ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

நிஶாதமஸிமுத்யம்ய ஸகிரீடம் ஸகுண்டலம் । ஶம்பரஸ்ய ஶிரஃ காயாத் தாம்ரஶ்மஶ்ர்வோஜஸாஹரத்

கிரீடமும் குண்டலமும் அணிந்த கூரிய வாளை உயர்த்தி, தாமிர நிற தாடியுடன் ஒளிரும் ஷம்பரனின் தலையை அவன் வலிமையுடன் உடலிலிருந்து துண்டித்தான்.

ஆகீர்யமாணோ திவிஜைஃ ஸ்துவத்‌பிஃ குஸுமோத்கரைஃ । பார்யயாம்பரசாரிண்யா புரம் நீதோ விஹாயஸா

தேவர்கள் மலர்க் குவியல்களும் புகழ்ச்சிகளும் பொழிந்தபோது, அவன் வானில் பறக்கும் மனைவியுடன் நகரத்துக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டான்.

அந்தஃபுரவரம் ராஜந் லலநாஶதஸங்குலம் । விவேஶ பத்‍ந்யா ககநாத் வித்யுதேவ பலாஹகஃ

நூற்றுக்கணக்கான பெண்கள் நிறைந்த அழகிய அந்தப்புரத்தில், அவன் மனைவியுடன் வானிலிருந்து மின்னல் போல வந்தான்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஜலதஶ்யாமம் பீதகௌஶேயவாஸஸம் । ப்ரலம்பபாஹும் தாம்ராக்ஷம் ஸுஸ்மிதம் ருசிராநநம்

மழை மேகத்தைப் போல் கருந்தோல், மஞ்சள் பட்டு vasthiram, நீண்ட கை, தாமிர நிற கண்கள், அழகிய முகம், இனிய புன்னகை கொண்ட அவனைப் பார்த்தார்கள்.

ஸ்வலங்க்ரு'தமுகாம்போஜம் நீலவக்ராலகாலிபிஃ । க்ரு'ஷ்ணம் மத்வா ஸ்த்ரியோ ஹ்ரீதா நிலில்யுஸ்தத்ர தத்ர ஹ

அழகான நீல திருகு முடியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தாமரை முகம் கொண்ட அவனை, பெண்கள் கிருஷ்ணன் என்று எண்ணி, வெட்கத்துடன் இங்கும் அங்கும் மறைந்தனர்.

அவதார்ய ஶநைரீஷத் வைலக்ஷண்யேந யோஷிதஃ । உபஜக்முஃ ப்ரமுதிதாஃ ஸஸ்த்ரீ ரத்‍நம் ஸுவிஸ்மிதாஃ

அவர்கள் மெதுவாக, சிறு வெட்கத்துடன் உணர்ந்து, மகிழ்ச்சியுடன், ஆச்சரியத்துடன் அந்த அரிய மாணிக்கத்தை நோக்கி அருகில் வந்தனர்.

அத தத்ராஸிதாபாங்கீ வைதர்பீ வல்குபாஷிணீ । அஸ்மரத் ஸ்வஸுதம் நஷ்டம் ஸ்நேஹஸ்நுதபயோதரா

அப்போது, கருங் கண்கள், இனிய பேச்சு கொண்ட வைதர்பி, பாசத்தால் மார்பகங்கள் ஈரமாக, தன் தொலைந்த மகனை நினைத்தாள்.

கோ ந்வயம் நரவைதூர்யஃ கஸ்ய வா கமலேக்ஷணஃ । த்ரு'தஃ கயா வா ஜடரே கேயம் லப்தா த்வநேந வா

இந்த மனித மாணிக்கம் யார்? தாமரைப்போல் கண்கள் கொண்டவன் யார்? யாருடைய மகன்? யார் அவனை கர்ப்பத்தில் சுமந்தாள்? இந்த பெண் யார்? யாரால் அவனை பெற்றாள்?

மம சாப்யாத்மஜோ நஷ்டோ நீதோ யஃ ஸூதிகாக்ரு'ஹாத் । ஏதத்துல்யவயோரூபோ யதி ஜீவதி குத்ரசித்

என் மகனும் பிறப்பறையில் இருந்து அழைத்து போகப்பட்டு இழந்துவிட்டேன். இவன் வயதும் உருவமும் அதேபோல் இருக்கிறான். எங்கேயாவது உயிருடன் இருந்தால் எங்கே இருக்க முடியும்?

கதம் த்வநேந ஸம்ப்ராப்தம் ஸாரூப்யம் ஶார்ங்கதந்வநஃ । ஆக்ரு'த்யாவயவைர்கத்யா ஸ்வரஹாஸாவலோகநைஃ

ஶார்ங்கம் வில்லைக் கொண்டவனைப் போல உருவம், உறுப்புகள், நடையிலும், குரல், சிரிப்பு, பார்வையிலும் இவனுக்கு எப்படி இவ்வளவு ஒற்றுமை வந்தது?

ஸ ஏவ வா பவேத் நூநம் யோ மே கர்பே த்ரு'தோऽர்பகஃ । அமுஷ்மிந் ப்ரீதிரதிகா வாமஃ ஸ்புரதி மே புஜஃ

நிச்சயமாக, என் கர்ப்பத்தில் சுமந்த குழந்தை இவனேதான். அவனைப் பார்த்தால் என் இடது கை நடுங்குகிறது; என் பாசம் அதிகமாகிறது.

ஏவம் மீமாம்ஸமணாயாம் வைதர்ப்யாம் தேவகீஸுதஃ । தேவக்யாநகதுந்துப்யாம் உத்தமஃஶ்லோக ஆகமத்

இவ்வாறு வைதர்பி யோசித்துக்கொண்டிருக்க, தேவகியின் மகன் கிருஷ்ணன், தேவகி, வசுதேவருடன் அங்கு வந்தார்.

விஜ்ஞாதார்தோऽபி பகவாந் தூஷ்ணீமாஸ ஜநார்தநஃ । நாரதோऽகதயத் ஸர்வம் ஶம்பராஹரணாதிகம்

அனைத்தையும் அறிந்திருந்தும் பகவான் ஜனார்த்தனன் அமைதியாக இருந்தார்; நாரதர் ஷம்பரனை அழித்தது முதலான அனைத்தையும் விவரித்தார்.

தச்ச்ருத்வா மஹதாஶ்சர்யம் க்ரு'ஷ்ணாந்தஃபுரயோஷிதஃ । அப்யநந்தந் ப்பஹூநப்தாந் நஷ்டம் ம்ரு'தமிவாகதம்

இந்த அதிசயக் கதையை கேட்ட கிருஷ்ணனின் அந்தப்புரப் பெண்கள், பல ஆண்டுகள் இழந்திருந்தவரை மீண்டும் பெற்றதுபோல் மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்றனர்.

தேவகீ வஸுதேவஶ்ச க்ரு'ஷ்ணராமௌ ததா ஸ்த்ரியஃ । தம்பதீ தௌ பரிஷ்வஜ்ய ருக்மிணீ ச யயுர்முதம்

தேவகி, வசுதேவன், கிருஷ்ணரும், பாலராமரும், அவர்களுடைய பெண்களும், அந்த தம்பதிகளை அன்போடு கட்டிப்பிடித்தார்கள்; ருக்மிணியும் மகிழ்ச்சியுடன் சேர்ந்தார்.

நஷ்டம் ப்ரத்யும்நமாயாதம் ஆகர்ண்ய த்வாரகௌகஸஃ । அஹோ ம்ரு'த இவாயாதோ பாலோ திஷ்ட்யேதி ஹாப்ருவந்

இழந்த பிரத்யும்னன் திரும்பி வந்தான் என்று கேட்டு, துவாரகா மக்கள், 'அப்பா! இந்தக் குழந்தை இறந்து போனவனாக இருந்தும் திரும்ப வந்தான்; நல்ல அதிர்ஷ்டம்!' என்று உருக்கமாகச் சொன்னார்கள்.

( வஸம்ததிலகா ) யம் வை முஹுஃ பித்ரு'ஸரூபநிஜேஶபாவாஃ தந்மாதரோ யதபஜந் ரஹரூடபாவாஃ । சித்ரம் ந தத்கலு ரமாஸ்பதபிம்பபிம்பே காமே ஸ்மரேऽக்ஷவிஷயே கிமுதாந்யநார்யஃ

அவரை, தங்கள் கணவரும் தந்தையுமாக எண்ணி, அந்த மாதர்கள் எப்போதும் பக்தியோடு வழிபட்டார்கள்; அவர்களது அன்பும் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்தது. இது வியப்பில்லை, ஏனெனில் லட்சுமியின் இருப்பிடம் போன்ற அழகிலும், ஆசை மற்றும் காதல் நிறைந்த இடத்திலும், நல்லொழுக்கமில்லாதவர்கள் என்ன செய்ய முடியும்?

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே உத்தரார்தே ப்ரத்யும்நோத்பத்திநிரூபணம் நாம பஞ்சபஞ்சாஶத்தமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு பரமஹம்சர்களுக்கான புனிதமான ஸ்ரீமத் பாகவத மகா புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் இரண்டாம் பகுதியிலுள்ள 'பிரத்யும்னன் பிறந்த வரலாறு' என்ற ஐம்பத்தைந்துாவது அதிகாரம் முடிந்தது.

அத ஷட்பஞ்சாஶத்தமோऽத்யாயஃ । ஶ்ரீஶுக உவாச। ஸத்ராஜிதஃ ஸ்வதநயாம் க்ரு'ஷ்ணாய க்ரு'தகில்பிஷஃ। ஸ்யமந்தகேந மணிநா ஸ்வயமுத்யம்ய தத்தவாந்

இப்போது ஐம்பத்தாறுாவது அதிகாரம் ஆரம்பமாகிறது. ஸ்ரீ சுகர் கூறினார்: சத்ராஜித், தன் தவறை உணர்ந்து, தன் மகளை கிருஷ்ணருக்கு திருமணம் செய்து கொடுத்து, சுயமண்டக மணியையும் நேரில் வழங்கினார்.

ஶ்ரீராஜோவாச। ஸத்ராஜிதஃ கிமகரோத்ப்ரஹ்மந்க்ரு'ஷ்ணஸ்ய கில்பிஷஃ। ஸ்யமந்தகஃ குதஸ்தஸ்ய கஸ்மாத்தத்தா ஸுதா ஹரேஃ

அரசர் கேட்டார்: பிராமணரே, சத்ராஜித் கிருஷ்ணருக்கு என்ன தவறு செய்தான்? அவனுக்கு சுயமண்டக மணி எங்கே இருந்து வந்தது? அவன் ஏன் தன் மகளை ஹரிக்கு கொடுத்தான்?

ஶ்ரீஶுக உவாச। ஆஸீத்ஸத்ராஜிதஃ ஸூர்யோ பக்தஸ்ய பரமஃ ஸகா। ப்ரீதஸ்தஸ்மை மணிம் ப்ராதாத்ஸ ச துஷ்டஃ ஸ்யமந்தகம்

ஸ்ரீ சுகர் கூறினார்: சத்ராஜித் சூரிய பக்தனும், அவருக்கு மிக நெருங்கிய நண்பனுமாக இருந்தான்; சந்தோஷப்பட்ட சூரியன் அவனுக்கு சுயமண்டக மணியை வழங்கினார்.

ஸ தம் பிப்ரந்மணிம் கண்டே ப்ராஜமாநோ யதா ரவிஃ। ப்ரவிஷ்டோ த்வாரகாம் ராஜந்தேஜஸா நோபலக்ஷிதஃ

அந்த மணியை கழுத்தில் அணிந்து, சூரியனைப் போல பிரகாசமாக, சத்ராஜித் துவாரகாவுக்குள் வந்தான்; அவனது ஒளியால் மக்கள் யாரும் அவனை அடையாளம் காண முடியவில்லை.

தம் விலோக்ய ஜநா தூராத்தேஜஸா முஷ்டத்ரு'ஷ்டயஃ। தீவ்யதேऽக்ஷைர்பகவதே ஶஶம்ஸுஃ ஸூர்யஶங்கிதாஃ

அவனை தூரத்தில் பார்த்த மக்கள், அவனது பிரகாசத்தால் கண்கள் மங்கிப் போய், பாசாங்காக பந்தயத்தில் இருந்த பகவானிடம், 'இவர் சூரியன் போலிருக்கிறார்' என்று சொன்னார்கள்.

நாராயண நமஸ்தேऽஸ்து ஶங்கசக்ரகதாதர। தாமோதராரவிந்தாக்ஷ கோவிந்த யதுநந்தந

நாராயணா, உமக்கு வணக்கம்! சங்கும் சக்கரமும் கதைமும் ஏந்தியவரே, தாமோதரா, தாமரைப்பூ கண்களையுடையவரே, கோவிந்தா, யாதவர்களின் மகிழ்ச்சியே!

ஏஷ ஆயாதி ஸவிதா த்வாம் தித்ரு'க்ஷுர்ஜகத்பதே। முஷ்ணந்கபஸ்திசக்ரேண ந்ரு'ணாம் சக்ஷூம்ஷி திக்மகுஃ

பூமியின் ஆண்டவரே, சூரியன் உம்மை பார்க்க விரும்பி வருகிறார்; அவன் கூர்மையான கதிர்களால் மனிதர்களின் பார்வையை எடுத்துக்கொள்கிறான்.

நந்வந்விச்சந்தி தே மார்கம் த்ரிலோக்யாம் விபுதர்ஷபாஃ। ஜ்ஞாத்வாத்ய கூடம் யதுஷு த்ரஷ்டும் த்வாம் யாத்யஜஃ ப்ரபோ

மூன்று உலகங்களிலும், தேவர்களில் சிறந்தவர்கள் உமது பாதையைத் தேடுகிறார்கள்; இன்று யாதவர்களிடம் மறைந்திருப்பதை அறிந்து, பிறவியற்ற ஆண்டவன் உம்மை காண வருகிறார்.

ஶ்ரீஶுக உவாச। நிஶம்ய பாலவசநம் ப்ரஹஸ்யாம்புஜலோசநஃ। ப்ராஹ நாஸௌ ரவிர்தேவஃ ஸத்ராஜிந்மணிநா ஜ்வலந்

ஸ்ரீ சுகர் கூறினார்: குழந்தைகள் சொன்னதை கேட்ட தாமரைப்பூ கண்கள் கொண்டவர் சிரித்துப் பேசினார்: 'அவர் சூரியன் அல்ல, சத்ராஜித் தான், மணியால் பிரகாசமாக இருக்கிறார்.'

ஸத்ராஜித்ஸ்வக்ரு'ஹம் ஶ்ரீமத்க்ரு'தகௌதுகமங்கலம்। ப்ரவிஶ்ய தேவஸதநே மணிம் விப்ரைர்ந்யவேஶயத்

சத்ராஜித், அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்ட தன் வீட்டுக்குள் சென்று, புண்ணியமான பிராமணர்கள் வழிபட்ட தேவஸ்தானத்தில் அந்த மணியை வைத்தான்.

திநே திநே ஸ்வர்ணபாராநஷ்டௌ ஸ ஸ்ரு'ஜதி ப்ரபோ। துர்பிக்ஷமார்யரிஷ்டாநி ஸர்பாதிவ்யாதயோऽஶுபாஃ। ந ஸந்தி மாயிநஸ்தத்ர யத்ராஸ்தேऽப்யர்சிதோ மணிஃ

அந்த மணியை வழிபடும் இடத்தில், ஒவ்வொரு நாளும் எட்டு சுமை தங்கம் உண்டாகிறது; அங்கு பஞ்சம், பேரழிவு, பாம்பு கொடுமை, நோய், தீமை எதுவும் நிகழாது.