ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

காலிந்தீமித்ரவிந்தாஸத்யாபத்ராலக்ஷ்மணாதீநாம் பாணிக்ரஹணம்। அதாஷ்டபஞ்சாஶத்தமோऽத்யாயஃ 10.58 ஶ்ரீஶுக உவாச। ஏகதா பாண்டவாந்த்ரஷ்டும் ப்ரதீதாந்புருஷோத்தமஃ। இந்த்ரப்ரஸ்தம் கதஃ ஶ்ரீமாந்யுயுதாநாதிபிர்வ்ரு'தஃ

ஓர் நாள், யுயுதானன் முதலியவர்களுடன் கூடிய பரமபுருஷன், பாண்டவர்களைப் பார்க்க, இந்திரபிரஸ்தத்திற்கு சென்றார்.

த்ரு'ஷ்ட்வா தமாகதம் பார்தா முகுந்தமகிலேஶ்வரம்। உத்தஸ்துர்யுகபத்வீராஃ ப்ராணா முக்யமிவாகதம்

முகுந்தன், எல்லாம் ஆண்டவராக வந்ததைப் பார்த்த பாண்டவர்கள், உயிரே திரும்பியதுபோல் ஒரே நேரத்தில் எழுந்து நின்றனர்.

பரிஷ்வஜ்யாச்யுதம் வீரா அங்கஸங்கஹதைநஸஃ। ஸாநுராகஸ்மிதம் வக்த்ரம் வீக்ஷ்ய தஸ்ய முதம் யயுஃ

அச்யுதனை அணைத்த பாண்டவர்கள், அவர் அன்போடு புன்னகைபூத்த முகத்தைப் பார்த்து, அவருடைய தொடுதலால் துயரம் நீங்கி மகிழ்ந்தனர்.

யுதிஷ்டிரஸ்ய பீமஸ்ய க்ரு'த்வா பாதாபிவந்தநம்। பால்குநம் பரிரப்யாத யமாப்யாம் சாபிவந்திதஃ

யுதிஷ்டிரனும் பீமனும் பாதங்களை வணங்கி, அர்ஜுனனை அணைத்து, சகோதரர்களான நகுலன் சகதேவனால் மரியாதை பெற்றார்.

பரமாஸந ஆஸீநம் க்ரு'ஷ்ணா க்ரு'ஷ்ணமநிந்திதா। நவோடா வ்ரீடிதா கிஞ்சிச்சநைரேத்யாப்யவந்தத

புதிய மணவாளியாக லஜ்ஜையுடன் இருந்த திரௌபதி, உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த கிருஷ்ணனை மெதுவாக வந்து மரியாதையுடன் வணங்கினார்.

ததைவ ஸாத்யகிஃ பார்தைஃ பூஜிதஶ்சாபிவந்திதஃ। நிஷஸாதாஸநேऽந்யே ச பூஜிதாஃ பர்யுபாஸத

அதேபோல், சாத்தியகியும் பாண்டவர்கள் மரியாதையுடன் வரவேற்று, அவரை ஆசனத்தில் அமர வைத்தனர்; மற்றவர்களும் மரியாதை பெற்றுத் தங்கள் இடங்களில் அருகில் அமர்ந்தனர்.

ப்ரு'தாம்ஸமாகத்ய க்ரு'தாபிவாதநஸ்தயாதிஹார்தார்த்ர த்ரு'ஶாபிரம்பிதஃ। ஆப்ரு'ஷ்டவாம்ஸ்தாம் குஶலம் ஸஹஸ்நுஷாம் பித்ரு'ஷ்வஸாரம்பரிப்ரு'ஷ்டபாந்தவஃ

அவர் குந்தியை அணுகி, மரியாதையுடன் வணங்கி, அவளுடைய ஆழ்ந்த பாசத்தால் கண்ணீர் மல்கிய கண்களால் கட்டியணைக்கப்பட்டார்; பிறகு, அவர், தன் மருமக்கள், சகோதரி மற்றும் உறவினர்கள் எல்லாரும் நலமாக இருக்கிறார்களா என்று கேட்டார்.

தமாஹ ப்ரேமவைக்லவ்ய ருத்தகண்டாஶ்ருலோசநா। ஸ்மரந்தீ தாந்பஹூந்க்லேஶாந்க்லேஶாபாயாத்மதர்ஶநம்

அவள், கடந்த காலத்தில் ஏற்பட்ட பல துன்பங்களையும், அவற்றுக்குப் பின் கிடைத்த ஆன்ம சாந்தியையும் நினைத்து, அன்பால் குரல் தடுக்கி, கண்களில் கண்ணீர் மல்கி அவரிடம் பேசினாள்.

ததைவ குஶலம் நோऽபூத்ஸநாதாஸ்தே க்ரு'தா வயம்। ஜ்ஞாதீந்நஃ ஸ்மரதா க்ரு'ஷ்ண ப்ராதா மே ப்ரேஷிதஸ்த்வயா

நமக்கு பாதுகாவலர் கிடைத்த பிறகே நலமடைந்தோம்; நம் உறவினர்களை நினைத்து, கிருஷ்ணா, என் சகோதரன் உன்னிடம் அனுப்பப்பட்டான்.

ந தேऽஸ்தி ஸ்வபரப்ராந்திர்விஶ்வஸ்ய ஸுஹ்ரு'தாத்மநஃ। ததாபி ஸ்மரதாம் ஶஶ்வத்க்லேஶாந்ஹம்ஸி ஹ்ரு'தி ஸ்திதஃ

உலகத்திற்கே நண்பனும் ஆத்மாவும் ஆன உனக்கு, 'நாம்' 'நீங்கள்' என்ற பேதம் இல்லை; இருந்தாலும், நினைவில் வைக்கும் அனைவரின் துயரை நீ எப்போதும் உள்ளத்தில் இருந்து போக்குகிறாய்.

யுதிஷ்டிர உவாச। கிம் ந ஆசரிதம் ஶ்ரேயோ ந வேதாஹமதீஶ்வர। யோகேஶ்வராணாம் துர்தர்ஶோ யந்நோ த்ரு'ஷ்டஃ குமேதஸாம்

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்: நாங்கள் என்ன நல்லதை செய்யாமல் விட்டுவிட்டோம்? எனக்குத் தெரியவில்லை, ஆண்டவரே! யோகத்தில் தேர்ந்தவர்களுக்கே அரிதாகக் காணப்படும் நீ, குறைந்த அறிவுடைய நமக்கு காட்சி தந்திருக்கிறாய்.

இதி வை வார்ஷிகாந்மாஸாந்ராஜ்ஞா ஸோऽப்யர்திதஃ ஸுகம்। ஜநயந்நயநாநந்தமிந்த்ரப்ரஸ்தௌகஸாம் விபுஃ

இவ்வாறு, அரசனால் வேண்டப்பட்டதால், அந்தப் பெருமான் பல மாதங்கள் அங்கு தங்கி, இந்திரபிரஸ்த நகர மக்களின் கண்களை மகிழ்வித்தார்.

ஏகதா ரதமாருஹ்ய விஜயோ வாநரத்வஜம்। காண்டீவம் தநுராதாய தூணௌ சாக்ஷயஸாயகௌ

ஒரு நாள், அர்ஜுனன், அனுமன் கொடியுடன் கூடிய தன் ரதத்தில் ஏறி, காந்தீவம் வில்லும், தீராத அம்புகளும் எடுத்துக் கொண்டான்.

ஸாகம் க்ரு'ஷ்ணேந ஸந்நத்தோ விஹர்தும் விபிநம் மஹத்। பஹுவ்யாலம்ரு'காகீர்ணம் ப்ராவிஶத்பரவீரஹா

கிருஷ்ணனுடன் முழு ஆயுதம் அணிந்து, எதிரிகளை அழிப்பவன், பல்வேறு காட்டு விலங்குகள் நிறைந்த பெரிய காடில் விளையாடச் சென்றான்.

தத்ராவித்யச்சரைர்வ்யாக்ராந்ஶூகராந்மஹிஷாந்ருரூந்। ஶரபாந்கவயாந்கட்காந்ஹரிணாந்ஶஶஶல்லகாந்

அங்கு, அவர் தன் அம்புகளால் புலிகள், காடுபன்றிகள், காட்டெருமைகள், களரிகள், சரபங்கள், காட்டு மாடுகள், காண்டாமிருகங்கள், மான்கள், முயல்கள், முல்வெட்டிகள் ஆகியவற்றை வேட்டையாடினார்.

தாந்நிந்யுஃ கிங்கரா ராஜ்ஞே மேத்யாந்பர்வண்யுபாகதே। த்ரு'ட்பரீதஃ பரிஶ்ராந்தோ பிபத்ஸுர்யமுநாமகாத்

அந்தப் புனிதமான விலங்குகளை ஊழியர்கள், பண்டிகை நெருங்கும் போது அரசனிடம் கொண்டு சென்றனர்; அர்ஜுனன், தாகத்தால் வாடி, சோர்வுற்று, யமுனை ஆற்றை நோக்கி சென்றான்.

தத்ரோபஸ்ப்ரு'ஶ்ய விஶதம் பீத்வா வாரி மஹாரதௌ। க்ரு'ஷ்ணௌ தத்ரு'ஶதுஃ கந்யாம் சரந்தீம் சாருதர்ஶநாம்

அங்கு, இருவரும் சுத்தமான நீரில் சுத்திகரித்து, தண்ணீர் குடித்து, அந்த இரு வீரர்களான கிருஷ்ணனும் அர்ஜுனனும் அருகில் அழகான ஒரு பெண்ணைச் சந்தித்தனர்.

தாமாஸாத்ய வராரோஹாம் ஸுத்விஜாம் ருசிராநநாம்। பப்ரச்ச ப்ரேஷிதஃ ஸக்யா பால்குநஃ ப்ரமதோத்தமாம்

அந்த நல்ல வடிவும், ஒளிவுமுடைய, உயர்ந்த குலத்திலிருந்து வந்த அந்தப் பெண்ணை அணுகி, அர்ஜுனன், தன் தோழனின் வேண்டுகோளுக்கு ஏற்ப, அவளைப் பற்றி கேட்டான்.

கா த்வம் கஸ்யாஸி ஸுஶ்ரோணி குதோ வா கிம் சிகீர்ஷஸி। மந்யே த்வாம் பதிமிச்சந்தீம் ஸர்வம் கதய ஶோபநே

நீ யார், அழகான இடுப்பாளியே? யாருடைய மகள், எங்கிருந்து வந்தாய்? என்ன செய்ய விரும்புகிறாய்? உனக்கு கணவன் வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். எல்லாம் சொல், அழகியவளே.

ஶ்ரீகாலிந்த்யுவாச। அஹம் தேவஸ்ய ஸவிதுர்துஹிதா பதிமிச்சதீ। விஷ்ணும் வரேண்யம் வரதம் தபஃ பரமமாஸ்திதஃ

காளிந்தி கூறினாள்: நான் சூரிய தேவனின் மகள்; கணவனை நாடி, வரங்களை வழங்கும் விஷ்ணுவை விரும்பி கடுமையான தவம் செய்து வருகிறேன்.

நாந்யம் பதிம் வ்ரு'ணே வீர தம்ரு'தே ஶ்ரீநிகேதநம்। துஷ்யதாம் மே ஸ பகவாந்முகுந்தோऽநாதஸம்ஶ்ரயஃ

அந்த ஸ்ரீமான் தவிர வேறு யாரையும் கணவனாக விரும்பவில்லை; ஆதரவற்றவர்களுக்கு ஆதரவாக இருக்கும் அந்த முகுந்தன் எனக்கு திருப்தி அடையட்டும்.

காலிந்தீதி ஸமாக்யாதா வஸாமி யமுநாஜலே। நிர்மிதே பவநே பித்ரா யாவதச்யுததர்ஶநம்

காளிந்தி என அழைக்கப்படும் நான், என் தந்தை கட்டிய அரண்மனையில், யமுனை நீரில் வசித்து, அச்சயுதனை காணும் வரை காத்திருக்கிறேன்.

ததாவதத்குடாகேஶோ வாஸுதேவாய ஸோऽபி தாம்। ரதமாரோப்ய தத்வித்வாந்தர்மராஜமுபாகமத்

அர்ஜுனன் இது குறித்து வாசுதேவனிடம் கூற, அவர் உடனே அவளை ரதத்தில் ஏற்றி, தர்மராஜனை நோக்கி அழைத்துச் சென்றார்.

யதைவ க்ரு'ஷ்ணஃ ஸந்திஷ்டஃ பார்தாநாம் பரமாத்புதம்। காரயாமாஸ நகரம் விசித்ரம் விஶ்வகர்மணா

அப்போது கிருஷ்ணர், பாண்டவர்களுக்காக விச்வகர்மாவால் ஆச்சரியமான நகரம் கட்டச் சொன்னார்; அந்த நகரம் மிக அற்புதமாக அமைந்தது.

பகவாம்ஸ்தத்ர நிவஸந்ஸ்வாநாம் ப்ரியசிகீர்ஷயா। அக்நயே காண்டவம் தாதுமர்ஜுநஸ்யாத ஸாரதிஃ

பகவான் அங்கே தங்கியிருந்து தன் மக்கள் மகிழ வேண்டும் என்று விரும்பி, அர்ஜுனனுக்காக வாகனமாக இருந்து, அக் காண்டவ வனத்தை அக்னிக்கு அளிக்க விரைந்தார்.

ஸோऽக்நிஸ்துஷ்டோ தநுரதாத்த்யாந்ஶ்வேதாந்ரதம் ந்ரு'ப। அர்ஜுநாயாக்ஷயௌ தூணௌ வர்ம சாபேத்யமஸ்த்ரிபிஃ

அந்த அக்னி தேவன் திருப்தியடைந்து, அர்ஜுனனுக்கு வலிமையான வில், வெள்ளை குதிரைகள் இணைக்கப்பட்ட ரதம், தீராத இரண்டு அம்புக்கூடைகள், துளையில்லாத கவசம் மற்றும் தெய்வீக ஆயுதங்கள் வழங்கினார்.

மயஶ்ச மோசிதோ வஹ்நேஃ ஸபாம் ஸக்ய உபாஹரத்। யஸ்மிந்துர்யோதநஸ்யாஸீஜ்ஜலஸ்தலத்ரு'ஶிப்ரமஃ

மாயன், அக்னியால் காப்பாற்றப்பட்டு, நட்புக்குறியளவாக ஒரு பெரிய சபையை கொண்டு வந்தான்; அதில் துரியோதனன் நீரைக் காண்பதை நிலம் என்று தவறாக எண்ணினான்.

ஸ தேந ஸமநுஜ்ஞாதஃ ஸுஹ்ரு'த்பிஶ்சாநுமோதிதஃ। ஆயயௌ த்வாரகாம் பூயஃ ஸாத்யகிப்ரமுகைர்வ்ரு'தஃ

அவர் அனுமதி வழங்கி, நண்பர்களும் ஒப்புக்கொண்டு, கிருஷ்ணர் மீண்டும் சாத்திகி முதலியோர்களுடன் துவாரகையை நோக்கி புறப்பட்டார்.

அதோபயேமே காலிந்தீம் ஸுபுண்யர்த்வ்ரு'க்ஷ ஊர்ஜிதே। விதந்வந்பரமாநந்தம் ஸ்வாநாம் பரமமங்கலஃ

பின்னர் கிருஷ்ணர், நல்ல நேரமும் பருவமும் பார்த்து, காலிந்தியை மணந்து, தன் மக்களுக்கு பேரானந்தமும், மிகப்பெரிய நன்மையும் கொண்டு வந்தார்.