ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ததாப்யஹம் ந ஶோசாமி ந ப்ரஹ்ரு'ஷ்யாமி கர்ஹிசித்। காலேந தைவயுக்தேந ஜாநந்வித்ராவிதம் ஜகத்

இருந்தாலும், இந்த உலகம் காலமும் விதியும் சேர்ந்து நடத்துகிறது என்பதை அறிந்து, நான் ஒருபோதும் வருந்தவோ, மகிழவோ செய்யவில்லை.

அதுநாபி வயம் ஸர்வே வீரயூதபயூதபாஃ। பராஜிதாஃ பல்குதந்த்ரைர்யதுபிஃ க்ரு'ஷ்ணபாலிதைஃ

இப்போது கூட, வீரர்களின் தலைவர்கள் ஆன நாங்கள் எல்லோரும், கிருஷ்ணரால் பாதுகாக்கப்படும் யாதவர்கள் கபட முறைகளைப் பயன்படுத்தி எங்களை வென்றுவிட்டார்கள்.

ரிபவோ ஜிக்யுரதுநா கால ஆத்மாநுஸாரிணி। ததா வயம் விஜேஷ்யாமோ யதா காலஃ ப்ரதக்ஷிணஃ

இப்போது எங்கள் எதிரிகள் வெற்றிபெற்றுள்ளனர், ஏனெனில் காலம் தன் வழியில் செல்கிறது; காலம் எங்கள் பக்கம் திரும்பும் போது நாங்களும் வெற்றி பெறுவோம்.

ஶ்ரீஶுக உவாச। ஏவம் ப்ரபோதிதோ மித்ரைஶ்சைத்யோऽகாத்ஸாநுகஃ புரம்। ஹதஶேஷாஃ புநஸ்தேऽபி யயுஃ ஸ்வம் ஸ்வம் புரம் ந்ரு'பாஃ

ஸ்ரீ சுகர் சொன்னார்: நண்பர்களால் ஆறுதல் கூறப்பட்ட சைத்யன் தனது உடன்பிறப்புகளுடன் தன் நகரத்துக்கு சென்றான்; உயிர் பிழைத்த மற்ற அரசர்களும் தங்கள் தங்கள் நகரங்களுக்கு திரும்பினர்.

ருக்மீ து ராக்ஷஸோத்வாஹம் க்ரு'ஷ்ணத்விடஸஹந்ஸ்வஸுஃ। ப்ரு'ஷ்டதோऽந்வகமத்க்ரு'ஷ்ணமக்ஷௌஹிண்யா வ்ரு'தோ பலீ

ஆனால், தன் சகோதரி ராட்சச முறையில் திருமணம் ஆனதை சகிக்க முடியாமல், கிருஷ்ணனை வெறுத்த ருக்மி, தன் பெரிய படையுடன் கிருஷ்ணனை பின்தொடர்ந்தான்.

ருக்ம்யமர்ஷீ ஸுஸம்ரப்தஃ ஶ்ரு'ண்வதாம் ஸர்வபூபுஜாம்। ப்ரதிஜஜ்ஞே மஹாபாஹுர்தம்ஶிதஃ ஸஶராஸநஃ

மிகவும் கோபமடைந்த ருக்மி, எல்லா அரசர்களும் கேட்கும்படி, வில்லுடன் தன் பெரிய கை நடுங்க, உறுதியுடன் ஒரு சபதம் செய்தான்.

அஹத்வா ஸமரே க்ரு'ஷ்ணமப்ரத்யூஹ்ய ச ருக்மிணீம்। குண்டிநம் ந ப்ரவேக்ஷ்யாமி ஸத்யமேதத்ப்ரவீமி வஃ

போரில் கிருஷ்ணனை கொல்லாமல், ருக்மிணியை மீட்காமல், நான் குண்டின நகரத்தில் காலடி வைக்கமாட்டேன்; இதை உண்மையாகவே சொல்கிறேன்.

இத்யுக்த்வா ரதமாருஹ்ய ஸாரதிம் ப்ராஹ ஸத்வரஃ। சோதயாஶ்வாந்யதஃ க்ரு'ஷ்ணஃ தஸ்ய மே ஸம்யுகம் பவேத்

இவ்வாறு கூறி, அவன் விரைவாக தனது ரதத்தில் ஏறி, தன் சாரதியை நோக்கி, 'குதிரைகளை ஓட்டு! கிருஷ்ணனை எதிர்கொள்வேன்!' என்றான்.

அத்யாஹம் நிஶிதைர்பாணைர்கோபாலஸ்ய ஸுதுர்மதேஃ। நேஷ்யே வீர்யமதம் யேந ஸ்வஸா மே ப்ரஸபம் ஹ்ரு'தா

இன்று, கூர்மையான அம்புகளால் என் சகோதரியை வலுக்கட்டாயமாக எடுத்துச் சென்ற அந்த கெட்ட காளையை நான் அடக்கி அவனது பெருமையை தளர்த்துவேன்.

விகத்தமாநஃ குமதிரீஶ்வரஸ்யாப்ரமாணவித்। ரதேநைகேந கோவிந்தம் திஷ்ட திஷ்டேத்யதாஹ்வயத்

இவ்வாறு பெருமை பேசிக் கொண்ட அந்த அறியாமை கொண்டவன், இறைவனின் மகிமையை அறியாமல், ஒரே ஒரு ரதத்தில் வந்து, 'நில், நில்!' என்று கோவிந்தனை சவால் செய்தான்.

தநுர்விக்ரு'ஷ்ய ஸுத்ரு'டம் ஜக்நே க்ரு'ஷ்ணம் த்ரிபிஃ ஶரைஃ। ஆஹ சாத்ர க்ஷணம் திஷ்ட யதூநாம் குலபாம்ஸந

தனது வலுவான வில்லைக் கெஞ்சிக் கொண்டு, மூன்று அம்புகளால் கிருஷ்ணனை தாக்கி, 'யாதவர்கள் குலத்துக்கு பழி சேர்த்தவனே, ஒரு கணம் நில்!' என்று சொன்னான்.

யத்ர யாஸி ஸ்வஸாரம் மே முஷித்வா த்வாங்க்ஷவத்தவிஃ। ஹரிஷ்யேऽத்ய மதம் மந்த மாயிநஃ கூடயோதிநஃ

நீ என் சகோதரியை திருடி, கொடிய நரி போல் யாகத்தில் இருந்து எடுத்துச் சென்றாய்; இன்று உன் பெருமையை நான் தகர்க்கிறேன், ஏமாற்றும் கபட வீரனே!

யாவந்ந மே ஹதோ பாணைஃ ஶயீதா முஞ்ச தாரிகாம்। ஸ்மயந்க்ரு'ஷ்ணோ தநுஶ்சித்த்வா ஷட்பிர்விவ்யாத ருக்மிணம்

என்னை நீ வில்லால் குத்தி படுக்க வைக்கும்வரை, இந்த பெண்ணை விடு என்று சொன்னான். அப்போது கண்ணன் சிரித்தபடி அவன் வில்லைக் கிழித்து, ஆறு அம்புகளால் ருக்மியை குத்தினான்.

அஷ்டபிஶ்சதுரோ வாஹாந்த்வாப்யாம் ஸூதம் த்வஜம் த்ரிபிஃ। ஸ சாந்யத்தநுராதாய க்ரு'ஷ்ணம் விவ்யாத பஞ்சபிஃ

அவன் எட்டு அம்புகளால் நான்கு குதிரைகளையும், இரண்டு அம்புகளால் தேரோட்டியையும், மூன்று அம்புகளால் கொடிக்கம்பத்தையும் குத்தினான். பிறகு மற்றொரு வில் எடுத்த ருக்மி, ஐந்து அம்புகளால் கண்ணனை காயப்படுத்தினான்.

தைஸ்தாதிதஃ ஶரௌகைஸ்து சிச்சேத தநுரச்யுதஃ। புநரந்யதுபாதத்த ததப்யச்சிநதவ்யயஃ

அந்த அம்புகளின் மழையில் தாக்கப்பட்ட அச்சுதன், ருக்மியின் வில்லைக் கிழித்தான். ருக்மி மறுபடியும் மற்றொரு வில் எடுத்தான், அதைம்கூட அழியாத ஆண்டவன் உடனே வெட்டினான்.

பரிகம் பட்டிஶம் ஶூலம் சர்மாஸீ ஶக்திதோமரௌ। யத்யதாயுதமாதத்த தத்ஸர்வம் ஸோऽச்சிநத்தரிஃ

ருக்மி எதை ஆயுதமாக எடுத்தாலும்—வாள், வேல், திரிசூலம், கேடயம், கூர்வாள், குத்துவாள், துமரா—அனைத்தையும் ஹரி துண்டாக்கினான்.

ததோ ரதாதவப்லுத்ய கட்கபாணிர்ஜிகாம்ஸயா। க்ரு'ஷ்ணமப்யத்ரவத்க்ருத்தஃ பதங்க இவ பாவகம்

பிறகு தேரிலிருந்து குதித்து, கையில் வாள் பிடித்து, கொல்லும் எண்ணத்துடன், கோபத்தில் ருக்மி கண்ணனை நோக்கி ஓடினான்; அது தீயை நோக்கி பறக்கும் பட்டாம்பூச்சியைப் போல இருந்தது.

தஸ்ய சாபததஃ கட்கம் திலஶஶ்சர்ம சேஷுபிஃ। சித்த்வாஸிமாததே திக்மம் ருக்மிணம் ஹந்துமுத்யதஃ

அவன் பாய்ந்தபோது, கண்ணன் அம்புகளால் அவன் வாளையும் கேடயத்தையும் துண்டுகளாக உடைத்தான். பிறகு தன் கூரிய வாளை எடுத்துக் கொண்டு, ருக்மியை கொல்லத் தயாரானான்.

த்ரு'ஷ்ட்வா ப்ராத்ரு'வதோத்யோகம் ருக்மிணீ பயவிஹ்வலா। பதித்வா பாதயோர்பர்துருவாச கருணம் ஸதீ

தன் கணவர் தம்பியை கொல்லப் போகிறார் என்று பார்த்த ருக்மிணி, பயத்தில் நடுங்கி, துக்கத்தில் தளர்ந்து, கணவரின் கால்களில் விழுந்து, துயரமாகப் பேசினாள்.

ஶ்ரீருக்மிண்யுவாச। யோகேஶ்வராப்ரமேயாத்மந்தேவதேவ ஜகத்பதே। ஹந்தும் நார்ஹஸி கல்யாண ப்ராதரம் மே மஹாபுஜ

ஸ்ரீ ருக்மிணி கூறினாள்: யோகத்துக்கு அதிபதியானவரே, அளவிட முடியாதவரே, தேவாதி தேவனே, உலகத்திற்கு ஆண்டவரே, நல்லவரே, என் தம்பியை நீ கொல்லக் கூடாது, வலிமை மிகுந்தவரே.

ஶ்ரீஶுக உவாச। தயா பரித்ராஸவிகம்பிதாங்கயா ஶுசாவஶுஷ்யந்முகருத்தகண்டயா। காதர்யவிஸ்ரம்ஸிதஹேமமாலயா க்ரு'ஹீதபாதஃ கருணோ ந்யவர்தத

ஸ்ரீ சுகர் சொன்னார்: பயத்தில் நடுங்கும் உடலும், துக்கத்தில் வாடிய முகமும், உருக்கமான தொண்டையும், கவலையில் தங்கமாலை சிதறியும், அவள் கால்களைப் பற்றிக்கொண்டு, இரக்கத்துடன் கண்ணன் விலகினான்.

சைலேந பத்த்வா தமஸாதுகாரிணம் ஸஶ்மஶ்ருகேஶம் ப்ரவபந்வ்யரூபயத்। தாவந்மமர்துஃ பரஸைந்யமத்புதம் யதுப்ரவீரா நலிநீம் யதா கஜாஃ

அந்த தீய செயல் செய்த ருக்மியை ஒரு துணியால் கட்டி, முடியும் தாடியையும் கிழித்து, அவன் உருவத்தை மாற்றினான். அந்த நேரத்தில் யாதவர்கள் வீரர்கள் எதிரி சேனையை, தாமரை குளத்தில் யானைகள் போல் சிதறடித்தார்கள்.

க்ரு'ஷ்ணாந்திகமுபவ்ரஜ்ய தத்ரு'ஶுஸ்தத்ர ருக்மிணம்। ததாபூதம் ஹதப்ராயம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸங்கர்ஷணோ விபுஃ। விமுச்ய பத்தம் கருணோ பகவாந்க்ரு'ஷ்ணமப்ரவீத்

கண்ணனை நோக்கி வந்த அவர்கள், அங்கே ருக்மியை அந்த நிலைமையில், உயிர் போனவரைப் போல பார்த்தார்கள். கட்டப்பட்டிருந்த அவனை இரக்கமுள்ள சங்கர்ஷணன் விடுவித்து, பகவான் கண்ணனை நோக்கி பேசினார்.

அஸாத்விதம் த்வயா க்ரு'ஷ்ண க்ரு'தமஸ்மஜ்ஜுகுப்ஸிதம்। வபநம் ஶ்மஶ்ருகேஶாநாம் வைரூப்யம் ஸுஹ்ரு'தோ வதஃ

கண்ணா, நீ செய்தது நன்றல்ல; இது நமக்கு அவமானம். முடியும் தாடியையும் கிழித்து, உருவம் கெடுத்தல், நண்பனை கொல்வது கூட தவறே.

மைவாஸ்மாந்ஸாத்வ்யஸூயேதா ப்ராதுர்வைரூப்யசிந்தயா। ஸுகதுஃகதோ ந சாந்யோऽஸ்தி யதஃ ஸ்வக்ரு'தபுக்புமாந்

இந்த நல்லவள் தம்பி உருவம் கெட்டதற்காக நம்மை குறை சொல்ல வேண்டாம். ஏனெனில், யாரும் பிறருக்கு சுகம் துயரம் தர முடியாது; ஒவ்வொருவரும் தாம் செய்த காரியத்தின் பலனை அனுபவிப்பார்கள்.

பந்துர்வதார்ஹதோஷோऽபி ந பந்தோர்வதமர்ஹதி। த்யாஜ்யஃ ஸ்வேநைவ தோஷேண ஹதஃ கிம் ஹந்யதே புநஃ

உறவினரை கொல்வது பெரிய பாவம் என்றாலும், ஒருவரும் தன் உறவினரை கொல்லக் கூடாது. அவர் தன் தவறால் அழிந்தால், மீண்டும் கொல்வதில் என்ன பயன்?

க்ஷத்ரியாணாமயம் தர்மஃ ப்ரஜாபதிவிநிர்மிதஃ। ப்ராதாபி ப்ராதரம் ஹந்யாத்யேந கோரதமஸ்ததஃ

இது க்ஷத்திரியர்களுக்கான தருமம்; பிரஜாபதி ஏற்படுத்தியது. சகோதரன் கூட சகோதரனை கொல்லலாம்; அதைவிட கொடூரமானது வேறு இல்லை.

ராஜ்யஸ்ய பூமேர்வித்தஸ்ய ஸ்த்ரியோ மாநஸ்ய தேஜஸஃ। மாநிநோऽந்யஸ்ய வா ஹேதோஃ ஶ்ரீமதாந்தாஃ க்ஷிபந்தி ஹி

அரசு, நிலம், செல்வம், பெண்கள், பெருமை, ஆற்றல், அல்லது மற்றவருக்காக, பெருமையில் கண் மறைந்தவர்கள், தங்கள் சொந்த உறவினரையும் அழிக்கிறார்கள்.

தவேயம் விஷமா புத்திஃ ஸர்வபூதேஷு துர்ஹ்ரு'தாம்। யந்மந்யஸே ஸதாபத்ரம் ஸுஹ்ரு'தாம் பத்ரமஜ்ஞவத்

உலகில் எல்லா உயிர்களிடமும், தீய மனம் கொண்டவர்களுக்கு, உன்னுடைய கருத்து கடுமையானது, கண்ணா. நண்பர்களுக்குச் செய்யும் நன்மையே எல்லோருக்கும் நன்மை என்று நீ எப்போதும் நினைக்கிறாய், அறியாமைபோல்.