ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

அத்ரு'ஷ்ட்வா நிர்கமம் ஶௌரேஃ ப்ரவிஷ்டஸ்ய பிலம் ஜநாஃ। ப்ரதீக்ஷ்ய த்வாதஶாஹாநி துஃகிதாஃ ஸ்வபுரம் யயுஃ

ஶௌரி அந்தக் குகையில் நுழைந்தபோது, அவர் வெளியே வருவதை மக்கள் காணவில்லை. அவர்கள் பன்னிரண்டு நாட்கள் துக்கத்தில் காத்திருந்து, பிறகு தங்கள் ஊருக்கு திரும்பினர்.

நிஶம்ய தேவகீ தேவீ ருக்மிண்யாநகதுந்துபிஃ। ஸுஹ்ரு'தோ ஜ்ஞாதயோऽஶோசந்பிலாத்க்ரு'ஷ்ணமநிர்கதம்

குகையிலிருந்து கிருஷ்ணன் வரவில்லை என்று கேள்விப்பட்ட தேவகி தேவி, ருக்மிணி, வசுதேவன், உறவினர்கள் மற்றும் நண்பர்கள் அனைவரும் மிகுந்த சோகத்தில் ஆழ்ந்தனர்.

ஸத்ராஜிதம் ஶபந்தஸ்தே துஃகிதா த்வாரகௌகஸஃ। உபதஸ்துஶ்சந்த்ர பாகாம் துர்காம் க்ரு'ஷ்ணோபலப்தயே

துவாரகையின் மக்கள் துக்கத்தில் சத்ராஜிதை திட்டி, கிருஷ்ணனின் தகவலை அறிய சந்திரபாகா, துர்கை தேவியை நாடினர்.

தேஷாம் து தேவ்யுபஸ்தாநாத்ப்ரத்யாதிஷ்டாஶிஷா ஸ ச। ப்ராதுர்பபூவ ஸித்தார்தஃ ஸதாரோ ஹர்ஷயந்ஹரிஃ

அவர்கள் தேவியை வழிபட்டதால், அவள் ஆசீர்வாதம் அளித்து, கிருஷ்ணன் தன் துணையுடன், குறிக்கோளை நிறைவேற்றியவனாக மகிழ்ச்சியுடன் தோன்றினார்.

உபலப்ய ஹ்ரு'ஷீகேஶம் ம்ரு'தம் புநரிவாகதம்। ஸஹ பத்ந்யா மணிக்ரீவம் ஸர்வே ஜாதமஹோத்ஸவாஃ

மணியுடன், தன் மனைவியுடன் ஹரியை மீண்டும் உயிருடன் வந்தது போலக் கண்ட மக்கள் அனைவரும் பெரும் மகிழ்ச்சியில் திருவிழா கொண்டாடினர்.

ஸத்ராஜிதம் ஸமாஹூய ஸபாயாம் ராஜஸந்நிதௌ। ப்ராப்திம் சாக்யாய பகவாந்மணிம் தஸ்மை ந்யவேதயத்

சபையில் அரசரின் முன்னிலையில் சத்ராஜிதை அழைத்து, பகவான் அந்த மணியை மீட்டதைச் சொன்னார்; பின்னர் அந்த மணியை அவரிடம் வழங்கினார்.

ஸ சாதிவ்ரீடிதோ ரத்நம் க்ரு'ஹீத்வாவாங்முகஸ்ததஃ। அநுதப்யமாநோ பவநமகமத்ஸ்வேந பாப்மநா

மிகவும் வெட்கப்பட்ட சத்ராஜித், மணியை எடுத்துக்கொண்டு, முகம் கீழ்பார்த்தவாறு, தன் தவறால் வருந்தி வீட்டிற்குச் சென்றார்.

ஸோऽநுத்யாயம்ஸ்ததேவாகம் பலவத்விக்ரஹாகுலஃ। கதம் ம்ரு'ஜாம்யாத்மரஜஃ ப்ரஸீதேத்வாச்யுதஃ கதம்

அவர் மனதில் மிகுந்த வருத்தத்துடன், 'இந்த பாவத்தை எப்படிச் சுத்தம் செய்வேன்? அச்யுதன் என்னால் மகிழ்வாரா?' என்று சிந்தித்தார்.

கிம் க்ரு'த்வா ஸாது மஹ்யம் ஸ்யாந்ந ஶபேத்வா ஜநோ யதா। அதீர்கதர்ஶநம் க்ஷுத்ரம் மூடம் த்ரவிணலோலுபம்

'நான் என்ன செய்ய வேண்டும், மக்கள் என்னை நல்லவன் என்று பாராட்டி, குறுகிய பார்வையாளர், சுயநலவாதி, அறியாமை கொண்டவன், பொருளாசை கொண்டவன் என்று திட்டாமல் இருக்க?' என்று எண்ணினார்.

தாஸ்யே துஹிதரம் தஸ்மை ஸ்த்ரீரத்நம் ரத்நமேவ ச। உபாயோऽயம் ஸமீசீநஸ்தஸ்ய ஶாந்திர்ந சாந்யதா

'நான் என் மகளை, பெண்களில் சிறந்தவளாகவும், அந்த மணியையும் அவருக்கு தருவேன். இதுவே அவரை அமைதிப்படுத்தும் சரியான வழி; வேறு வழி இல்லை,' என்று தீர்மானித்தார்.

ஏவம் வ்யவஸிதோ புத்த்யா ஸத்ராஜித்ஸ்வஸுதாம் ஶுபாம்। மணிம் ச ஸ்வயமுத்யம்ய க்ரு'ஷ்ணாயோபஜஹார ஹ

இவ்வாறு மனதில் உறுதி செய்து, சத்ராஜித் தன் நல்ல மகளையும் மணியையும் எடுத்துக்கொண்டு, கிருஷ்ணனிடம் நேரில் கொண்டு வந்து அளித்தார்.

தாம் ஸத்யபாமாம் பகவாநுபயேமே யதாவிதி। பஹுபிர்யாசிதாம் ஶீல ரூபௌதார்யகுணாந்விதாம்

பலரும் ஆசைப்பட்ட, நல்ல பண்பும், அழகும், உயர்ந்த குணமும் கொண்ட சத்தியபாமாவை, பகவான் முறையோடு திருமணம் செய்தார்.

பகவாநாஹ ந மணிம் ப்ரதீச்சாமோ வயம் ந்ரு'ப। தவாஸ்தாம் தேவபக்தஸ்ய வயம் ச பலபாகிநஃ

பகவான் சொன்னார்: 'அந்த மணியை நாங்கள் ஏற்க விரும்பவில்லை, அரசே. அது உன்னிடம், தேவர்களை வழிபடுகிறவனிடம் இருக்கட்டும்; அதன் பலனை நாமும் அனுபவிக்கிறோம்.'

காலிந்தீமித்ரவிந்தாஸத்யாபத்ராலக்ஷ்மணாதீநாம் பாணிக்ரஹணம்। அதாஷ்டபஞ்சாஶத்தமோऽத்யாயஃ 10.58 ஶ்ரீஶுக உவாச। ஏகதா பாண்டவாந்த்ரஷ்டும் ப்ரதீதாந்புருஷோத்தமஃ। இந்த்ரப்ரஸ்தம் கதஃ ஶ்ரீமாந்யுயுதாநாதிபிர்வ்ரு'தஃ

ஓர் நாள், யுயுதானன் முதலியவர்களுடன் கூடிய பரமபுருஷன், பாண்டவர்களைப் பார்க்க, இந்திரபிரஸ்தத்திற்கு சென்றார்.

த்ரு'ஷ்ட்வா தமாகதம் பார்தா முகுந்தமகிலேஶ்வரம்। உத்தஸ்துர்யுகபத்வீராஃ ப்ராணா முக்யமிவாகதம்

முகுந்தன், எல்லாம் ஆண்டவராக வந்ததைப் பார்த்த பாண்டவர்கள், உயிரே திரும்பியதுபோல் ஒரே நேரத்தில் எழுந்து நின்றனர்.

பரிஷ்வஜ்யாச்யுதம் வீரா அங்கஸங்கஹதைநஸஃ। ஸாநுராகஸ்மிதம் வக்த்ரம் வீக்ஷ்ய தஸ்ய முதம் யயுஃ

அச்யுதனை அணைத்த பாண்டவர்கள், அவர் அன்போடு புன்னகைபூத்த முகத்தைப் பார்த்து, அவருடைய தொடுதலால் துயரம் நீங்கி மகிழ்ந்தனர்.

யுதிஷ்டிரஸ்ய பீமஸ்ய க்ரு'த்வா பாதாபிவந்தநம்। பால்குநம் பரிரப்யாத யமாப்யாம் சாபிவந்திதஃ

யுதிஷ்டிரனும் பீமனும் பாதங்களை வணங்கி, அர்ஜுனனை அணைத்து, சகோதரர்களான நகுலன் சகதேவனால் மரியாதை பெற்றார்.

பரமாஸந ஆஸீநம் க்ரு'ஷ்ணா க்ரு'ஷ்ணமநிந்திதா। நவோடா வ்ரீடிதா கிஞ்சிச்சநைரேத்யாப்யவந்தத

புதிய மணவாளியாக லஜ்ஜையுடன் இருந்த திரௌபதி, உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த கிருஷ்ணனை மெதுவாக வந்து மரியாதையுடன் வணங்கினார்.

ததைவ ஸாத்யகிஃ பார்தைஃ பூஜிதஶ்சாபிவந்திதஃ। நிஷஸாதாஸநேऽந்யே ச பூஜிதாஃ பர்யுபாஸத

அதேபோல், சாத்தியகியும் பாண்டவர்கள் மரியாதையுடன் வரவேற்று, அவரை ஆசனத்தில் அமர வைத்தனர்; மற்றவர்களும் மரியாதை பெற்றுத் தங்கள் இடங்களில் அருகில் அமர்ந்தனர்.

ப்ரு'தாம்ஸமாகத்ய க்ரு'தாபிவாதநஸ்தயாதிஹார்தார்த்ர த்ரு'ஶாபிரம்பிதஃ। ஆப்ரு'ஷ்டவாம்ஸ்தாம் குஶலம் ஸஹஸ்நுஷாம் பித்ரு'ஷ்வஸாரம்பரிப்ரு'ஷ்டபாந்தவஃ

அவர் குந்தியை அணுகி, மரியாதையுடன் வணங்கி, அவளுடைய ஆழ்ந்த பாசத்தால் கண்ணீர் மல்கிய கண்களால் கட்டியணைக்கப்பட்டார்; பிறகு, அவர், தன் மருமக்கள், சகோதரி மற்றும் உறவினர்கள் எல்லாரும் நலமாக இருக்கிறார்களா என்று கேட்டார்.

தமாஹ ப்ரேமவைக்லவ்ய ருத்தகண்டாஶ்ருலோசநா। ஸ்மரந்தீ தாந்பஹூந்க்லேஶாந்க்லேஶாபாயாத்மதர்ஶநம்

அவள், கடந்த காலத்தில் ஏற்பட்ட பல துன்பங்களையும், அவற்றுக்குப் பின் கிடைத்த ஆன்ம சாந்தியையும் நினைத்து, அன்பால் குரல் தடுக்கி, கண்களில் கண்ணீர் மல்கி அவரிடம் பேசினாள்.

ததைவ குஶலம் நோऽபூத்ஸநாதாஸ்தே க்ரு'தா வயம்। ஜ்ஞாதீந்நஃ ஸ்மரதா க்ரு'ஷ்ண ப்ராதா மே ப்ரேஷிதஸ்த்வயா

நமக்கு பாதுகாவலர் கிடைத்த பிறகே நலமடைந்தோம்; நம் உறவினர்களை நினைத்து, கிருஷ்ணா, என் சகோதரன் உன்னிடம் அனுப்பப்பட்டான்.

ந தேऽஸ்தி ஸ்வபரப்ராந்திர்விஶ்வஸ்ய ஸுஹ்ரு'தாத்மநஃ। ததாபி ஸ்மரதாம் ஶஶ்வத்க்லேஶாந்ஹம்ஸி ஹ்ரு'தி ஸ்திதஃ

உலகத்திற்கே நண்பனும் ஆத்மாவும் ஆன உனக்கு, 'நாம்' 'நீங்கள்' என்ற பேதம் இல்லை; இருந்தாலும், நினைவில் வைக்கும் அனைவரின் துயரை நீ எப்போதும் உள்ளத்தில் இருந்து போக்குகிறாய்.

யுதிஷ்டிர உவாச। கிம் ந ஆசரிதம் ஶ்ரேயோ ந வேதாஹமதீஶ்வர। யோகேஶ்வராணாம் துர்தர்ஶோ யந்நோ த்ரு'ஷ்டஃ குமேதஸாம்

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்: நாங்கள் என்ன நல்லதை செய்யாமல் விட்டுவிட்டோம்? எனக்குத் தெரியவில்லை, ஆண்டவரே! யோகத்தில் தேர்ந்தவர்களுக்கே அரிதாகக் காணப்படும் நீ, குறைந்த அறிவுடைய நமக்கு காட்சி தந்திருக்கிறாய்.

இதி வை வார்ஷிகாந்மாஸாந்ராஜ்ஞா ஸோऽப்யர்திதஃ ஸுகம்। ஜநயந்நயநாநந்தமிந்த்ரப்ரஸ்தௌகஸாம் விபுஃ

இவ்வாறு, அரசனால் வேண்டப்பட்டதால், அந்தப் பெருமான் பல மாதங்கள் அங்கு தங்கி, இந்திரபிரஸ்த நகர மக்களின் கண்களை மகிழ்வித்தார்.

ஏகதா ரதமாருஹ்ய விஜயோ வாநரத்வஜம்। காண்டீவம் தநுராதாய தூணௌ சாக்ஷயஸாயகௌ

ஒரு நாள், அர்ஜுனன், அனுமன் கொடியுடன் கூடிய தன் ரதத்தில் ஏறி, காந்தீவம் வில்லும், தீராத அம்புகளும் எடுத்துக் கொண்டான்.

ஸாகம் க்ரு'ஷ்ணேந ஸந்நத்தோ விஹர்தும் விபிநம் மஹத்। பஹுவ்யாலம்ரு'காகீர்ணம் ப்ராவிஶத்பரவீரஹா

கிருஷ்ணனுடன் முழு ஆயுதம் அணிந்து, எதிரிகளை அழிப்பவன், பல்வேறு காட்டு விலங்குகள் நிறைந்த பெரிய காடில் விளையாடச் சென்றான்.

தத்ராவித்யச்சரைர்வ்யாக்ராந்ஶூகராந்மஹிஷாந்ருரூந்। ஶரபாந்கவயாந்கட்காந்ஹரிணாந்ஶஶஶல்லகாந்

அங்கு, அவர் தன் அம்புகளால் புலிகள், காடுபன்றிகள், காட்டெருமைகள், களரிகள், சரபங்கள், காட்டு மாடுகள், காண்டாமிருகங்கள், மான்கள், முயல்கள், முல்வெட்டிகள் ஆகியவற்றை வேட்டையாடினார்.

தாந்நிந்யுஃ கிங்கரா ராஜ்ஞே மேத்யாந்பர்வண்யுபாகதே। த்ரு'ட்பரீதஃ பரிஶ்ராந்தோ பிபத்ஸுர்யமுநாமகாத்

அந்தப் புனிதமான விலங்குகளை ஊழியர்கள், பண்டிகை நெருங்கும் போது அரசனிடம் கொண்டு சென்றனர்; அர்ஜுனன், தாகத்தால் வாடி, சோர்வுற்று, யமுனை ஆற்றை நோக்கி சென்றான்.