ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஶ்ரீஶுக உவாச। ஆஸீத்ஸத்ராஜிதஃ ஸூர்யோ பக்தஸ்ய பரமஃ ஸகா। ப்ரீதஸ்தஸ்மை மணிம் ப்ராதாத்ஸ ச துஷ்டஃ ஸ்யமந்தகம்

ஸ்ரீ சுகர் கூறினார்: சத்ராஜித் சூரிய பக்தனும், அவருக்கு மிக நெருங்கிய நண்பனுமாக இருந்தான்; சந்தோஷப்பட்ட சூரியன் அவனுக்கு சுயமண்டக மணியை வழங்கினார்.

ஸ தம் பிப்ரந்மணிம் கண்டே ப்ராஜமாநோ யதா ரவிஃ। ப்ரவிஷ்டோ த்வாரகாம் ராஜந்தேஜஸா நோபலக்ஷிதஃ

அந்த மணியை கழுத்தில் அணிந்து, சூரியனைப் போல பிரகாசமாக, சத்ராஜித் துவாரகாவுக்குள் வந்தான்; அவனது ஒளியால் மக்கள் யாரும் அவனை அடையாளம் காண முடியவில்லை.

தம் விலோக்ய ஜநா தூராத்தேஜஸா முஷ்டத்ரு'ஷ்டயஃ। தீவ்யதேऽக்ஷைர்பகவதே ஶஶம்ஸுஃ ஸூர்யஶங்கிதாஃ

அவனை தூரத்தில் பார்த்த மக்கள், அவனது பிரகாசத்தால் கண்கள் மங்கிப் போய், பாசாங்காக பந்தயத்தில் இருந்த பகவானிடம், 'இவர் சூரியன் போலிருக்கிறார்' என்று சொன்னார்கள்.

நாராயண நமஸ்தேऽஸ்து ஶங்கசக்ரகதாதர। தாமோதராரவிந்தாக்ஷ கோவிந்த யதுநந்தந

நாராயணா, உமக்கு வணக்கம்! சங்கும் சக்கரமும் கதைமும் ஏந்தியவரே, தாமோதரா, தாமரைப்பூ கண்களையுடையவரே, கோவிந்தா, யாதவர்களின் மகிழ்ச்சியே!

ஏஷ ஆயாதி ஸவிதா த்வாம் தித்ரு'க்ஷுர்ஜகத்பதே। முஷ்ணந்கபஸ்திசக்ரேண ந்ரு'ணாம் சக்ஷூம்ஷி திக்மகுஃ

பூமியின் ஆண்டவரே, சூரியன் உம்மை பார்க்க விரும்பி வருகிறார்; அவன் கூர்மையான கதிர்களால் மனிதர்களின் பார்வையை எடுத்துக்கொள்கிறான்.

நந்வந்விச்சந்தி தே மார்கம் த்ரிலோக்யாம் விபுதர்ஷபாஃ। ஜ்ஞாத்வாத்ய கூடம் யதுஷு த்ரஷ்டும் த்வாம் யாத்யஜஃ ப்ரபோ

மூன்று உலகங்களிலும், தேவர்களில் சிறந்தவர்கள் உமது பாதையைத் தேடுகிறார்கள்; இன்று யாதவர்களிடம் மறைந்திருப்பதை அறிந்து, பிறவியற்ற ஆண்டவன் உம்மை காண வருகிறார்.

ஶ்ரீஶுக உவாச। நிஶம்ய பாலவசநம் ப்ரஹஸ்யாம்புஜலோசநஃ। ப்ராஹ நாஸௌ ரவிர்தேவஃ ஸத்ராஜிந்மணிநா ஜ்வலந்

ஸ்ரீ சுகர் கூறினார்: குழந்தைகள் சொன்னதை கேட்ட தாமரைப்பூ கண்கள் கொண்டவர் சிரித்துப் பேசினார்: 'அவர் சூரியன் அல்ல, சத்ராஜித் தான், மணியால் பிரகாசமாக இருக்கிறார்.'

ஸத்ராஜித்ஸ்வக்ரு'ஹம் ஶ்ரீமத்க்ரு'தகௌதுகமங்கலம்। ப்ரவிஶ்ய தேவஸதநே மணிம் விப்ரைர்ந்யவேஶயத்

சத்ராஜித், அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்ட தன் வீட்டுக்குள் சென்று, புண்ணியமான பிராமணர்கள் வழிபட்ட தேவஸ்தானத்தில் அந்த மணியை வைத்தான்.

திநே திநே ஸ்வர்ணபாராநஷ்டௌ ஸ ஸ்ரு'ஜதி ப்ரபோ। துர்பிக்ஷமார்யரிஷ்டாநி ஸர்பாதிவ்யாதயோऽஶுபாஃ। ந ஸந்தி மாயிநஸ்தத்ர யத்ராஸ்தேऽப்யர்சிதோ மணிஃ

அந்த மணியை வழிபடும் இடத்தில், ஒவ்வொரு நாளும் எட்டு சுமை தங்கம் உண்டாகிறது; அங்கு பஞ்சம், பேரழிவு, பாம்பு கொடுமை, நோய், தீமை எதுவும் நிகழாது.

ஸ யாசிதோ மணிம் க்வாபி யதுராஜாய ஶௌரிணா। நைவார்தகாமுகஃ ப்ராதாத்யாச்ஞாபங்கமதர்கயந்

யாதவர்களின் அரசர் சௌரி அந்த மணியை கேட்டபோது, சத்ராஜித் செல்வம் விரும்பாதவனாக இருந்ததால், கேட்டதைக் கவனிக்காமல், மணியை தரவில்லை.

தமேகதா மணிம் கண்டே ப்ரதிமுச்ய மஹாப்ரபம்। ப்ரஸேநோ ஹயமாருஹ்ய ம்ரு'காயாம் வ்யசரத்வநே

ஒரு நாள், பிரசேனன் அந்த பிரகாசமான மணியை கழுத்தில் அணிந்து, குதிரை ஏறி காட்டில் வேட்டைக்கு சென்றான்.

ப்ரஸேநம் ஸஹயம் ஹத்வா மணிமாச்சித்ய கேஶரீ। கிரிம் விஶந்ஜாம்பவதா நிஹதோ மணிமிச்சதா

பிரசேனனும் அவன் குதிரையும் ஒரு சிங்கத்தால் கொல்லப்பட்டார்கள்; அந்த சிங்கம் மணியை எடுத்துக்கொண்டு ஒரு மலைக் குகைக்குள் சென்றது. ஆனால், ஜாம்பவான் அந்த மணியை விரும்பி, சிங்கத்தை அங்கே கொன்றான்.

ஸோऽபி சக்ரே குமாரஸ்ய மணிம் க்ரீடநகம் பிலே। அபஶ்யந்ப்ராதரம் ப்ராதா ஸத்ராஜித்பர்யதப்யத

அவரும் அந்த மாணிக்கத்தைத் தன் மகனுக்காக ஒரு விளையாட்டு பொருளாகக் குகையில் வைத்தார்; ஆனால் தன் சகோதரனை காணாத சத்ராஜித் மிகுந்த கவலையில் ஆழ்ந்தார்.

ப்ராயஃ க்ரு'ஷ்ணேந நிஹதோ மணிக்ரீவோ வநம் கதஃ। ப்ராதா மமேதி தச்ச்ருத்வா கர்ணே கர்ணேऽஜபந்ஜநாஃ

“மாணிக்க மாலை அணிந்தவர் கிருஷ்ணனால் கொல்லப்பட்டு காட்டுக்குச் சென்றார்; இப்போது அவருடைய சகோதரன் எனக்கு சொந்தம்” என்று மக்கள் ஒருவருக்கொருவர் கிசுகிசுத்தார்கள்.

பகவாம்ஸ்ததுபஶ்ருத்ய துர்யஶோ லிப்தமாத்மநி। மார்ஷ்டும் ப்ரஸேநபதவீமந்வபத்யத நாகரைஃ

இவ்வாறு தன் பெயருக்கு பழி பட்டதாகக் கேட்ட பகவான், அந்த பழியை நீக்க விரும்பி நகரவாசிகளுடன் பிரசேனனின் பாதையைப் பின்தொடர்ந்து சென்றார்.

ஹதம் ப்ரஸேநம் அஶ்வம் ச வீக்ஷ்ய கேஶரிணா வநே। தம் சாத்ரி ப்ரு'ஷ்டே நிஹதம்ரு'க்ஷேண தத்ரு'ஶுர்ஜநாஃ

காட்டில் சிங்கம் கொன்ற பிரசேனனையும் அவனுடைய குதிரையையும் பார்த்த மக்கள், மலையிலுள்ள சரிவில் கரடி கொன்ற அந்தச் சிங்கத்தையும் கண்டார்கள்.

ரு'க்ஷராஜபிலம் பீமமந்தேந தமஸாவ்ரு'தம்। ஏகோ விவேஶ பகவாநவஸ்தாப்ய பஹிஃ ப்ரஜாஃ

கரடிகளின் அரசனுடைய பயங்கரமான, இருண்ட குகைக்குள் பகவான் ஒருவராகவே நுழைந்து, மற்றவர்களை வெளியே நிறுத்தினார்.

தத்ர த்ரு'ஷ்ட்வா மணிப்ரேஷ்டம் பாலக்ரீடநகம் க்ரு'தம்। ஹர்தும் க்ரு'தமதிஸ்தஸ்மிந்நவதஸ்தேऽர்பகாந்திகே

அங்கே அந்த மாணிக்கம் குழந்தையின் விளையாட்டு பொருளாக இருப்பதைப் பார்த்து, அதை எடுத்துக்கொள்ள முடிவு செய்து குழந்தையின் அருகில் காத்திருந்தார்.

தமபூர்வம் நரம் த்ரு'ஷ்ட்வா தாத்ரீ சுக்ரோஶ பீதவத்। தச்ச்ருத்வாப்யத்ரவத்க்ருத்தோ ஜாம்பவாந்பலிநாம் வரஃ

அந்த அறிமுகமில்லாத மனிதரைப் பார்த்த தாயார் பயத்தில் கூச்சலிட்டார்; அதை கேட்ட ஜாம்பவன், வலிமைமிக்கவர்களில் முதல்வன், கோபத்துடன் அங்கு விரைந்தார்.

ஸ வை பகவதா தேந யுயுதே ஸ்வாமிநாऽऽத்மநஃ। புருஷம் ப்ராக்ரு'தம் மத்வா குபிதோ நாநுபாவவித்

தன் ஆண்டவரான பகவானுடன், அவரை சாதாரண மனிதர் என்று எண்ணி, கோபத்தில் உண்மையான ஆற்றலை உணராமல், ஜாம்பவன் போரிட்டான்.

த்வந்த்வயுத்தம் ஸுதுமுலமுபயோர்விஜிகீஷதோஃ। ஆயுதாஶ்மத்ருமைர்தோர்பிஃ க்ரவ்யார்தே ஶ்யேநயோரிவ

இருவரும் வெற்றி பெற விரும்பி, ஆயுதங்கள், கற்கள், மரக்கிளைகள், தங்கள் கைமுறைகளால், இறைச்சிக்காகப் போராடும் கழுகுகள் போல், கடும் இரட்டைப் போர் நடந்தது.

ஆஸீத்ததஷ்டாவிம்ஶாஹமிதரேதரமுஷ்டிபிஃ। வஜ்ரநிஷ்பேஷபருஷைரவிஶ்ரமமஹர்நிஶம்

இருவரும் இருபத்தெட்டு நாட்கள், பகலும் இரவும் ஓய்வின்றி, இடியால் ஆனது போல் கடினமான குத்துகளால் ஒருவரை ஒருவர் தாக்கினர்.

க்ரு'ஷ்ணமுஷ்டிவிநிஷ்பாத நிஷ்பிஷ்டாங்கோரு பந்தநஃ। க்ஷீணஸத்த்வஃ ஸ்விந்நகாத்ரஸ்தமாஹாதீவ விஸ்மிதஃ

கிருஷ்ணரின் குத்துகளால் உடல் நசுங்கி, உறுப்புகள் கட்டுண்டு, வலிமை குன்றி, உடல் வியர்வையில் நனைந்த ஜாம்பவன், மிக அதிசயத்துடன் அவரிடம் பேசினார்.

ஜாநே த்வாம் ஸர்வபூதாநாம் ப்ராண ஓஜஃ ஸஹோ பலம்। விஷ்ணும் புராணபுருஷம் ப்ரபவிஷ்ணுமதீஶ்வரம்

நீ எல்லா உயிர்களுக்கும் உயிரும், வலிமையும், சக்தியும், ஆற்றலும், பழமையான விஷ்ணுவும், எல்லாம் படைத்த முதல்வனும், எல்லாம் நடத்தும் ஆண்டவரும் என்பதை நான் அறிகிறேன்.

த்வம் ஹி விஶ்வஸ்ரு'ஜாம் ஸ்ரஷ்டா ஸ்ரு'ஷ்டாநாமபி யச்ச ஸத்। காலஃ கலயதாமீஶஃ பர ஆத்மா ததாத்மநாம்

நீயே படைப்பாளிகளையும் படைக்கும் பெருமை உடையவன்; படைக்கப்பட்டவற்றில் நிலைக்கும் தன்மையும் நீயே; காலமாகவும், எல்லாவற்றையும் அளக்கும் ஆண்டவராகவும், எல்லா ஆத்மாக்களுக்கும் ஆத்மாவாகவும் இருக்கிறாய்.

யஸ்யேஷதுத்கலிதரோஷகடாக்ஷமோக்ஷைர்। வர்த்மாதிஶத்க்ஷுபிதநக்ரதிமிங்கலோऽப்திஃ । ஸேதுஃ க்ரு'தஃ ஸ்வயஶ உஜ்ஜ்வலிதா ச லங்கா। ரக்ஷஃஶிராம்ஸி புவி பேதுரிஷுக்ஷதாநி

அதிகம் கோபமில்லாமல் ஒரு பார்வை மட்டும் போட்டதாலே, கடல் கலங்கி வழி காட்டப்பட்டது; பாலம் கட்டப்பட்டது; இலங்கை புகழ் பிரகாசித்தது; அசுரர்களின் தலைகள் அம்புகளால் நசுங்கி பூமியில் விழுந்தன.

இதி விஜ்ஞாதவிஜ்ஞாநம்ரு'க்ஷராஜாநமச்யுதஃ। வ்யாஜஹார மஹாராஜ பகவாந்தேவகீஸுதஃ

இவ்வாறு பகவானின் உண்மை தன்மையை உணர்ந்த கரடிகளின் அரசனிடம், தேவகியின் மகன் அசுதன், ஓ அரசே, பேசினார்.

அபிம்ரு'ஶ்யாரவிந்தாக்ஷஃ பாணிநா ஶம்கரேண தம்। க்ரு'பயா பரயா பக்தம் மேககம்பீரயா கிரா

தாமரைக்கண் கிருஷ்ணர், தன் கரத்தால் அன்புடன் தொடந்து, மேகம்போல் ஆழமான குரலில், மிகுந்த கருணையுடன் தன் பக்தனிடம் பேசினார்.

மணிஹேதோரிஹ ப்ராப்தா வயம்ரு'க்ஷபதே பிலம்। மித்யாபிஶாபம் ப்ரம்ரு'ஜந்நாத்மநோ மணிநாமுநா

மாணிக்கத்திற்காகவே, ஓ கரடிகளின் அரசே, இந்த குகைக்குள் வந்தேன்; இந்த மாணிக்கத்தால் என்மீது வந்த பொய்யான பழியை நீக்க விரும்புகிறேன்.