ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

தமாகதம் ஸமாஜ்ஞாய வைதர்பீ ஹ்ரு'ஷ்டமாநஸா। ந பஶ்யந்தீ ப்ராஹ்மணாய ப்ரியமந்யந்நநாம ஸா

அவர் வந்திருக்கிறார் என்பதை அறிந்த விதர்ப நாட்டுப் பெண், மனம் மகிழ்ந்தவளாக, அந்த பிராமணரைப் பார்க்கவில்லை; ஏனெனில் அவர் அவளுக்குப் பிற விதத்தில் பிரியமானவர்.

ப்ராப்தௌ ஶ்ருத்வா ஸ்வதுஹிதுருத்வாஹப்ரேக்ஷணோத்ஸுகௌ। அப்யயாத்தூர்யகோஷேண ராமக்ரு'ஷ்ணௌ ஸமர்ஹணைஃ

தன் மகளின் திருமணத்தைப் பார்க்க ஆவலுடன் இருந்த ராமரும் கிருஷ்ணரும், இசைக்கருவிகள் ஒலிக்கச் செய்து, மரியாதையுடன் வந்தார்கள்.

மதுபர்கமுபாநீய வாஸாம்ஸி விரஜாம்ஸி ஸஃ। உபாயநாந்யபீஷ்டாநி விதிவத்ஸமபூஜயத்

அவர் தேன், பால், தூய்மையான vasthiram, விருப்பமான பரிசுகள் கொண்டு வந்து, முறையின்படி அவர்களைப் போற்றி மரியாதை செய்தார்.

தயோர்நிவேஶநம் ஶ்ரீமதுபாகல்ப்ய மஹாமதிஃ। ஸஸைந்யயோஃ ஸாநுகயோராதித்யம் விததே யதா

அந்த புத்திசாலி, இருவருக்கும் அவர்களது படை மற்றும் துணைவர்களுடன் சிறந்த வீடு ஏற்பாடு செய்து, உரிய வரவேற்பும் அளித்தார்.

ஏவம் ராஜ்ஞாம் ஸமேதாநாம் யதாவீர்யம் யதாவயஃ। யதாபலம் யதாவித்தம் ஸர்வைஃ காமைஃ ஸமர்ஹயத்

அங்கு கூடியிருந்த அரசர்களை, அவரவர் வீரமும் வயதும் பலமும் செல்வமும் போல, அவர்கள் விரும்பிய அனைத்தையும் வழங்கி மரியாதை செய்தார்.

க்ரு'ஷ்ணமாகதமாகர்ண்ய விதர்பபுரவாஸிநஃ। ஆகத்ய நேத்ராஞ்ஜலிபிஃ பபுஸ்தந்முகபங்கஜம்

கிருஷ்ணர் வந்திருக்கிறார் என்று கேட்டு, விதர்ப நகர மக்கள் வந்து, கைகளைக் கண்களுக்கு சேர்த்து, கிருஷ்ணரின் தாமரை முகத்தை ரசித்தார்கள்.

அஸ்யைவ பார்யா பவிதும் ருக்மிண்யர்ஹதி நாபரா। அஸாவப்யநவத்யாத்மா பைஷ்ம்யாஃ ஸமுசிதஃ பதிஃ

ருக்மிணியே அவருடைய மனைவியாக தகுதியானவள்; வேறு யாரும் இல்லை. அவரும் குறையில்லாதவர், பைஷ்மியின் மகளுக்குத் தகுந்த கணவர்.

கிஞ்சித்ஸுசரிதம் யந்நஸ்தேந துஷ்டஸ்த்ரிலோகக்ரு'த்। அநுக்ரு'ஹ்ணாது க்ரு'ஹ்ணாது வைதர்ப்யாஃ பாணிமச்யுதஃ

நாங்கள் செய்த சிறு நன்மையாலும் மூவுலகுக்கும் காரணமானவர் மகிழ்ந்திருக்கிறார்; அச்சுதன் விதர்ப நாட்டுப் பெண்ணின் கையை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

ஏவம் ப்ரேமகலாபத்தா வதந்தி ஸ்ம புரௌகஸஃ। கந்யா சாந்தஃபுராத்ப்ராகாத்படைர்குப்தாம்பிகாலயம்

இவ்வாறு அன்பால் கட்டப்பட்ட நகர மக்கள் பேசினர்; அந்த பெண், படைவீரர்கள் காத்துக்கொண்டே, உள்ளகத்திலிருந்து அம்பிகை கோவிலுக்குப் போனாள்.

பத்ப்யாம் விநிர்யயௌ த்ரஷ்டும் பவாந்யாஃ பாதபல்லவம்। ஸா சாநுத்யாயதீ ஸம்யங்முகுந்தசரணாம்புஜம்

அவள், பவானியின் மலர்பாதங்களைப் பார்க்க நடந்து சென்றாள்; நடக்கும்போதே முழுமையாக முகுந்தனின் தாமரை பாதங்களை மனதில் நினைத்தாள்.

யதவாங்மாத்ரு'பிஃ ஸார்தம் ஸகீபிஃ பரிவாரிதா। குப்தா ராஜபடைஃ ஶூரைஃ ஸந்நத்தைருத்யதாயுதைஃ। ம்ரு'டங்கஶங்கபணவாஸ்தூர்யபேர்யஶ்ச ஜக்நிரே

அவள் தாய்மார்கள், தோழிகள் சூழ, இராணுவ வீரர்கள் கவசம் அணிந்து ஆயுதம் எடுத்து காத்து, மிருதங்கம், சங்கு, தாளம், இசைக்கருவிகள் முழங்கின.

நாநோபஹார பலிபிர்வாரமுக்யாஃ ஸஹஸ்ரஶஃ। ஸ்ரக்கந்தவஸ்த்ராபரணைர்த்விஜபத்ந்யஃ ஸ்வலங்க்ரு'தாஃ

நூற்றுக்கணக்கான உயர்ந்த பெண்கள், அழகாக அலங்கரித்து, பலவகை காணிக்கைகள், மாலைகள், வாசனை, vasthiram, ஆபரணங்கள் கொண்டு, பிராமணர்களுக்குத் தந்தார்கள்.

காயந்த்யஶ்ச ஸ்துவந்தஶ்ச காயகா வாத்யவாதகாஃ। பரிவார்ய வதூம் ஜக்முஃ ஸூதமாகதவந்திநஃ

பாடகர்கள், இசைக்காரர்கள் பாடி புகழ்ந்து, மணமகளைச் சுற்றி, சூதர், மாகதர், வண்தினர்கள் கூட சென்றார்கள்.

ஆஸாத்ய தேவீஸதநம் தௌதபாதகராம்புஜா। உபஸ்ப்ரு'ஶ்ய ஶுசிஃ ஶாந்தா ப்ரவிவேஶாம்பிகாந்திகம்

தேவியின் இல்லத்தை அடைந்து, காலும் கையும் கழுவி, தூய்மையுடன் அமைதியாக அம்பிகையின் அருகே சென்றாள்.

தாம் வை ப்ரவயஸோ பாலாம் விதிஜ்ஞா விப்ரயோஷிதஃ। பவாநீம் வந்தயாம்சக்ருர்பவபத்நீம் பவாந்விதாம்

அங்குள்ள வயதான, விதியை அறிந்த பிராமணப் பெண்கள், பவானியுடன் சேர்ந்து, பவபத்னியைப் போற்றி வணங்கினர்.

நமஸ்யே த்வாம்பிகேऽபீக்ஷ்ணம் ஸ்வஸந்தாநயுதாம் ஶிவாம்। பூயாத்பதிர்மே பகவாந்க்ரு'ஷ்ணஸ்ததநுமோததாம்

அம்பிகே! உம்மை மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகிறேன்; உம்முடைய பிள்ளைகளுடன் கூடிய சுபமாக இருப்பீர்; என் கணவர் பகவான் கிருஷ்ணராக இருக்க வேண்டும்; இதனால் உமக்கு மகிழ்ச்சி உண்டாகட்டும்.

அத்பிர்கந்தாக்ஷதைர்தூபைர்வாஸஃஸ்ரங்மால்ய பூஷணைஃ। நாநோபஹாரபலிபிஃ ப்ரதீபாவலிபிஃ ப்ரு'தக்

மணமுள்ள பொருட்கள், அகிலம், வாசனை தரும் புகை, புது vasthiram, மலர் மாலை, அழகு பொருட்கள், பலவகை அர்ப்பணங்கள், பலி, ஒவ்வொன்றாக ஏற்றிய விளக்குகள்—இவை எல்லாம் கொண்டு அவளைப் பூஜை செய்தார்கள்.

விப்ரஸ்த்ரியஃ பதிமதீஸ்ததா தைஃ ஸமபூஜயத்। லவணாபூபதாம்பூல கண்டஸூத்ரபலேக்ஷுபிஃ

பிராமண பெண்கள் தங்கள் கணவர்களுடன் சேர்ந்து, உப்பும், அப்பமும், வெற்றிலையும், கழுத்துக்கொடி, பழங்கள், கரும்பு ஆகியவற்றால் அவளை ஆராதனை செய்தார்கள்.

தஸ்யை ஸ்த்ரியஸ்தாஃ ப்ரததுஃ ஶேஷாம் யுயுஜுராஶிஷஃ। தாப்யோ தேவ்யை நமஶ்சக்ரே ஶேஷாம் ச ஜக்ரு'ஹே வதூஃ

அந்த பெண்கள் தங்கள் மீதமுள்ளதை அவளுக்கு கொடுத்தார்கள்; ஆசீர்வாதம் கூறினார்கள். அதற்கு பதிலாக அந்த மணப்பெண் அவர்களுக்கு வணங்கி, மீதமுள்ளதை ஏற்றுக்கொண்டாள்.

முநிவ்ரதமத த்யக்த்வா நிஶ்சக்ராமாம்பிகாக்ரு'ஹாத்। ப்ரக்ரு'ஹ்ய பாணிநா ப்ரு'த்யாம் ரத்நமுத்ரோபஶோபிநா

பின்னர், தன் விரதத்தை விட்டுவிட்டு, அம்பிகையின் வீட்டை விட்டு வெளியேறினாள். தன் கைபிடியில் ஒளி தரும் மோதிரம் அணிந்த கையால் தன் தோழியை பிடித்துக்கொண்டு நடந்தாள்.

தாம் தேவமாயாமிவ தீரமோஹிநீம் ஸுமத்யமாம் குண்டலமண்டிதாநநாம்। ஶ்யாமாம் நிதம்பார்பிதரத்நமேகலாம் வ்யஞ்ஜத்ஸ்தநீம் குந்தலஶங்கிதேக்ஷணாம்

அவள் நெஞ்சை ஈர்க்கும் மெலிந்த இடுப்புடன், காது மற்றும் முகம் முத்து, மணிகள் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டு, கருஞ்சாயல் உடையவளாய், இடுப்பில் ரத்தினம் பதித்த இடையணியுடன், முலைகள் தென்பட, கூந்தல் மறைக்கும் பார்வையுடன், தேவர்கள் மாயையைப் போல் மயக்கும் அழகில் தோன்றினாள்.

ஶுசிஸ்மிதாம் பிம்பபலாதரத்யுதி ஶோணாயமாநத்விஜகுந்தகுட்மலாம்। பதா சலந்தீம் கலஹம்ஸகாமிநீம் ஸிஞ்ஜத்கலாநூபுரதாமஶோபிநா

அவள் தூய்மையான புன்னகையுடன், பிம்ப பழம் போன்ற சிவந்த உதடுகள், மல்லிகை பூப்போன்ற பற்கள், அன்னம் போல் மென்மையாக நடக்க, காலணியில் மணி ஒலிக்க, அழகு பொலிந்தாள்.

விலோக்ய வீரா முமுஹுஃ ஸமாகதா யஶஸ்விநஸ்தத்க்ரு'தஹ்ரு'ச்சயார்திதாஃ। யாம் வீக்ஷ்ய தே ந்ரு'பதயஸ்ததுதாரஹாஸ வ்ரீடாவலோகஹ்ரு'தசேதஸ உஜ்சிதாஸ்த்ராஃ

அவளைப் பார்த்த வீரர்கள் அனைவரும், அவளிடம் காதல் கொண்டு, மனம் மயங்கி மயங்கி விழுந்தார்கள். அவளது அழகும், பெருமைமிக்க புன்னகையும், வெட்கம் கலந்த பார்வையும் பார்த்த அரசர்கள், தங்கள் ஆயுதங்களை கீழே போட்டுவிட்டார்கள்.

பேதுஃ க்ஷிதௌ கஜரதாஶ்வகதா விமூடா யாத்ராச்சலேந ஹரயேऽர்பயதீம் ஸ்வஶோபாம்। ஸைவம் ஶநைஶ்சலயதீ சலபத்மகோஶௌ ப்ராப்திம் ததா பகவதஃ ப்ரஸமீக்ஷமாணா

யானை, ரதம், குதிரை மீது அமர்ந்திருந்த புகழ் பெற்ற அரசர்கள், குழப்பத்தில் நிலத்தில் விழுந்தார்கள். அவள், ஊர்வலமாக நடப்பது போல, தன் அழகை ஹரிக்கு அர்ப்பணித்து, மெதுவாக நடந்து, தாமரை போன்ற பாதங்களை நகர்த்தி, பகவானின் வருகையை நோக்கி பார்த்தாள்.

உத்ஸார்ய வாமகரஜைரலகாநபங்கைஃ ப்ராப்தாந்ஹ்ரியைக்ஷத ந்ரு'பாந்தத்ரு'ஶேऽச்யுதம் ச। தாம் ராஜகந்யாம் ரதமாருரக்ஷதீம் ஜஹார க்ரு'ஷ்ணோ த்விஷதாம் ஸமீக்ஷதாம்

இடது கையால் கூந்தலை அசைத்து, பக்கமாக பார்வை வீசி, வெட்கத்துடன் வந்த அரசர்களை பார்த்து, அச்யுதனை கண்டாள். அந்த அரசுமகள் ரதத்தில் ஏறும்போது, கிருஷ்ணர் எதிரிகள் எல்லாம் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, அவளைப் பிடித்துக் கொண்டார்.

ரதம் ஸமாரோப்ய ஸுபர்ணலக்ஷணம் ராஜந்யசக்ரம் பரிபூய மாதவஃ। ததோ யயௌ ராமபுரோகமஃ ஶநைஃ ஶ்ரு'காலமத்யாதிவ பாகஹ்ரு'த்தரிஃ

கருடன் குறியுடன் கூடிய ரதத்தில் அவளை ஏற்றிக் கொண்டு, மாமக்கள் கூட்டத்தை பொருட்படுத்தாமல், மாதவன் ராமர் முன்னிலையில் மெதுவாக புறப்பட்டார்; அது, சிங்கம் மற்ற விலங்குகளிடமிருந்து இறையை எடுத்துச் சென்றது போல் இருந்தது.

தம் மாநிநஃ ஸ்வாபிபவம் யஶஃக்ஷயம்। பரே ஜராஸந்தமுகா ந ஸேஹிரே। அஹோ திகஸ்மாந்யஶ ஆத்ததந்வநாம்। கோபைர்ஹ்ரு'தம் கேஶரிணாம் ம்ரு'கைரிவ

அந்த பெருமை கொண்ட அரசர்கள், குறிப்பாக ஜராசந்தன் மற்றும் அவன் கூட்டத்தார், தங்கள் தோல்வியும் புகழ் இழப்பும் தாங்க முடியாமல், 'அய்யோ, நமக்கு இழுக்கு! ஆயுதம் ஏந்திய நம்மை, காளையர்கள் போல, காடுகளில் சிங்கம் மிருகங்களைப் பிடிப்பது போல், இவர்கள் கொள்ளை கொண்டார்கள்' என்று புலம்பினார்கள்.

அத சதுஃபஞ்சாஶத்தமோऽத்யாயஃ 10.54 ஶ்ரீஶுக உவாச। இதி ஸர்வே ஸுஸம்ரப்தா வாஹாநாருஹ்ய தம்ஶிதாஃ। ஸ்வைஃ ஸ்வைர்பலைஃ பரிக்ராந்தா அந்வீயுர்த்ரு'தகார்முகாஃ

இவ்வாறு அனைவரும் மிகுந்த கோபத்துடன் தங்கள் வாகனங்களில் ஏறி, தங்கள் படைகளுடன் சூழப்பட்டு, வில்லைக் கையில் பிடித்து, விரைந்து பின்தொடர்ந்தார்கள்.

தாநாபதத ஆலோக்ய யாதவாநீகயூதபாஃ। தஸ்துஸ்தத்ஸம்முகா ராஜந்விஸ்பூர்ஜ்ய ஸ்வதநூம்ஷி தே

அவர்கள் எதிரே வருவதை பார்த்த யாதவர் படைத்தலைவர்கள், தங்கள் வில்லைக் கெட்டி இழுத்து, எதிரே நின்றார்கள்.