ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

நிஹத்யைநம் க்ரு'ஹீத்வார்தம் யாஸ்யாமோ யத்ர குத்ரசித் । இதி தா நிஶ்சயம் க்ரு'த்வா ஸுப்தம் ஸம்பத்த்ய ரஶ்மிபிஃ

அவர்கள் இப்படிச் தீர்மானித்து, அவன் தூங்கிக் கொண்டிருக்கையில் கயிற்றால் கட்டி, அவனை கொன்று, செல்வத்தை எடுத்துக்கொண்டு எங்கேயோ சென்றார்கள்.

பாஶம் கண்டே நிதாயாஸ்ய தந்ம்ரு'த்யும் உபசக்ரமுஃ । த்வரிதம் ந மமாராஸௌ சிந்தாயுக்தாஃ ததாபவந்

அவன் கழுத்தில் பாசம் போட்டுத் தூக்க முயன்றார்கள்; விரைவாகச் செய்தும் அவன் இறக்கவில்லை; அதனால் அவர்கள் கவலையடைந்தார்கள்.

தப்தாம்காரஸமூஹாம்ஶ்ச தந்முகே ஹி விசிக்ஷிபுஃ । அக்நிஜ்வாலாதிதுஃகேந வ்யாகுலோ நிதநம் கதஃ

அவர்கள் எரியும் நெருப்புக்கல்லை அவன் வாயில் போட்டார்கள்; தீயின் கடும் வேதனையால் அவன் மிகவும் வலியுற்று உயிரை இழந்தான்.

தம் தேஹம் முமுசுர்கர்தே ப்ராயஃ ஸாஹஸிகாஃ ஸ்த்ரியஃ । ந ஜ்ஞாதம் தத்‌ரஹஸ்யம் து கேநாபீதம் ததைவ ச

அந்த பெண்கள் அவனை ஒரு பள்ளத்தில் விட்டுவிட்டு, தைரியமில்லாமல் தப்பிச் சென்றார்கள்; இதன் ரகசியம் யாருக்கும் தெரியவில்லை.

லோகைஃ ப்ரு'ஷ்ட்வா வதந்தி ஸ்ம தூரம் யாதஃ ப்ரியோ ஹி நஃ । ஆகமிஷ்யதி வர்ஷேऽஸ்மிந் வித்தலோபவிகர்ஷிதஃ

மக்கள் கேட்டபோது, 'அவர் எங்களுக்கு மிகவும் பிடித்தவர், ஆனால் பணம் ஆசையால் எங்கோ சென்றுள்ளார்; இந்த ஆண்டு திரும்பி வருவார்' என்று அவர்கள் சொன்னார்கள்.

ஸ்த்ரீணாம் நைவ து விஶ்வாஸம் துஷ்டாநாம் காரயேத் புதஃ । விஶ்வாஸே யஃ ஸ்திதோ மூடஃ ஸ துஃகைஃ பரிபூயதே

தீய எண்ணம் கொண்ட பெண்களை ஒருபோதும் நம்பக் கூடாது என்று அறிவாளிகள் அறிவார்கள்; அவர்களை நம்பும் முட்டாள் துன்பத்தில் மூழ்கி விடுவான்.

ஸுதாமயம் வசோ யாஸாம் காமிநாம் ரஸவர்தநம் । ஹ்ரு'தயம் க்ஷுரதாராபம் ப்ரியஃ கோ நாம யோஷிதாம்

காம ஆசையுள்ள பெண்களின் வார்த்தைகள் தேனாக இனிமையாக இருக்கும்; ஆனால் அவர்களின் மனது கத்தரிக்கோல் போல கூர்மையாக இருக்கும். அவர்களுக்கு யார் உண்மையில் பிரியமானவர்?

ஸம்ஹ்ரு'த்ய வித்தம் தா யாதாஃ குலடா பஹுபர்த்ரு'காஃ । தும்துகாரீ பபூவாத மஹாந் ப்ரேதஃ குகர்மதஃ

அந்த பல கணவர்கள் கொண்ட பெண்கள் அவனுடைய செல்வத்தை எடுத்துக்கொண்டு போய்விட்டார்கள்; பிறகு துந்துகாரி தன் பாவத்தால் பெரிய பேயாக ஆனான்.

வாத்யாரூபதரோ நித்யம் தாவந் தஶதிஶோ‍ந்தரம் । ஶீதாதப பரிக்லிஷ்டோ நிராஹாரஃ பிபாஸிதஃ

அவன் புயலாக மாறி, பத்து திசைகளிலும் ஓடி, குளிரும் வெப்பமும் அனுபவித்து, உணவு இல்லாமல், தாகத்துடன் தவித்தான்.

ந லேபே ஶரணம் க்வாபி ஹா தைவேதி முஹுர்வதந் । கியத்காலேந கோகர்ணோ ம்ரு'தம் லோகாதபுத்யத

எங்கும் தஞ்சம் கிடைக்காமல், 'ஐயோ விதி!' என்று மீண்டும் மீண்டும் அழைத்தான்; சில காலத்துக்குப் பிறகு, அவன் இறந்ததை கோகர்ணன் அறிந்தான்.

அநாதம் தம் விதித்வைவ கயாஶ்ராத்தம் அசீகரத் । யஸ்மிந் தீர்தே து ஸம்யாதி தத்ர ஶ்ராத்தம் அவர்தயத்

அவன் ஆதரவில்லாதவன் என்பதை உணர்ந்து, கோகர்ணன் கயா இடத்தில் அவனுக்காக சிராத்தம் செய்தான்; எங்கு புனித இடம் சென்றாலும் அங்கேயும் சிராத்தம் நடத்தினான்.

ஏவம் ப்ரமந் ஸ கோகர்ணஃ ஸ்வபுரம் ஸமுபேயிவாந் । ராத்ரௌ க்ரு'ஹாம்கணே ஸ்வப்தும் ஆகதோऽலக்ஷிதஃ பரைஃ

இவ்வாறு சுற்றிப்போய், கோகர்ணன் தன் ஊருக்கு திரும்பினான்; இரவில், யாரும் அறியாமல், தன் வீட்டின் முன்புறத்தில் தூங்க வந்தான்.

தத்ர ஸுப்தம் ஸ விஜ்ஞாய துந்துகாரீ ஸ்வபாந்தவம் । நிஶீதே தர்ஶயாமாஸ மஹாரௌத்ரதரம் வபுஃ

அங்கே கோகர்ணன் தூங்கிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து, துந்துகாரி இரவு நேரத்தில் மிகவும் பயங்கரமான உருவத்தில் அவன் முன்னால் தோன்றினான்.

ஸக்ரு'ந்மேஷஃ ஸக்ரு'த்தஸ்தீ ஸக்ரு'ச்ச மஹிஷோऽபவத் । ஸக்ரு'திந்த்ர ஸக்ரு'ச்சாக்நிஃ புநஶ்ச புருஷோऽபவத்

அவன் ஒருமுறை ஆடு, ஒருமுறை யானை, ஒருமுறை எருமை, ஒருமுறை இந்திரன், ஒருமுறை அக்கினி, மீண்டும் ஒருமுறை மனிதன் ஆகிய உருவங்களை எடுத்தான்.

வைபரீத்யம் இதம் த்ரு'ஷ்ட்வா கோகர்ணோ தைர்யஸம்யுதஃ । அயம் துர்கதிகம் கோऽபி நிஶ்சித்யாத தமப்ரவீத்

இந்த வித்தியாசமான நிலையைப் பார்த்து, கோகர்ணன் மனதை அமைதியாக வைத்துக்கொண்டு, இது துன்பத்தில் உள்ள ஒருவன் என்று நிச்சயித்து அவனிடம் பேசினான்.

கோகர்ண உவாச - கஸ்த்வம் உக்ரதரோ ராத்ரௌ குதோ யாதோ தஶாம் இமாம் । கிம்வா ப்ரேதஃ பிஶாசோ வா ராக்ஷஸோऽஸீதி ஶம்ஸ நஃ

கோகர்ணன் சொன்னான்: 'நீ யார், இந்த இரவில் இவ்வளவு பயங்கரமாக இருக்கிறாய்? எங்கிருந்து இந்த நிலைக்கு வந்தாய்? நீ பேயா, பிசாசா, இல்லையெனில் ராட்சசனா? சொல்லு.'

ஸூத உவாச - ஏவம் ப்ரு'ஷ்டஸ்ததா தேந ருரோதோச்சைஃ புநஃ புநஃ । அஶக்தோ வசநோச்சாரே ஸம்ஜ்ஞாமாத்ரம் சகார ஹ

சூதர் சொன்னார்: அவன் இப்படிச் கேட்டதும், அந்த ஆவி பலமுறை உரக்க அழுதான்; பேச முடியாமல், கையசைவுகள் மட்டும் செய்தான்.

ததோऽஞ்ஜலௌ ஜலம் க்ரு'த்வா கோகர்ணஸ்தமுதைரயத் । தத்ஸேகஹதபாபோऽஸௌ ப்ரவக்தும் உபசக்ரமே

அப்பொழுது கோகர்ணன் தன் கைகளில் தண்ணீர் எடுத்து, அவனை எழுப்பினான்; அந்த ஒரு செயலில் பாவம் குறைந்து, அவன் பேசத் தொடங்கினான்.

ப்ரேத உவாச - அஹம் ப்ராதா த்வதீயோऽஸ்மி துந்துகாரீரி நாமதஃ । ஸ்வகீயேநைவ தோஷேண ப்ரஹ்மத்வம் நாஶிதம் மயா

பேயானவன் சொன்னான்: 'நான் உன் சகோதரன் துந்துகாரி; என் தவறால் மனித பிறவி நாசமாகிவிட்டது.'

கர்மணோ நாஸ்தி ஸம்க்யா மே மஹாஜ்ஞாநே விவர்திநஃ । லோகாநாம் ஹிம்ஸகஃ ஸோऽஹம் ஸ்த்ரீபிர்துஃகேந மாரிதஃ

என் பாவங்களை எண்ணிக்க முடியாது; பெரிய அறியாமையால் நான் உலகத்துக்கு தீங்கு செய்தவன், பெண்களின் காரணமாக துன்பத்தில் சாகப்பட்டவன்.

அதஃ ப்ரேதத்வம் ஆபந்நோ துர்தஶாம் ச வஹாம்யஹம் । வாதாஹாரேண ஜீவாமி தைவாதீநபலோதயாத்

அதனால் நான் பேயாகி, இந்த துயரமான நிலையை அனுபவிக்கிறேன்; காற்றை மட்டும் உண்டு, விதியின் படி பலன் கிடைக்கும் போது மட்டுமே வாழ்கிறேன்.

அஹோ பந்தோ க்ரு'பாஸிந்தோ ப்ராதர்மாமாஶு மோசய । கோகர்ணோ வசநம் ஶ்ருத்வா தஸ்மை வாக்யம் அதாப்ரவீத்

ஓ என் நண்பனே, கருணைக்கடலே, சகோதரனே, தயவு செய்து என்னை விரைவில் விடுவி! இந்த வார்த்தைகளை கேட்டு, கோகர்ணன் அவனை நோக்கி பேசினான்.

கோகர்ண உவாச - த்வதர்தம் து கயாபிண்டோ மயா தத்தோ விதாநதஃ । தத்கதம் நைவ முக்தோऽஸி மமாஶ்சர்யம் இதம் மஹத்

கோகர்ணன் சொன்னான்: உன் நன்மைக்காக நானும் முறையாக கயாவில் பிண்டம் சமர்ப்பித்தேன். ஆனாலும் நீ விடுதலை பெறவில்லை என்பது எனக்கு மிக ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

கயாஶ்ராத்தாந்ந முக்திஶ்சேத் உபாயோ நாபரஸ்த்விஹ । கிம் விதேயம் மயா ப்ரேத தத்த்வம் வத ஸவிஸ்தரம்

கயா ஸ்ராத்தம் செய்தாலும் விடுதலை கிடைக்கவில்லை என்றால், வேறு வழி இங்கு இல்லை. நான் உனக்காக என்ன செய்ய வேண்டும்? உண்மையை விரிவாக சொல்.

ப்ரேத உவாச - கயாஶ்ராத்தஶதேநாபி முக்திர்மே ந பவிஷ்யதி । உபாயம் அபரம் கம்சித் த்வம் விசாரய ஸாம்ப்ரதம்

அந்த பிரேதன் சொன்னான்: நூறு கயா ஸ்ராத்தம் செய்தாலும் எனக்கு விடுதலை கிடையாது. எனவே, நீ இப்போது வேறு ஏதாவது வழியை யோசித்து செய்.

இதி தத்‌வாக்யமாகர்ண்ய கோகர்ணோ விஸ்மயம் கதஃ । ஶதஶ்ராத்தைர்ந முக்திஶ்சேத் அஸாத்யம் மோசநம் தவ

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட கோகர்ணன் ஆச்சரியத்தில் மூழ்கினான்: நூறு ஸ்ராத்தம் செய்தாலும் விடுதலை கிடைக்கவில்லை என்றால், உன்னை விடுவிப்பது மிகவும் கடினம்.

இதாநீம் து நிஜம் ஸ்தாநம் ஆதிஷ்ட ப்ரேத நிர்பயஃ । த்வந்முக்திஸாதகம் கிம்சித் ஆசரிஷ்யே விசார்ய ச

இப்போது நீ பயமின்றி உன் இடத்தில் இரு. உன் விடுதலைக்கு ஏதாவது வழி யோசித்து செய்து காட்டுவேன்.

துந்துகாரீ நிஜஸ்தாநம் தேநாதிஷ்டஸ்ததோ கதஃ । கோகர்ணஶ்சிந்தயாமாஸ தாம் ராத்ரிம் ந ததத்யகாத்

அப்படி அவன் கூறியபடி துந்துகாரி தன் இடத்திற்கு சென்றான். கோகர்ணன் அந்த இரவு முழுவதும் யோசனையில் இருந்தான்; தூங்கவில்லை.

ப்ராதஸ்தம் ஆகதம் த்ரு'ஷ்ட்வா லோகாஃ ப்ரீத்யாஃ ஸமாகதாஃ । தத்ஸர்வம் கதிதம் தேந யத் ஜாதம் ச யதா நிஶி

அடுத்த காலை அவனை வந்ததைப் பார்த்து மக்கள் மகிழ்ச்சியுடன் கூடினார்கள். அந்த இரவில் நடந்ததை எல்லாம் அவன் அவர்களுக்கு சொன்னான்.