ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

தம் பௌமஃ ப்ராஹரச்சக்த்யா வஜ்ரஃ ப்ரதிஹதோ யதஃ । நாகம்பத தயா வித்தோ மாலாஹத இவ த்விபஃ

அந்த பூமியில் பிறந்தவன் தன் ஆயுதத்தால் அவனை தாக்கினான். ஆனால், அது வஜ்ராயுதம் போல் எதிர்த்துப் போனது. அந்த ஆயுதம் அவனைத் துளைத்தாலும், அவன் ذொன்றும் அஞ்சவில்லை; மலர் மாலையால் அடிக்கப்பட்ட யானை போல் அசையாமல் நின்றான்.

ஶூலம் பௌமோऽச்யுதம் ஹந்தும் ஆததே விததோத்யமஃ । தத்விஸர்காத் பூர்வமேவ நரகஸ்ய ஶிரோ ஹரிஃ । அபாஹரத் கஜஸ்தஸ்ய சக்ரேண க்ஷுரநேமிநா

பூமியில் பிறந்தவன், அச்யுதனை அழிக்க முயன்று, வீணான முயற்சியுடன் ஒரு வேல் எடுத்தான். ஆனால், அவன் அதை எறிவதற்கு முன்பே, ஹரி, யானையின் மீது அமர்ந்திருந்த அவனுடைய தலையை, கூரிய சக்கரத்தால் துண்டித்தான்.

( மிஶ்ர ) ஸகுண்டலம் சாருகிரீடபூஷணம் பபௌ ப்ரு'திவ்யாம் பதிதம் ஸமுஜ்ஜ்வலம் । ஹா ஹேதி ஸாத்வித்ய்ரு'ஷயஃ ஸுரேஶ்வரா மால்யைர்முகுந்தம் விகிரந்த ஈடிரே

அந்த தலை, குண்டலமும் அழகிய கிரீடமும் அணிந்து, பூமியில் விழும்போது பிரகாசமாக ஒளிர்ந்தது. 'அய்யோ! அருமை!' என்று முனிவர்களும் தேவர்களும் கூறி, முகுந்தனை மலர்களால் பொழிந்து புகழ்ந்தார்கள்.

ததஶ்ச பூஃ க்ரு'ஷ்ணமுபேத்ய குண்டலே । ப்ரதப்தஜாம்பூநதரத்‍நபாஸ்வரே । ஸவைஜயந்த்யா வநமாலயார்பயத் ப்ராசேதஸம் சத்ரமதோ மஹாமணிம்

பிறகு, பூமி, கிருஷ்ணரிடம் வந்து, பொன்னும் ரத்தினங்களும் ஒளிரும் குண்டலங்களையும், வைஜயந்தி மாலையையும், ஒரு பெரிய மணியையும் கொண்டு வந்தாள்; மேலும், ப்ராசேதஸனுக்கு ஒரு ராஜசத்தைக் கொடுத்தாள்.

( அநுஷ்டுப் ) அஸ்தௌஷீதத விஶ்வேஶம் தேவீ தேவவரார்சிதம் । ப்ராஞ்ஜலிஃ ப்ரணதா ராஜந் பக்திப்ரவணயா தியா

பின்னர், தேவர்களால் வணங்கப்படும் அந்த தேவியார், உலகத்துக்குத் தலைவனான இறைவனை, இரு கைகளும் கூப்பி, பக்தி நிறைந்த மனதுடன், ராஜா, புகழ்ந்தாள்.

பூமிருவாச நமஸ்தே தேவதேவேஶ ஶங்கசக்ரகதாதர । பக்தேச்சோபாத்தரூபாய பரமாத்மந்நமோऽஸ்து தே

பூமி கூறினாள்: தேவாதி தேவனே, சங்கு, சக்கரம், கதை ஏந்தியவரே, பக்தர்களின் விருப்பப்படி உருவம் எடுப்பவரே, பரமாத்மாவே, உமக்கு என் வணக்கம்.

நமஃ பங்கஜநாபாய நமஃ பங்கஜமாலிநே । நமஃ பங்கஜநேத்ராய நமஸ்தே பங்கஜாங்க்ரயே

தாமரையின் நாபி உடையவரே, தாமரை மாலையணிந்தவரே, தாமரை கண்கள் உடையவரே, தாமரை போன்ற பாதங்கள் உடையவரே, உமக்கு என் வணக்கம்.

நமோ பகவதே துப்யம் வாஸுதேவாய விஷ்ணவே । புருஷாயாதிபீஜாய பூர்ணபோதாய தே நமஃ

பகவானே, வாசுதேவனே, விஷ்ணுவே, உலகில் முதன்மையான புருஷனே, எல்லாவிதமான அறிவும் நிறைந்தவரே, உமக்கு என் வணக்கம்.

அஜாய ஜநயித்ரேऽஸ்ய ப்ரஹ்மணேऽநந்தஶக்தயே । பராவராத்மந் பூதாத்மந் பரமாத்மந் நமோऽஸ்து தே

பிறவியில்லாதவரே, இந்த உலகை உருவாக்கியவரே, முடிவில்லாத சக்தி உடையவரே, எல்லாவற்றிலும் உள்ள ஆத்மாவே, உமக்கு என் வணக்கம்.

( மிஶ்ர ) த்வம் வை ஸிஸ்ரு'க்ஷுரஜ உத்கடம் ப்ரபோ தமோ நிரோதாய பிபர்ஷ்யஸம்வ்ரு'தஃ । ஸ்தாநாய ஸத்த்வம் ஜகதோ ஜகத்பதே காலஃ ப்ரதாநம் புருஷோ பவாந் பரஃ

உலகத்தை உருவாக்க விரும்பும் பிறவியில்லாத இறைவனே, அழிவை ஏற்படுத்த கடும் உருவம் எடுப்பவரே, உலகங்கள் நிலைபெற சத்த்வ குணமாக இருப்பவரே, காலம், பொருள், பரம புருஷன்—இவை எல்லாம் நீயே.

அஹம் பயோ ஜ்யோதிரதாநிலோ நபோ மாத்ராணி தேவா மந இந்த்ரியாணி । கர்தா மஹாநித்யகிலம் சராசரம் த்வய்யத்விதீயே பகவந்நயம் ப்ரமஃ

பூமி, நீர், அக்னி, காற்று, ஆகாயம், அளவைகள், தேவர்கள், மனம், அறிவு—இவை அனைத்தும், அசையும், அசையாத அனைத்தும், பகவானே, இரண்டில்லாத உம்மில், இந்த மாயை இல்லை.

தஸ்யாத்மஜோऽயம் தவ பாதபங்கஜம் பீதஃ ப்ரபந்நார்திஹரோபஸாதிதஃ । தத் பாலயைநம் குரு ஹஸ்தபங்கஜம் ஶிரஸ்யமுஷ்யாகிலகல்மஷாபஹம்

உங்கள் இந்த மகன், பயந்து, துன்பம் நீங்க உம்மை அடைந்துள்ளான்; ஆகவே, அவனைப் பாதுகாப்பீர்—அவன் தலையில் உங்கள் பாவங்களை நீக்கும் தாமரைப் போல் மென்மையான கையை வையுங்கள்.

ஶ்ரீஶுக உவாச - ( அநுஷ்டுப் ) இதி பூம்யர்திதோ வாக்பிஃ பகவாந் பக்திநம்ரயா । தத்த்வாபயம் பௌமக்ரு'ஹம் ப்ராவிஶத் ஸகலர்த்திமத்

ஶுகர் கூறினார்: இப்படிப் பூமி பக்தி மற்றும் பணிவுடன் சொன்ன வார்த்தைகளை கேட்ட பகவான், அவளுக்கு அஞ்சாமை அளித்து, அந்த பூமியில் பிறந்தவனின் வளமிக்க இல்லத்திற்குள் சென்றார்.

தத்ர ராஜந்யகந்யாநாம் ஷட்ஸஹஸ்ராதிகாயுதம் । பௌமாஹ்ரு'தாநாம் விக்ரம்ய ராஜப்யோ தத்ரு'ஶே ஹரிஃ

அங்கு, ஹரி, அரசர்களிடமிருந்து மீட்டெடுக்கப்பட்ட, பன்னிரண்டு ஆயிரத்து ஆறு royal பெண்களை, அந்த பூமியில் பிறந்தவன் சிறை வைத்திருந்ததைப் பார்த்தார்.

தம் ப்ரவிஷ்டம் ஸ்த்ரியோ வீக்ஷ்ய நரவர்யம் விமோஹிதாஃ । மநஸா வவ்ரிரேऽபீஷ்டம் பதிம் தைவோபஸாதிதம்

அந்த மனிதரில் சிறந்தவரை உள்ளே வருவதைப் பார்த்த பெண்கள், குழப்பமடைந்து, தங்கள் மனதில், தாங்கள் விரும்பிய கணவராக அவரை ஏற்க விரும்பினார்கள்; அது தங்களுக்காக விதி ஏற்படுத்தியது என்று எண்ணினார்கள்.

பூயாத் பதிரயம் மஹ்யம் தாதா ததநுமோததாம் । இதி ஸர்வாஃ ப்ரு'தக் க்ரு'ஷ்ணே பாவேந ஹ்ரு'தயம் ததுஃ

'இவர் எனக்கு கணவராக வேண்டும்; அதற்கு படைத்தவன் ஒப்புக்கொள்வானாக' என்று ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக கிருஷ்ணரிடம் தங்கள் மனதை அர்ப்பணித்தனர்.

தாஃ ப்ராஹிணோத் த்வாரவதீம் ஸும்ரு'ஷ்டவிரஜோऽம்பராஃ । நரயாநைர்மஹாகோஶாந் ரதாஶ்வாந் த்ரவிணம் மஹத்

அவர்களை, தூய்மையான ஆடைகள் அணிவித்து, சேவகர்களும், பெரும் செல்வமும், ரதங்களும், குதிரைகளும், மிகுந்த பொருளும் உடன், துவாரகைக்கு அனுப்பினார்.

ஐராவதகுலேபாம்ஶ்ச சதுர்தந்தாம்ஸ்தரஸ்விநஃ । பாண்டுராம்ஶ்ச சதுஃஷஷ்டிம் ப்ரேரயாமாஸ கேஶவஃ

ஏராவத வம்சத்தைச் சேர்ந்த, நான்கு தந்தம் உடைய வெள்ளை யானைகள் அறுபத்து நான்கு, வேகமாக செல்லும்படி கேசவன் அனுப்பினார்.

கத்வா ஸுரேந்த்ரபவநம் தத்த்வாதித்யை ச குண்டலே । பூஜிதஸ்த்ரிதஶேந்த்ரேண ஸஹேந்த்ர்யாண்யா ச ஸப்ரியஃ

தேவர்கள் தலைவனின் இல்லத்திற்கு சென்று, குண்டலங்களை ஆதிதிக்கு கொடுத்தான். பின்னர், தேவேந்திரனும் அவன் மனைவியும் சேர்ந்து அவனை மரியாதையுடன் வரவேற்றார்கள்.

சோதிதோ பார்யயோத்பாட்ய பாரீஜாதம் கருத்மதி । ஆரோப்ய ஸேந்த்ராந் விபுதாந் நிர்ஜித்யோபாநயத் புரம்

மனைவியின் வேண்டுகோளால், கருடனின் மீது பாறிஜாத மரத்தை பிடுங்கி ஏற்றி, இந்திரனையும் மற்ற தேவர்களையும் வென்று, அதை தனது நகரத்திற்கு கொண்டு வந்தான்.

ஸ்தாபிதஃ ஸத்யபாமாயா க்ரு'ஹோத்யாநோபஶோபநஃ । அந்வகுர்ப்ரமராஃ ஸ்வர்காத் தத் கந்தாஸவலம்படாஃ

அந்த மரத்தை சத்தியபாமாவுக்காக அவள் வீட்டுத் தோட்டத்தில் நடுவித்தான். அதன் மணம் விரும்பி, விண்ணிலிருந்து தேனீகள் அதைத் தொடர்ந்து வந்தன.

( மிஶ்ர ) யயாச ஆநம்ய கிரீடகோடிபிஃ பாதௌ ஸ்ப்ரு'ஶந் அச்யுதமர்தஸாதநம் । ஸித்தார்த ஏதேந விக்ரு'ஹ்யதே மஹாந் அஹோ ஸுராணாம் ச தமோ திகாட்யதாம்

அவள், தன் கிரீடத்தின் முனைகளால் அச்யுதனின் பாதங்களைத் தொட்ந்து வணங்கி, தன் ஆசையை நிறைவேற்றுமாறு வேண்டினாள். இதனால் அந்த மகான் எல்லாவற்றையும் பெற்றவராகக் கருதப்படுகிறார். ஆனால், தேவர்களில் பெருமையின் இருள் எவ்வளவு ஆழமாக உள்ளது!

( அநுஷ்டுப் ) அதோ முஹூர்த ஏகஸ்மிந் நாநாகாரேஷு தாஃ ஸ்த்ரியஃ । யதோபயேமே பகவாந் தாவத் ரூபதரோऽவ்யயஃ

அப்போது, ஒரே கணத்தில், அவ்வவ் வீடுகளில் இருந்த அந்த பெண்களை, எத்தனை வடிவங்கள் எடுத்தாலும் மாறாத இறைவன் திருமணம் செய்து கொண்டான்.

( வம்ஶஸ்தா ) க்ரு'ஹேஷு தாஸாமநபாய்யதர்கக்ரு'த் நிரஸ்தஸாம்யாதிஶயேஷ்வவஸ்திதஃ । ரேமே ரமாபிர்நிஜகாமஸம்ப்லுதோ யதேதரோ கார்ஹகமேதிகாம்ஶ்சரந்

அந்த பெண்களின் வீடுகளில், ஒப்பீடு செய்ய முடியாத அளவில் உயர்ந்தவனாக இருந்து, தன் மனம் விரும்பும் வகையில் தன் மனைவிகளுடன் மகிழ்ந்து வாழ்ந்தான்; அது போல, ஒரு சாதாரண குடும்பம் நடத்தும் மனிதன் தன் மனைவிகளுடன் இருப்பதைப் போல் இருந்தது.

( வஸம்ததிலகா ) இத்தம் ரமாபதிமவாப்ய பதிம் ஸ்த்ரியஸ்தா ப்ரஹ்மாதயோऽபி ந விதுஃ பதவீம் யதீயாம் । பேஜுர்முதாவிரதமேதிதயாநுராக ஹாஸாவலோகநவஸங்கமஜல்பலஜ்ஜாஃ

இவ்வாறு, லட்சுமியின் நாதனை கணவனாகப் பெற்ற அந்த பெண்கள், பிரம்மா முதலியோரும் அறிய முடியாத பாதையில் சென்றவரை அடைந்தார்கள். அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன், எப்போதும் அதிகரிக்கும் அன்போடு, புன்னகை, பார்வை, இணைவு, விளையாட்டு வார்த்தைகள், வெட்கம் ஆகியவற்றால் அவரை சேவித்தார்கள்.

ப்ரத்யுத்‌கமாஸநவரார்ஹணபதஶௌச தாம்பூலவிஶ்ரமணவீஜநகந்தமால்யைஃ । கேஶப்ரஸாரஶயநஸ்நபநோபஹார்யைஃ தாஸீஶதா அபி விபோர்விததுஃ ஸ்ம தாஸ்யம்

அவரை வரவேற்க, ஆசனமும், அர்ச்சனையும், பாதம் கழுவுதல், பாக்கு, ஓய்வு, விசிறி, மணம்கமழும் மாலைகள், முடி அலங்காரம், படுக்கை தயாரித்தல், குளியல், பரிசுகள் ஆகியவற்றால் நூற்றுக்கணக்கான வேலைப்பெண்களும் இறைவனுக்கு சேவை செய்தார்கள்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே உத்தரார்தே பாரிஜாதஹரணநரகவதோ நாம ஏகோநஷஷ்டிதமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் இரண்டாம் பாதியில், 'பாறிஜாத மரம் எடுத்தல் மற்றும் நரகன் வதை' எனும் ஐம்பத்தொன்பதாவது அதிகாரம் முடிகிறது.

அத ஷஷ்டிதமோऽத்யாயஃ 10.60 ஶ்ரீபாதராயணிருவாச। கர்ஹிசித்ஸுகமாஸீநம் ஸ்வதல்பஸ்தம் ஜகத்குரும்। பதிம் பர்யசரத்பைஷ்மீ வ்யஜநேந ஸகீஜநைஃ

ஸ்ரீபாதராயணர் கூறுகிறார்: ஒருநாள், பைஷ்மி தன் தோழிகளுடன், உலகுக்கு உபதேசம் செய்யும் கணவனை, அவர் தன் படுக்கையில் மகிழ்ச்சியுடன் அமர்ந்திருந்தபோது, விசிறியால் சேவை செய்தாள்.

யஸ்த்வேதல்லீலயா விஶ்வம் ஸ்ரு'ஜத்யத்த்யவதீஶ்வரஃ। ஸ ஹி ஜாதஃ ஸ்வஸேதூநாம் கோபீதாய யதுஷ்வஜஃ

இவ்வுலகை விளையாட்டாக உருவாக்கி, காப்பாற்றி, அழிக்கும் அந்த இறைவன், தன் சொந்தவர்களாகிய யாதவர்களைப் பாதுகாக்கும் பொருட்டு பிறந்தான்.