ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

யுதிஷ்டிர உவாச। கிம் ந ஆசரிதம் ஶ்ரேயோ ந வேதாஹமதீஶ்வர। யோகேஶ்வராணாம் துர்தர்ஶோ யந்நோ த்ரு'ஷ்டஃ குமேதஸாம்

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்: நாங்கள் என்ன நல்லதை செய்யாமல் விட்டுவிட்டோம்? எனக்குத் தெரியவில்லை, ஆண்டவரே! யோகத்தில் தேர்ந்தவர்களுக்கே அரிதாகக் காணப்படும் நீ, குறைந்த அறிவுடைய நமக்கு காட்சி தந்திருக்கிறாய்.

இதி வை வார்ஷிகாந்மாஸாந்ராஜ்ஞா ஸோऽப்யர்திதஃ ஸுகம்। ஜநயந்நயநாநந்தமிந்த்ரப்ரஸ்தௌகஸாம் விபுஃ

இவ்வாறு, அரசனால் வேண்டப்பட்டதால், அந்தப் பெருமான் பல மாதங்கள் அங்கு தங்கி, இந்திரபிரஸ்த நகர மக்களின் கண்களை மகிழ்வித்தார்.

ஏகதா ரதமாருஹ்ய விஜயோ வாநரத்வஜம்। காண்டீவம் தநுராதாய தூணௌ சாக்ஷயஸாயகௌ

ஒரு நாள், அர்ஜுனன், அனுமன் கொடியுடன் கூடிய தன் ரதத்தில் ஏறி, காந்தீவம் வில்லும், தீராத அம்புகளும் எடுத்துக் கொண்டான்.

ஸாகம் க்ரு'ஷ்ணேந ஸந்நத்தோ விஹர்தும் விபிநம் மஹத்। பஹுவ்யாலம்ரு'காகீர்ணம் ப்ராவிஶத்பரவீரஹா

கிருஷ்ணனுடன் முழு ஆயுதம் அணிந்து, எதிரிகளை அழிப்பவன், பல்வேறு காட்டு விலங்குகள் நிறைந்த பெரிய காடில் விளையாடச் சென்றான்.

தத்ராவித்யச்சரைர்வ்யாக்ராந்ஶூகராந்மஹிஷாந்ருரூந்। ஶரபாந்கவயாந்கட்காந்ஹரிணாந்ஶஶஶல்லகாந்

அங்கு, அவர் தன் அம்புகளால் புலிகள், காடுபன்றிகள், காட்டெருமைகள், களரிகள், சரபங்கள், காட்டு மாடுகள், காண்டாமிருகங்கள், மான்கள், முயல்கள், முல்வெட்டிகள் ஆகியவற்றை வேட்டையாடினார்.

தாந்நிந்யுஃ கிங்கரா ராஜ்ஞே மேத்யாந்பர்வண்யுபாகதே। த்ரு'ட்பரீதஃ பரிஶ்ராந்தோ பிபத்ஸுர்யமுநாமகாத்

அந்தப் புனிதமான விலங்குகளை ஊழியர்கள், பண்டிகை நெருங்கும் போது அரசனிடம் கொண்டு சென்றனர்; அர்ஜுனன், தாகத்தால் வாடி, சோர்வுற்று, யமுனை ஆற்றை நோக்கி சென்றான்.

தத்ரோபஸ்ப்ரு'ஶ்ய விஶதம் பீத்வா வாரி மஹாரதௌ। க்ரு'ஷ்ணௌ தத்ரு'ஶதுஃ கந்யாம் சரந்தீம் சாருதர்ஶநாம்

அங்கு, இருவரும் சுத்தமான நீரில் சுத்திகரித்து, தண்ணீர் குடித்து, அந்த இரு வீரர்களான கிருஷ்ணனும் அர்ஜுனனும் அருகில் அழகான ஒரு பெண்ணைச் சந்தித்தனர்.

தாமாஸாத்ய வராரோஹாம் ஸுத்விஜாம் ருசிராநநாம்। பப்ரச்ச ப்ரேஷிதஃ ஸக்யா பால்குநஃ ப்ரமதோத்தமாம்

அந்த நல்ல வடிவும், ஒளிவுமுடைய, உயர்ந்த குலத்திலிருந்து வந்த அந்தப் பெண்ணை அணுகி, அர்ஜுனன், தன் தோழனின் வேண்டுகோளுக்கு ஏற்ப, அவளைப் பற்றி கேட்டான்.

கா த்வம் கஸ்யாஸி ஸுஶ்ரோணி குதோ வா கிம் சிகீர்ஷஸி। மந்யே த்வாம் பதிமிச்சந்தீம் ஸர்வம் கதய ஶோபநே

நீ யார், அழகான இடுப்பாளியே? யாருடைய மகள், எங்கிருந்து வந்தாய்? என்ன செய்ய விரும்புகிறாய்? உனக்கு கணவன் வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். எல்லாம் சொல், அழகியவளே.

ஶ்ரீகாலிந்த்யுவாச। அஹம் தேவஸ்ய ஸவிதுர்துஹிதா பதிமிச்சதீ। விஷ்ணும் வரேண்யம் வரதம் தபஃ பரமமாஸ்திதஃ

காளிந்தி கூறினாள்: நான் சூரிய தேவனின் மகள்; கணவனை நாடி, வரங்களை வழங்கும் விஷ்ணுவை விரும்பி கடுமையான தவம் செய்து வருகிறேன்.

நாந்யம் பதிம் வ்ரு'ணே வீர தம்ரு'தே ஶ்ரீநிகேதநம்। துஷ்யதாம் மே ஸ பகவாந்முகுந்தோऽநாதஸம்ஶ்ரயஃ

அந்த ஸ்ரீமான் தவிர வேறு யாரையும் கணவனாக விரும்பவில்லை; ஆதரவற்றவர்களுக்கு ஆதரவாக இருக்கும் அந்த முகுந்தன் எனக்கு திருப்தி அடையட்டும்.

காலிந்தீதி ஸமாக்யாதா வஸாமி யமுநாஜலே। நிர்மிதே பவநே பித்ரா யாவதச்யுததர்ஶநம்

காளிந்தி என அழைக்கப்படும் நான், என் தந்தை கட்டிய அரண்மனையில், யமுனை நீரில் வசித்து, அச்சயுதனை காணும் வரை காத்திருக்கிறேன்.

ததாவதத்குடாகேஶோ வாஸுதேவாய ஸோऽபி தாம்। ரதமாரோப்ய தத்வித்வாந்தர்மராஜமுபாகமத்

அர்ஜுனன் இது குறித்து வாசுதேவனிடம் கூற, அவர் உடனே அவளை ரதத்தில் ஏற்றி, தர்மராஜனை நோக்கி அழைத்துச் சென்றார்.

யதைவ க்ரு'ஷ்ணஃ ஸந்திஷ்டஃ பார்தாநாம் பரமாத்புதம்। காரயாமாஸ நகரம் விசித்ரம் விஶ்வகர்மணா

அப்போது கிருஷ்ணர், பாண்டவர்களுக்காக விச்வகர்மாவால் ஆச்சரியமான நகரம் கட்டச் சொன்னார்; அந்த நகரம் மிக அற்புதமாக அமைந்தது.

பகவாம்ஸ்தத்ர நிவஸந்ஸ்வாநாம் ப்ரியசிகீர்ஷயா। அக்நயே காண்டவம் தாதுமர்ஜுநஸ்யாத ஸாரதிஃ

பகவான் அங்கே தங்கியிருந்து தன் மக்கள் மகிழ வேண்டும் என்று விரும்பி, அர்ஜுனனுக்காக வாகனமாக இருந்து, அக் காண்டவ வனத்தை அக்னிக்கு அளிக்க விரைந்தார்.

ஸோऽக்நிஸ்துஷ்டோ தநுரதாத்த்யாந்ஶ்வேதாந்ரதம் ந்ரு'ப। அர்ஜுநாயாக்ஷயௌ தூணௌ வர்ம சாபேத்யமஸ்த்ரிபிஃ

அந்த அக்னி தேவன் திருப்தியடைந்து, அர்ஜுனனுக்கு வலிமையான வில், வெள்ளை குதிரைகள் இணைக்கப்பட்ட ரதம், தீராத இரண்டு அம்புக்கூடைகள், துளையில்லாத கவசம் மற்றும் தெய்வீக ஆயுதங்கள் வழங்கினார்.

மயஶ்ச மோசிதோ வஹ்நேஃ ஸபாம் ஸக்ய உபாஹரத்। யஸ்மிந்துர்யோதநஸ்யாஸீஜ்ஜலஸ்தலத்ரு'ஶிப்ரமஃ

மாயன், அக்னியால் காப்பாற்றப்பட்டு, நட்புக்குறியளவாக ஒரு பெரிய சபையை கொண்டு வந்தான்; அதில் துரியோதனன் நீரைக் காண்பதை நிலம் என்று தவறாக எண்ணினான்.

ஸ தேந ஸமநுஜ்ஞாதஃ ஸுஹ்ரு'த்பிஶ்சாநுமோதிதஃ। ஆயயௌ த்வாரகாம் பூயஃ ஸாத்யகிப்ரமுகைர்வ்ரு'தஃ

அவர் அனுமதி வழங்கி, நண்பர்களும் ஒப்புக்கொண்டு, கிருஷ்ணர் மீண்டும் சாத்திகி முதலியோர்களுடன் துவாரகையை நோக்கி புறப்பட்டார்.

அதோபயேமே காலிந்தீம் ஸுபுண்யர்த்வ்ரு'க்ஷ ஊர்ஜிதே। விதந்வந்பரமாநந்தம் ஸ்வாநாம் பரமமங்கலஃ

பின்னர் கிருஷ்ணர், நல்ல நேரமும் பருவமும் பார்த்து, காலிந்தியை மணந்து, தன் மக்களுக்கு பேரானந்தமும், மிகப்பெரிய நன்மையும் கொண்டு வந்தார்.

விந்த்யாநுவிந்த்யாவாவந்த்யௌ துர்யோதநவஶாநுகௌ। ஸ்வயம்வரே ஸ்வபகிநீம் க்ரு'ஷ்ணே ஸக்தாம் ந்யஷேததாம்

விந்தா, அனுவிந்தா என்ற அவந்தி அரசர்கள், துரியோதனனுக்கு உடன்படியாக, கிருஷ்ணரை விரும்பிய தங்கள் சகோதரியை ஸ்வயம்வரத்தில் மணம் புரியத் தடுத்தனர்.

ராஜாதிதேவ்யாஸ்தநயாம் மித்ரவிந்தாம் பித்ரு'ஷ்வஸுஃ। ப்ரஸஹ்ய ஹ்ரு'தவாந்க்ரு'ஷ்ணோ ராஜந்ராஜ்ஞாம் ப்ரபஶ்யதாம்

மன்னா, அப்போது கிருஷ்ணர், அரசிகளும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் போது, ராஜாதி தேவியின் மகளும் தன் பித்தியின் மகளுமான மித்ரவிந்தையை வலுக்கட்டாயமாக எடுத்துச் சென்றார்.

நக்நஜிந்நாம கௌஶல்ய ஆஸீத்ராஜாதிதார்மிகஃ। தஸ்ய ஸத்யாபவத்கந்யா தேவீ நாக்நஜிதீ ந்ரு'ப

கௌசல நாட்டை ஆண்ட நக்நஜித் என்ற மன்னன், மிக நீதிமான்; அவருக்கு சத்யா என்ற மகள் இருந்தாள், அவளுக்கு நக்நஜிதி என்றும் பெயர்.

ந தாம் ஶேகுர்ந்ரு'பா வோடுமஜித்வா ஸப்தகோவ்ரு'ஷாந்। தீக்ஷ்ணஶ்ரு'ங்காந்ஸுதுர்தர்ஷாந்வீர்யகந்தாஸஹாந்கலாந்

அந்த சத்யாவை மணப்பதற்கு, ஏழு கூர்மையான கொம்புகள் உடைய, அடக்க முடியாத, வலிமை பெருமை கொண்ட காளைகளை வெல்லாமல் எந்த மன்னனாலும் முடியவில்லை.

தாம் ஶ்ருத்வா வ்ரு'ஷஜில்லப்யாம் பகவாந்ஸாத்வதாம் பதிஃ। ஜகாம கௌஶல்யபுரம் ஸைந்யேந மஹதா வ்ரு'தஃ

அந்த காளைகளை வென்றால் மணம் கிடைக்கும் என்று அறிந்து, சாத்வதர்களின் தலைவன் பகவான், பெரிய படையுடன் கௌசல நகரை நோக்கி சென்றார்.

ஸ கோஶலபதிஃ ப்ரீதஃ ப்ரத்யுத்தாநாஸநாதிபிஃ। அர்ஹணேநாபி குருணா பூஜயந்ப்ரதிநந்திதஃ

கௌசல மன்னன் மகிழ்ச்சியுடன் எழுந்து, இருக்கை அளித்து, மரியாதை செய்து, போற்றிப் பெருமையுடன் வரவேற்றார்.

வரம் விலோக்யாபிமதம் ஸமாகதம் நரேந்த்ர கந்யா சகமே ரமாபதிம்। பூயாதயம் மே பதிராஶிஷோऽநலஃ கரோது ஸத்யா யதி மே த்ரு'தோ வ்ரதஃ

மன்னா, தன் விருப்பமான வரன் வந்ததைப் பார்த்த அந்த அரசுமகள், லக்ஷ்மியின் நாதனை மனமார விரும்பி, 'என் விரதம் உண்மையாக இருந்தால், இவர் என் கணவராகி என் ஆசைகள் அனைத்தும் நிறைவேற்ற வேண்டும்' என்று எண்ணினாள்.

யத்பாதபங்கஜரஜஃ ஶிரஸா பிபர்தி। ஶ்ரீரப்ஜஜஃ ஸகிரிஶஃ ஸஹ லோகபாலைஃ । லீலாதநுஃ ஸ்வக்ரு'தஸேதுபரீப்ஸயா யஃ। காலேऽததத்ஸ பகவாந்மம கேந துஷ்யேத்

அவரது தாமரைக் காலடித் தூளை, லக்ஷ்மி, பிரம்மா, சிவன் மற்றும் உலகங்களை காக்கும் தேவர்கள் தங்கள் தலையில் சூடுகிறார்கள்; தன் விளையாட்டில் தான் பாலம் கட்டிய பகவான், என்னை எப்படி திருப்திப்படுத்த முடியும்?

அர்சிதம் புநரித்யாஹ நாராயண ஜகத்பதே। ஆத்மாநந்தேந பூர்ணஸ்ய கரவாணி கிமல்பகஃ

மீண்டும் வழிபட்டபோது, உலகத்தின் ஆண்டவனான நாராயணன், 'நான் என் ஆனந்தத்தில் முழுமையாக இருப்பவன்; சிறிய ஒன்றை என்னால் ஏற்க முடியுமா?' என்று கூறினார்.

ஶ்ரீஶுக உவாச। தமாஹ பகவாந்ஹ்ரு'ஷ்டஃ க்ரு'தாஸநபரிக்ரஹஃ। மேககம்பீரயா வாசா ஸஸ்மிதம் குருநந்தந

ஶுகர் சொன்னார்: பகவான், மகிழ்ச்சியுடன் இருக்கையை ஏற்று, மேகத்தின் முழக்கம் போன்ற குரலில், சிரித்தபடியே குரு வம்சத்து ஒருவரிடம் பேசினார்.