ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஸ ஏவ வா பவேத் நூநம் யோ மே கர்பே த்ரு'தோऽர்பகஃ । அமுஷ்மிந் ப்ரீதிரதிகா வாமஃ ஸ்புரதி மே புஜஃ

நிச்சயமாக, என் கர்ப்பத்தில் சுமந்த குழந்தை இவனேதான். அவனைப் பார்த்தால் என் இடது கை நடுங்குகிறது; என் பாசம் அதிகமாகிறது.

ஏவம் மீமாம்ஸமணாயாம் வைதர்ப்யாம் தேவகீஸுதஃ । தேவக்யாநகதுந்துப்யாம் உத்தமஃஶ்லோக ஆகமத்

இவ்வாறு வைதர்பி யோசித்துக்கொண்டிருக்க, தேவகியின் மகன் கிருஷ்ணன், தேவகி, வசுதேவருடன் அங்கு வந்தார்.

விஜ்ஞாதார்தோऽபி பகவாந் தூஷ்ணீமாஸ ஜநார்தநஃ । நாரதோऽகதயத் ஸர்வம் ஶம்பராஹரணாதிகம்

அனைத்தையும் அறிந்திருந்தும் பகவான் ஜனார்த்தனன் அமைதியாக இருந்தார்; நாரதர் ஷம்பரனை அழித்தது முதலான அனைத்தையும் விவரித்தார்.

தச்ச்ருத்வா மஹதாஶ்சர்யம் க்ரு'ஷ்ணாந்தஃபுரயோஷிதஃ । அப்யநந்தந் ப்பஹூநப்தாந் நஷ்டம் ம்ரு'தமிவாகதம்

இந்த அதிசயக் கதையை கேட்ட கிருஷ்ணனின் அந்தப்புரப் பெண்கள், பல ஆண்டுகள் இழந்திருந்தவரை மீண்டும் பெற்றதுபோல் மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்றனர்.

தேவகீ வஸுதேவஶ்ச க்ரு'ஷ்ணராமௌ ததா ஸ்த்ரியஃ । தம்பதீ தௌ பரிஷ்வஜ்ய ருக்மிணீ ச யயுர்முதம்

தேவகி, வசுதேவன், கிருஷ்ணரும், பாலராமரும், அவர்களுடைய பெண்களும், அந்த தம்பதிகளை அன்போடு கட்டிப்பிடித்தார்கள்; ருக்மிணியும் மகிழ்ச்சியுடன் சேர்ந்தார்.

நஷ்டம் ப்ரத்யும்நமாயாதம் ஆகர்ண்ய த்வாரகௌகஸஃ । அஹோ ம்ரு'த இவாயாதோ பாலோ திஷ்ட்யேதி ஹாப்ருவந்

இழந்த பிரத்யும்னன் திரும்பி வந்தான் என்று கேட்டு, துவாரகா மக்கள், 'அப்பா! இந்தக் குழந்தை இறந்து போனவனாக இருந்தும் திரும்ப வந்தான்; நல்ல அதிர்ஷ்டம்!' என்று உருக்கமாகச் சொன்னார்கள்.

( வஸம்ததிலகா ) யம் வை முஹுஃ பித்ரு'ஸரூபநிஜேஶபாவாஃ தந்மாதரோ யதபஜந் ரஹரூடபாவாஃ । சித்ரம் ந தத்கலு ரமாஸ்பதபிம்பபிம்பே காமே ஸ்மரேऽக்ஷவிஷயே கிமுதாந்யநார்யஃ

அவரை, தங்கள் கணவரும் தந்தையுமாக எண்ணி, அந்த மாதர்கள் எப்போதும் பக்தியோடு வழிபட்டார்கள்; அவர்களது அன்பும் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்தது. இது வியப்பில்லை, ஏனெனில் லட்சுமியின் இருப்பிடம் போன்ற அழகிலும், ஆசை மற்றும் காதல் நிறைந்த இடத்திலும், நல்லொழுக்கமில்லாதவர்கள் என்ன செய்ய முடியும்?

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே உத்தரார்தே ப்ரத்யும்நோத்பத்திநிரூபணம் நாம பஞ்சபஞ்சாஶத்தமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு பரமஹம்சர்களுக்கான புனிதமான ஸ்ரீமத் பாகவத மகா புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் இரண்டாம் பகுதியிலுள்ள 'பிரத்யும்னன் பிறந்த வரலாறு' என்ற ஐம்பத்தைந்துாவது அதிகாரம் முடிந்தது.

அத ஷட்பஞ்சாஶத்தமோऽத்யாயஃ । ஶ்ரீஶுக உவாச। ஸத்ராஜிதஃ ஸ்வதநயாம் க்ரு'ஷ்ணாய க்ரு'தகில்பிஷஃ। ஸ்யமந்தகேந மணிநா ஸ்வயமுத்யம்ய தத்தவாந்

இப்போது ஐம்பத்தாறுாவது அதிகாரம் ஆரம்பமாகிறது. ஸ்ரீ சுகர் கூறினார்: சத்ராஜித், தன் தவறை உணர்ந்து, தன் மகளை கிருஷ்ணருக்கு திருமணம் செய்து கொடுத்து, சுயமண்டக மணியையும் நேரில் வழங்கினார்.

ஶ்ரீராஜோவாச। ஸத்ராஜிதஃ கிமகரோத்ப்ரஹ்மந்க்ரு'ஷ்ணஸ்ய கில்பிஷஃ। ஸ்யமந்தகஃ குதஸ்தஸ்ய கஸ்மாத்தத்தா ஸுதா ஹரேஃ

அரசர் கேட்டார்: பிராமணரே, சத்ராஜித் கிருஷ்ணருக்கு என்ன தவறு செய்தான்? அவனுக்கு சுயமண்டக மணி எங்கே இருந்து வந்தது? அவன் ஏன் தன் மகளை ஹரிக்கு கொடுத்தான்?

ஶ்ரீஶுக உவாச। ஆஸீத்ஸத்ராஜிதஃ ஸூர்யோ பக்தஸ்ய பரமஃ ஸகா। ப்ரீதஸ்தஸ்மை மணிம் ப்ராதாத்ஸ ச துஷ்டஃ ஸ்யமந்தகம்

ஸ்ரீ சுகர் கூறினார்: சத்ராஜித் சூரிய பக்தனும், அவருக்கு மிக நெருங்கிய நண்பனுமாக இருந்தான்; சந்தோஷப்பட்ட சூரியன் அவனுக்கு சுயமண்டக மணியை வழங்கினார்.

ஸ தம் பிப்ரந்மணிம் கண்டே ப்ராஜமாநோ யதா ரவிஃ। ப்ரவிஷ்டோ த்வாரகாம் ராஜந்தேஜஸா நோபலக்ஷிதஃ

அந்த மணியை கழுத்தில் அணிந்து, சூரியனைப் போல பிரகாசமாக, சத்ராஜித் துவாரகாவுக்குள் வந்தான்; அவனது ஒளியால் மக்கள் யாரும் அவனை அடையாளம் காண முடியவில்லை.

தம் விலோக்ய ஜநா தூராத்தேஜஸா முஷ்டத்ரு'ஷ்டயஃ। தீவ்யதேऽக்ஷைர்பகவதே ஶஶம்ஸுஃ ஸூர்யஶங்கிதாஃ

அவனை தூரத்தில் பார்த்த மக்கள், அவனது பிரகாசத்தால் கண்கள் மங்கிப் போய், பாசாங்காக பந்தயத்தில் இருந்த பகவானிடம், 'இவர் சூரியன் போலிருக்கிறார்' என்று சொன்னார்கள்.

நாராயண நமஸ்தேऽஸ்து ஶங்கசக்ரகதாதர। தாமோதராரவிந்தாக்ஷ கோவிந்த யதுநந்தந

நாராயணா, உமக்கு வணக்கம்! சங்கும் சக்கரமும் கதைமும் ஏந்தியவரே, தாமோதரா, தாமரைப்பூ கண்களையுடையவரே, கோவிந்தா, யாதவர்களின் மகிழ்ச்சியே!

ஏஷ ஆயாதி ஸவிதா த்வாம் தித்ரு'க்ஷுர்ஜகத்பதே। முஷ்ணந்கபஸ்திசக்ரேண ந்ரு'ணாம் சக்ஷூம்ஷி திக்மகுஃ

பூமியின் ஆண்டவரே, சூரியன் உம்மை பார்க்க விரும்பி வருகிறார்; அவன் கூர்மையான கதிர்களால் மனிதர்களின் பார்வையை எடுத்துக்கொள்கிறான்.

நந்வந்விச்சந்தி தே மார்கம் த்ரிலோக்யாம் விபுதர்ஷபாஃ। ஜ்ஞாத்வாத்ய கூடம் யதுஷு த்ரஷ்டும் த்வாம் யாத்யஜஃ ப்ரபோ

மூன்று உலகங்களிலும், தேவர்களில் சிறந்தவர்கள் உமது பாதையைத் தேடுகிறார்கள்; இன்று யாதவர்களிடம் மறைந்திருப்பதை அறிந்து, பிறவியற்ற ஆண்டவன் உம்மை காண வருகிறார்.

ஶ்ரீஶுக உவாச। நிஶம்ய பாலவசநம் ப்ரஹஸ்யாம்புஜலோசநஃ। ப்ராஹ நாஸௌ ரவிர்தேவஃ ஸத்ராஜிந்மணிநா ஜ்வலந்

ஸ்ரீ சுகர் கூறினார்: குழந்தைகள் சொன்னதை கேட்ட தாமரைப்பூ கண்கள் கொண்டவர் சிரித்துப் பேசினார்: 'அவர் சூரியன் அல்ல, சத்ராஜித் தான், மணியால் பிரகாசமாக இருக்கிறார்.'

ஸத்ராஜித்ஸ்வக்ரு'ஹம் ஶ்ரீமத்க்ரு'தகௌதுகமங்கலம்। ப்ரவிஶ்ய தேவஸதநே மணிம் விப்ரைர்ந்யவேஶயத்

சத்ராஜித், அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்ட தன் வீட்டுக்குள் சென்று, புண்ணியமான பிராமணர்கள் வழிபட்ட தேவஸ்தானத்தில் அந்த மணியை வைத்தான்.

திநே திநே ஸ்வர்ணபாராநஷ்டௌ ஸ ஸ்ரு'ஜதி ப்ரபோ। துர்பிக்ஷமார்யரிஷ்டாநி ஸர்பாதிவ்யாதயோऽஶுபாஃ। ந ஸந்தி மாயிநஸ்தத்ர யத்ராஸ்தேऽப்யர்சிதோ மணிஃ

அந்த மணியை வழிபடும் இடத்தில், ஒவ்வொரு நாளும் எட்டு சுமை தங்கம் உண்டாகிறது; அங்கு பஞ்சம், பேரழிவு, பாம்பு கொடுமை, நோய், தீமை எதுவும் நிகழாது.

ஸ யாசிதோ மணிம் க்வாபி யதுராஜாய ஶௌரிணா। நைவார்தகாமுகஃ ப்ராதாத்யாச்ஞாபங்கமதர்கயந்

யாதவர்களின் அரசர் சௌரி அந்த மணியை கேட்டபோது, சத்ராஜித் செல்வம் விரும்பாதவனாக இருந்ததால், கேட்டதைக் கவனிக்காமல், மணியை தரவில்லை.

தமேகதா மணிம் கண்டே ப்ரதிமுச்ய மஹாப்ரபம்। ப்ரஸேநோ ஹயமாருஹ்ய ம்ரு'காயாம் வ்யசரத்வநே

ஒரு நாள், பிரசேனன் அந்த பிரகாசமான மணியை கழுத்தில் அணிந்து, குதிரை ஏறி காட்டில் வேட்டைக்கு சென்றான்.

ப்ரஸேநம் ஸஹயம் ஹத்வா மணிமாச்சித்ய கேஶரீ। கிரிம் விஶந்ஜாம்பவதா நிஹதோ மணிமிச்சதா

பிரசேனனும் அவன் குதிரையும் ஒரு சிங்கத்தால் கொல்லப்பட்டார்கள்; அந்த சிங்கம் மணியை எடுத்துக்கொண்டு ஒரு மலைக் குகைக்குள் சென்றது. ஆனால், ஜாம்பவான் அந்த மணியை விரும்பி, சிங்கத்தை அங்கே கொன்றான்.

ஸோऽபி சக்ரே குமாரஸ்ய மணிம் க்ரீடநகம் பிலே। அபஶ்யந்ப்ராதரம் ப்ராதா ஸத்ராஜித்பர்யதப்யத

அவரும் அந்த மாணிக்கத்தைத் தன் மகனுக்காக ஒரு விளையாட்டு பொருளாகக் குகையில் வைத்தார்; ஆனால் தன் சகோதரனை காணாத சத்ராஜித் மிகுந்த கவலையில் ஆழ்ந்தார்.

ப்ராயஃ க்ரு'ஷ்ணேந நிஹதோ மணிக்ரீவோ வநம் கதஃ। ப்ராதா மமேதி தச்ச்ருத்வா கர்ணே கர்ணேऽஜபந்ஜநாஃ

“மாணிக்க மாலை அணிந்தவர் கிருஷ்ணனால் கொல்லப்பட்டு காட்டுக்குச் சென்றார்; இப்போது அவருடைய சகோதரன் எனக்கு சொந்தம்” என்று மக்கள் ஒருவருக்கொருவர் கிசுகிசுத்தார்கள்.

பகவாம்ஸ்ததுபஶ்ருத்ய துர்யஶோ லிப்தமாத்மநி। மார்ஷ்டும் ப்ரஸேநபதவீமந்வபத்யத நாகரைஃ

இவ்வாறு தன் பெயருக்கு பழி பட்டதாகக் கேட்ட பகவான், அந்த பழியை நீக்க விரும்பி நகரவாசிகளுடன் பிரசேனனின் பாதையைப் பின்தொடர்ந்து சென்றார்.

ஹதம் ப்ரஸேநம் அஶ்வம் ச வீக்ஷ்ய கேஶரிணா வநே। தம் சாத்ரி ப்ரு'ஷ்டே நிஹதம்ரு'க்ஷேண தத்ரு'ஶுர்ஜநாஃ

காட்டில் சிங்கம் கொன்ற பிரசேனனையும் அவனுடைய குதிரையையும் பார்த்த மக்கள், மலையிலுள்ள சரிவில் கரடி கொன்ற அந்தச் சிங்கத்தையும் கண்டார்கள்.

ரு'க்ஷராஜபிலம் பீமமந்தேந தமஸாவ்ரு'தம்। ஏகோ விவேஶ பகவாநவஸ்தாப்ய பஹிஃ ப்ரஜாஃ

கரடிகளின் அரசனுடைய பயங்கரமான, இருண்ட குகைக்குள் பகவான் ஒருவராகவே நுழைந்து, மற்றவர்களை வெளியே நிறுத்தினார்.

தத்ர த்ரு'ஷ்ட்வா மணிப்ரேஷ்டம் பாலக்ரீடநகம் க்ரு'தம்। ஹர்தும் க்ரு'தமதிஸ்தஸ்மிந்நவதஸ்தேऽர்பகாந்திகே

அங்கே அந்த மாணிக்கம் குழந்தையின் விளையாட்டு பொருளாக இருப்பதைப் பார்த்து, அதை எடுத்துக்கொள்ள முடிவு செய்து குழந்தையின் அருகில் காத்திருந்தார்.

தமபூர்வம் நரம் த்ரு'ஷ்ட்வா தாத்ரீ சுக்ரோஶ பீதவத்। தச்ச்ருத்வாப்யத்ரவத்க்ருத்தோ ஜாம்பவாந்பலிநாம் வரஃ

அந்த அறிமுகமில்லாத மனிதரைப் பார்த்த தாயார் பயத்தில் கூச்சலிட்டார்; அதை கேட்ட ஜாம்பவன், வலிமைமிக்கவர்களில் முதல்வன், கோபத்துடன் அங்கு விரைந்தார்.