங்குமம் கலந்த மாலை, இடுப்பில் விலைமதிப்பற்ற ஒட்டுக்கயிறு அணிந்து, அச்யுதனின் அருகில் அவள் பிரகாசித்தாள்.

தாம் ரூபிணீம் ஶ்ரீயமநந்யகதிம் நிரீக்ஷ்ய। யா லீலயா த்ரு'ததநோரநுரூபரூபா। ப்ரீதஃ ஸ்மயந்நலககுண்டலநிஷ்ககண்ட। வக்த்ரோல்லஸத்ஸ்மிதஸுதாம் ஹரிராபபாஷே

அழகு, செல்வம் ஆகியவற்றின் உருவாக, வேறு அடைக்கலம் இல்லாதவளாக, தன் வடிவுக்கு ஏற்ற வடிவம் கொண்டு விளையாடும் அவளைப் பார்த்து, திருக்குழல், காது மோதிரம், பிரகாசிக்கும் மாலை, புன்னகை நிறைந்த முகம் கொண்ட ஹரி மகிழ்ச்சியுடன் பேசினார்.

ஶ்ரீபகவாநுவாச। ராஜபுத்ரீப்ஸிதா பூபைர்லோகபாலவிபூதிபிஃ। மஹாநுபாவைஃ ஶ்ரீமத்பீ ரூபௌதார்யபலோர்ஜிதைஃ

பெருமையுள்ளவரே, உலகத்தை காக்கும் பல அரசர்களும், பெரும் செல்வம், அழகு, தாராள மனம், வலிமை ஆகியவற்றால் சிறந்து, உம்மை விரும்பினர்.

தாந்ப்ராப்தாநர்திநோ ஹித்வா சைத்யாதீந்ஸ்மரதுர்மதாந்। தத்தா ப்ராத்ரா ஸ்வபித்ரா ச கஸ்மாந்நோ வவ்ரு'ஷேऽஸமாந்

அந்த அரசர்கள் உம்மை மணம் கேட்டு வந்தபோது, சிசுபாலன் போன்ற அகந்தை கொண்டவர்களை நினைத்து, அவர்களைத் தள்ளி, உம்மை உம்முடைய சகோதரரும் தந்தையும் மற்றொருவருக்கு கொடுத்தார்கள்; உமக்கு சமமானவரை ஏன் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை?

ராஜப்யோ பிப்யதஃ ஸுப்ரு ஸமுத்ரம் ஶரணம் கதாந்। பலவத்பிஃ க்ரு'தத்வேஷாந்ப்ராயஸ்த்யக்தந்ரு'பாஸநாந்

அழகிய கண்களையுடையவளே, அந்த அரசர்களை அஞ்சித், வலிமைமிக்கவர்களை எதிரியாக்கி, அரச ஆசனங்களை விட்டு, கடலில் புகுந்து ஒளிந்தாய்.

அஸ்பஷ்டவர்த்மநாம்பும்ஸாமலோகபதமீயுஷாம்। ஆஸ்திதாஃ பதவீம் ஸுப்ரு ப்ராயஃ ஸீதந்தி யோஷிதஃ

அழகிய புருவமுடையவளே, உலக வழக்கை விட்டு, தெளிவில்லாத பாதையில் செல்லும் ஆண்களைப் பின்பற்றும் பெண்கள் பெரும்பாலும் துன்பம் அடைகின்றனர்.

நிஷ்கிஞ்சநா வயம் ஶஶ்வந்நிஷ்கிஞ்சநஜநப்ரியாஃ। தஸ்மாத்ப்ராயேண ந ஹ்யாட்யா மாம் பஜந்தி ஸுமத்யமே

நாம் எப்போதும் எதுவும் இல்லாதவர்களாகவே இருக்கின்றோம்; எதுவும் இல்லாதவர்களுக்கே நாம் பிரியமானவர்கள். அதனால், செல்வம் உள்ள பெண்கள் பெரும்பாலும் என்னை விரும்புவதில்லை, மெல்லிய இடுப்பையுடையவளே.

யயோராத்மஸமம் வித்தம் ஜந்மைஶ்வர்யாக்ரு'திர்பவஃ। தயோர்விவாஹோ மைத்ரீ ச நோத்தமாதமயோஃ க்வசித்

பொருள், பிறப்பு, செல்வாக்கு, அழகு, நிலை ஆகியவற்றில் சமமானவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் மணம் செய்து கொள்ளவும் நட்பாகவும் இருக்க முடியும்; உயர்ந்தவரும் தாழ்ந்தவரும் ஒருபோதும் ஒன்றாக முடியாது.

வைதர்ப்யேததவிஜ்ஞாய த்வயா தீர்கஸமீக்ஷயா। வ்ரு'தா வயம் குணைர்ஹீநா பிக்ஷுபிஃ ஶ்லாகிதா முதா

வைத்தர்ப நாட்டுப் பெண்ணே, இவற்றை நீயறியாமல், குணங்கள் இல்லாத என்னை, வீண் புகழும் சஞ்சரிக்கும் சந்நியாசிகள் சொன்ன வார்த்தைகளால் தேர்ந்தெடுத்தாய்.

அதாத்மநோऽநுரூபம் வை பஜஸ்வ க்ஷத்ரியர்ஷபம்। யேந த்வமாஶிஷஃ ஸத்யா இஹாமுத்ர ச லப்ஸ்யஸே

அதனால், உனக்கு ஒத்த வீரமான ஒரு க்ஷத்திரியனைத் தேர்ந்தெடு; அவனுடன் நீ இம்மையிலும் மறுமையிலும் உண்மையான நன்மைகளை அடைவாய்.

சைத்யஶால்வஜராஸந்த தந்தவக்த்ராதயோ ந்ரு'பாஃ। மம த்விஷந்தி வாமோரு ருக்மீ சாபி தவாக்ரஜஃ

சிசுபாலன், சால்வன், ஜராசந்தன், தந்தவக்த்ரன் போன்ற அரசர்களும், உன் அண்ணன் ருக்மியும், அழகிய தொடையையுடையவளே, என்னை விரோதிக்கின்றனர்.

தேஷாம் வீர்யமதாந்தாநாம் த்ரு'ப்தாநாம் ஸ்மயநுத்தயே। ஆநிதாஸி மயா பத்ரே தேஜோபஹரதா ஸதாம்

அந்த வலிமைமிகு அரசர்கள் தங்கள் பெருமையில் மயங்கி, அகந்தை கொண்டவர்களாக இருந்தபோது, நல்லவர்களுக்கு நன்மை செய்யும் பொருட்டு, அவர்களின் பெருமையைத் தாழ்த்த நான் உன்னை இங்கு கொண்டுவந்தேன், நல்லவளே.

உதாஸீநா வயம் நூநம் ந ஸ்த்ர்யபத்யார்தகாமுகாஃ। ஆத்மலப்த்யாஸ்மஹே பூர்ணா கேஹயோர்ஜ்யோதிரக்ரியாஃ

உண்மையில், நான் உலக விஷயங்களில் விருப்பமில்லாதவன்; மனைவி, பிள்ளை, இன்பம் எதையும் நாடுவதில்லை; எனக்குள் நிறைவாக இருக்கின்றேன்; என் இல்ல வாழ்க்கை வெளிச்சமில்லாத யாகம் போன்றது.

ஶ்ரீஶுக உவாச। ஏதாவதுக்த்வா பகவாநாத்மாநம் வல்லபாமிவ। மந்யமாநாமவிஶ்லேஷாத்தத்தர்பக்ந உபாரமத்

ஶுகர் சொன்னார்: இப்படிச் சொன்னபின், பகவான், அவள் தான் தனக்குப் பிரியமானவள் என்றும், பிரிக்க முடியாதவள் என்றும் எண்ணி, அவளது அகந்தையை நீக்கி, பேசுவதை நிறுத்தினார்.

இதி த்ரிலோகேஶபதேஸ்ததாத்மநஃ ப்ரியஸ்ய தேவ்யஶ்ருதபூர்வமப்ரியம்। ஆஶ்ருத்ய பீதா ஹ்ரு'தி ஜாதவேபதுஶ்சிந்தாம் துரந்தாம் ருததீ ஜகாம ஹ

மூவுலகுக்கும் ஆண்டவனாகிய அவர், இதுவரை காதலனிடமிருந்து கேட்காத கடுமையான வார்த்தைகளைப் பேசியதும், அவள் பயத்தில் நடுங்கி, உள்ளம் கலங்க, ஆழ்ந்த துயரத்தில் அழுதாள்.