ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

அஷ்டபிஶ்சதுரோ வாஹாந்த்வாப்யாம் ஸூதம் த்வஜம் த்ரிபிஃ। ஸ சாந்யத்தநுராதாய க்ரு'ஷ்ணம் விவ்யாத பஞ்சபிஃ

அவன் எட்டு அம்புகளால் நான்கு குதிரைகளையும், இரண்டு அம்புகளால் தேரோட்டியையும், மூன்று அம்புகளால் கொடிக்கம்பத்தையும் குத்தினான். பிறகு மற்றொரு வில் எடுத்த ருக்மி, ஐந்து அம்புகளால் கண்ணனை காயப்படுத்தினான்.

தைஸ்தாதிதஃ ஶரௌகைஸ்து சிச்சேத தநுரச்யுதஃ। புநரந்யதுபாதத்த ததப்யச்சிநதவ்யயஃ

அந்த அம்புகளின் மழையில் தாக்கப்பட்ட அச்சுதன், ருக்மியின் வில்லைக் கிழித்தான். ருக்மி மறுபடியும் மற்றொரு வில் எடுத்தான், அதைம்கூட அழியாத ஆண்டவன் உடனே வெட்டினான்.

பரிகம் பட்டிஶம் ஶூலம் சர்மாஸீ ஶக்திதோமரௌ। யத்யதாயுதமாதத்த தத்ஸர்வம் ஸோऽச்சிநத்தரிஃ

ருக்மி எதை ஆயுதமாக எடுத்தாலும்—வாள், வேல், திரிசூலம், கேடயம், கூர்வாள், குத்துவாள், துமரா—அனைத்தையும் ஹரி துண்டாக்கினான்.

ததோ ரதாதவப்லுத்ய கட்கபாணிர்ஜிகாம்ஸயா। க்ரு'ஷ்ணமப்யத்ரவத்க்ருத்தஃ பதங்க இவ பாவகம்

பிறகு தேரிலிருந்து குதித்து, கையில் வாள் பிடித்து, கொல்லும் எண்ணத்துடன், கோபத்தில் ருக்மி கண்ணனை நோக்கி ஓடினான்; அது தீயை நோக்கி பறக்கும் பட்டாம்பூச்சியைப் போல இருந்தது.

தஸ்ய சாபததஃ கட்கம் திலஶஶ்சர்ம சேஷுபிஃ। சித்த்வாஸிமாததே திக்மம் ருக்மிணம் ஹந்துமுத்யதஃ

அவன் பாய்ந்தபோது, கண்ணன் அம்புகளால் அவன் வாளையும் கேடயத்தையும் துண்டுகளாக உடைத்தான். பிறகு தன் கூரிய வாளை எடுத்துக் கொண்டு, ருக்மியை கொல்லத் தயாரானான்.

த்ரு'ஷ்ட்வா ப்ராத்ரு'வதோத்யோகம் ருக்மிணீ பயவிஹ்வலா। பதித்வா பாதயோர்பர்துருவாச கருணம் ஸதீ

தன் கணவர் தம்பியை கொல்லப் போகிறார் என்று பார்த்த ருக்மிணி, பயத்தில் நடுங்கி, துக்கத்தில் தளர்ந்து, கணவரின் கால்களில் விழுந்து, துயரமாகப் பேசினாள்.

ஶ்ரீருக்மிண்யுவாச। யோகேஶ்வராப்ரமேயாத்மந்தேவதேவ ஜகத்பதே। ஹந்தும் நார்ஹஸி கல்யாண ப்ராதரம் மே மஹாபுஜ

ஸ்ரீ ருக்மிணி கூறினாள்: யோகத்துக்கு அதிபதியானவரே, அளவிட முடியாதவரே, தேவாதி தேவனே, உலகத்திற்கு ஆண்டவரே, நல்லவரே, என் தம்பியை நீ கொல்லக் கூடாது, வலிமை மிகுந்தவரே.

ஶ்ரீஶுக உவாச। தயா பரித்ராஸவிகம்பிதாங்கயா ஶுசாவஶுஷ்யந்முகருத்தகண்டயா। காதர்யவிஸ்ரம்ஸிதஹேமமாலயா க்ரு'ஹீதபாதஃ கருணோ ந்யவர்தத

ஸ்ரீ சுகர் சொன்னார்: பயத்தில் நடுங்கும் உடலும், துக்கத்தில் வாடிய முகமும், உருக்கமான தொண்டையும், கவலையில் தங்கமாலை சிதறியும், அவள் கால்களைப் பற்றிக்கொண்டு, இரக்கத்துடன் கண்ணன் விலகினான்.

சைலேந பத்த்வா தமஸாதுகாரிணம் ஸஶ்மஶ்ருகேஶம் ப்ரவபந்வ்யரூபயத்। தாவந்மமர்துஃ பரஸைந்யமத்புதம் யதுப்ரவீரா நலிநீம் யதா கஜாஃ

அந்த தீய செயல் செய்த ருக்மியை ஒரு துணியால் கட்டி, முடியும் தாடியையும் கிழித்து, அவன் உருவத்தை மாற்றினான். அந்த நேரத்தில் யாதவர்கள் வீரர்கள் எதிரி சேனையை, தாமரை குளத்தில் யானைகள் போல் சிதறடித்தார்கள்.

க்ரு'ஷ்ணாந்திகமுபவ்ரஜ்ய தத்ரு'ஶுஸ்தத்ர ருக்மிணம்। ததாபூதம் ஹதப்ராயம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸங்கர்ஷணோ விபுஃ। விமுச்ய பத்தம் கருணோ பகவாந்க்ரு'ஷ்ணமப்ரவீத்

கண்ணனை நோக்கி வந்த அவர்கள், அங்கே ருக்மியை அந்த நிலைமையில், உயிர் போனவரைப் போல பார்த்தார்கள். கட்டப்பட்டிருந்த அவனை இரக்கமுள்ள சங்கர்ஷணன் விடுவித்து, பகவான் கண்ணனை நோக்கி பேசினார்.

அஸாத்விதம் த்வயா க்ரு'ஷ்ண க்ரு'தமஸ்மஜ்ஜுகுப்ஸிதம்। வபநம் ஶ்மஶ்ருகேஶாநாம் வைரூப்யம் ஸுஹ்ரு'தோ வதஃ

கண்ணா, நீ செய்தது நன்றல்ல; இது நமக்கு அவமானம். முடியும் தாடியையும் கிழித்து, உருவம் கெடுத்தல், நண்பனை கொல்வது கூட தவறே.

மைவாஸ்மாந்ஸாத்வ்யஸூயேதா ப்ராதுர்வைரூப்யசிந்தயா। ஸுகதுஃகதோ ந சாந்யோऽஸ்தி யதஃ ஸ்வக்ரு'தபுக்புமாந்

இந்த நல்லவள் தம்பி உருவம் கெட்டதற்காக நம்மை குறை சொல்ல வேண்டாம். ஏனெனில், யாரும் பிறருக்கு சுகம் துயரம் தர முடியாது; ஒவ்வொருவரும் தாம் செய்த காரியத்தின் பலனை அனுபவிப்பார்கள்.

பந்துர்வதார்ஹதோஷோऽபி ந பந்தோர்வதமர்ஹதி। த்யாஜ்யஃ ஸ்வேநைவ தோஷேண ஹதஃ கிம் ஹந்யதே புநஃ

உறவினரை கொல்வது பெரிய பாவம் என்றாலும், ஒருவரும் தன் உறவினரை கொல்லக் கூடாது. அவர் தன் தவறால் அழிந்தால், மீண்டும் கொல்வதில் என்ன பயன்?

க்ஷத்ரியாணாமயம் தர்மஃ ப்ரஜாபதிவிநிர்மிதஃ। ப்ராதாபி ப்ராதரம் ஹந்யாத்யேந கோரதமஸ்ததஃ

இது க்ஷத்திரியர்களுக்கான தருமம்; பிரஜாபதி ஏற்படுத்தியது. சகோதரன் கூட சகோதரனை கொல்லலாம்; அதைவிட கொடூரமானது வேறு இல்லை.

ராஜ்யஸ்ய பூமேர்வித்தஸ்ய ஸ்த்ரியோ மாநஸ்ய தேஜஸஃ। மாநிநோऽந்யஸ்ய வா ஹேதோஃ ஶ்ரீமதாந்தாஃ க்ஷிபந்தி ஹி

அரசு, நிலம், செல்வம், பெண்கள், பெருமை, ஆற்றல், அல்லது மற்றவருக்காக, பெருமையில் கண் மறைந்தவர்கள், தங்கள் சொந்த உறவினரையும் அழிக்கிறார்கள்.

தவேயம் விஷமா புத்திஃ ஸர்வபூதேஷு துர்ஹ்ரு'தாம்। யந்மந்யஸே ஸதாபத்ரம் ஸுஹ்ரு'தாம் பத்ரமஜ்ஞவத்

உலகில் எல்லா உயிர்களிடமும், தீய மனம் கொண்டவர்களுக்கு, உன்னுடைய கருத்து கடுமையானது, கண்ணா. நண்பர்களுக்குச் செய்யும் நன்மையே எல்லோருக்கும் நன்மை என்று நீ எப்போதும் நினைக்கிறாய், அறியாமைபோல்.

ஆத்மமோஹோ ந்ரு'ணாமேவ கல்பதே தேவமாயயா। ஸுஹ்ரு'த்துர்ஹ்ரு'துதாஸீந இதி தேஹாத்மமாநிநாம்

மாயையின் சக்தியால் மனிதர்களுக்கு மயக்கம் உண்டாகிறது; உடலை தான் என்று எண்ணுபவர்கள், சிலரை நண்பர், சிலரை பகைவர், சிலரை நடுநிலையினர் என்று பார்க்கிறார்கள்.

ஏக ஏவ பரோ ஹ்யாத்மா ஸர்வேஷாமபி தேஹிநாம்। நாநேவ க்ரு'ஹ்யதே மூடைர்யதா ஜ்யோதிர்யதா நபஃ

உடல் கொண்ட எல்லா உயிர்களுக்கும் ஒரே பரமாத்மா உண்டு; அறியாதவர்கள் பலவாக இருப்பதாக நினைப்பார்கள், அது ஒளி அல்லது ஆகாயம் பாகுபட்டது போல் தோன்றுவதுபோலே.

தேஹ ஆத்யந்தவாநேஷ த்ரவ்யப்ராணகுணாத்மகஃ। ஆத்மந்யவித்யயா க்லு'ப்தஃ ஸம்ஸாரயதி தேஹிநம்

இந்த உடல் ஆரம்பமும் முடிவும் உடையது; இது பொருள், உயிர், குணங்கள் ஆகியவற்றால் ஆனது. அறியாமையால் ஆத்மாவிலே உருவாகி, உயிரை பிறவிப்பெருக்கில் அலைக்கழிக்கிறது.

நாத்மநோऽந்யேந ஸம்யோகோ வியோகஶ்ச ஸதஃ ஸதி। தத்தேதுத்வாத்தத்ப்ரஸித்தேர்த்ரு'க்ரூபாப்யாம் யதா ரவேஃ

உண்மையான ஆத்மாவிற்கு வேறு ஒன்றுடன் சேர்க்கை அல்லது பிரிவும் இல்லை; அவற்றின் தொடர்பு போலத் தோன்றுவதால் தான் இப்படிப் பாவனைகள் வருகின்றன, அது சூரியன் மற்றும் அதன் ஒளியால் தெரியும் வடிவங்கள் போலே.

ஜந்மாதயஸ்து தேஹஸ்ய விக்ரியா நாத்மநஃ க்வசித்। கலாநாமிவ நைவேந்தோர்ம்ரு'திர்ஹ்யஸ்ய குஹூரிவ

பிறப்பு முதலான மாற்றங்கள் உடலுக்கே உரியது; ஆத்மாவிற்கு எப்போதும் இல்லை. அது நிலவின் காலங்கள் நிலவுக்கு பாதிப்பில்லாதது போலவும், கிரகணம் நிலவுக்கு உண்மையில் தீங்கு செய்யாதது போலவும் உள்ளது.

யதா ஶயாந ஆத்மாநம் விஷயாந்பலமேவ ச। அநுபுங்க்தேऽப்யஸத்யர்தே ததாப்நோத்யபுதோ பவம்

ஒருவன் கனவில் தன்னை மற்றும் பொருள்களை அனுபவித்து, அவற்றின் பலன்களையும் அனுபவிப்பதைப் போலவே, அவை உண்மையல்லாத போதும் அறியாதவன் பொய்யை உண்மை என எண்ணி பிறவியில் புகுந்து விடுகிறான்.

தஸ்மாதஜ்ஞாநஜம் ஶோகமாத்மஶோஷவிமோஹநம்। தத்த்வஜ்ஞாநேந நிர்ஹ்ரு'த்ய ஸ்வஸ்தா பவ ஶுசிஸ்மிதே

ஆகையால், அறியாமையால் உண்டாகும் துக்கத்தை, அது ஆத்மாவை வாடவைக்கும், குழப்பும்; அதை உண்மை அறிவால் நீக்கி, நீ உன் இயல்பில் நிலைத்திரு, தூயமுகமலர்ச்சி உடையவளே.

ஶ்ரீஶுக உவாச। ஏவம் பகவதா தந்வீ ராமேண ப்ரதிபோதிதா। வைமநஸ்யம் பரித்யஜ்ய மநோ புத்த்யா ஸமாததே

ஶுகர் சொன்னார்: இப்படிப் பரமாத்மாவால் அறிவுறுத்தப்பட்ட ராமா, தன் மனக்கவலைவிட்டு, புத்தியுடன் மனதை அமைதியாக்கினாள்.

ப்ராணாவஶேஷ உத்ஸ்ரு'ஷ்டோ த்விட்பிர்ஹதபலப்ரபஃ। ஸ்மரந்விரூபகரணம் விததாத்மமநோரதஃ

அவனது உயிர் சற்றே மீதமிருந்தது; இருவராலும் அவனது பலமும் ஒளியும் குன்றி, அவன் தன் குணம்கெட்ட உருவையும், வீணான மனக்கற்பனைகளையும் நினைத்தான்.

சக்ரே போஜகடம் நாம நிவாஸாய மஹத்புரம்। அஹத்வா துர்மதிம் க்ரு'ஷ்ணமப்ரத்யூஹ்ய யவீயஸீம்

அவன், க்ருஷ்ணனை எதிர்த்து போரிடாமல், தன் இளைய சகோதரியைத் தடுத்தும் விடாமல், தன் வாசத்திற்காகப் போஜகட்டம் எனும் பெரிய நகரை அமைத்தான்.

குண்டிநம் ந ப்ரவேக்ஷ்யாமீத்யுக்த்வா தத்ராவஸத்ருஷா। பகவாந்பீஷ்மகஸுதாமேவம் நிர்ஜித்ய பூமிபாந்

‘நான் குண்டின நகருக்குள் செல்லமாட்டேன்’ என்று கூறி, கோபத்துடன் அங்கேயே தங்கினான்; அப்பொழுது பகவான் மற்றும் பீஷ்மகரின் மகளால் மற்ற அரசர்களோடு சேர்ந்து அவன் தோற்கடிக்கப்பட்டான்.

புரமாநீய விதிவதுபயேமே குரூத்வஹ। ததா மஹோத்ஸவோ ந்ரூ'ணாம் யதுபுர்யாம் க்ரு'ஹே க்ரு'ஹே। அபூதநந்யபாவாநாம் க்ரு'ஷ்ணே யதுபதௌ ந்ரு'ப

அவளை நகருக்கு அழைத்து வந்து, முறையான முறையில் திருமணம் செய்து கொண்டான், குருக்களில் சிறந்தவரே; அப்போது யாதவர்கள் வாழும் நகரில் வீடு வீடாக க்ருஷ்ணனுக்கே அர்ப்பணிக்கப்பட்ட மக்களிடையே பெரிய திருவிழா நடைபெற்றது.

நரா நார்யஶ்ச முதிதாஃ ப்ரம்ரு'ஷ்டமணிகுண்டலாஃ। பாரிபர்ஹமுபாஜஹ்ருர்வரயோஶ்சித்ரவாஸஸோஃ

ஆண்களும் பெண்களும் மகிழ்ச்சியுடன், ஜொலிக்கும் மாணிக்கக் குண்டலங்கள் அணிந்து, அழகான உடைகள் உடுத்திய மணமக்கள் இருவருக்கும் பரிசுகளை கொண்டு வந்தார்கள்.