ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஆஸாத்ய தேவீஸதநம் தௌதபாதகராம்புஜா। உபஸ்ப்ரு'ஶ்ய ஶுசிஃ ஶாந்தா ப்ரவிவேஶாம்பிகாந்திகம்

தேவியின் இல்லத்தை அடைந்து, காலும் கையும் கழுவி, தூய்மையுடன் அமைதியாக அம்பிகையின் அருகே சென்றாள்.

தாம் வை ப்ரவயஸோ பாலாம் விதிஜ்ஞா விப்ரயோஷிதஃ। பவாநீம் வந்தயாம்சக்ருர்பவபத்நீம் பவாந்விதாம்

அங்குள்ள வயதான, விதியை அறிந்த பிராமணப் பெண்கள், பவானியுடன் சேர்ந்து, பவபத்னியைப் போற்றி வணங்கினர்.

நமஸ்யே த்வாம்பிகேऽபீக்ஷ்ணம் ஸ்வஸந்தாநயுதாம் ஶிவாம்। பூயாத்பதிர்மே பகவாந்க்ரு'ஷ்ணஸ்ததநுமோததாம்

அம்பிகே! உம்மை மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகிறேன்; உம்முடைய பிள்ளைகளுடன் கூடிய சுபமாக இருப்பீர்; என் கணவர் பகவான் கிருஷ்ணராக இருக்க வேண்டும்; இதனால் உமக்கு மகிழ்ச்சி உண்டாகட்டும்.

அத்பிர்கந்தாக்ஷதைர்தூபைர்வாஸஃஸ்ரங்மால்ய பூஷணைஃ। நாநோபஹாரபலிபிஃ ப்ரதீபாவலிபிஃ ப்ரு'தக்

மணமுள்ள பொருட்கள், அகிலம், வாசனை தரும் புகை, புது vasthiram, மலர் மாலை, அழகு பொருட்கள், பலவகை அர்ப்பணங்கள், பலி, ஒவ்வொன்றாக ஏற்றிய விளக்குகள்—இவை எல்லாம் கொண்டு அவளைப் பூஜை செய்தார்கள்.

விப்ரஸ்த்ரியஃ பதிமதீஸ்ததா தைஃ ஸமபூஜயத்। லவணாபூபதாம்பூல கண்டஸூத்ரபலேக்ஷுபிஃ

பிராமண பெண்கள் தங்கள் கணவர்களுடன் சேர்ந்து, உப்பும், அப்பமும், வெற்றிலையும், கழுத்துக்கொடி, பழங்கள், கரும்பு ஆகியவற்றால் அவளை ஆராதனை செய்தார்கள்.

தஸ்யை ஸ்த்ரியஸ்தாஃ ப்ரததுஃ ஶேஷாம் யுயுஜுராஶிஷஃ। தாப்யோ தேவ்யை நமஶ்சக்ரே ஶேஷாம் ச ஜக்ரு'ஹே வதூஃ

அந்த பெண்கள் தங்கள் மீதமுள்ளதை அவளுக்கு கொடுத்தார்கள்; ஆசீர்வாதம் கூறினார்கள். அதற்கு பதிலாக அந்த மணப்பெண் அவர்களுக்கு வணங்கி, மீதமுள்ளதை ஏற்றுக்கொண்டாள்.

முநிவ்ரதமத த்யக்த்வா நிஶ்சக்ராமாம்பிகாக்ரு'ஹாத்। ப்ரக்ரு'ஹ்ய பாணிநா ப்ரு'த்யாம் ரத்நமுத்ரோபஶோபிநா

பின்னர், தன் விரதத்தை விட்டுவிட்டு, அம்பிகையின் வீட்டை விட்டு வெளியேறினாள். தன் கைபிடியில் ஒளி தரும் மோதிரம் அணிந்த கையால் தன் தோழியை பிடித்துக்கொண்டு நடந்தாள்.

தாம் தேவமாயாமிவ தீரமோஹிநீம் ஸுமத்யமாம் குண்டலமண்டிதாநநாம்। ஶ்யாமாம் நிதம்பார்பிதரத்நமேகலாம் வ்யஞ்ஜத்ஸ்தநீம் குந்தலஶங்கிதேக்ஷணாம்

அவள் நெஞ்சை ஈர்க்கும் மெலிந்த இடுப்புடன், காது மற்றும் முகம் முத்து, மணிகள் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டு, கருஞ்சாயல் உடையவளாய், இடுப்பில் ரத்தினம் பதித்த இடையணியுடன், முலைகள் தென்பட, கூந்தல் மறைக்கும் பார்வையுடன், தேவர்கள் மாயையைப் போல் மயக்கும் அழகில் தோன்றினாள்.

ஶுசிஸ்மிதாம் பிம்பபலாதரத்யுதி ஶோணாயமாநத்விஜகுந்தகுட்மலாம்। பதா சலந்தீம் கலஹம்ஸகாமிநீம் ஸிஞ்ஜத்கலாநூபுரதாமஶோபிநா

அவள் தூய்மையான புன்னகையுடன், பிம்ப பழம் போன்ற சிவந்த உதடுகள், மல்லிகை பூப்போன்ற பற்கள், அன்னம் போல் மென்மையாக நடக்க, காலணியில் மணி ஒலிக்க, அழகு பொலிந்தாள்.

விலோக்ய வீரா முமுஹுஃ ஸமாகதா யஶஸ்விநஸ்தத்க்ரு'தஹ்ரு'ச்சயார்திதாஃ। யாம் வீக்ஷ்ய தே ந்ரு'பதயஸ்ததுதாரஹாஸ வ்ரீடாவலோகஹ்ரு'தசேதஸ உஜ்சிதாஸ்த்ராஃ

அவளைப் பார்த்த வீரர்கள் அனைவரும், அவளிடம் காதல் கொண்டு, மனம் மயங்கி மயங்கி விழுந்தார்கள். அவளது அழகும், பெருமைமிக்க புன்னகையும், வெட்கம் கலந்த பார்வையும் பார்த்த அரசர்கள், தங்கள் ஆயுதங்களை கீழே போட்டுவிட்டார்கள்.

பேதுஃ க்ஷிதௌ கஜரதாஶ்வகதா விமூடா யாத்ராச்சலேந ஹரயேऽர்பயதீம் ஸ்வஶோபாம்। ஸைவம் ஶநைஶ்சலயதீ சலபத்மகோஶௌ ப்ராப்திம் ததா பகவதஃ ப்ரஸமீக்ஷமாணா

யானை, ரதம், குதிரை மீது அமர்ந்திருந்த புகழ் பெற்ற அரசர்கள், குழப்பத்தில் நிலத்தில் விழுந்தார்கள். அவள், ஊர்வலமாக நடப்பது போல, தன் அழகை ஹரிக்கு அர்ப்பணித்து, மெதுவாக நடந்து, தாமரை போன்ற பாதங்களை நகர்த்தி, பகவானின் வருகையை நோக்கி பார்த்தாள்.

உத்ஸார்ய வாமகரஜைரலகாநபங்கைஃ ப்ராப்தாந்ஹ்ரியைக்ஷத ந்ரு'பாந்தத்ரு'ஶேऽச்யுதம் ச। தாம் ராஜகந்யாம் ரதமாருரக்ஷதீம் ஜஹார க்ரு'ஷ்ணோ த்விஷதாம் ஸமீக்ஷதாம்

இடது கையால் கூந்தலை அசைத்து, பக்கமாக பார்வை வீசி, வெட்கத்துடன் வந்த அரசர்களை பார்த்து, அச்யுதனை கண்டாள். அந்த அரசுமகள் ரதத்தில் ஏறும்போது, கிருஷ்ணர் எதிரிகள் எல்லாம் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, அவளைப் பிடித்துக் கொண்டார்.

ரதம் ஸமாரோப்ய ஸுபர்ணலக்ஷணம் ராஜந்யசக்ரம் பரிபூய மாதவஃ। ததோ யயௌ ராமபுரோகமஃ ஶநைஃ ஶ்ரு'காலமத்யாதிவ பாகஹ்ரு'த்தரிஃ

கருடன் குறியுடன் கூடிய ரதத்தில் அவளை ஏற்றிக் கொண்டு, மாமக்கள் கூட்டத்தை பொருட்படுத்தாமல், மாதவன் ராமர் முன்னிலையில் மெதுவாக புறப்பட்டார்; அது, சிங்கம் மற்ற விலங்குகளிடமிருந்து இறையை எடுத்துச் சென்றது போல் இருந்தது.

தம் மாநிநஃ ஸ்வாபிபவம் யஶஃக்ஷயம்। பரே ஜராஸந்தமுகா ந ஸேஹிரே। அஹோ திகஸ்மாந்யஶ ஆத்ததந்வநாம்। கோபைர்ஹ்ரு'தம் கேஶரிணாம் ம்ரு'கைரிவ

அந்த பெருமை கொண்ட அரசர்கள், குறிப்பாக ஜராசந்தன் மற்றும் அவன் கூட்டத்தார், தங்கள் தோல்வியும் புகழ் இழப்பும் தாங்க முடியாமல், 'அய்யோ, நமக்கு இழுக்கு! ஆயுதம் ஏந்திய நம்மை, காளையர்கள் போல, காடுகளில் சிங்கம் மிருகங்களைப் பிடிப்பது போல், இவர்கள் கொள்ளை கொண்டார்கள்' என்று புலம்பினார்கள்.

அத சதுஃபஞ்சாஶத்தமோऽத்யாயஃ 10.54 ஶ்ரீஶுக உவாச। இதி ஸர்வே ஸுஸம்ரப்தா வாஹாநாருஹ்ய தம்ஶிதாஃ। ஸ்வைஃ ஸ்வைர்பலைஃ பரிக்ராந்தா அந்வீயுர்த்ரு'தகார்முகாஃ

இவ்வாறு அனைவரும் மிகுந்த கோபத்துடன் தங்கள் வாகனங்களில் ஏறி, தங்கள் படைகளுடன் சூழப்பட்டு, வில்லைக் கையில் பிடித்து, விரைந்து பின்தொடர்ந்தார்கள்.

தாநாபதத ஆலோக்ய யாதவாநீகயூதபாஃ। தஸ்துஸ்தத்ஸம்முகா ராஜந்விஸ்பூர்ஜ்ய ஸ்வதநூம்ஷி தே

அவர்கள் எதிரே வருவதை பார்த்த யாதவர் படைத்தலைவர்கள், தங்கள் வில்லைக் கெட்டி இழுத்து, எதிரே நின்றார்கள்.

அஶ்வப்ரு'ஷ்டே கஜஸ்கந்தே ரதோபஸ்தேऽஸ்த்ர கோவிதாஃ। முமுசுஃ ஶரவர்ஷாணி மேகா அத்ரிஷ்வபோ யதா

வீரர்கள் குதிரை, யானை, ரதங்களில் நின்று, வல்லமையுடன் ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்தி, மழை மேகங்கள் மலை மீது பொழிவது போல் அம்புகளைப் பொழிந்தார்கள்.

பத்யுர்பலம் ஶராஸாரைஶ்சந்நம் வீக்ஷ்ய ஸுமத்யமா। ஸவ்ரீடமைக்ஷத்தத்வக்த்ரம் பயவிஹ்வலலோசநா

தன் கணவரின் படை அம்புகளால் மூடப்பட்டதைப் பார்த்த அந்த மெலிந்த இடுப்பையுடையவள், வெட்கத்துடன், பயத்தால் கலங்கிய கண்களால் அவன் முகத்தைப் பார்த்தாள்.

ப்ரஹஸ்ய பகவாநாஹ மா ஸ்ம பைர்வாமலோசநே। விநங்க்ஷ்யத்யதுநைவைதத்தாவகைஃ ஶாத்ரவம் பலம்

அப்பொழுது பகவான் சிரித்துக் கொண்டு, 'அழகிய கண்களையுடையவளே, பயப்படாதே; உன் பகைவர்களின் படை இப்போது உன் உறவினர்களால் அழிக்கப்படும்' என்று சொன்னார்.

தேஷாம் தத்விக்ரமம் வீரா கதஸங்கர்ஷணாதயஃ। அம்ரு'ஷ்யமாணா நாராசைர்ஜக்நுர்ஹயகஜாந்ரதாந்

அவர்களின் வீரத்தை சகிக்க முடியாமல், கதா, சங்கர்ஷணர் மற்றும் மற்ற வீரர்கள் இரும்பு அம்புகளால் குதிரை, யானை, ரதங்களைத் தாக்கினார்கள்.

பேதுஃ ஶிராம்ஸி ரதிநாமஶ்விநாம் கஜிநாம் புவி। ஸகுண்டலகிரீடாநி ஸோஷ்ணீஷாணி ச கோடிஶஃ

ரத ஓட்டிகள், குதிரை வீரர்கள், யானை ஓட்டிகள் ஆகியோரின் காது மோதிரம், கிரீடம், தலையணிகள் அணிந்த தலைகள் ஆயிரக்கணக்கில் பூமியில் விழுந்தன.

ஹஸ்தாஃ ஸாஸிகதேஷ்வாஸாஃ கரபா ஊரவோऽங்க்ரயஃ। அஶ்வாஶ்வதரநாகோஷ்ட்ர கரமர்த்யஶிராம்ஸி ச

வாளும், கோலும், வில்லும் ஏந்திய கரங்கள், யானைகள், தொடைகள், கால்கள், குதிரைகள், கழுதைகள், ஒட்டகங்கள், மாடுகள், கழுதைகள், மனிதர்களின் தலைகள் — இவை அனைத்தும் அங்கு விழுந்தன.

ஹந்யமாநபலாநீகா வ்ரு'ஷ்ணிபிர்ஜயகாங்க்ஷிபிஃ। ராஜாநோ விமுகா ஜக்முர்ஜராஸந்தபுரஃஸராஃ

வெற்றி விரும்பிய வ்ருஷ்ணிகள் அவர்களது படைகளை அழித்தபோது, ஜராசந்தன் தலைமையில் இருந்த அரசர்கள் தோல்வியடைந்து திரும்பிப் போனார்கள்.

ஶிஶுபாலம் ஸமப்யேத்ய ஹ்ரு'ததாரமிவாதுரம்। நஷ்டத்விஷம் கதோத்ஸாஹம் ஶுஷ்யத்வதநமப்ருவந்

தன் மனைவியை இழந்தவரைப் போல துக்கத்தில் மூழ்கிய, ஒளி கெட்ட, உற்சாகம் இல்லாத, வாய் வறண்ட சிசுபாலரிடம் அவர்கள் வந்து பேசினர்.

போ போஃ புருஷஶார்தூல தௌர்மநஸ்யமிதம் த்யஜ। ந ப்ரியாப்ரியயோ ராஜந்நிஷ்டா தேஹிஷு த்ரு'ஶ்யதே

மகனே, மனம் வருந்தாதே! உயிருள்ளவர்களுக்கு நிலையான சந்தோஷமோ துக்கமோ இல்லை என்று யாரும் காணவில்லை.

யதா தாருமயீ யோஷித்ந்ரு'த்யதே குஹகேச்சயா। ஏவமீஶ்வரதந்த்ரோऽயமீஹதே ஸுகதுஃகயோஃ

மரத்தால் ஆன பொம்மை யாரோ விருப்பப்படி ஆடுவதைப் போல, இறைவனின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளவன், சந்தோஷத்திலும் துக்கத்திலும் அவன் விருப்பப்படி நடக்கிறான்.

ஶௌரேஃ ஸப்ததஶாஹம் வை ஸம்யுகாநி பராஜிதஃ। த்ரயோவிம்ஶதிபிஃ ஸைந்யைர்ஜிக்யே ஏகமஹம் பரம்

ஏழு பதினேழு நாட்கள் சௌரி எனக்கு போரில் வெற்றி கொண்டான்; ஆனாலும் பதினெட்டாவது நாளில் இருபத்து மூன்று படைகளுடன் நான் அவனை வென்றேன்.

ததாப்யஹம் ந ஶோசாமி ந ப்ரஹ்ரு'ஷ்யாமி கர்ஹிசித்। காலேந தைவயுக்தேந ஜாநந்வித்ராவிதம் ஜகத்

இருந்தாலும், இந்த உலகம் காலமும் விதியும் சேர்ந்து நடத்துகிறது என்பதை அறிந்து, நான் ஒருபோதும் வருந்தவோ, மகிழவோ செய்யவில்லை.

அதுநாபி வயம் ஸர்வே வீரயூதபயூதபாஃ। பராஜிதாஃ பல்குதந்த்ரைர்யதுபிஃ க்ரு'ஷ்ணபாலிதைஃ

இப்போது கூட, வீரர்களின் தலைவர்கள் ஆன நாங்கள் எல்லோரும், கிருஷ்ணரால் பாதுகாக்கப்படும் யாதவர்கள் கபட முறைகளைப் பயன்படுத்தி எங்களை வென்றுவிட்டார்கள்.