ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ப்ராயஃ க்ரு'ஷ்ணேந நிஹதோ மணிக்ரீவோ வநம் கதஃ। ப்ராதா மமேதி தச்ச்ருத்வா கர்ணே கர்ணேऽஜபந்ஜநாஃ

“மாணிக்க மாலை அணிந்தவர் கிருஷ்ணனால் கொல்லப்பட்டு காட்டுக்குச் சென்றார்; இப்போது அவருடைய சகோதரன் எனக்கு சொந்தம்” என்று மக்கள் ஒருவருக்கொருவர் கிசுகிசுத்தார்கள்.

பகவாம்ஸ்ததுபஶ்ருத்ய துர்யஶோ லிப்தமாத்மநி। மார்ஷ்டும் ப்ரஸேநபதவீமந்வபத்யத நாகரைஃ

இவ்வாறு தன் பெயருக்கு பழி பட்டதாகக் கேட்ட பகவான், அந்த பழியை நீக்க விரும்பி நகரவாசிகளுடன் பிரசேனனின் பாதையைப் பின்தொடர்ந்து சென்றார்.

ஹதம் ப்ரஸேநம் அஶ்வம் ச வீக்ஷ்ய கேஶரிணா வநே। தம் சாத்ரி ப்ரு'ஷ்டே நிஹதம்ரு'க்ஷேண தத்ரு'ஶுர்ஜநாஃ

காட்டில் சிங்கம் கொன்ற பிரசேனனையும் அவனுடைய குதிரையையும் பார்த்த மக்கள், மலையிலுள்ள சரிவில் கரடி கொன்ற அந்தச் சிங்கத்தையும் கண்டார்கள்.

ரு'க்ஷராஜபிலம் பீமமந்தேந தமஸாவ்ரு'தம்। ஏகோ விவேஶ பகவாநவஸ்தாப்ய பஹிஃ ப்ரஜாஃ

கரடிகளின் அரசனுடைய பயங்கரமான, இருண்ட குகைக்குள் பகவான் ஒருவராகவே நுழைந்து, மற்றவர்களை வெளியே நிறுத்தினார்.

தத்ர த்ரு'ஷ்ட்வா மணிப்ரேஷ்டம் பாலக்ரீடநகம் க்ரு'தம்। ஹர்தும் க்ரு'தமதிஸ்தஸ்மிந்நவதஸ்தேऽர்பகாந்திகே

அங்கே அந்த மாணிக்கம் குழந்தையின் விளையாட்டு பொருளாக இருப்பதைப் பார்த்து, அதை எடுத்துக்கொள்ள முடிவு செய்து குழந்தையின் அருகில் காத்திருந்தார்.

தமபூர்வம் நரம் த்ரு'ஷ்ட்வா தாத்ரீ சுக்ரோஶ பீதவத்। தச்ச்ருத்வாப்யத்ரவத்க்ருத்தோ ஜாம்பவாந்பலிநாம் வரஃ

அந்த அறிமுகமில்லாத மனிதரைப் பார்த்த தாயார் பயத்தில் கூச்சலிட்டார்; அதை கேட்ட ஜாம்பவன், வலிமைமிக்கவர்களில் முதல்வன், கோபத்துடன் அங்கு விரைந்தார்.

ஸ வை பகவதா தேந யுயுதே ஸ்வாமிநாऽऽத்மநஃ। புருஷம் ப்ராக்ரு'தம் மத்வா குபிதோ நாநுபாவவித்

தன் ஆண்டவரான பகவானுடன், அவரை சாதாரண மனிதர் என்று எண்ணி, கோபத்தில் உண்மையான ஆற்றலை உணராமல், ஜாம்பவன் போரிட்டான்.

த்வந்த்வயுத்தம் ஸுதுமுலமுபயோர்விஜிகீஷதோஃ। ஆயுதாஶ்மத்ருமைர்தோர்பிஃ க்ரவ்யார்தே ஶ்யேநயோரிவ

இருவரும் வெற்றி பெற விரும்பி, ஆயுதங்கள், கற்கள், மரக்கிளைகள், தங்கள் கைமுறைகளால், இறைச்சிக்காகப் போராடும் கழுகுகள் போல், கடும் இரட்டைப் போர் நடந்தது.

ஆஸீத்ததஷ்டாவிம்ஶாஹமிதரேதரமுஷ்டிபிஃ। வஜ்ரநிஷ்பேஷபருஷைரவிஶ்ரமமஹர்நிஶம்

இருவரும் இருபத்தெட்டு நாட்கள், பகலும் இரவும் ஓய்வின்றி, இடியால் ஆனது போல் கடினமான குத்துகளால் ஒருவரை ஒருவர் தாக்கினர்.

க்ரு'ஷ்ணமுஷ்டிவிநிஷ்பாத நிஷ்பிஷ்டாங்கோரு பந்தநஃ। க்ஷீணஸத்த்வஃ ஸ்விந்நகாத்ரஸ்தமாஹாதீவ விஸ்மிதஃ

கிருஷ்ணரின் குத்துகளால் உடல் நசுங்கி, உறுப்புகள் கட்டுண்டு, வலிமை குன்றி, உடல் வியர்வையில் நனைந்த ஜாம்பவன், மிக அதிசயத்துடன் அவரிடம் பேசினார்.

ஜாநே த்வாம் ஸர்வபூதாநாம் ப்ராண ஓஜஃ ஸஹோ பலம்। விஷ்ணும் புராணபுருஷம் ப்ரபவிஷ்ணுமதீஶ்வரம்

நீ எல்லா உயிர்களுக்கும் உயிரும், வலிமையும், சக்தியும், ஆற்றலும், பழமையான விஷ்ணுவும், எல்லாம் படைத்த முதல்வனும், எல்லாம் நடத்தும் ஆண்டவரும் என்பதை நான் அறிகிறேன்.

த்வம் ஹி விஶ்வஸ்ரு'ஜாம் ஸ்ரஷ்டா ஸ்ரு'ஷ்டாநாமபி யச்ச ஸத்। காலஃ கலயதாமீஶஃ பர ஆத்மா ததாத்மநாம்

நீயே படைப்பாளிகளையும் படைக்கும் பெருமை உடையவன்; படைக்கப்பட்டவற்றில் நிலைக்கும் தன்மையும் நீயே; காலமாகவும், எல்லாவற்றையும் அளக்கும் ஆண்டவராகவும், எல்லா ஆத்மாக்களுக்கும் ஆத்மாவாகவும் இருக்கிறாய்.

யஸ்யேஷதுத்கலிதரோஷகடாக்ஷமோக்ஷைர்। வர்த்மாதிஶத்க்ஷுபிதநக்ரதிமிங்கலோऽப்திஃ । ஸேதுஃ க்ரு'தஃ ஸ்வயஶ உஜ்ஜ்வலிதா ச லங்கா। ரக்ஷஃஶிராம்ஸி புவி பேதுரிஷுக்ஷதாநி

அதிகம் கோபமில்லாமல் ஒரு பார்வை மட்டும் போட்டதாலே, கடல் கலங்கி வழி காட்டப்பட்டது; பாலம் கட்டப்பட்டது; இலங்கை புகழ் பிரகாசித்தது; அசுரர்களின் தலைகள் அம்புகளால் நசுங்கி பூமியில் விழுந்தன.

இதி விஜ்ஞாதவிஜ்ஞாநம்ரு'க்ஷராஜாநமச்யுதஃ। வ்யாஜஹார மஹாராஜ பகவாந்தேவகீஸுதஃ

இவ்வாறு பகவானின் உண்மை தன்மையை உணர்ந்த கரடிகளின் அரசனிடம், தேவகியின் மகன் அசுதன், ஓ அரசே, பேசினார்.

அபிம்ரு'ஶ்யாரவிந்தாக்ஷஃ பாணிநா ஶம்கரேண தம்। க்ரு'பயா பரயா பக்தம் மேககம்பீரயா கிரா

தாமரைக்கண் கிருஷ்ணர், தன் கரத்தால் அன்புடன் தொடந்து, மேகம்போல் ஆழமான குரலில், மிகுந்த கருணையுடன் தன் பக்தனிடம் பேசினார்.

மணிஹேதோரிஹ ப்ராப்தா வயம்ரு'க்ஷபதே பிலம்। மித்யாபிஶாபம் ப்ரம்ரு'ஜந்நாத்மநோ மணிநாமுநா

மாணிக்கத்திற்காகவே, ஓ கரடிகளின் அரசே, இந்த குகைக்குள் வந்தேன்; இந்த மாணிக்கத்தால் என்மீது வந்த பொய்யான பழியை நீக்க விரும்புகிறேன்.

இத்யுக்தஃ ஸ்வாம் துஹிதரம் கந்யாம் ஜாம்பவதீம் முதா। அர்ஹணார்தம் ஸ மணிநா க்ரு'ஷ்ணாயோபஜஹார ஹ

இவ்வாறு பகவான் கூறியதும், மகிழ்ச்சியுடன் ஜாம்பவன், தன் மகள் ஜாம்பவதியையும் மாணிக்கத்தையும் கிருஷ்ணருக்கு மரியாதையாக வழங்கினார்.

அத்ரு'ஷ்ட்வா நிர்கமம் ஶௌரேஃ ப்ரவிஷ்டஸ்ய பிலம் ஜநாஃ। ப்ரதீக்ஷ்ய த்வாதஶாஹாநி துஃகிதாஃ ஸ்வபுரம் யயுஃ

ஶௌரி அந்தக் குகையில் நுழைந்தபோது, அவர் வெளியே வருவதை மக்கள் காணவில்லை. அவர்கள் பன்னிரண்டு நாட்கள் துக்கத்தில் காத்திருந்து, பிறகு தங்கள் ஊருக்கு திரும்பினர்.

நிஶம்ய தேவகீ தேவீ ருக்மிண்யாநகதுந்துபிஃ। ஸுஹ்ரு'தோ ஜ்ஞாதயோऽஶோசந்பிலாத்க்ரு'ஷ்ணமநிர்கதம்

குகையிலிருந்து கிருஷ்ணன் வரவில்லை என்று கேள்விப்பட்ட தேவகி தேவி, ருக்மிணி, வசுதேவன், உறவினர்கள் மற்றும் நண்பர்கள் அனைவரும் மிகுந்த சோகத்தில் ஆழ்ந்தனர்.

ஸத்ராஜிதம் ஶபந்தஸ்தே துஃகிதா த்வாரகௌகஸஃ। உபதஸ்துஶ்சந்த்ர பாகாம் துர்காம் க்ரு'ஷ்ணோபலப்தயே

துவாரகையின் மக்கள் துக்கத்தில் சத்ராஜிதை திட்டி, கிருஷ்ணனின் தகவலை அறிய சந்திரபாகா, துர்கை தேவியை நாடினர்.

தேஷாம் து தேவ்யுபஸ்தாநாத்ப்ரத்யாதிஷ்டாஶிஷா ஸ ச। ப்ராதுர்பபூவ ஸித்தார்தஃ ஸதாரோ ஹர்ஷயந்ஹரிஃ

அவர்கள் தேவியை வழிபட்டதால், அவள் ஆசீர்வாதம் அளித்து, கிருஷ்ணன் தன் துணையுடன், குறிக்கோளை நிறைவேற்றியவனாக மகிழ்ச்சியுடன் தோன்றினார்.

உபலப்ய ஹ்ரு'ஷீகேஶம் ம்ரு'தம் புநரிவாகதம்। ஸஹ பத்ந்யா மணிக்ரீவம் ஸர்வே ஜாதமஹோத்ஸவாஃ

மணியுடன், தன் மனைவியுடன் ஹரியை மீண்டும் உயிருடன் வந்தது போலக் கண்ட மக்கள் அனைவரும் பெரும் மகிழ்ச்சியில் திருவிழா கொண்டாடினர்.

ஸத்ராஜிதம் ஸமாஹூய ஸபாயாம் ராஜஸந்நிதௌ। ப்ராப்திம் சாக்யாய பகவாந்மணிம் தஸ்மை ந்யவேதயத்

சபையில் அரசரின் முன்னிலையில் சத்ராஜிதை அழைத்து, பகவான் அந்த மணியை மீட்டதைச் சொன்னார்; பின்னர் அந்த மணியை அவரிடம் வழங்கினார்.

ஸ சாதிவ்ரீடிதோ ரத்நம் க்ரு'ஹீத்வாவாங்முகஸ்ததஃ। அநுதப்யமாநோ பவநமகமத்ஸ்வேந பாப்மநா

மிகவும் வெட்கப்பட்ட சத்ராஜித், மணியை எடுத்துக்கொண்டு, முகம் கீழ்பார்த்தவாறு, தன் தவறால் வருந்தி வீட்டிற்குச் சென்றார்.

ஸோऽநுத்யாயம்ஸ்ததேவாகம் பலவத்விக்ரஹாகுலஃ। கதம் ம்ரு'ஜாம்யாத்மரஜஃ ப்ரஸீதேத்வாச்யுதஃ கதம்

அவர் மனதில் மிகுந்த வருத்தத்துடன், 'இந்த பாவத்தை எப்படிச் சுத்தம் செய்வேன்? அச்யுதன் என்னால் மகிழ்வாரா?' என்று சிந்தித்தார்.

கிம் க்ரு'த்வா ஸாது மஹ்யம் ஸ்யாந்ந ஶபேத்வா ஜநோ யதா। அதீர்கதர்ஶநம் க்ஷுத்ரம் மூடம் த்ரவிணலோலுபம்

'நான் என்ன செய்ய வேண்டும், மக்கள் என்னை நல்லவன் என்று பாராட்டி, குறுகிய பார்வையாளர், சுயநலவாதி, அறியாமை கொண்டவன், பொருளாசை கொண்டவன் என்று திட்டாமல் இருக்க?' என்று எண்ணினார்.

தாஸ்யே துஹிதரம் தஸ்மை ஸ்த்ரீரத்நம் ரத்நமேவ ச। உபாயோऽயம் ஸமீசீநஸ்தஸ்ய ஶாந்திர்ந சாந்யதா

'நான் என் மகளை, பெண்களில் சிறந்தவளாகவும், அந்த மணியையும் அவருக்கு தருவேன். இதுவே அவரை அமைதிப்படுத்தும் சரியான வழி; வேறு வழி இல்லை,' என்று தீர்மானித்தார்.

ஏவம் வ்யவஸிதோ புத்த்யா ஸத்ராஜித்ஸ்வஸுதாம் ஶுபாம்। மணிம் ச ஸ்வயமுத்யம்ய க்ரு'ஷ்ணாயோபஜஹார ஹ

இவ்வாறு மனதில் உறுதி செய்து, சத்ராஜித் தன் நல்ல மகளையும் மணியையும் எடுத்துக்கொண்டு, கிருஷ்ணனிடம் நேரில் கொண்டு வந்து அளித்தார்.

தாம் ஸத்யபாமாம் பகவாநுபயேமே யதாவிதி। பஹுபிர்யாசிதாம் ஶீல ரூபௌதார்யகுணாந்விதாம்

பலரும் ஆசைப்பட்ட, நல்ல பண்பும், அழகும், உயர்ந்த குணமும் கொண்ட சத்தியபாமாவை, பகவான் முறையோடு திருமணம் செய்தார்.