ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

( இம்த்ரவம்ஶா ) ஸா தம் பதிம் பத்மதலாயதேக்ஷணம் ப்ரலம்பபாஹும் நரலோகஸுந்தரம் । ஸவ்ரீடஹாஸோத்தபிதப்ருவேக்ஷதீ ப்ரீத்யோபதஸ்தே ரதிரங்க ஸௌரதைஃ

அவள், ரதி, தன் கணவரை அணுகினாள்; தாமரை இதழைப் போன்ற கண்கள், நீண்ட கை, மனிதர்களில் அழகானவர்; வெட்கத்துடன் புன்னகை செய்து, காதல் விளையாட்டில் புருவம் உயர்த்தி, பக்கவாட்டில் பார்த்தாள்.

( அநுஷ்டுப் ) தாமஹ பகவாந் கார்ஷ்ணிஃ மாதஸ்தே மதிரந்யதா । மாத்ரு'பாவம் அதிக்ரம்ய வர்தஸே காமிநீ யதா

கிருஷ்ணரின் மகன் அவளிடம் சொன்னான்: 'அம்மை, உன் மனம் தாயின் போல இல்லை; நீ என்மீது காதலியாக நடந்துகொள்கிறாய், தாயாக அல்ல.'

ரதிருவாச - பவாந் நாராயணஸுதஃ ஶம்பரேணாஹ்ரு'தோ க்ரு'ஹாத் । அஹம் தேऽதிக்ரு'தா பத்‍நீ ரதிஃ காமோ பவாந் ப்ரபோ

ரதி சொன்னாள்: 'நீ நாராயணரின் மகன்; ஷம்பரன் உன்னை வீட்டிலிருந்து கடத்தினான்; நான் உனக்கு உரிய மனைவி ரதி; நீயே காமன், பிரபு.'

ஏஷ த்வாநிர்தஶம் ஸிந்தௌ அக்ஷிபத் ஶம்பரோऽஸுரஃ । மத்ஸ்யோऽக்ரஸீத் தத் உதராத் இதஃ ப்ராப்தோ பவாந் ப்ரபோ

'அந்த அசுரன் ஷம்பரன், உன்னை சிறுவயதில் கடலில் எறிந்தான்; ஒரு மீன் உன்னை விழுங்கியது; அதன் வயிற்றிலிருந்து நீ இங்கே வந்தாய், பிரபு.'

தமிமம் ஜஹி துர்தர்ஷம் துர்ஜயம் ஶத்ருமாத்மநஃ । மாயாஶதவிதம் தம் ச மாயாபிர்மோஹநாதிபிஃ

'இப்போது, பல மாயை அறிந்த, வெல்ல முடியாத உன் பகை ஷம்பரனை, நீயே உன் மாயை கொண்டு, மயக்கம் போன்ற வல்லமையால் அழித்து விடு.'

பரீஶோசதி தே மாதா குரரீவ கதப்ரஜா । புத்ரஸ்நேஹாகுலா தீநா விவத்ஸா கௌரிவாதுரா

'உன் தாய், பிள்ளைகளை இழந்த குரரி பறவை போல், பிள்ளை மீது அன்பு கொண்டு, துயரத்தில் தளர்ந்து, கன்றில்லாத பசு போல் வாடுகிறாள்.'

ப்ரபாஷ்யைவம் ததௌ வித்யாம் ப்ரத்யும்நாய மஹாத்மநே । மாயாவதீ மஹாமாயாம் ஸர்வமாயாவிநாஶிநீம்

இவ்வாறு கூறி, மாயாவதி, பெரிய மாயை கொண்டவள், மகானாகிய பிரத்யும்னனுக்கு, எல்லா மாயையையும் அழிக்கும் உயர்ந்த அறிவை அளித்தாள்.

ஸ ச ஶம்பரமப்யேத்ய ஸம்யுகாய ஸமாஹ்வயத் । அவிஷஹ்யைஸ்தமாக்ஷேபைஃ க்ஷிபந் ஸஞ்ஜநயந் கலிம்

பிரத்யும்னன் ஷம்பரனை அணுகி, போருக்கு அழைத்தான்; சகிக்க முடியாத வார்த்தைகளால் அவனை உளறி, சண்டையைத் தூண்டினான்.

ஸோऽதிக்ஷிப்தோ துர்வாசோபிஃ பதாஹத இவோரகஃ । நிஶ்சக்ராம கதாபாணிஃ அமர்ஷாத் தாம்ரலோசநஃ

கடுமையான வார்த்தைகளால் தாக்கப்பட்ட ஷம்பரன், பாதத்தில் அடிபட்ட பாம்பு போல், கோபத்தில் கண்கள் சிவந்து, கையில் கேடயம் எடுத்து வெளியே வந்தான்.

கதாமாவித்ய தரஸா ப்ரத்யும்நாய மஹாத்மநே । ப்ரக்ஷிப்ய வ்யநதத் நாதம் வஜ்ரநிஷ்பேஷநிஷ்டுரம்

அவன் தன் கேடயத்தை வேகமாக சுழற்றி, மகான் பிரத்யும்னனை நோக்கி எறிந்தான்; அது இடியால் கல்லை உடைக்கும் சத்தம் போல் பயங்கரமாக ஒலித்தது.

தாமாபதந்தீம் பகவாநந் ப்ரத்யும்நோ கதயா கதாம் । அபாஸ்ய ஶத்ரவே க்ருத்தஃ ப்ராஹிணோர் ஸ்வகதாம் ந்ரு'ப

அவள் வீழ்ந்து வந்தபோது, பகவான் பிரத்யும்னன், எதிரியின் மேல் கோபத்துடன் தன் களிற்றைக் கொண்டு எதிரி வீசிய களிற்றை ஒதுக்கி எறிந்தான்.

ஸ ச மாயாம் ஸமாஶ்ரித்ய தைதேயீம் மயதர்ஶிதம் । முமுசேऽஸ்த்ரமயம் வர்ஷம் கார்ஷ்ணௌ வைஹாயஸோऽஸுரஃ

மாயா காட்டிய மாயையை நம்பி, அந்த அசுரன், வானிலிருந்து கிருஷ்ணனின் மகன்மீது மாயை ஆயுதங்களை மழைபோல் பொழிந்தான்.

பாத்யமாநோऽஸ்த்ரவர்ஷேண ரௌக்மிணேயோ மஹாரதஃ । ஸத்த்வாத்மிகாம் மஹாவித்யாம் ஸர்வமாயோபமர்திநீம்

அந்த ஆயுத மழையால் துன்புற்ற ருக்மிணியின் மகன், பெரிய ரத வீரன், எல்லா மாயைகளையும் அழிக்கும் தூய அறிவை மனதில் கொண்டு ஜபித்தான்.

ததோ கௌஹ்யககாந்தர்வ பைஶாசோரகராக்ஷஸீஃ । ப்ராயுங்க்த ஶதஶோ தைத்யஃ கார்ஷ்ணிர்வ்யதமயத்ஸ தாஃ

அப்போது அந்த அசுரன், நூற்றுக்கணக்கான கந்தர்வர், பேய், பாம்பு, ராட்சசி மந்திரங்களை பயன்படுத்தினான்; ஆனால் கிருஷ்ணனின் மகன் அவற்றை அனைத்தையும் களைந்தான்.

நிஶாதமஸிமுத்யம்ய ஸகிரீடம் ஸகுண்டலம் । ஶம்பரஸ்ய ஶிரஃ காயாத் தாம்ரஶ்மஶ்ர்வோஜஸாஹரத்

கிரீடமும் குண்டலமும் அணிந்த கூரிய வாளை உயர்த்தி, தாமிர நிற தாடியுடன் ஒளிரும் ஷம்பரனின் தலையை அவன் வலிமையுடன் உடலிலிருந்து துண்டித்தான்.

ஆகீர்யமாணோ திவிஜைஃ ஸ்துவத்‌பிஃ குஸுமோத்கரைஃ । பார்யயாம்பரசாரிண்யா புரம் நீதோ விஹாயஸா

தேவர்கள் மலர்க் குவியல்களும் புகழ்ச்சிகளும் பொழிந்தபோது, அவன் வானில் பறக்கும் மனைவியுடன் நகரத்துக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டான்.

அந்தஃபுரவரம் ராஜந் லலநாஶதஸங்குலம் । விவேஶ பத்‍ந்யா ககநாத் வித்யுதேவ பலாஹகஃ

நூற்றுக்கணக்கான பெண்கள் நிறைந்த அழகிய அந்தப்புரத்தில், அவன் மனைவியுடன் வானிலிருந்து மின்னல் போல வந்தான்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஜலதஶ்யாமம் பீதகௌஶேயவாஸஸம் । ப்ரலம்பபாஹும் தாம்ராக்ஷம் ஸுஸ்மிதம் ருசிராநநம்

மழை மேகத்தைப் போல் கருந்தோல், மஞ்சள் பட்டு vasthiram, நீண்ட கை, தாமிர நிற கண்கள், அழகிய முகம், இனிய புன்னகை கொண்ட அவனைப் பார்த்தார்கள்.

ஸ்வலங்க்ரு'தமுகாம்போஜம் நீலவக்ராலகாலிபிஃ । க்ரு'ஷ்ணம் மத்வா ஸ்த்ரியோ ஹ்ரீதா நிலில்யுஸ்தத்ர தத்ர ஹ

அழகான நீல திருகு முடியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தாமரை முகம் கொண்ட அவனை, பெண்கள் கிருஷ்ணன் என்று எண்ணி, வெட்கத்துடன் இங்கும் அங்கும் மறைந்தனர்.

அவதார்ய ஶநைரீஷத் வைலக்ஷண்யேந யோஷிதஃ । உபஜக்முஃ ப்ரமுதிதாஃ ஸஸ்த்ரீ ரத்‍நம் ஸுவிஸ்மிதாஃ

அவர்கள் மெதுவாக, சிறு வெட்கத்துடன் உணர்ந்து, மகிழ்ச்சியுடன், ஆச்சரியத்துடன் அந்த அரிய மாணிக்கத்தை நோக்கி அருகில் வந்தனர்.

அத தத்ராஸிதாபாங்கீ வைதர்பீ வல்குபாஷிணீ । அஸ்மரத் ஸ்வஸுதம் நஷ்டம் ஸ்நேஹஸ்நுதபயோதரா

அப்போது, கருங் கண்கள், இனிய பேச்சு கொண்ட வைதர்பி, பாசத்தால் மார்பகங்கள் ஈரமாக, தன் தொலைந்த மகனை நினைத்தாள்.

கோ ந்வயம் நரவைதூர்யஃ கஸ்ய வா கமலேக்ஷணஃ । த்ரு'தஃ கயா வா ஜடரே கேயம் லப்தா த்வநேந வா

இந்த மனித மாணிக்கம் யார்? தாமரைப்போல் கண்கள் கொண்டவன் யார்? யாருடைய மகன்? யார் அவனை கர்ப்பத்தில் சுமந்தாள்? இந்த பெண் யார்? யாரால் அவனை பெற்றாள்?

மம சாப்யாத்மஜோ நஷ்டோ நீதோ யஃ ஸூதிகாக்ரு'ஹாத் । ஏதத்துல்யவயோரூபோ யதி ஜீவதி குத்ரசித்

என் மகனும் பிறப்பறையில் இருந்து அழைத்து போகப்பட்டு இழந்துவிட்டேன். இவன் வயதும் உருவமும் அதேபோல் இருக்கிறான். எங்கேயாவது உயிருடன் இருந்தால் எங்கே இருக்க முடியும்?

கதம் த்வநேந ஸம்ப்ராப்தம் ஸாரூப்யம் ஶார்ங்கதந்வநஃ । ஆக்ரு'த்யாவயவைர்கத்யா ஸ்வரஹாஸாவலோகநைஃ

ஶார்ங்கம் வில்லைக் கொண்டவனைப் போல உருவம், உறுப்புகள், நடையிலும், குரல், சிரிப்பு, பார்வையிலும் இவனுக்கு எப்படி இவ்வளவு ஒற்றுமை வந்தது?

ஸ ஏவ வா பவேத் நூநம் யோ மே கர்பே த்ரு'தோऽர்பகஃ । அமுஷ்மிந் ப்ரீதிரதிகா வாமஃ ஸ்புரதி மே புஜஃ

நிச்சயமாக, என் கர்ப்பத்தில் சுமந்த குழந்தை இவனேதான். அவனைப் பார்த்தால் என் இடது கை நடுங்குகிறது; என் பாசம் அதிகமாகிறது.

ஏவம் மீமாம்ஸமணாயாம் வைதர்ப்யாம் தேவகீஸுதஃ । தேவக்யாநகதுந்துப்யாம் உத்தமஃஶ்லோக ஆகமத்

இவ்வாறு வைதர்பி யோசித்துக்கொண்டிருக்க, தேவகியின் மகன் கிருஷ்ணன், தேவகி, வசுதேவருடன் அங்கு வந்தார்.

விஜ்ஞாதார்தோऽபி பகவாந் தூஷ்ணீமாஸ ஜநார்தநஃ । நாரதோऽகதயத் ஸர்வம் ஶம்பராஹரணாதிகம்

அனைத்தையும் அறிந்திருந்தும் பகவான் ஜனார்த்தனன் அமைதியாக இருந்தார்; நாரதர் ஷம்பரனை அழித்தது முதலான அனைத்தையும் விவரித்தார்.

தச்ச்ருத்வா மஹதாஶ்சர்யம் க்ரு'ஷ்ணாந்தஃபுரயோஷிதஃ । அப்யநந்தந் ப்பஹூநப்தாந் நஷ்டம் ம்ரு'தமிவாகதம்

இந்த அதிசயக் கதையை கேட்ட கிருஷ்ணனின் அந்தப்புரப் பெண்கள், பல ஆண்டுகள் இழந்திருந்தவரை மீண்டும் பெற்றதுபோல் மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்றனர்.

தேவகீ வஸுதேவஶ்ச க்ரு'ஷ்ணராமௌ ததா ஸ்த்ரியஃ । தம்பதீ தௌ பரிஷ்வஜ்ய ருக்மிணீ ச யயுர்முதம்

தேவகி, வசுதேவன், கிருஷ்ணரும், பாலராமரும், அவர்களுடைய பெண்களும், அந்த தம்பதிகளை அன்போடு கட்டிப்பிடித்தார்கள்; ருக்மிணியும் மகிழ்ச்சியுடன் சேர்ந்தார்.