ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

பத்யுர்பலம் ஶராஸாரைஶ்சந்நம் வீக்ஷ்ய ஸுமத்யமா। ஸவ்ரீடமைக்ஷத்தத்வக்த்ரம் பயவிஹ்வலலோசநா

தன் கணவரின் படை அம்புகளால் மூடப்பட்டதைப் பார்த்த அந்த மெலிந்த இடுப்பையுடையவள், வெட்கத்துடன், பயத்தால் கலங்கிய கண்களால் அவன் முகத்தைப் பார்த்தாள்.

ப்ரஹஸ்ய பகவாநாஹ மா ஸ்ம பைர்வாமலோசநே। விநங்க்ஷ்யத்யதுநைவைதத்தாவகைஃ ஶாத்ரவம் பலம்

அப்பொழுது பகவான் சிரித்துக் கொண்டு, 'அழகிய கண்களையுடையவளே, பயப்படாதே; உன் பகைவர்களின் படை இப்போது உன் உறவினர்களால் அழிக்கப்படும்' என்று சொன்னார்.

தேஷாம் தத்விக்ரமம் வீரா கதஸங்கர்ஷணாதயஃ। அம்ரு'ஷ்யமாணா நாராசைர்ஜக்நுர்ஹயகஜாந்ரதாந்

அவர்களின் வீரத்தை சகிக்க முடியாமல், கதா, சங்கர்ஷணர் மற்றும் மற்ற வீரர்கள் இரும்பு அம்புகளால் குதிரை, யானை, ரதங்களைத் தாக்கினார்கள்.

பேதுஃ ஶிராம்ஸி ரதிநாமஶ்விநாம் கஜிநாம் புவி। ஸகுண்டலகிரீடாநி ஸோஷ்ணீஷாணி ச கோடிஶஃ

ரத ஓட்டிகள், குதிரை வீரர்கள், யானை ஓட்டிகள் ஆகியோரின் காது மோதிரம், கிரீடம், தலையணிகள் அணிந்த தலைகள் ஆயிரக்கணக்கில் பூமியில் விழுந்தன.

ஹஸ்தாஃ ஸாஸிகதேஷ்வாஸாஃ கரபா ஊரவோऽங்க்ரயஃ। அஶ்வாஶ்வதரநாகோஷ்ட்ர கரமர்த்யஶிராம்ஸி ச

வாளும், கோலும், வில்லும் ஏந்திய கரங்கள், யானைகள், தொடைகள், கால்கள், குதிரைகள், கழுதைகள், ஒட்டகங்கள், மாடுகள், கழுதைகள், மனிதர்களின் தலைகள் — இவை அனைத்தும் அங்கு விழுந்தன.

ஹந்யமாநபலாநீகா வ்ரு'ஷ்ணிபிர்ஜயகாங்க்ஷிபிஃ। ராஜாநோ விமுகா ஜக்முர்ஜராஸந்தபுரஃஸராஃ

வெற்றி விரும்பிய வ்ருஷ்ணிகள் அவர்களது படைகளை அழித்தபோது, ஜராசந்தன் தலைமையில் இருந்த அரசர்கள் தோல்வியடைந்து திரும்பிப் போனார்கள்.

ஶிஶுபாலம் ஸமப்யேத்ய ஹ்ரு'ததாரமிவாதுரம்। நஷ்டத்விஷம் கதோத்ஸாஹம் ஶுஷ்யத்வதநமப்ருவந்

தன் மனைவியை இழந்தவரைப் போல துக்கத்தில் மூழ்கிய, ஒளி கெட்ட, உற்சாகம் இல்லாத, வாய் வறண்ட சிசுபாலரிடம் அவர்கள் வந்து பேசினர்.

போ போஃ புருஷஶார்தூல தௌர்மநஸ்யமிதம் த்யஜ। ந ப்ரியாப்ரியயோ ராஜந்நிஷ்டா தேஹிஷு த்ரு'ஶ்யதே

மகனே, மனம் வருந்தாதே! உயிருள்ளவர்களுக்கு நிலையான சந்தோஷமோ துக்கமோ இல்லை என்று யாரும் காணவில்லை.

யதா தாருமயீ யோஷித்ந்ரு'த்யதே குஹகேச்சயா। ஏவமீஶ்வரதந்த்ரோऽயமீஹதே ஸுகதுஃகயோஃ

மரத்தால் ஆன பொம்மை யாரோ விருப்பப்படி ஆடுவதைப் போல, இறைவனின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளவன், சந்தோஷத்திலும் துக்கத்திலும் அவன் விருப்பப்படி நடக்கிறான்.

ஶௌரேஃ ஸப்ததஶாஹம் வை ஸம்யுகாநி பராஜிதஃ। த்ரயோவிம்ஶதிபிஃ ஸைந்யைர்ஜிக்யே ஏகமஹம் பரம்

ஏழு பதினேழு நாட்கள் சௌரி எனக்கு போரில் வெற்றி கொண்டான்; ஆனாலும் பதினெட்டாவது நாளில் இருபத்து மூன்று படைகளுடன் நான் அவனை வென்றேன்.

ததாப்யஹம் ந ஶோசாமி ந ப்ரஹ்ரு'ஷ்யாமி கர்ஹிசித்। காலேந தைவயுக்தேந ஜாநந்வித்ராவிதம் ஜகத்

இருந்தாலும், இந்த உலகம் காலமும் விதியும் சேர்ந்து நடத்துகிறது என்பதை அறிந்து, நான் ஒருபோதும் வருந்தவோ, மகிழவோ செய்யவில்லை.

அதுநாபி வயம் ஸர்வே வீரயூதபயூதபாஃ। பராஜிதாஃ பல்குதந்த்ரைர்யதுபிஃ க்ரு'ஷ்ணபாலிதைஃ

இப்போது கூட, வீரர்களின் தலைவர்கள் ஆன நாங்கள் எல்லோரும், கிருஷ்ணரால் பாதுகாக்கப்படும் யாதவர்கள் கபட முறைகளைப் பயன்படுத்தி எங்களை வென்றுவிட்டார்கள்.

ரிபவோ ஜிக்யுரதுநா கால ஆத்மாநுஸாரிணி। ததா வயம் விஜேஷ்யாமோ யதா காலஃ ப்ரதக்ஷிணஃ

இப்போது எங்கள் எதிரிகள் வெற்றிபெற்றுள்ளனர், ஏனெனில் காலம் தன் வழியில் செல்கிறது; காலம் எங்கள் பக்கம் திரும்பும் போது நாங்களும் வெற்றி பெறுவோம்.

ஶ்ரீஶுக உவாச। ஏவம் ப்ரபோதிதோ மித்ரைஶ்சைத்யோऽகாத்ஸாநுகஃ புரம்। ஹதஶேஷாஃ புநஸ்தேऽபி யயுஃ ஸ்வம் ஸ்வம் புரம் ந்ரு'பாஃ

ஸ்ரீ சுகர் சொன்னார்: நண்பர்களால் ஆறுதல் கூறப்பட்ட சைத்யன் தனது உடன்பிறப்புகளுடன் தன் நகரத்துக்கு சென்றான்; உயிர் பிழைத்த மற்ற அரசர்களும் தங்கள் தங்கள் நகரங்களுக்கு திரும்பினர்.

ருக்மீ து ராக்ஷஸோத்வாஹம் க்ரு'ஷ்ணத்விடஸஹந்ஸ்வஸுஃ। ப்ரு'ஷ்டதோऽந்வகமத்க்ரு'ஷ்ணமக்ஷௌஹிண்யா வ்ரு'தோ பலீ

ஆனால், தன் சகோதரி ராட்சச முறையில் திருமணம் ஆனதை சகிக்க முடியாமல், கிருஷ்ணனை வெறுத்த ருக்மி, தன் பெரிய படையுடன் கிருஷ்ணனை பின்தொடர்ந்தான்.

ருக்ம்யமர்ஷீ ஸுஸம்ரப்தஃ ஶ்ரு'ண்வதாம் ஸர்வபூபுஜாம்। ப்ரதிஜஜ்ஞே மஹாபாஹுர்தம்ஶிதஃ ஸஶராஸநஃ

மிகவும் கோபமடைந்த ருக்மி, எல்லா அரசர்களும் கேட்கும்படி, வில்லுடன் தன் பெரிய கை நடுங்க, உறுதியுடன் ஒரு சபதம் செய்தான்.

அஹத்வா ஸமரே க்ரு'ஷ்ணமப்ரத்யூஹ்ய ச ருக்மிணீம்। குண்டிநம் ந ப்ரவேக்ஷ்யாமி ஸத்யமேதத்ப்ரவீமி வஃ

போரில் கிருஷ்ணனை கொல்லாமல், ருக்மிணியை மீட்காமல், நான் குண்டின நகரத்தில் காலடி வைக்கமாட்டேன்; இதை உண்மையாகவே சொல்கிறேன்.

இத்யுக்த்வா ரதமாருஹ்ய ஸாரதிம் ப்ராஹ ஸத்வரஃ। சோதயாஶ்வாந்யதஃ க்ரு'ஷ்ணஃ தஸ்ய மே ஸம்யுகம் பவேத்

இவ்வாறு கூறி, அவன் விரைவாக தனது ரதத்தில் ஏறி, தன் சாரதியை நோக்கி, 'குதிரைகளை ஓட்டு! கிருஷ்ணனை எதிர்கொள்வேன்!' என்றான்.

அத்யாஹம் நிஶிதைர்பாணைர்கோபாலஸ்ய ஸுதுர்மதேஃ। நேஷ்யே வீர்யமதம் யேந ஸ்வஸா மே ப்ரஸபம் ஹ்ரு'தா

இன்று, கூர்மையான அம்புகளால் என் சகோதரியை வலுக்கட்டாயமாக எடுத்துச் சென்ற அந்த கெட்ட காளையை நான் அடக்கி அவனது பெருமையை தளர்த்துவேன்.

விகத்தமாநஃ குமதிரீஶ்வரஸ்யாப்ரமாணவித்। ரதேநைகேந கோவிந்தம் திஷ்ட திஷ்டேத்யதாஹ்வயத்

இவ்வாறு பெருமை பேசிக் கொண்ட அந்த அறியாமை கொண்டவன், இறைவனின் மகிமையை அறியாமல், ஒரே ஒரு ரதத்தில் வந்து, 'நில், நில்!' என்று கோவிந்தனை சவால் செய்தான்.

தநுர்விக்ரு'ஷ்ய ஸுத்ரு'டம் ஜக்நே க்ரு'ஷ்ணம் த்ரிபிஃ ஶரைஃ। ஆஹ சாத்ர க்ஷணம் திஷ்ட யதூநாம் குலபாம்ஸந

தனது வலுவான வில்லைக் கெஞ்சிக் கொண்டு, மூன்று அம்புகளால் கிருஷ்ணனை தாக்கி, 'யாதவர்கள் குலத்துக்கு பழி சேர்த்தவனே, ஒரு கணம் நில்!' என்று சொன்னான்.

யத்ர யாஸி ஸ்வஸாரம் மே முஷித்வா த்வாங்க்ஷவத்தவிஃ। ஹரிஷ்யேऽத்ய மதம் மந்த மாயிநஃ கூடயோதிநஃ

நீ என் சகோதரியை திருடி, கொடிய நரி போல் யாகத்தில் இருந்து எடுத்துச் சென்றாய்; இன்று உன் பெருமையை நான் தகர்க்கிறேன், ஏமாற்றும் கபட வீரனே!

யாவந்ந மே ஹதோ பாணைஃ ஶயீதா முஞ்ச தாரிகாம்। ஸ்மயந்க்ரு'ஷ்ணோ தநுஶ்சித்த்வா ஷட்பிர்விவ்யாத ருக்மிணம்

என்னை நீ வில்லால் குத்தி படுக்க வைக்கும்வரை, இந்த பெண்ணை விடு என்று சொன்னான். அப்போது கண்ணன் சிரித்தபடி அவன் வில்லைக் கிழித்து, ஆறு அம்புகளால் ருக்மியை குத்தினான்.

அஷ்டபிஶ்சதுரோ வாஹாந்த்வாப்யாம் ஸூதம் த்வஜம் த்ரிபிஃ। ஸ சாந்யத்தநுராதாய க்ரு'ஷ்ணம் விவ்யாத பஞ்சபிஃ

அவன் எட்டு அம்புகளால் நான்கு குதிரைகளையும், இரண்டு அம்புகளால் தேரோட்டியையும், மூன்று அம்புகளால் கொடிக்கம்பத்தையும் குத்தினான். பிறகு மற்றொரு வில் எடுத்த ருக்மி, ஐந்து அம்புகளால் கண்ணனை காயப்படுத்தினான்.

தைஸ்தாதிதஃ ஶரௌகைஸ்து சிச்சேத தநுரச்யுதஃ। புநரந்யதுபாதத்த ததப்யச்சிநதவ்யயஃ

அந்த அம்புகளின் மழையில் தாக்கப்பட்ட அச்சுதன், ருக்மியின் வில்லைக் கிழித்தான். ருக்மி மறுபடியும் மற்றொரு வில் எடுத்தான், அதைம்கூட அழியாத ஆண்டவன் உடனே வெட்டினான்.

பரிகம் பட்டிஶம் ஶூலம் சர்மாஸீ ஶக்திதோமரௌ। யத்யதாயுதமாதத்த தத்ஸர்வம் ஸோऽச்சிநத்தரிஃ

ருக்மி எதை ஆயுதமாக எடுத்தாலும்—வாள், வேல், திரிசூலம், கேடயம், கூர்வாள், குத்துவாள், துமரா—அனைத்தையும் ஹரி துண்டாக்கினான்.

ததோ ரதாதவப்லுத்ய கட்கபாணிர்ஜிகாம்ஸயா। க்ரு'ஷ்ணமப்யத்ரவத்க்ருத்தஃ பதங்க இவ பாவகம்

பிறகு தேரிலிருந்து குதித்து, கையில் வாள் பிடித்து, கொல்லும் எண்ணத்துடன், கோபத்தில் ருக்மி கண்ணனை நோக்கி ஓடினான்; அது தீயை நோக்கி பறக்கும் பட்டாம்பூச்சியைப் போல இருந்தது.

தஸ்ய சாபததஃ கட்கம் திலஶஶ்சர்ம சேஷுபிஃ। சித்த்வாஸிமாததே திக்மம் ருக்மிணம் ஹந்துமுத்யதஃ

அவன் பாய்ந்தபோது, கண்ணன் அம்புகளால் அவன் வாளையும் கேடயத்தையும் துண்டுகளாக உடைத்தான். பிறகு தன் கூரிய வாளை எடுத்துக் கொண்டு, ருக்மியை கொல்லத் தயாரானான்.

த்ரு'ஷ்ட்வா ப்ராத்ரு'வதோத்யோகம் ருக்மிணீ பயவிஹ்வலா। பதித்வா பாதயோர்பர்துருவாச கருணம் ஸதீ

தன் கணவர் தம்பியை கொல்லப் போகிறார் என்று பார்த்த ருக்மிணி, பயத்தில் நடுங்கி, துக்கத்தில் தளர்ந்து, கணவரின் கால்களில் விழுந்து, துயரமாகப் பேசினாள்.