ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

தத்வாக்யம் து ஸமாகர்ண்ய கந்துகாமஃ பிதாப்ரவீத் । கிம்கர்தவ்யம் வநே தாத தத்த்வம் வத ஸவிஸ்தரம்

அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், போக விரும்பிய தந்தை, "கண்மணி, காட்டில் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை விரிவாகச் சொல்" என்று கேட்டார்.

அந்தகூபே ஸ்நேஹபாஶே பத்தஃ பம்குரஹம் ஶடஃ । கர்மணா பதிதோ நூநம் மாமுத்தர தயாநிதே

அன்பின் கட்டில் இருளில் கட்டப்பட்டு, நான் ஊனமுள்ளவன், வஞ்சகன், என் செயலால் கீழே விழுந்தவன்; கருணையின் பெருங்கடலே, என்னை உயர்த்தி விடு.

(வஸம்ததிலகா) தேஹேऽஸ்திமாம்ஸருதிரேऽபிமதிம் த்யஜ த்வம் ஜாயாஸுதாதிஷு ஸதா மமதாம் விமுஞ்ச । பஶ்யாநிஶம் ஜகதிதம் க்ஷணபம்கநிஷ்டம் வைராக்யராகரஸிகோ பவ பக்திநிஷ்டஃ

எலும்பும், மாம்சமும், இரத்தமும் ஆன இந்த உடலைப் பற்றிய அகம்பாவை நீக்கி, மனைவி, பிள்ளைகள் முதலியவர்களிடம் இருக்கும் பற்றை எப்போதும் விட்டுவிடு; இந்த உலகம் பொய்யும், உடனே அழியும் என்பதை எப்போதும் காண்பாய்; பற்றின்மையும் பக்தியும் கொண்டவனாக இரு.

தர்ம பஜஸ்வ ஸததம் த்யஜ லோகதர்மாந் ஸேவஸ்வ ஸாதுபுருஷாந் ‍ஜஹி காமத்ரு'ஷ்ணாம் । அந்யஸ்ய தோஷகுணசிந்தநமாஶு முக்த்வா ஸேவாகதாரஸமஹோ நிதராம் பிப த்வம்

உண்மையான தர்மத்தை எப்போதும் பின்பற்று; உலக வழக்குகளை விட்டு விடு; நல்லவர்களை சேவை செய்; ஆசையும் பேராசையும் கைவிடு; பிறருடைய குறையும், நன்மையும் பற்றி யோசிப்பதை விரைவில் விட்டுவிடு; சேவை மற்றும் புனிதக் கதைகளின் அமுதத்தை ஆழமாகக் குடி.

ஏவம் ஸுதோக்திவஶதோऽபி க்ரு'ஹம் விஹாய யாதோ வநம் ஸ்திரமதிர்கதஷஷ்டிவர்ஷஃ । யுக்தோ ஹரேரநுதிநம் பரிசர்யயாஸௌ ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ணமாப நியதம் தஶமஸ்ய பாடாத்

இவ்வாறு மகனின் வார்த்தைக்கு உடன்பட்டு, அறுபது வயதில் மனதை உறுதியாக்கி, வீட்டை விட்டு காட்டிற்குச் சென்றார்; அங்கு ஹரியை தினமும் சேவை செய்து, பத்தாம் ஸ்கந்தத்தை ஓதுவதால் ஸ்ரீகிருஷ்ணரை நிச்சயமாக அடைந்தார்.

  தேவோத்யாநஶ்ரியா ஜுஷ்டம் அத்யாஸ்தே ஸ்ம த்ரிபிஷ்டபம் ।  மஹேந்த்ரபவநம் ஸாக்ஷாத் நிர்மிதம் விஶ்வகர்மணா ।  த்ரைலோக்யலக்ஷ்ம்யாயதநம் அத்யுவாஸாகிலர்த்திமத்

தேவர்களின் தோட்ட அழகால் ஒளிரும் நகரத்தில், விஸ்வகர்மா நேரடியாக கட்டிய இந்திரனின் அரண்மனையில், மூன்று உலகங்களின் ஐஸ்வர்யம் நிறைந்த இடத்தில், எல்லா செல்வங்களுடனும் வாழ்ந்தார்.

  வித்யார்தரூபஜந்மாட்யோ மாநஸ்தம்பவிவர்ஜிதஃ

அறிவிலும், செல்வத்திலும், உயர்ந்த பிறப்பிலும் வளமானவராக, பெருமையும் அகம்பாவும் இல்லாதவராக இருந்தார்.

ஶ்ரீமத்‌பாகவதமாஹாத்ம்யம் - பம்சமோऽத்யாயஃ துந்துகாரிணோ துர்ம்ரு'த்யுநிமித்தக ப்ரேதத்வப்ராப்திவர்ணநம் ததோ கோகர்ணாநுக்ரஹேணோத்தாரஶ்ச ஸூத உவாச - (அநுஷ்டுப்) பிதரி உபரதே தேந ஜநநீ தாடிதா ப்ரு'ஶம் । க்வ வித்தம் திஷ்டதி ப்ரூஹி ஹநிஷ்யே லத்தயா ந சேத்

தந்தை இறந்தபின், அவன் தாயை மிகக் கொடூரமாக அடித்தான்: "செல்வம் எங்கே இருக்கிறது என்று சொல்; இல்லையெனில் இந்தக் கம்பியால் உன்னை கொன்றுவிடுவேன்" என்று கூறினான்.

இதி தத்வாக்ய ஸம்த்ராஸாத் ஜநந்யா புத்ரதுஃகதஃ । கூபே பாதஃ க்ரு'தோ ராத்ரௌ தேந ஸா நிதநம் கதா

அந்த வார்த்தைகளால் பயந்து, மகனுக்காக வருந்திய தாய், இரவில் கிணற்றில் விழுந்து உயிரை இழந்தாள்.

கோகர்ணஃ தீர்தயாத்ரார்தம் நிர்கதோ யோகஸம்ஸ்திதஃ । ந துஃகம் ந ஸுகம் தஸ்ய ந வைரீ நாபி பாந்தவஃ

கோகர்ணன், யோகத்தில் நிலைபெற்று, தீர்த்தயாத்திரைக்கு புறப்பட்டான்; அவனுக்கு neither துக்கமும் இல்லை, சந்தோஷமும் இல்லை; பகைவரும் இல்லை, நண்பர்களும் இல்லை.

துந்துகாரீ க்ரு'ஹேऽதிஷ்டத் பம்சபண்யவதூவ்ரு'தஃ । அத்யுக்ரகர்மகர்தா ச தத் போஷணவிமூடதீஃ

துண்டுகாரி வீட்டில் இருந்தான்; ஐந்து வேசிகளால் சூழப்பட்டவன்; மிகவும் கொடூரமான செயல்களை செய்தான்; அவர்களைப் போஷிக்க வேண்டும் என்ற மயக்கத்தில் இருந்தான்.

ஏகதா குலடாஸ்தாஸ்து பூஷணாந்யபிலிப்ஸவஃ । ததர்தம் நிர்கதோ கேஹாத் காமாந்தோ ம்ரு'த்யுமஸ்மரந்

ஒரு நாள், அந்த வேசிகள் ஆபரணங்களை விரும்பி, அவன் ஆசையில் கண்ணை மூடி, மரணத்தை மறந்து, அவற்றை வாங்க வீட்டை விட்டு வெளியேறினான்.

யதஸ்ததஶ்ச ஸம்ஹ்ரு'த்ய வித்தம் வேஶ்ம புநர்கதஃ । தாப்யோऽயச்சத் ஸுவஸ்த்ராணி பூஷணாநி கியந்தி ச

இங்கும் அங்கும் சென்று செல்வத்தை சேர்த்து, வீடு திரும்பி, அந்த பெண்களுக்கு நல்ல உடைகள், ஆபரணங்கள் மற்றும் பல பொருட்கள் கொடுத்தான்.

பஹுவித்தசயம் த்ரு'ஷ்ட்வா ராத்ரௌ நார்யோ வ்யசாரயந் । சௌர்யம் கரோத்யஸௌ நித்யம் அதோ ராஜா க்ரஹீஷ்யதி

அதிக செல்வம் சேர்த்திருப்பதை பார்த்து, அந்த பெண்கள் இரவில் பேசினார்கள்: "இவன் தினமும் திருடுகிறான்; அதனால் அரசன் இவனை பிடிப்பான்."

வித்தம் ஹ்ரு'த்வா புநஶ்சைநம் மாரயிஷ்யதி நிஶ்சிதம் । அதோऽர்தகுப்தயே கூடம் அஸ்மாபிஃ கிம் ந ஹந்யதே

"அரசன் செல்வத்தை எடுத்துவிட்டு, நிச்சயம் இவனை கொன்றுவிடுவான்; எனவே நம்முடைய பொருளை காக்க, நாமே இவனை மறைவாக கொல்லலாமே?" என்று கூறினார்கள்.

நிஹத்யைநம் க்ரு'ஹீத்வார்தம் யாஸ்யாமோ யத்ர குத்ரசித் । இதி தா நிஶ்சயம் க்ரு'த்வா ஸுப்தம் ஸம்பத்த்ய ரஶ்மிபிஃ

அவர்கள் இப்படிச் தீர்மானித்து, அவன் தூங்கிக் கொண்டிருக்கையில் கயிற்றால் கட்டி, அவனை கொன்று, செல்வத்தை எடுத்துக்கொண்டு எங்கேயோ சென்றார்கள்.

பாஶம் கண்டே நிதாயாஸ்ய தந்ம்ரு'த்யும் உபசக்ரமுஃ । த்வரிதம் ந மமாராஸௌ சிந்தாயுக்தாஃ ததாபவந்

அவன் கழுத்தில் பாசம் போட்டுத் தூக்க முயன்றார்கள்; விரைவாகச் செய்தும் அவன் இறக்கவில்லை; அதனால் அவர்கள் கவலையடைந்தார்கள்.

தப்தாம்காரஸமூஹாம்ஶ்ச தந்முகே ஹி விசிக்ஷிபுஃ । அக்நிஜ்வாலாதிதுஃகேந வ்யாகுலோ நிதநம் கதஃ

அவர்கள் எரியும் நெருப்புக்கல்லை அவன் வாயில் போட்டார்கள்; தீயின் கடும் வேதனையால் அவன் மிகவும் வலியுற்று உயிரை இழந்தான்.

தம் தேஹம் முமுசுர்கர்தே ப்ராயஃ ஸாஹஸிகாஃ ஸ்த்ரியஃ । ந ஜ்ஞாதம் தத்‌ரஹஸ்யம் து கேநாபீதம் ததைவ ச

அந்த பெண்கள் அவனை ஒரு பள்ளத்தில் விட்டுவிட்டு, தைரியமில்லாமல் தப்பிச் சென்றார்கள்; இதன் ரகசியம் யாருக்கும் தெரியவில்லை.

லோகைஃ ப்ரு'ஷ்ட்வா வதந்தி ஸ்ம தூரம் யாதஃ ப்ரியோ ஹி நஃ । ஆகமிஷ்யதி வர்ஷேऽஸ்மிந் வித்தலோபவிகர்ஷிதஃ

மக்கள் கேட்டபோது, 'அவர் எங்களுக்கு மிகவும் பிடித்தவர், ஆனால் பணம் ஆசையால் எங்கோ சென்றுள்ளார்; இந்த ஆண்டு திரும்பி வருவார்' என்று அவர்கள் சொன்னார்கள்.

ஸ்த்ரீணாம் நைவ து விஶ்வாஸம் துஷ்டாநாம் காரயேத் புதஃ । விஶ்வாஸே யஃ ஸ்திதோ மூடஃ ஸ துஃகைஃ பரிபூயதே

தீய எண்ணம் கொண்ட பெண்களை ஒருபோதும் நம்பக் கூடாது என்று அறிவாளிகள் அறிவார்கள்; அவர்களை நம்பும் முட்டாள் துன்பத்தில் மூழ்கி விடுவான்.

ஸுதாமயம் வசோ யாஸாம் காமிநாம் ரஸவர்தநம் । ஹ்ரு'தயம் க்ஷுரதாராபம் ப்ரியஃ கோ நாம யோஷிதாம்

காம ஆசையுள்ள பெண்களின் வார்த்தைகள் தேனாக இனிமையாக இருக்கும்; ஆனால் அவர்களின் மனது கத்தரிக்கோல் போல கூர்மையாக இருக்கும். அவர்களுக்கு யார் உண்மையில் பிரியமானவர்?

ஸம்ஹ்ரு'த்ய வித்தம் தா யாதாஃ குலடா பஹுபர்த்ரு'காஃ । தும்துகாரீ பபூவாத மஹாந் ப்ரேதஃ குகர்மதஃ

அந்த பல கணவர்கள் கொண்ட பெண்கள் அவனுடைய செல்வத்தை எடுத்துக்கொண்டு போய்விட்டார்கள்; பிறகு துந்துகாரி தன் பாவத்தால் பெரிய பேயாக ஆனான்.

வாத்யாரூபதரோ நித்யம் தாவந் தஶதிஶோ‍ந்தரம் । ஶீதாதப பரிக்லிஷ்டோ நிராஹாரஃ பிபாஸிதஃ

அவன் புயலாக மாறி, பத்து திசைகளிலும் ஓடி, குளிரும் வெப்பமும் அனுபவித்து, உணவு இல்லாமல், தாகத்துடன் தவித்தான்.

ந லேபே ஶரணம் க்வாபி ஹா தைவேதி முஹுர்வதந் । கியத்காலேந கோகர்ணோ ம்ரு'தம் லோகாதபுத்யத

எங்கும் தஞ்சம் கிடைக்காமல், 'ஐயோ விதி!' என்று மீண்டும் மீண்டும் அழைத்தான்; சில காலத்துக்குப் பிறகு, அவன் இறந்ததை கோகர்ணன் அறிந்தான்.

அநாதம் தம் விதித்வைவ கயாஶ்ராத்தம் அசீகரத் । யஸ்மிந் தீர்தே து ஸம்யாதி தத்ர ஶ்ராத்தம் அவர்தயத்

அவன் ஆதரவில்லாதவன் என்பதை உணர்ந்து, கோகர்ணன் கயா இடத்தில் அவனுக்காக சிராத்தம் செய்தான்; எங்கு புனித இடம் சென்றாலும் அங்கேயும் சிராத்தம் நடத்தினான்.

ஏவம் ப்ரமந் ஸ கோகர்ணஃ ஸ்வபுரம் ஸமுபேயிவாந் । ராத்ரௌ க்ரு'ஹாம்கணே ஸ்வப்தும் ஆகதோऽலக்ஷிதஃ பரைஃ

இவ்வாறு சுற்றிப்போய், கோகர்ணன் தன் ஊருக்கு திரும்பினான்; இரவில், யாரும் அறியாமல், தன் வீட்டின் முன்புறத்தில் தூங்க வந்தான்.

தத்ர ஸுப்தம் ஸ விஜ்ஞாய துந்துகாரீ ஸ்வபாந்தவம் । நிஶீதே தர்ஶயாமாஸ மஹாரௌத்ரதரம் வபுஃ

அங்கே கோகர்ணன் தூங்கிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து, துந்துகாரி இரவு நேரத்தில் மிகவும் பயங்கரமான உருவத்தில் அவன் முன்னால் தோன்றினான்.

ஸக்ரு'ந்மேஷஃ ஸக்ரு'த்தஸ்தீ ஸக்ரு'ச்ச மஹிஷோऽபவத் । ஸக்ரு'திந்த்ர ஸக்ரு'ச்சாக்நிஃ புநஶ்ச புருஷோऽபவத்

அவன் ஒருமுறை ஆடு, ஒருமுறை யானை, ஒருமுறை எருமை, ஒருமுறை இந்திரன், ஒருமுறை அக்கினி, மீண்டும் ஒருமுறை மனிதன் ஆகிய உருவங்களை எடுத்தான்.