ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

அஹம் பயோ ஜ்யோதிரதாநிலோ நபோ மாத்ராணி தேவா மந இந்த்ரியாணி । கர்தா மஹாநித்யகிலம் சராசரம் த்வய்யத்விதீயே பகவந்நயம் ப்ரமஃ

பூமி, நீர், அக்னி, காற்று, ஆகாயம், அளவைகள், தேவர்கள், மனம், அறிவு—இவை அனைத்தும், அசையும், அசையாத அனைத்தும், பகவானே, இரண்டில்லாத உம்மில், இந்த மாயை இல்லை.

தஸ்யாத்மஜோऽயம் தவ பாதபங்கஜம் பீதஃ ப்ரபந்நார்திஹரோபஸாதிதஃ । தத் பாலயைநம் குரு ஹஸ்தபங்கஜம் ஶிரஸ்யமுஷ்யாகிலகல்மஷாபஹம்

உங்கள் இந்த மகன், பயந்து, துன்பம் நீங்க உம்மை அடைந்துள்ளான்; ஆகவே, அவனைப் பாதுகாப்பீர்—அவன் தலையில் உங்கள் பாவங்களை நீக்கும் தாமரைப் போல் மென்மையான கையை வையுங்கள்.

ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) இதி பூம்யர்திதோ வாக்பிஃ பகவாந் பக்திநம்ரயா । தத்த்வாபயம் பௌமக்ரு'ஹம் ப்ராவிஶத் ஸகலர்த்திமத்

ஶுகர் கூறினார்: இப்படிப் பூமி பக்தி மற்றும் பணிவுடன் சொன்ன வார்த்தைகளை கேட்ட பகவான், அவளுக்கு அஞ்சாமை அளித்து, அந்த பூமியில் பிறந்தவனின் வளமிக்க இல்லத்திற்குள் சென்றார்.

தத்ர ராஜந்யகந்யாநாம் ஷட்ஸஹஸ்ராதிகாயுதம் । பௌமாஹ்ரு'தாநாம் விக்ரம்ய ராஜப்யோ தத்ரு'ஶே ஹரிஃ

அங்கு, ஹரி, அரசர்களிடமிருந்து மீட்டெடுக்கப்பட்ட, பன்னிரண்டு ஆயிரத்து ஆறு royal பெண்களை, அந்த பூமியில் பிறந்தவன் சிறை வைத்திருந்ததைப் பார்த்தார்.

தம் ப்ரவிஷ்டம் ஸ்த்ரியோ வீக்ஷ்ய நரவர்யம் விமோஹிதாஃ । மநஸா வவ்ரிரேऽபீஷ்டம் பதிம் தைவோபஸாதிதம்

அந்த மனிதரில் சிறந்தவரை உள்ளே வருவதைப் பார்த்த பெண்கள், குழப்பமடைந்து, தங்கள் மனதில், தாங்கள் விரும்பிய கணவராக அவரை ஏற்க விரும்பினார்கள்; அது தங்களுக்காக விதி ஏற்படுத்தியது என்று எண்ணினார்கள்.

பூயாத் பதிரயம் மஹ்யம் தாதா ததநுமோததாம் । இதி ஸர்வாஃ ப்ரு'தக் க்ரு'ஷ்ணே பாவேந ஹ்ரு'தயம் ததுஃ

'இவர் எனக்கு கணவராக வேண்டும்; அதற்கு படைத்தவன் ஒப்புக்கொள்வானாக' என்று ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக கிருஷ்ணரிடம் தங்கள் மனதை அர்ப்பணித்தனர்.

தாஃ ப்ராஹிணோத் த்வாரவதீம் ஸும்ரு'ஷ்டவிரஜோऽம்பராஃ । நரயாநைர்மஹாகோஶாந் ரதாஶ்வாந் த்ரவிணம் மஹத்

அவர்களை, தூய்மையான ஆடைகள் அணிவித்து, சேவகர்களும், பெரும் செல்வமும், ரதங்களும், குதிரைகளும், மிகுந்த பொருளும் உடன், துவாரகைக்கு அனுப்பினார்.

ஐராவதகுலேபாம்ஶ்ச சதுர்தந்தாம்ஸ்தரஸ்விநஃ । பாண்டுராம்ஶ்ச சதுஃஷஷ்டிம் ப்ரேரயாமாஸ கேஶவஃ

ஏராவத வம்சத்தைச் சேர்ந்த, நான்கு தந்தம் உடைய வெள்ளை யானைகள் அறுபத்து நான்கு, வேகமாக செல்லும்படி கேசவன் அனுப்பினார்.

கத்வா ஸுரேந்த்ரபவநம் தத்த்வாதித்யை ச குண்டலே । பூஜிதஸ்த்ரிதஶேந்த்ரேண ஸஹேந்த்ர்யாண்யா ச ஸப்ரியஃ

தேவர்கள் தலைவனின் இல்லத்திற்கு சென்று, குண்டலங்களை ஆதிதிக்கு கொடுத்தான். பின்னர், தேவேந்திரனும் அவன் மனைவியும் சேர்ந்து அவனை மரியாதையுடன் வரவேற்றார்கள்.

சோதிதோ பார்யயோத்பாட்ய பாரீஜாதம் கருத்மதி । ஆரோப்ய ஸேந்த்ராந் விபுதாந் நிர்ஜித்யோபாநயத் புரம்

மனைவியின் வேண்டுகோளால், கருடனின் மீது பாறிஜாத மரத்தை பிடுங்கி ஏற்றி, இந்திரனையும் மற்ற தேவர்களையும் வென்று, அதை தனது நகரத்திற்கு கொண்டு வந்தான்.

ஸ்தாபிதஃ ஸத்யபாமாயா க்ரு'ஹோத்யாநோபஶோபநஃ । அந்வகுர்ப்ரமராஃ ஸ்வர்காத் தத் கந்தாஸவலம்படாஃ

அந்த மரத்தை சத்தியபாமாவுக்காக அவள் வீட்டுத் தோட்டத்தில் நடுவித்தான். அதன் மணம் விரும்பி, விண்ணிலிருந்து தேனீகள் அதைத் தொடர்ந்து வந்தன.

( மிஶ்ர ) யயாச ஆநம்ய கிரீடகோடிபிஃ பாதௌ ஸ்ப்ரு'ஶந் அச்யுதமர்தஸாதநம் । ஸித்தார்த ஏதேந விக்ரு'ஹ்யதே மஹாந் அஹோ ஸுராணாம் ச தமோ திகாட்யதாம்

அவள், தன் கிரீடத்தின் முனைகளால் அச்யுதனின் பாதங்களைத் தொட்ந்து வணங்கி, தன் ஆசையை நிறைவேற்றுமாறு வேண்டினாள். இதனால் அந்த மகான் எல்லாவற்றையும் பெற்றவராகக் கருதப்படுகிறார். ஆனால், தேவர்களில் பெருமையின் இருள் எவ்வளவு ஆழமாக உள்ளது!

( அநுஷ்டுப் ) அதோ முஹூர்த ஏகஸ்மிந் நாநாகாரேஷு தாஃ ஸ்த்ரியஃ । யதோபயேமே பகவாந் தாவத் ரூபதரோऽவ்யயஃ

அப்போது, ஒரே கணத்தில், அவ்வவ் வீடுகளில் இருந்த அந்த பெண்களை, எத்தனை வடிவங்கள் எடுத்தாலும் மாறாத இறைவன் திருமணம் செய்து கொண்டான்.

( வம்ஶஸ்தா ) க்ரு'ஹேஷு தாஸாமநபாய்யதர்கக்ரு'த் நிரஸ்தஸாம்யாதிஶயேஷ்வவஸ்திதஃ । ரேமே ரமாபிர்நிஜகாமஸம்ப்லுதோ யதேதரோ கார்ஹகமேதிகாம்ஶ்சரந்

அந்த பெண்களின் வீடுகளில், ஒப்பீடு செய்ய முடியாத அளவில் உயர்ந்தவனாக இருந்து, தன் மனம் விரும்பும் வகையில் தன் மனைவிகளுடன் மகிழ்ந்து வாழ்ந்தான்; அது போல, ஒரு சாதாரண குடும்பம் நடத்தும் மனிதன் தன் மனைவிகளுடன் இருப்பதைப் போல் இருந்தது.

( வஸம்ததிலகா ) இத்தம் ரமாபதிமவாப்ய பதிம் ஸ்த்ரியஸ்தா ப்ரஹ்மாதயோऽபி ந விதுஃ பதவீம் யதீயாம் । பேஜுர்முதாவிரதமேதிதயாநுராக ஹாஸாவலோகநவஸங்கமஜல்பலஜ்ஜாஃ

இவ்வாறு, லட்சுமியின் நாதனை கணவனாகப் பெற்ற அந்த பெண்கள், பிரம்மா முதலியோரும் அறிய முடியாத பாதையில் சென்றவரை அடைந்தார்கள். அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன், எப்போதும் அதிகரிக்கும் அன்போடு, புன்னகை, பார்வை, இணைவு, விளையாட்டு வார்த்தைகள், வெட்கம் ஆகியவற்றால் அவரை சேவித்தார்கள்.

ப்ரத்யுத்‌கமாஸநவரார்ஹணபதஶௌச தாம்பூலவிஶ்ரமணவீஜநகந்தமால்யைஃ । கேஶப்ரஸாரஶயநஸ்நபநோபஹார்யைஃ தாஸீஶதா அபி விபோர்விததுஃ ஸ்ம தாஸ்யம்

அவரை வரவேற்க, ஆசனமும், அர்ச்சனையும், பாதம் கழுவுதல், பாக்கு, ஓய்வு, விசிறி, மணம்கமழும் மாலைகள், முடி அலங்காரம், படுக்கை தயாரித்தல், குளியல், பரிசுகள் ஆகியவற்றால் நூற்றுக்கணக்கான வேலைப்பெண்களும் இறைவனுக்கு சேவை செய்தார்கள்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே உத்தரார்தே பாரிஜாதஹரணநரகவதோ நாம ஏகோநஷஷ்டிதமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் இரண்டாம் பாதியில், 'பாறிஜாத மரம் எடுத்தல் மற்றும் நரகன் வதை' எனும் ஐம்பத்தொன்பதாவது அதிகாரம் முடிகிறது.

அத ஷஷ்டிதமோऽத்யாயஃ 10.60 ஶ்ரீபாதராயணிருவாச। கர்ஹிசித்ஸுகமாஸீநம் ஸ்வதல்பஸ்தம் ஜகத்குரும்। பதிம் பர்யசரத்பைஷ்மீ வ்யஜநேந ஸகீஜநைஃ

ஸ்ரீபாதராயணர் கூறுகிறார்: ஒருநாள், பைஷ்மி தன் தோழிகளுடன், உலகுக்கு உபதேசம் செய்யும் கணவனை, அவர் தன் படுக்கையில் மகிழ்ச்சியுடன் அமர்ந்திருந்தபோது, விசிறியால் சேவை செய்தாள்.

யஸ்த்வேதல்லீலயா விஶ்வம் ஸ்ரு'ஜத்யத்த்யவதீஶ்வரஃ। ஸ ஹி ஜாதஃ ஸ்வஸேதூநாம் கோபீதாய யதுஷ்வஜஃ

இவ்வுலகை விளையாட்டாக உருவாக்கி, காப்பாற்றி, அழிக்கும் அந்த இறைவன், தன் சொந்தவர்களாகிய யாதவர்களைப் பாதுகாக்கும் பொருட்டு பிறந்தான்.

தஸ்மிநந்தர்க்ரு'ஹே ப்ராஜந் முக்தாதாமவிலம்பிநா। விராஜிதே விதாநேந தீபைர்மணிமயைரபி

அந்த அகில்மனையில், முத்து மாலை தொங்க, மேலோட்டம் கொண்ட பந்தல், மாணிக்க விளக்குகள் ஆகியவற்றால் அழகுபெற்று இருந்தது.

மல்லிகாதாமபிஃ புஷ்பைர்த்விரேபகுலநாதிதே। ஜாலரந்த்ரப்ரவிஷ்டைஶ்ச கோபிஶ்சந்த்ரமஸோऽமலைஃ

மல்லிகைமாலைகள், மலர்கள், தேனீகளின் ஓசை, ஜன்னல் வழியாக நுழையும் தூய நிலாவின் ஒளி ஆகியவை அந்த இடத்தை அலங்கரித்தன.

பாரிஜாதவநாமோத வாயுநோத்யாநஶாலிநா। தூபைரகுருஜை ராஜந்ஜாலரந்த்ரவிநிர்கதைஃ

பாறிஜாத தோட்டத்தின் மணம் வீசும் காற்றும், அழகான தோட்டங்களும், அகில் தூபம் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பரவியது.

பயஃபேநநிபே ஶுப்ரே பர்யங்கே கஶிபூத்தமே। உபதஸ்தே ஸுகாஸீநம் ஜகதாமீஶ்வரம் பதிம்

பால்பொதி போல் வெண்மையான சிறந்த படுக்கையில், உலகின் இறைவனாகிய கணவனை, அவன் சுகமாக அமர்ந்திருந்தபோது, அவள் அன்புடன் சேவை செய்தாள்.

வாலவ்யஜநமாதாய ரத்நதண்டம் ஸகீகராத்। தேந வீஜயதீ தேவீ உபாஸாம்சக்ர ஈஶ்வரம்

தோழியின் கையிலிருந்து மாணிக்கக் கம்பியுடன் கூடிய வால் விசிறியை எடுத்துக் கொண்டு, அந்த தேவியார் இறைவனை விசிறி வீசித் துதி செய்தாள்.

ஸோபாச்யுதம் க்வணயதீ மணிநூபுராப்யாம்। ரேஜேऽங்குலீயவலயவ்யஜநாக்ரஹஸ்தா। வஸ்த்ராந்தகூடகுசகுங்குமஶோணஹார। பாஸா நிதம்பத்ரு'தயா ச பரார்த்யகாஞ்ச்யா

மாணிக்கக் கழுத்தணிகள் கிண்கிணி ஒலி எழுப்ப, விரல்கள் மோதிரம், வளையல், விசிறி ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, உடைமூடிய மார்பில் குங்குமம் கலந்த மாலை, இடுப்பில் விலைமதிப்பற்ற ஒட்டுக்கயிறு அணிந்து, அச்யுதனின் அருகில் அவள் பிரகாசித்தாள்.

தாம் ரூபிணீம் ஶ்ரீயமநந்யகதிம் நிரீக்ஷ்ய। யா லீலயா த்ரு'ததநோரநுரூபரூபா। ப்ரீதஃ ஸ்மயந்நலககுண்டலநிஷ்ககண்ட। வக்த்ரோல்லஸத்ஸ்மிதஸுதாம் ஹரிராபபாஷே

அழகு, செல்வம் ஆகியவற்றின் உருவாக, வேறு அடைக்கலம் இல்லாதவளாக, தன் வடிவுக்கு ஏற்ற வடிவம் கொண்டு விளையாடும் அவளைப் பார்த்து, திருக்குழல், காது மோதிரம், பிரகாசிக்கும் மாலை, புன்னகை நிறைந்த முகம் கொண்ட ஹரி மகிழ்ச்சியுடன் பேசினார்.

ஶ்ரீபகவாநுவாச। ராஜபுத்ரீப்ஸிதா பூபைர்லோகபாலவிபூதிபிஃ। மஹாநுபாவைஃ ஶ்ரீமத்பீ ரூபௌதார்யபலோர்ஜிதைஃ

பெருமையுள்ளவரே, உலகத்தை காக்கும் பல அரசர்களும், பெரும் செல்வம், அழகு, தாராள மனம், வலிமை ஆகியவற்றால் சிறந்து, உம்மை விரும்பினர்.

தாந்ப்ராப்தாநர்திநோ ஹித்வா சைத்யாதீந்ஸ்மரதுர்மதாந்। தத்தா ப்ராத்ரா ஸ்வபித்ரா ச கஸ்மாந்நோ வவ்ரு'ஷேऽஸமாந்

அந்த அரசர்கள் உம்மை மணம் கேட்டு வந்தபோது, சிசுபாலன் போன்ற அகந்தை கொண்டவர்களை நினைத்து, அவர்களைத் தள்ளி, உம்மை உம்முடைய சகோதரரும் தந்தையும் மற்றொருவருக்கு கொடுத்தார்கள்; உமக்கு சமமானவரை ஏன் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை?

ராஜப்யோ பிப்யதஃ ஸுப்ரு ஸமுத்ரம் ஶரணம் கதாந்। பலவத்பிஃ க்ரு'தத்வேஷாந்ப்ராயஸ்த்யக்தந்ரு'பாஸநாந்

அழகிய கண்களையுடையவளே, அந்த அரசர்களை அஞ்சித், வலிமைமிக்கவர்களை எதிரியாக்கி, அரச ஆசனங்களை விட்டு, கடலில் புகுந்து ஒளிந்தாய்.